# data[].attributes.headline
Ε. Σιούτη Β2

# data[].attributes.subject
Ε. Σιούτη Β2

# data[].attributes.headline
Α. Μαλισιώβα

# data[].attributes.subject
Α. Μαλισιώβα

# data[].attributes.headline
Ε. Παναγόπουλος Β2

# data[].attributes.subject
Ε. Παναγόπουλος Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Ντιτριχ Μπονχεφερ (1) ΠΑΝΑΓΟΠΟΥΛΟΣ

# data[].attributes.headline
Δ. Λυκούρη Β2

# data[].attributes.subject
Δ. Λυκούρη Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Παρουσίαση Λυκούρη

# data[].attributes.attachment_link.title
ΤΟ ΟΛΟΚΑΥΤΩΜΑ ΣΤΗΝ ΤΕΧΝΗ (1) ΠΟΡΗ

# data[].attributes.headline
Ε. Παραπαρέκη Β2

# data[].attributes.subject
Ε. Παραπαρέκη Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο Πιανίστας ΠΑραπαρέκη

# data[].attributes.headline
Γ. Μιχαλούτσος Β2

# data[].attributes.subject
Γ. Μιχαλούτσος Β2

# data[].attributes.attachment_link.title
ΣΤΡΑΡΟΠΕΔΑ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗΣ ΜΙΧΑΛΟΥΤΣΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
Τέχνη και ολοκαύτωμα των Εβραίων

# data[].attributes.headline
Παρουσίαση για το κίνημα του Λευκού Ρόδου

# data[].attributes.subject
Παρουσίαση για το κίνημα του Λευκού Ρόδου

# data[].attributes.body
Ανδρέας Σταυρακάκης.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΚΙΝΗΜΑ ΛΕΥΚΟΥ ΡΟΔΟΥ

# data[].attributes.headline
Φον Γκάλεν Ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας που με το κήρυγμά του απέτρεψε και εμπόδισε για κάποια χρόνια τα εγκλήματα των Ναζί (Τ4).

# data[].attributes.subject
Φον Γκάλεν Ο Ρωμαιοκαθολικός ιερέας που με το κήρυγμά του απέτρεψε και εμπόδισε για κάποια χρόνια τα εγκλήματα των Ναζί (Τ4).

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ο Κλέμενς Άουγκουστ φον Γκάλεν, [το πλήρες όνομα του ήταν Clemens Augustinus Joseph Emmanuel Pius Antonius Hubertus Marie Graf von Galen], Γερμανός κόμης που θεωρείται πρότυπο εθνικιστή, μακαριστός καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, θέση στην οποία διορίστηκε το 1946 από τον Πάπα Πίο ΧΙΙ, και Επίσκοπος του Münster, ο οποίος στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, οργάνωσε και καθοδήγησε την διαμαρτυρία της Καθολικής Εκκλησίας εναντίον της ευθανασίας και κατήγγειλε την μυστική αστυνομία, την Γκεστάπο, για ανομία και καταδίωξη της εκκλησίας, Άγιος της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας, γεννήθηκε στις 16 Μαρτίου 1878 στο Burg Dinklage, στο Καθολικό νότιο τμήμα του Μεγάλου Δουκάτου του Oldenburg, [Oldenburger Münsterland], κοντά στα γερμανικά σύνορα με την Ολλανδία, το οποίο ανήκει σήμερα στην πολιτεία της Κάτω Σαξονίας και πέθανε στις 22 Μαρτίου 1946 στο σπίτι του στην πόλη του Μίνστερ, [Münster] της επαρχίας της Βεστφαλίας στην περιοχή του Allied της κατεχόμενης από τους συμμάχους Γερμανίας, μετά από νοσηλεία ενός μήνα σε νοσοκομείο, εξ αιτίας φλεγμονής της σκωληκοειδούς αποφύσεως. Η νεκρώσιμη ακολουθία του τελέστηκε στις 28 Μαρτίου 1946, ενώ η ταφή του πραγματοποιήθηκε στο παρεκκλήσι Ludgerus του καθεδρικού ναού στο Munster.

Ο Κλέμενς Γκάλεν ήταν μέλος μιας από τις παλαιότερες και πλέον διακεκριμένες οικογένειες ευγενών της επαρχίας της Βεστφαλίας στη Γερμανία. Το επώνυμο της οικογένειας φον Γκάλεν έχει καταγραφεί στην Βεστφαλία ήδη από το 1667, όταν ένας από τους προγόνους του ο Christoph Bernhard von Galen χειροτονήθηκε πρώτος επίσκοπος της πόλεως του Μίνστερ, [Münster]. Πατέρας του Κλέμενς ήταν ο Κόμης Φέρντιναντ φον Heribert Γκάλεν, βουλευτής του Γερμανικού Αυτοκρατορικού Κοινοβουλίου, [Reichstag], με το Κεντρώο Κόμμα των Καθολικών και μητέρα του ήταν η κοντέσα Elisabeth von Spee, των οποίων ήταν το ενδέκατο από τα δεκατρία παιδιά τους.

Μέχρι το 1890, ο Κλέμενς και ο αδελφός του Φραντς παρακολούθησαν μαθήματα στο σπίτι και στη συνέχεια στη Σχολή των Ιησουιτών "Stella Matutina" στην πόλη της Feldkirch, στα σύνορα της Αυστρίας με την Ελβετία και το Λιχτενστάιν, την εποχή που η παρουσία Ιησουιτών δεν επιτρέπονταν στο Μίνστερ, [Münster]. Εκεί, ο Κλέμενς, ο αδελφός του και ο ξαδελφός τους Emanuel von Galen διδάχθηκαν και έμαθαν να μιλούν την Λατινική γλώσσα. Ο Κλέμενς επέστρεψε στη Βεστφαλία το 1894 και παρακολούθησε μαθήματα σε δημόσιο σχολείο στην Vechta, διότι δεν αναγνωρίζονταν η Σχολή των Ιησουιτών στην Γερμανία, και το 1896, μετά από εξετάσεις, εισήχθη στο Καθολικό Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ στην Ελβετία, το οποίο ιδρύθηκε το 1886 από τους Δομινικανούς, όπου εντρύφησε στα γραπτά του Θωμά Ακινάτη, ενώ μετά τον Μάιο οτυ 1897, άρχισε να παρακολουθεί μαθήματα λογοτεχνίας, ιστορίας και φιλοσοφίας. Μετά το πρώτο χειμερινό εξάμηνο στο Πανεπιστήμιο του Φράιμπουργκ ο Κλέμενς επισκέφθηκε τη Ρώμη για τρεις μήνες. Στο τέλος της επισκέψεως του είχε αποφασίσει να χειροτονηθεί ιερέας κι απόμεινε να σκεφθεί αν θα ακολουθούσε τους Βενεδικτίνους ή τους Ιησουίτες.

Εκκλησιαστική σταδιοδρομία

Το 1899 συνάντησε ο Κλέμενς συνάντησε τον Πάπα Λέοντα ΙΓ' σε μια ιδιωτική διάλεξη. Ακολούθως σπούδασε στη Θεολογική Σχολή Canisianum στο μοναστήρι στο Ίνσμπρουκ, που ιδρύθηκε το 1669 από τους Ιησουΐτες. Το 1903 έγινε δεκτός στην ιερατική σχολή του Μίνστερ, [Münster], και στις 28 Μαΐου 1904 χειροτονήθηκε ιερέας από τον επίσκοπο Hermann Dingelstadt και εργάστηκε ως εφημέριος στην πόλη του Μίνστερ, [Münster]. Μετά την χειροτονία του ο Κλέμενς Γκάλεν εργάστηκε στο Βερολίνο στο ναό του Αγίου Ματθαίου, [Saint Matthias], και σε άλλους ναούς από το 1906 έως το 1929. Μετά το θάνατο του επισκόπου Johannes Poggenburg Clemens τον Αύγουστο του 1933, ο Κλέμενς στις 5 Σεπτεμβρίου 1933, μετά από ααπόφαση του Πάπα Πίου XIΙ διορίστηκε επίσκοπος του Munster, ενώ στις 28 Οκτωβρίου του 1933, χειροτονήθηκε Επίσκοπος στον ναό του Αγίου Λαμβέρτου, από τον Καρδινάλιο Karl Josef Schulte.

Στις 10 Ιουλίου 1956 ζητήθηκε από τον Επίσκοπο Michael Keller, τον διάδοχο του Κλέμενς φον Γκάλεν, να κινήσει τη διαδικασία αγιοποιήσεως του. Η διαδικασία κινήθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1956 στο Munster, ενώ το Νοέμβριο του 1959 διαβιβάστηκε στην αρμόδια Σύνοδο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας και ολοκληρώθηκε τον Νοέμβριο του 2004. Η πράξη της αναγνωρίσεως του πραγματοποιήθηκε στις 9 Οκτωβρίου του 2005 στη Βασιλική του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη, από τον Πορτογάλο Καρδινάλιο José Saraiva Martins, υπεύθυνο των Αγιοποιήσεων της Συνόδου της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας στο Βατικανό, με την παρουσία του Πάπα Βενέδικτου XVI.

Ιδεολογικές απόψεις

Ο Γκάλεν πίστευε ότι η στρατιωτική ήττα της Γερμανίας στον Α' Παγκόσμιο Πόλεμο προήλθε μόνο και μόνο επειδή είχε υπονομευθεί το εσωτερικό μέτωπο από ηττοπαθή στοιχεία. Μισούσε με ένταση τις φιλελεύθερες απόψεις της Δημοκρατίας της Βαϊμάρης κι ήταν αντίθετος με τον ατομικισμό, τον σοσιαλισμό και τη δημοκρατία. Υπήρξε πιστός Γερμανός εθνικιστής, θεωρούσε άδικη για τη Γερμανία τη Συνθήκη των Βερσαλλιών και πίστευε ότι ο Μπολσεβικισμός αποτελούσε σημαντική απειλή για την Γερμανία αλλά και την Καθολική Εκκλησία. Αρχικά υποστήριξε με θέρμη τους στόχους και την πολιτική της Εθνικοσοσιαλιστικής κυβερνήσεως του Αδόλφου Χίτλερ, καθώς θεωρούσε ότι αυτός θα κατόρθωνε να αποκαταστήσει τη Γερμανία στη θέση του σεβασμού που είχε χάσει στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Όμως στις 29 Ιανουαρίου 1934, σε ποιμαντική εγκύκλιο του επέκρινε την άποψη του Χίτλερ και καταδίκασε τη λατρεία της Φυλής. Παράλληλα ανέλαβε την ευθύνη για τη δημοσίευση της συλλογής δοκιμίων "Μελέτες για το Μύθο του 20ου αιώνα", με τα οποία επέκρινε τις απόψεις του Άλφρεντ Ρόζενμπεργκ, [Alfred Rosenberg], και υπερασπίστηκε τις διδασκαλίες της Καθολικής Εκκλησίας. Το 1936, ο Κλέμενς Γκάλεν τάχθηκε υπέρ της Γερμανικής εισβολής και της καταλήψεως της Ρηνανίας, που ήταν αποστρατιωτικοποιημένη περιοχή σύμφωνα με τη Συνθήκη των Βερσαλλιών. Θεωρείται ότι βοήθησε τον Πάπα Πίο ΧΙ να συντάξει το 1937, την εγκύκλιο "Mit brennender Sorge", η οποία στρέφονταν κατά του Εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος.

Το καλοκαίρι του 1941, ο Γκάλεν εκφώνησε τρία κηρύγματα με τα οποία κατήγγειλε τη σύλληψη των Ιησουιτών, τη δήμευση της εκκλησιαστικής περιουσίας και τις επιθέσεις κατά της Εκκλησίας. Στις 13 Ιουλίου στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Λαμβέρτου στην πόλη του Μίνστερ, [Münster], στις 20 Ιουλίου στον ενοριακό ναός της Παναγίας στο Münster και στις 3 Αυγούστου 1941 στον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Λαμβέρτου εκφώνησε τα τρία κήρυγματα του με τα οποία επιτέθηκε στο πρόγραμμα Ευθανασίας "Τ-4", [Aktion T-4] , το οποίο χαρακτήρισε ως "καθαρή δολοφονία". Τα κηρύγματα αυτά τυπώθηκαν σε παράνομο φυλλάδιο από την Καθολική Εκκλησία και αντίτυπα του διανεμήθηκαν σε όλη τη Γερμανία, καθώς και στους στρατιώτες που πολεμούσαν στο μέτωπο, εμπνέοντας κάποιες γερμανικές ομάδες αντιστάσεως, μεταξύ τους και η οργάνωση "White Rose". Πολλοί από τους ιθύνοντες του Εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος ζήτησαν να απαγχονιστεί ο Επίσκοπος Κλέμενς Γκάλεν, ενώ ο Μάρτιν Μπόρμαν, που είχε διορισθεί επικεφαλής της καγκελαρίας μετά την πτήση του Ρούντολφ Ες στη Σκωτία, επέμεινε ότι για τη στάση του Γκάλεν άξιζε η ποινή του θανάτου. Μαζί τους διαφώνησε ο Γιόζεφ Γκαίμπελς, ο υπουργός Προπαγάνδας του Γ' Ράιχ του Αδόλφου Χίτλερ, διατυπώνοντας την άποψη ότι "....ο πληθυσμός του Μίνστερ θα μπορούσε να θεωρηθεί ως απολεσθείς για την πολεμική προσπάθεια εάν κάτι γινόταν κατά του επισκόπου του, και το ίδιο μπορούσε με ασφάλεια να ειπωθεί για ολόκληρη τη Βεστφαλία", άποψη την οποία συμμερίστηκε και ο Αδόλφος Χίτλερ ο οποίος στις 24 Αυγούστου του ίδιου χρόνου διέταξε τη διακοπή του προγράμματος "Τ-4", [Aktion T-4]. Ο Επίσκοπος Κλέμενς Άουγκουστ φον Γκάλεν ενώ απειλήθηκε με απέλαση ή φυλάκιση τελικά τέθηκε σε κατ' οίκον περιορισμό. Το 1945, μετά τη λήξη του 2ου Παγκοσμίου Ποέμου, ο καρδινάλιος Γκάλεν αντιτάχθηκε στην αυθαιρεσία των δυνάμεων κατοχής της Γερμανίας και κάλεσε τις νικήτριες δυνάμεις να συμπεριφερθούν με ανθρωπιά στον πληθυσμό της Γερμανίας και στους αιχμαλώτους πολέμου, εκφράζοντας την διαφωνία του με την άποψη περί συλλογικής ευθύνης των Γερμανών, θέση που τον έφερε σε αντιπαράθεση με τις κατοχικές στρατιωτικές διοικήσεις.

Εργογραφία

Έγραψε και δημοσίευσε το βιβλίο

"Die Pest des Laizismus und Ihre Erscheinungsformen", ["Η πανούκλα του λαϊκισμού και οι μορφές της εκφράσεως του"], το 1932.

# data[].attributes.attachment_link.title
Κλέμενς φον Γκάλεν

# data[].attributes.attachment_link.description
Ο Κλέμενς Άουγκουστ φον Γκάλεν, [το πλήρες όνομα του ήταν Clemens Augustinus Joseph Emmanuel Pius Antonius Hubertus Marie Graf von Galen], Γερμανός κόμης που θεωρείται πρότυπο εθνικιστή, μακαριστός καρδινάλιος της Ρωμαιοκαθολικής Εκκλησίας, θέση στην οποία διορίστηκε το 1946 από τον Πάπα Πίο ΧΙΙ, και Επίσκοπος του Münster, ο οποίος στη

# data[].attributes.headline
"Η κυριαρχία

# data[].attributes.body
"Η κυριαρχία του ισχυρότερου" και
η διαστρέβλωση της δαρβινικής θεωρίας από τους ναζί
Πριν τα εγκλήματα των ναζί η ιδέα της ευγονικής ήταν πολύ δημοφιλής. Μία ψευδοεπιστήμη που πήρε ως αφορμή την θεωρία της εξέλιξής και της φυσικής επιλογής να εφαρμοστεί τεχνητά σε ανθρώπινους πληθυσμούς με σκοπό την καθαρότητα του είδους. Αυτό θα γινόταν με το να αποτρέψουν αδύναμες κοινωνικές ομάδες από το να ζήσουν.
Στην Γερμανία του μεσοπολέμου διατυπώθηκε η θεωρία της "ανώτερης άριας φυλής". Η θεωρία αυτή θέτει πως οι βορειοευρωπαικες φυλές γνωστοί ως αριοι ανήκουν σε ένα ανώτερο εξελικτικά είδους ανθρώπου και ο μόνος τρόπος να έρθει ο κόσμος σε ισορροπία είναι οι αριοι να κυριαρχήσουν την γη.
"Το κράτος έχει ευθύνη να απομονώσει από τον κύκλο αναπαραγωγής άτομα που είναι γενετικά ελαττωματικά. Και να προχωρήσει αυτό το έργο αδίστακτα. Μέχρι τέλους." - Αδόλφος Χίτλερ, " Ο αγών μου"
Το 1935 ξεκίνησε το πρόγραμμα lebensborn που ενθάρρυνε την αναπαραγωγή μεταξύ άριων ώστε να αυξηθεί η ομογένεια. 1937 άτομα που είχαν κριθεί από το κράτος πως παραβίαζαν την φυλετική καθαρότητα, ευνουχιζοντούσαν. Δύο χρόνια αργότερα ξεκίνησαν οι εκτελέσεις των διανοητικά καθυστερημένων.
Μέχρι τις 20 Μαρτίου 1942 οι ναζί υπέγραψαν την τελική λύση για την εξάλειψη των ανεπιθύμητων ομάδων από γερμανικό χώρο. Μέσα σε λίγα χρόνια εκατομμύρια εβραίοι, Σλάβοι, Πολωνοί, τσιγγάνοι, ανάπηροι, κομουνιστές και όσους θεωρούσε το καθεστώς ανεπιθύμητους, οδηγήθηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης και εκτελέστηκαν.
Οι ναζί χρησιμοποίησαν ψευδοεπιστήμη για να δικαιολογήσουν τις πράξεις τους φέρνοντας "ισορροπία" στον κόσμο ενώ διέπραξαν την χειρότερη τραγωδία στην ανθρώπινη ιστορία.

ΚεφιλήςΓιώργος
Πηγή: "What the fact: η επιβίωση του ισχυρότερου"

# data[].attributes.headline
Φωτογραφίες από το βιβλίο Η βαλίτσα της Χάνα (Σ. Κ. Β1)

# data[].attributes.subject
Φωτογραφίες από το βιβλίο Η βαλίτσα της Χάνα (Σ. Κ. Β1)

# data[].attributes.attachment_link.title
φωτογραφίες για τη Χάνα

# data[].attributes.headline
Η Βαλίτσα της Χάνα

# data[].attributes.subject
Η Βαλίτσα της Χάνα

# data[].attributes.body
(Σοφία Κ. Β1)

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΒΑΛΙΤΣΑ ΤΗΣ ΧΑΝΑ

# data[].attributes.headline
<<Η κλέφτρα των βιβλίων>> Μάρθα Μπακουρτζή Β2.

# data[].attributes.subject
<<Η κλέφτρα των βιβλίων>> Μάρθα Μπακουρτζή Β2.

# data[].attributes.body
Ένα πολυαγαπημένο βιβλίο βασισμένο στον Β’ Παγκόσμιο πόλεμο είναι <<Η κλέφτρα των βιβλίων>> του Μάρκους Σουζάκ. Η μικρή Λίζελ το 1938 μετά τον θάνατο του μικρού της αδερφού πηγαίνει σε μια ανάδοχη οικογένεια, αφού η μητέρα της την δίνει για υιοθεσία. Η νέα της οικογένεια είναι φιλήσυχοι άνθρωποι που δουλεύουν σκληρά για να έχουν ένα πιάτο φαγητό, καθώς ζουν κάτω από τη σκιά του Χίτλερ και το ναζιστικό καθεστώς . Όταν η Λίζελ μάθει να διαβάζει από τον πατέρα της  δείχνει να αποκτά μεγάλη αγάπη για τα βιβλία. Έτσι, αρχίζει να τα κλέβει από το πλούσιο ναζιστικό σπίτι της πόλης τους αλλά και όσα επιζούν από τα χέρια των γερμανών. Παράλληλα εμφανίζεται ο Μαξ, ένας νέος εβραϊκής καταγωγής που τον κυνηγάνε οι γερμανοί και η οικογένεια της Λίζελ αποφασίζει να τον κρύψει.  <<Η κλέφτρα των βιβλίων>> είναι ένα βιβλίο που συγκλόνισε πολλούς αναγνώστες και που δίνει πλήρη αναφορά μέσα από αυτή την ιστορία για την ισοπεδωτική κατάσταση των ανθρώπων την περίοδο του πολέμου αλλά και το αίσθημα της ελπίδας που δεν πρέπει να παύει να υπάρχει.

# data[].attributes.headline
Ο φωτογράφος του Μαουτχάουζεν (ταινία)

# data[].attributes.subject
Ο φωτογράφος του Μαουτχάουζεν (ταινία)

# data[].attributes.body
Ένας Καταλανός κρατούμενος σε ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης χρησιμοποιεί τη δουλειά του και κλέβει φωτογραφίες των κτηνωδιών που διαπράχθηκαν. Από αληθινή ιστορία.

(Κατερίνα Πανάγου, Β΄3)

# data[].attributes.attachment_link.title
The Photographer Of Mauthausen | Netflix Official Site

# data[].attributes.attachment_link.description
The concentration camps were filled with horrors. At great risk, he gave the world hard evidence. One photo at a time. Watch trailers & learn more.

# data[].attributes.headline
Η ιστορία του Μαξιμίλιαν Κόλμπε σε ταινία μικρού μήκους.

# data[].attributes.subject
Η ιστορία του Μαξιμίλιαν Κόλμπε σε ταινία μικρού μήκους.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

Το χωριό Lidice βρίσκεται στην Τσεχία σε απόσταση 20 χλμ. από την Πράγα. Το χωριό καταστράφηκε, κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου από τους Ναζί ως αντίποινα για τη δολοφονία του ReinhardHeydrich, ανώτατου στελέχους των Ες-Ες, επιφορτισμένου με την "Τελική λύση του Εβραϊκού ζητήματος" και υπεύθυνου του Ολοκαυτώματος.

Το χωριό ξαναχτίστηκε μετά το τέλος του πολέμου σε απόσταση 300 μ. από την παλιά του τοποθεσία. Ο χώρος όπου βρισκόταν το χωριό μετατράπηκε σε μνημείο. Η γλύπτης Marie Uchytilová δημιούργησε ένα χάλκινο σύμπλεγμα αποτελούμενο από 82 παιδιά (42 κορίτσια και 40 αγόρια).

Η Τσεχοσλοβακία καταλήφθηκε από τη ναζιστική Γερμανία τον Απρίλιο του 1939 και η διοίκηση του Heydrich που ακολούθησε χαρακτηρίστηκε από καταπίεση, βασανισμούς και δολοφονίες. Στα τέλη Μαΐου του 1942 ομάδα στρατιωτών αποτελούμενη από Τσέχους και Σλοβάκους κατάφερε ένα μεγάλο χτύπημα στους Γερμανούς. Τον ισχυρό τραυματισμό του Heydrich.

Μια εβδομάδα αργότερα στις 4 Ιουνίου του 1942, ο Heydrich πέθανε από σηψαιμία. Ολόκληρη η χώρα πίστευε ότι γνώριζε τι θα επακολουθήσει. Κανένας όμως δεν μπορούσε να προβλέψει την φρίκη που τους ετοίμαζαν οι κατακτητές.

Η αρχή έγινε με ολική απαγόρευση κυκλοφορίας στην Πράγα. Μια τεράστια επιχείρηση αναζήτησης των δραστών ακολούθησε χωρίς όμως αποτέλεσμα. Την εβδομάδα μεταξύ τον τραυματισμό και τον θάνατο του Heydrich 157 άνθρωποι είχαν ήδη εκτελεστεί με συνοπτικές διαδικασίες.

Μετά την κηδεία του Heydrich στο Βερολίνο, ο Χίτλερ, διέταξε τι θα έπρεπε να γίνει στα χωριά που έκρυβαν τους υπεύθυνους. Όλοι οι ενήλικες άνδρες να εκτελούνται και τα γυναικόπαιδα να μεταφέρονται σε στρατόπεδα συγκέντρωσης. Τα παιδιά που είχαν χαρακτήρα και χαρακτηριστικά "Αρείου" να υιοθετούνται από Γερμανικές οικογένειες SS για να γίνουν καλοί Ναζί. Τα υπόλοιπα να ανατραφούν με "άλλους τρόπους". Τέλος, τα χωριά να εξαφανιστούν από τους χάρτες, τίποτα να μην μείνει που να δηλώνει ότι κάποτε υπήρξαν.

Οι εντολές του άρχισαν να εφαρμόζονται αμέσως. Στο χωριό Lidice, που παρά την απουσία αποδείξεων ότι είχαν βρει εκεί καταφύγιο οι στρατιώτες που ήταν υπεύθυνοι για τη δολοφονία του Heydrich, έγινε η αρχή. Όλοι οι άνδρες μεταφέρθηκαν σε ένα αγρόκτημα στην άκρη του χωριού και εκτελέστηκαν, πρώτα σε ομάδες των πέντε.
Όταν ο ηθικός αυτουργός αυτού του τρόμου, Horst Böhme, παραπονέθηκε ότι θα του έπαιρνε πάρα πολύ καιρό για να τους εκτελέσει όλους οι ομάδες έγιναν των δέκα. Μέχρι το απόγευμα της ίδιας μέρας, 173 άνδρες είχαν εκτελεστεί.

203 γυναίκες και 105 παιδιά συγκεντρώθηκαν στο σχολείο του χωριού. Από εκεί οδηγήθηκαν σε άλλο σχολείο στην κοντινή πόλη Kladno. Τέσσερις από τις γυναίκες ήταν έγκυες. Οι έγκυες μεταφέρθηκαν στο ίδιο νοσοκομείο όπου εξέπνευσε ο Heydrich, για να τους αφαιρεθούν με βίαιο τρόπο τα βρέφη. Οι περισσότερες από τις υπόλοιπες γυναίκες οδηγήθηκαν στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Ravensbrück όπου έχασαν τη ζωή τους από μια σειρά από ασθένειες.

Τα παιδιά στην αρχή μεταφέρθηκαν σε ένα εγκαταλελειμμένο εργοστάσιο στο Łódź όπου Γερμανοί Αξιωματούχοι έκαναν τον διαχωρισμό ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους. Όσα δεν είχαν τα χαρακτηριστικά που απαιτούνταν, παρά τις αρχικές διαφωνίες, αποφασίστηκε από τον Adolf Eichmann να θανατωθούν.

Στις 2 Ιουλίου, 82 παιδιά παραδόθηκαν στην Γκεστάπο. Από εκεί μεταφέρθηκαν στο στρατόπεδο εξόντωσης Chelmno όπου δηλητηριάστηκαν με αέρια. Από τα 105 παιδιά του Lidice, μόνο τα 17 παιδιά επέστρεψαν κάποια στιγμή στο χωριό τους. Λόγω των "άριων" χαρακτηριστικών τους είχαν μεταφερθεί στη Γερμανία όπου και έζησαν μέχρι το τέλος του πολέμου.

Κανείς δεν θα μάθει ποτέ αν κάποιο από τα 82 παιδιά έκλαιγε λίγο πριν χάσει την ζωή του, μακριά από το σπίτι, την μητέρα του και τον πατέρα του. Ωστόσο, έστω και με αυτόν τον τρόπο, τα αθώα παιδιά που έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα επέστρεψαν και θα κατοικούν για πάντα στο Lidice. Τα 82 χάλκινα αγάλματα, 40 αγόρια και 42 κορίτσια, θα στέκονται εκεί ως αιώνια υπενθύμιση της σφαγής. Τα παιδιά του Lidice βρίσκονται επιτέλους στο σπίτι τους.

Πηγές:
antikleidi.com
kuriositas.com

# data[].attributes.attachment_link.title
Η σφαγή των παιδιών του Lidice

# data[].attributes.attachment_link.description
Στις 2 Ιουλίου του 1942, τα περισσότερα από τα παιδιά του Lidice, ενός μικρού χωριού της τότε Τσεχοσλοβακίας, παραδόθηκαν στο τοπικό γραφείο της Γκεστάπο. Τα 82 παιδιά μεταφέρθηκαν σε στρατόπεδο εξόντωσης στο Chełmno, 70 χιλιόμετρα μακριά, όπου δολοφονήθηκαν με δηλητηριώδη αέρια. Το γλυπτό της Marie Uchytilová αποτελεί φόρο τιμής σε αυτά τα παιδιά.

# data[].attributes.headline
Jojo Rabbit και oι ιαματικές ικανότητες της κωμωδίας. Κατερίνα Γωνιανάκη Β2

# data[].attributes.subject
Jojo Rabbit και oι ιαματικές ικανότητες της κωμωδίας. Κατερίνα Γωνιανάκη Β2

# data[].attributes.body
Με τον όρο κωμωδία χαρακτηρίζεται κάθε έργο που έχει ως σκοπό να διασκεδάσει μέσω κάποιου χιουμοριστικού θέματος. Το γέλιο είναι μια από τις πιο σημαντικές τεχνικές αντιμετώπισης του άγχους, καθώς και μας φέρνει πιο κοντά ως ανθρώπους. Το γέλιο (και κατ' επέκταση η κωμωδία) μας συνδέει σαν κοινωνία. Σε αυτό το χαρακτηριστικό της κωμωδίας στηρίζεται η πλοκή της ταινίας Jojo Rabbit. Η ταινία είναι δραματική κομεντί παραγωγής 2019. Αποτελεί κινηματογραφική μεταφορά του μυθιστορήματος της Κριστίν Λιούνενς Caging Skies. Ένα δεκάχρονο παιδί, ο Τζότζο, μέλος της νεολαίας Χίτλερ κατά την περίοδο το Β' Παγκοσμίου Πολέμου, ανακαλύπτει ότι η μητέρα του κρύβει μια Εβραία κοπέλα στη σοφίτα του σπιτιού τους. Ο μικρός Τζότζο έχει ως είδωλό του τον Χίτλερ και όταν είναι μόνος του φαντάζεται τον εαυτό του να συνομιλεί με το όραμα του μεγάλου Φύρερ. Ο Τζότζο τότε καλείται να ακολουθήσει μια στάση ζωής. Από τη μια πλευρά έχει τις φασιστικές ιδέες που του έχουν δηλητηριάζει το μυαλό κι από την άλλη την πραγματική του και ευαίσθητη φύση. Αποφασίζει λοιπόν να γνωρίσει την Έλσα γι' αυτό που είναι πραγματικά.

# data[].attributes.headline
Ο Μένγκελε και τα φρικιαστικά του πείραματα (Α.Κ.Β2)

# data[].attributes.subject
Ο Μένγκελε και τα φρικιαστικά του πείραματα (Α.Κ.Β2)

# data[].attributes.body
Ο Μένγκελε γνώστος και ως άγγελος του θανάτου, σπούδασε ιατρική και ανθρωπολογία. Μετά από δύο διδακτορικά, Το καλοκαίρι του 1940 παρουσιάζεται εθελοντικά στα SS και 3 μήνες αργότερα μετατίθεται στο Άουσβιτς ως γιατρός.Εκει ξεκινήσε τα φριακιαστικά του πείραματα με παιδια αλλα κυρίως με δίδυμα και μικρόσωμους.Συχνά έκανε ενέσεις χρώματος για να δει εάν θα αλλάξει το χρώμα των ματιών, εγχειρίζει παιδιά χωρίς νάρκωση και μολύνει δίδυμα με βάκιλο του Κοχ για φυματίωση και βακτηρίδια τύφου.Αυτά είναι μέρικα παραδείγματα από τα απάνθρωπα πείραματα που έκανε ο Μένγκελε στο Άουσβιτς.

# data[].attributes.body
Θα ήθελα να σταθώ στην πινακίδα που υπάρχει στην είσοδο του στρατοπέδου και γράφει τη φράση «η εργασία απελευθερώνει». Ξέρετε, αυτό δεν το έγραψαν με ειρωνική ή χλευαστική διάθεση… Το έγραψαν γιατί το πιστεύουν πραγματικά. Είναι μία αντίληψη που μας διαφοροποιεί με αποτέλεσμα ούτε οι Βόρειοι καταλαβαίνουν γιατί δεν το αποδεχόμαστε, αλλά ούτε και εμείς μπορούμε να καταλάβουμε πως είναι δυνατό να το πιστεύουν.

# data[].attributes.attachment_link.title
Auschwitz Birkenau - The Revolt of the Greek Jews

# data[].attributes.headline
Μαρία Σκόμπτσοβα ( Έ. Φ. Β΄3)

# data[].attributes.subject
Μαρία Σκόμπτσοβα ( Έ. Φ. Β΄3)

# data[].attributes.body
Η Αγία Μαρία (1891-1945) γλύτωσε πολλούς Εβραίους που κινδυνεύαν από σίγουρο αφανισμό αφού τους προμήθευε πλαστές βεβαιώσεις ότι είχαν βαπτιστεί χριστιανοί. Κατάφερε έτσι να περιθάλψει δεκάδες Εβραίους στο σπίτι της και να προσφέρει βοήθεια σε πολλά παιδιά τον καιρό της κατοχής. Οι ναζί όμως την συνέλαβαν και την έστειλαν στο στρατόπεδο του Ravensbruck στην Γερμανία όπου έζησε 2 χρόνια κι αυτό χάρη στην ασκητική της ζωή. Ο θάνατος θα βρει την Μαρία τον Μάρτιο του 1945.

# data[].attributes.headline
Η τύχη των Ελλήνων Εβραίων που επέστρεψαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. (Π. Ν. Β'3)

# data[].attributes.subject
Η τύχη των Ελλήνων Εβραίων που επέστρεψαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης. (Π. Ν. Β'3)

# data[].attributes.body
Στην παρακάτω φωτογραφία φαίνονται   εβραιόπουλα, γυναίκες και ηλικιωμένοι. Από αυτούς οι περισσότεροι εφονεύθησαν. Απλοί καθημερινοί άνθρωποι, φίλοι, γείτονες και συγγενείς χάθηκαν στο όνομα της αντιεπιστημονικής παραφροσύνης που κυριάρχησε στα μυαλά των ανθρώπων εκείνη την εποχή. Κάποιοι εξ αυτών ήταν και οι Έλληνες Εβραίοι που υπηρέτησαν το ελληνικό κράτος και τον ελληνικό στρατό και πολέμησαν κατά των δυνάμεων του Άξονα και για την ελευθερία της Ελλάδας. Πολλοί από τους άνδρες και τα γυναικόπαιδα που επέστρεψαν από τα στρατόπεδα συγκέντρωσης στην Ελλάδα αντίκρισαν το πιο άσχημο πρόσωπο των πρώην συνανθρώπων τους. Των περισσότερων οι περιουσίες είχαν κλαπεί ή δημευθεί και μάλιστα πολλοί από τους Έλληνες κατοίκους των περιοχών από όπου κατάγονταν οι Ελληνοεβραίοι εύχονταν να μην επέστρεφαν για να μην ζητήσουν ποτέ πίσω οι Εβραίοι τις νόμιμες περιουσίες τους. Αυτό και όχι μόνο μας δείχνει πως ο ρατσισμός δεν είναι κάποια ιδεολογία και αποσκοπεί μόνο στην εκμετάλλευση των ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Είναι βέβαιο πως απέχουμε πολύ από μία κοινωνία που θα βασίζεται στον ορθολογισμό, αλλά γι' αυτό πρέπει να μαθαίνουμε και ιστορία. Για να μην επαναλαμβάνουμε τα αίσχη του παρελθόντος.

# data[].attributes.headline
"Η αθωότητα που βαδίζει στο σκοτάδι"(Α. Γ.-Χ.Β2)

# data[].attributes.subject
"Η αθωότητα που βαδίζει στο σκοτάδι"(Α. Γ.-Χ.Β2)

# data[].attributes.body
Το ολοκαύτωμα ήταν η προγραμματική και κρατική πολιτική διώξεων και γενοκτονίας περίπου έξι εκατομμυρίων Ευραίων της Ευρώπης. Οι Ναζί οι οποίοι ανέλαβαν την εξουσία στην Γερμανία το 1933 θεωρούσαν οτι οι Γερμανοι ήταν φυλετικά ανώτεροι και οτι οι Ευραίοι αποτελούσαν μια εξωτερική απειλή για την γερμανικη φυλετική κοινότητα. Ο συγγραφέας Τζόν Μπόιν στο βιβλίο "το αγόρι με τις ριγέ πιτζάμες" περιγράφει την αθωότητα της φιλίας 2 αγοριών που είχαν τελείως διαφορετική ιστορία παρόλαυτα συνατιούνται στην καρδιά του ολοκαυτώματος. Ο Μπρούνο είχε πατέρα ένα αξιωματικό γερμανο ενώ ο Σμούελ ήταν ευραίος που μόλις είχε μεταφερθεί απο το γκέτο στην Πολωνία.Ο συγγραφέας λοιπόν εξιστορεί μια στενή φιλία που οδήγησαν τον Μπρούνο στην αλήθεια αλλά και σε μια τρομερή ακούσια θυσία.

# data[].attributes.headline
Τα γκέτο(Μ. Μ. Β2)

# data[].attributes.subject
Τα γκέτο(Μ. Μ. Β2)

# data[].attributes.body
Έπειτα από την εισβολή στην Πολωνία, οι ναζί δημιούργησαν γκέτο όπου φυλακίζονταν οι, μέχρι τελικά να μεταφερθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και να δολοφονηθούν. Από το 1940 έως το 1942, οι αρρώστιες (κυρίως τύφος) και η πείνα σκότωσαν εκατοντάδες χιλιάδες Εβραίους κρατούμενους στα γκέτο. Υπήρξαν προσπάθειες ένοπλης αντίστασης στα γκέτο κατά τη διάρκεια του 1943, όπως η Εξέγερση του Γκέτο της Βαρσοβίας και η Εξέγερση του γκέτο του Μπιάλιστοκ, όμως δεν μπόρεσαν να αναμετρηθούν με τον ισχυρότερο γερμανικό στρατό, και οι συμμετέχοντες Εβραίοι είτε εκτελέστηκαν είτε στάλθηκαν στα στρατόπεδα εξόντωσης.

# data[].attributes.headline
Ημέρα μνήμης και τιμής για το ολοκαύτωμα των Εβραίων (Π. Ελ.Β3)

# data[].attributes.subject
Ημέρα μνήμης και τιμής για το ολοκαύτωμα των Εβραίων (Π. Ελ.Β3)

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=2GzFcAglYvg

# data[].attributes.headline
Το κίνημα του Λευκού Ρόδου(Ι. Πε. Β3)

# data[].attributes.subject
Το κίνημα του Λευκού Ρόδου(Ι. Πε. Β3)

# data[].attributes.body
Παρά το μεγάλο κίνδυνο να συλληφθούν από την αστυνομία που διέθετε πλήθος πληροφοριοδοτών, μεμονωμένα άτομα αλλά και ομάδες προσπάθησαν να αντισταθούν στο ναζισμό ακόμη και στη Γερμανία. Σοσιαλιστές, κομμουνιστές, συνδικαλιστές και άλλοι έγραφαν, τύπωναν και διένεμαν αντιναζιστικά κείμενα στα κρυφά. Πολλοί από αυτούς τους επαναστάτες συνελήφθησαν και φυλακίστηκαν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης.
Από τους Γερμανούς που ήταν αντίθετοι με τη δικτατορία του Χίτλερ, ελάχιστες ομάδες διαμαρτυρήθηκαν ανοιχτά για τη ναζιστική γενοκτονία των Εβραίων. Το κίνημα του «Λευκού Ρόδου» ιδρύθηκε τον Ιούνιο του 1942 από τον Hans Scholl, έναν 24χρονο φοιτητή ιατρικής στο Πανεπιστήμιο του Μονάχου, την 22χρονη αδελφή του Sophie και τον 24χρονο Christoph Probst. Μολονότι η ακριβής προέλευση του τίτλου «Λευκό Ρόδο» είναι άγνωστη, είναι προφανές ότι συμβολίζει την αγνότητα και την αθωότητα μπροστά στο κακό. Ο Hans, η Sophie και ο Christoph ήταν εξοργισμένοι που οι μορφωμένοι Γερμανοί συναινούσαν στις ναζιστικές πολιτικές. Μοίραζαν αντιναζιστικά φυλλάδια και έγραφαν συνθήματα όπως «Ελευθερία!» και «Κάτω ο Χίτλερ!» στους τοίχους του πανεπιστημίου. Το Φεβρουάριου του 1943 ο Hans και η Sophie Scholl πιάστηκαν να μοιράζουν φυλλάδια και συνελήφθησαν. Τους εκτέλεσαν μαζί με το φίλο τους Christoph τέσσερις ημέρες αργότερα. Οι τελευταίες λέξεις του Hans ήταν «Ζήτω η ελευθερία!».

# data[].attributes.headline
Βιβλίο : Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (Αλ. Β. Β1)

# data[].attributes.subject
Βιβλίο : Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος (Αλ. Β. Β1)

# data[].attributes.body
Το βιβλίο <<Εάν αυτό είναι ο άνθρωπος>> , γραμμένο το 1947, είναι απομνημόνευση του Ιταλού Εβραίου συγγραφέα Primo Levi.  Ενώ το βιβλίο δεν αναφέρεται άμεσα στο ολοκαύτωμα παρουσιάζει όλη την σκληρότητα που καλούνται να αντιμετωπίσουν οι άνθρωποι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης: το στρίμωγμα στους κοιτώνες, τους συντρόφους που ανακάλυπταν το πρωί νεκρούς από την πείνα και το κρύο , τους εξευτελισμούς και την καθημερινή εργασία , τις περιοδικές <<επιλογές>> όπου ξεχώριζαν τους αρρώστους από τους υγιείς για να τους στείλουν στον θάνατο , τους απαγχονισμούς για παραδειγματισμό , τα τρένα γεμάτα Εβραίους και τσιγγάνους που οδηγούνταν με την άφιξη τους στα κρεματόρια... Κι όμως στην αφήγηση αυτή δεν κυριαρχεί καμία εκδήλωση μίσους, υπερβολής, εκμετάλλευσης των προσωπικών ταλαιπωρίων, αλλά ένας ηθικός προβληματισμός πάνω στον πόνο, εξυψωμένος από ένα όραμα ζωής. Το βιβλίο αυτό θεωρείται ένα από τα αριστουργήματα της παγκόσμιας λογοτεχνίας με θέμα τα στρατόπεδα συγκέντρωσης και μία από της πλέον συγκλονιστικές μαρτυρίες των καιρών μας. Ακόμα στην Ιταλία από την δεκαετία του 60 διδάσκεται στα σχολεία .

# data[].attributes.body
Η ταινία << The reader >> είναι μια ταινία βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημα του Bernhard Schlink. Ο πρωτότυπος τίτλος στα γερμανικά είναι << Der Vorleser >> η ελληνική μετάφραση έχει τον τίτλο << Διαβάζοντας στην Χάννα >> . Η ταινία διαδραματίζεται στη Γερμανία του 1958, όπου ένας έφηβος ο Μάικλ γνωρίζεται με την κατά πολύ μεγαλύτερου Χάννα Σμιτ, η οποία τον βοηθά να αναρρώσει από μια σοβαρή ασθένεια. Τελικά συνάπτουν μια ερωτική σχέση. Η σχέση τους όμως Θα διακοπεί λόγω της  προαγωγής της Χάννας που την έκανε να εξαφανιστεί. Η δουλειά της όμως καταλήγει να είναι σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Μετά από χρόνια ο Μάικλ, φοιτητής της νομικής πλέον, την ξανασυναντά στο δικαστήριο ως κατηγορούμενη για εγκλήματα κατά των Εβραίων που διέπραξε κατά την διάρκεια του 2ο παγκόσμιου πολέμου. Εν κατακλείδι η ταινία μέσω της προβολής μιας σχέσης δυο ανθρώπων παρουσιάζει γεγονότα που συνέβησαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

# data[].attributes.body
Mία Ιστορία της Θεσσαλονίκης | Οι Εβραίοι και το Ολοκαύτωμα

# data[].attributes.headline
Μαρτυρία για το ολοκαύτωμα (Σ. Α. β3)

# data[].attributes.subject
Μαρτυρία για το ολοκαύτωμα (Σ. Α. β3)

# data[].attributes.body
Μαρτυρία για το ολοκαύτωμα

https://youtu.be/NHRiv03-h-A

# data[].attributes.headline
Τα στρατόπεδα εξόντωσης (Μ. Κ. Β2) εικόνα 

# data[].attributes.subject
Τα στρατόπεδα εξόντωσης (Μ. Κ. Β2) εικόνα 

# data[].attributes.headline
Οι θάλαμοι αερίων (Μ.Κ. Β2) 

# data[].attributes.subject
Οι θάλαμοι αερίων (Μ.Κ. Β2) 

# data[].attributes.body
Το ξεκίνημα του σχεδίου εξόντωσης απαιτούσε αρχικά την αναλυτική καταγραφή των εβραϊκών κοινοτήτων της Ευρώπης (προσωπικοτήτων, ιδρυμάτων, επιχειρήσεων, περιουσιών) Το έργο αυτό ανέλαβε, από το 1940, το κομάντο Ρόζενμπεργκ. Οι ομάδες του εισβάλλοντας σε εβραϊκά σπίτια, συναγωγές, βιβλιοθήκες, τράπεζες, καταστήματα, προέβησαν της συστηματική λεηλασία και αρπαγή έργων τέχνης, αρχαιολογικών θησαυρών, λατρευτικών αντικειμένων, ιερών βιβλίων, σπάνιων χειρογράφων και περιουσιών, τα οποία έστελναν στη Γερμανία. Η λειτουργία των στρατοπέδων θανάτου ξεκίνησε το 1941 και κορυφώθηκε το 1973-1944. Αρχικά στους θαλάμους αερίων οι ναζί χρησιμοποιούσαν το μονοξείδιο του άνθρακα και στη συνέχεια το αέριο ZyklonΒ το αντικατέστησε. Χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά, δοκιμαστικά, στο Άουσβιτς τον Σεπτέμβριο του 1941 και ήταν ιδιαίτερα αποτελεσματικό, εύκολο στη χρήση και τη μεταφορά ενώ παράλληλα μείωνε τον χρόνο θανάτωσης  των θυμάτων, ιδιότητες χρήσιμες για τους Ναζί, που καθιέρωσαν και γενίκευσαν τη χρήση του στα στρατόπεδα εξόντωσης. Αμέσως μετά το 1944, οι ίδιοι οι Γερμανοί διέταξαν την καταστροφή των κρεματόριων σε μία προσπάθεια να εξαφανίσουν κάθε ίχνος και αποδεικτικό στοιχείο του μεγέθους του εγκλήματος τους. Για τον ίδιο λόγο οι Γερμανοί εκκένωσαν τα στρατόπεδα.

# data[].attributes.headline
Ολοκαύτωμα των Εβραίων (Φ. Π. Β΄1)

# data[].attributes.subject
Ολοκαύτωμα των Εβραίων (Φ. Π. Β΄1)

# data[].attributes.body
Ο εκτοπισμός και η εξόντωση των Ελλήνων Εβραίων ως τμήμα της εθνικοσοσιαλιστικής "Τελικής Λύσης" ξεκίνησε τον Μάρτιο του 1943 και ολοκληρώθηκε τον Αύγουστο του 1944. Συνολικά, 58.886 Εβραίοι της Ελλάδας, από έναν προπολεμικό πληθυσμό 71.611 ψυχών βρήκαν τον θάνατο στα γερμανικά στρατόπεδα εξόντωσης. Αυτός ο αριθμός αντιστοιχεί σε ποσοστό 90%, ένα από τα μεγαλύτερα στην κατεχόμενη Ευρώπη.

Ο ελληνικός εβραϊσμός ξεχώριζε για την πολιτιστική πολυμορφία του, αποτέλεσμα της εξέλιξης και των διαφορετικών προελεύσεων των διαφόρων κοινοτήτων. Το 1941, όταν τα γερμανικά στρατεύματα εισέβαλλαν στην χώρα, η μεγαλύτερη εβραϊκή κοινότητα ήταν εκείνη της Θεσσαλονίκης. Ο πληθυσμός της έφτανε τις 56.000, περίπου το 1/4 των κατοίκων της δεύτερης μεγαλύτερης ελληνικής πόλης και ήταν Σεφαραδίτες, απευθείας απόγονοι των Εβραίων της Ισπανίας που είχαν διωχθεί στα τέλη του 15ου αιώνα και είχαν εγκατασταθεί στην τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία. Η κοινότητα διέθετε 35 συναγωγές, 16 συλλόγους, οκτώ εκπαιδευτήρια, δύο ορφανοτροφεία και πολλές βιβλιοθήκες, ενώ η περιουσία της ανερχόταν σε 56 εκατομμύρια Μάρκα. Τον Φεβρουάριο του 1943 οι Γερμανοί οδήγησαν όλους τους Θεσσαλονικείς Εβραίους σε γκέττο και σταδιακά τους εκτόπισαν στο στρατόπεδο του Άουσβιτς-Μπίρκεναου.http://www.occupation-memories.org/deutsche-okkupation/shoah/index.html

# data[].attributes.headline
(Α. Αν. Β1) Ένα σύντομο βίντεο που δημιουργήθηκε από μαθητές στη Θεσσαλονίκη σχετικά με τους Εβραίους στην Ελλάδα την εποχή του ολοκαυτώματος 

# data[].attributes.subject
(Α. Αν. Β1) Ένα σύντομο βίντεο που δημιουργήθηκε από μαθητές στη Θεσσαλονίκη σχετικά με τους Εβραίους στην Ελλάδα την εποχή του ολοκαυτώματος 

# data[].attributes.attachment_link.title
"Το Oλοκαύτωμα και οι Έλληνες Εβραίοι" - Αρσάκειο ΓΕΛ Θεσσαλονίκης

# data[].attributes.headline
Εμπειρία Εβραίας Κοπέλας στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1943 (Α. Α. Β1)

# data[].attributes.subject
Εμπειρία Εβραίας Κοπέλας στην Ελλάδα τον Μάρτιο του 1943 (Α. Α. Β1)

# data[].attributes.headline
1/12/2020: Πέθανε η Εσθήρ Κοέν, η γηραιότερη Ελληνίδα επιζώσα από τα κολαστήρια του Άουσβιτς.

# data[].attributes.subject
1/12/2020: Πέθανε η Εσθήρ Κοέν, η γηραιότερη Ελληνίδα επιζώσα από τα κολαστήρια του Άουσβιτς.

# data[].attributes.body
(Λ. Δ. Β1)

Πριν λίγες ημέρες, σε ηλικία 96 ετών, έφυγε από τη ζωή η Γιαννιώτισσα Εσθήρ Κοέν. Ήταν η γηραιότερη Ελληνίδα επιζώσα από τα κολαστήρια του Άουσβιτς. Την άνοιξη του 1944 θα εκτοπιστεί με την οικογένειά της και άλλους Γιαννιώτες Εβραίους. Με τρένα θα οδηγηθούν στην κόλασή τους, στην Πολωνία στα στρατόπεδα συγκέντρωσης-εξόντωσης. Η Εσθήρ θα δει για τελευταία φορά τους γονείς της και τα αδέλφια της στο προαύλιο του Άουσβιτς.
Σε μια συνέντευξή της ψελλίζει πλημμυρισμένη από συγκίνηση και πόνο:  «Από τότε δεν έχω κανέναν! Ούτε μάνα, ούτε αδέλφια…κανέναν!»

Προσωπικά με συγκλονίζει η μαρτυρία της! Δεν μπορώ να φανταστώ το μέγεθος του πόνου, της απελπισίας και του φόβου που ένιωθε μια έφηβη, συνομήλική μου η οποία βίωσε και επέζησε από  τη φρίκη του Ολοκαυτώματος.

ΣΧΕΤΙΚΟ VIDEO
https://www.youtube.com/watch?v=c5kxfS27A8o&feature=emb_title&ab_channel=%CE%95%CE%A1%CE%A4%CE%91.%CE%95.

Πηγές:
1.https://www.bankwars.gr/esthir-koen-pethane-i-giraioteri-ellinida-epizosa-apo-ta-kolastiria-toy-aoysvits/
2.https://press.ert.gr/radio/

# data[].attributes.headline
«Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα»

# data[].attributes.subject
«Το αγόρι με τη ριγέ πιτζάμα»

# data[].attributes.body
Ν. Λ. Β2

# data[].attributes.headline
Η Εσθήρ Κοέν εκφράζει τον πόνο της, ως θύμα του ολοκαυτώματος (Ε.Α. Β'1)

# data[].attributes.subject
Η Εσθήρ Κοέν εκφράζει τον πόνο της, ως θύμα του ολοκαυτώματος (Ε.Α. Β'1)

# data[].attributes.body
Ένα σύντομο βίντεο της Εσθήρ Κοέν, η οποία, έχοντας χάσει όλα τα μέλη της οικογένειας της και έχοντας περάσει βασανιστικές καταστάσεις, μιλάει για τις φριχτές της εμπειρίες.

ΠΗΓΗ:
https://youtu.be/c5kxfS27A8o

# data[].attributes.attachment_link.title
Επέζησε από τα κολαστήρια του Άουσβιτς και συγκλονίζει με τις μαρτυρίες της | 25/1/2019 | ΕΡΤ

# data[].attributes.headline
Εσθήρ Κοέν, η μεγαλύτερη σε ηλικία Ελληνίδα Εβραία επιζήσασα του ολοκαυτώματος (Ε.Α. Β'1)

# data[].attributes.subject
Εσθήρ Κοέν, η μεγαλύτερη σε ηλικία Ελληνίδα Εβραία επιζήσασα του ολοκαυτώματος (Ε.Α. Β'1)

# data[].attributes.body
"Κοιτάζεις αυτήν την καμινάδα; Εδώ καίγεται η μάνα σου", ήταν τα λόγια μιας ελληνίδας, όταν η νεαρή Εσθήρ τη ρώτησε: "Πού είναι οι γονείς μας;", αφού της σφράγισαν τον αριθμό "77102" στο χέρι της και της έκοψαν τα μαλλιά στο Άουσβιτς.
Η Εσθήρ Κοέν ήταν η μεγαλύτερη σε ηλικία Ελληνίδα Εβραία επιζήσασα του ολοκαυτώματος. Γεννημένη το 1924, κατοικούσε στα Ιωάννινα με τα έξι αδέλφια της και τους δύο γονείς της. Η ζωή της άλλαξε για πάντα στις 25 Μαρτίου του 1944, αφού συγκεντρώθηκε μαζί με άλλους Εβραίους στην πλατεία Μαβίλη, με προορισμό...το θάνατο. Παρ' ότι εκείνη επέζησε, αναφέρει χαρακτηριστικά: "Από τότε δεν έχω κανέναν. Ούτε μάνα, ούτε αδέρφια, ούτε κανέναν.", ενώ στη μνήμη της χαράχθηκαν για πάντα οι λέξεις: " Πρόσεξε την αδελφή σου να γίνεις μάνα και την τιμή σας", οι οποίες ήταν και οι τελευταίες που άκουσε από μητέρα της προτού την αποχωριστεί για πάντα.
Την 1η Δεκεμβρίου του 2020, στα 96 της χρόνια, η Εσθήρ απεβίωσε μετά από μία σκληρή ζωή, αφήνοντας την ψυχή της να επαναπαυθεί μετά από τα δεινά του ολοκαυτώματος.

ΠΗΓΕΣ:
https://images.app.goo.gl/dyG9RhHd6RFqiCEC8
https://www.iefimerida.gr/ellada/ioannina-efyge-apo-tin-zoi-i-giraioteri-ellinida-epizisasa-toy-aoysbits
https://youtu.be/c5kxfS27A8o
https://youtu.be/NLHjpZr9a3w

# data[].attributes.headline
Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος για το Σάρλοτσβιλ: Η σιωπή είναι επικίνδυνη, όπως και το μίσος                      (Μ. Β. Β'3)

# data[].attributes.subject
Μία επιζήσασα του Ολοκαυτώματος για το Σάρλοτσβιλ: Η σιωπή είναι επικίνδυνη, όπως και το μίσος                      (Μ. Β. Β'3)

# data[].attributes.body
Βιντεο..
https://youtu.be/y7JwtHpUE08

# data[].attributes.headline
Μαρτυρίες Εβραίων (Σ. Γ. Β2)   

# data[].attributes.subject
Μαρτυρίες Εβραίων (Σ. Γ. Β2)   

# data[].attributes.body
Απόσπασμα από το βιβλίο: «Εμείς  οι πρόσφυγες»
Συγγραφέας: Hanna Arendt (γερμανοεβραία πολιτική φιλόσοφος που ξέφυγε από τους ναζί)
Χάσαμε το σπίτι μας, που σημαίνει ότι χάσαμε την οικειότητα της καθημερινής ζωής. Χάσαμε το επάγγελμά μας, που σημαίνει ότι χάσαμε την αυτοπεποίθηση ότι είχαμε κάποια χρησιμότητα σε αυτόν τον κόσμο. Χάσαμε την γλώσσα μας που σημαίνει πως χάσαμε την φυσικότητα των αντιδράσεων μας, την απλότητα των χειρονομιών μας, την απρόσκοπτη έκφραση των συναισθημάτων. Αφήσαμε τους συγγενείς μας στα πολωνικά γκέτο και οι καλύτεροί μας φίλοι σκοτώθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, που σημαίνει ότι διαρρήχθηκαν οι ιδιωτικές ζωές μας.

# data[].attributes.headline
ΑΟΥΣΒΙΤΣ (Ε. Κ .Β2)

# data[].attributes.subject
ΑΟΥΣΒΙΤΣ (Ε. Κ .Β2)

# data[].attributes.body
Η λέξη από μόνη της στο πέρασμα του χρόνου έχει γίνει πλέον σύμβολο για τις μαζικές δολοφονίες του Ολοκαυτώματος, της «τελικής λύσης του εβραϊκού ζητήματος»,

όπως χαρακτήρισαν την εξόντωση 6.000.000 Εβραίων της κατεχόμενης Ευρώπης οι υψηλόβαθμοι ναζί.

Όσο περισσότερο προσπαθεί κανείς να κατανοήσει και να καταλάβει πώς μια πολιτισμένη ήπειρος και μια πολιτισμένη χώρα έφτασαν σε αυτό το σημείο τόσο τα πολλαπλά ερωτήματα συμπυκνώνονται σε ένα μεγάλο «Γιατί;».

Γιατί 1.300.000 άνθρωποι έφτασαν στο Άουσβιτς από το 1940 έως το 1945

και γιατί 1.100.000 από αυτούς έχασαν τη ζωή τους εκεί;

960.000  ήταν Εβραίοι

70.000  - 75.000 ήταν Πολωνοί

20.000 ήταν Ρομά και Σίντι

15.000 ήταν Σοβιετικοί αιχμάλωτοι πολέμου

10.000 - 15.000 ήταν άλλων εθνικοτήτων.

Γιατί  γιατί  γιατί .............. στο πέρασμα των χρόνων πολλοί προσπάθησαν  να κατανοήσουν το ακατανόητο και να εξηγήσουν το ανεξήγητο.

Όσες εξηγήσεις και να έδωσαν όμως, όσες αναλύσεις και να έκαναν,

το «Γιατί;» παραμένει.

# data[].attributes.headline
Άουσβιτς: 75 χρόνια μετά (Μ.Α. Β3)

# data[].attributes.subject
Άουσβιτς: 75 χρόνια μετά (Μ.Α. Β3)

# data[].attributes.body
Βίντεο

https://www.ertflix.gr/ert1/themata/aoysvits-75-chronia-meta/

# data[].attributes.headline
Ένα απέραντο γερμανικό ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.. (M.Α.Β3)

# data[].attributes.subject
Ένα απέραντο γερμανικό ναζιστικό στρατόπεδο συγκέντρωσης.. (M.Α.Β3)

# data[].attributes.body
Η εικόνα ενός Εβραίου από τη Γερμανία, την Ουγγαρία, τη Ρωσία, την Τσεχοσλοβακία ή από την Ελλάδα, που υποφέρει ή που μόλις έχει σφαγιασθεί, όπως και αυτή ενός ρώσου στρατιώτη ή ενός Πολωνού, δεν προκαλούσε πλέον συναισθήματα οίκτου, αλλά γινόταν δεκτή, σύμφωνα με τη γερμανική ναζιστική εκδοχή, με ψυχρότητα και ικανοποίηση από τους Γερμανούς, ως ένα ακόμη βήμα για την πραγμάτωση ενός οράματος καταστροφής και αναδημιουργίας, για μια νέα Γερμανία, για μια νέα γερμανοκρατούμενη Ευρώπη Πηγή: https://www.agon.gr/istories/9661/to-olokaytoma-ton-evraion-tis-eyropis-kai-i/

https://www.lifo.gr/articles/book_articles/130879/imera-mnimis-thymaton-olokaytomatos-ta-vivlia-poy-kratisan-ti-mnimi-zontani

# data[].attributes.body
Η Esther Raab ηταν  ενα απο τα λιγα θυματα των Ναζι που καταφεραν να αποδρασουν με πολλες δυσκολιες! Εκφραζει τα συναισθηματα της και το πως ενιωθε στο παρακατω βιντεο....

https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/oral-history/esther-raab-describes-planning-for-the-uprising-in-sobibor

# data[].attributes.headline
Η μοίρα των παιδιών στο ολοκαύτωμα(Σ. Α. β3)

# data[].attributes.subject
Η μοίρα των παιδιών στο ολοκαύτωμα(Σ. Α. β3)

# data[].attributes.body
Τα παιδιά ήταν ιδιαίτερα ευάλωτα την εποχή του Ολοκαυτώματος. Ο φόνος των παιδιών που ανήκαν σε «ανεπιθύμητες» ή «επικίνδυνες» ομάδες σύμφωνα με τη ναζιστική ιδεολογία, ήταν για τους Ναζί ένα απαραίτητο μέρος της «φυλετικής πάλης» ή ένα

Οι Γερμανοί και οι συνεργάτες τους σκότωσαν τουλάχιστον 1,5 εκατομμύρια παιδιά, μεταξύ των οποίων πάνω από ένα εκατομμύριο εβραιόπουλα και δεκάδες χιλιάδες παιδιά Ρομά (Τσιγγάνοι), γερμανόπουλα που υπέφεραν από σωματικές και πνευματικές αναπηρίες και ζούσαν σε άσυλα, παιδιά από την Πολωνία και παιδιά που ζούσαν στις κατεχόμενες περιοχές της Σοβιετικής Ένωσης. Οι Εβραίοι και ορισμένοι μη-Εβραίοι έφηβοι (13-18 ετών) είχαν περισσότερες πιθανότητες να επιβιώσουν, καθώς μπορούσαν να υποβληθούν σε καταναγκαστική εργασία.

Η μοίρα των παιδιών των Εβραίων ή άλλων ανεπιθύμητων ομάδων μπορούσε να κατηγοριοποιηθεί ως εξής:

1) παιδιά που θανατώνονταν αμέσως μόλις έφταναν στα κέντρα εξόντωσης

2) παιδιά που θανατώνονταν αμέσως μετά τη γέννησή τους ή σε ιδρύματα
3) παιδιά που γεννιόντουσαν στα γκέτο και κατάφερναν να επιβιώσουν επειδή οι κρατούμενοι εκεί τα έκρυβαν
4) παιδιά, συνήθως μεγαλύτερα από 12 ετών, τα οποία χρησιμοποιούνταν σε καταναγκαστικά έργα ή ως πειραματόζωα σε ιατρικά πειράματα και
5) παιδιά που σκοτώθηκαν σε αντίποινα ή σε στρατιωτικές επιχειρήσεις «κατά της Αντίστασης».
πηγή:https://encyclopedia.ushmm.org/content/el/article/children-during-the-holocaust

# data[].attributes.headline
Φωτογραφία απ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

# data[].attributes.subject
Φωτογραφία απ τα στρατόπεδα συγκέντρωσης

# data[].attributes.body
Σ. Α. β3

# data[].attributes.headline
Τα θύματα του Ολοκαυτώματος(Σ.Α. Β3)

# data[].attributes.subject
Τα θύματα του Ολοκαυτώματος(Σ.Α. Β3)

# data[].attributes.body
Τα θύματα του Ολοκαυτώματος ήταν Εβραίοι, Σέρβοι, Πολωνοί, Ρώσσοι, Κομμουνιστές, ομοφυλόφιλοι, Ρομ και Σίντι (Αθίγγανοι), οι ψυχικά ασθενείς και σωματικά ανάπηροι, διανοητές και πολιτικοί ακτιβιστές, Μάρτυρες του Ιεχωβά, μέλη άλλων θρησκευτικών ομάδων, μέλη του Καθολικού και Προτεσταντικού κλήρου, συνδικαλιστές, μερικοί Αφρικανοί, κοινοί εγκληματίες, άνθρωποι που είχαν χαρακτηριστεί «εχθροί του κράτους», και πολλοί που δεν ανήκαν στην Άρεια φυλή. Αυτοί οι άνθρωποι χάθηκαν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και σε μαζικές εκτελέσεις, σύμφωνα με τα εκτεταμένα αρχεία που κράτησαν οι ίδιοι οι Ναζί (κείμενα και φωτογραφίες), μαρτυρίες (επιζώντων, δραστών και αυτοπτών μαρτύρων), και τα στατιστικά στοιχεία των χωρών υπό ναζιστική κατοχή.
πηγη:https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9F%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%8D%CF%84%CF%89%CE%BC%CE%B1#%CE%98%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1

# data[].attributes.headline
Φωτογραφικό υλικό!(Σ. Α.Β3)

# data[].attributes.subject
Φωτογραφικό υλικό!(Σ. Α.Β3)

# data[].attributes.body
O εβραϊκής καταγωγής Πολωνός φωτορεπόρτερ Henryk Ross (1910 - 1991) ήταν ένας από τους 877 επιζώντες του γκέτο Lodz της Πολωνίας όπου περισσότεροι από 200.000 άνθρωποι έζησαν έγκλειστοι από τους ναζί μεταξύ του 1940 και του 1945. Ο Ross ήταν ο επίσημος φωτογράφος του γκέτο το οποίο διηύθυνε το καθοδηγούμενο από το ναζιστικό καθεστώς Εβραϊκό Συμβούλιο. Ήταν ένας από τους προνομιούχους του γκέτο, υπεύθυνος για τις φωτογραφίες των επίσημων εγγράφων αλλά και για τις εικόνες προπαγάνδας που προωθούσαν την παραγωγικότητα του γκέτο. Ανεπίσημα και με μεγάλο κίνδυνο της ζωής του ο Ross κατέγραφε την ωμή πραγματικότητα και την τραγωδία της καθημερινής ζωής στο γκέτο με αποκορύφωμα τις χιλιάδες απελάσεις στα στρατόπεδα θανάτου της Πολωνίας. (Πηγή: www.lifo.gr)

# data[].attributes.headline
Οσκαρ Σιντλερ (Π. Σ.Β3)

# data[].attributes.subject
Οσκαρ Σιντλερ (Π. Σ.Β3)

# data[].attributes.body
Ο Όσκαρ Σίντλερ (Oskar Schindler, 28 Απριλίου 1908 - 9 Οκτωβρίου 1974) ήταν Γερμανός επιχειρηματίας, ο οποίος έγινε γνωστός όταν έσωσε περίπου 1.200 Εβραίους από βέβαιο θάνατο από τα χέρια των Ναζί στη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου πολέμου στην Πολωνία και στην Τσεχοσλοβακία. Χρησιμοποιώντας τους σαν εργάτες στα εργοστάσια του, τους προστάτεψε από την βιαιότητα των Ναζί και βοήθησε στη συνέχεια γενεών πολλών εβραϊκών οικογενειών.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Λίστα του Σίντλερ ( αγγλικά: Schindler's List) είναι αμερικανικό πολεμικό βιογραφικό δράμα παραγωγής 1993 με θέμα τον Όσκαρ Σίντλερ, έναν Γερμανό επιχειρηματία που έσωσε τις ζωές χιλίων Πολωνών Εβραίων στο Ολοκαύτωμα προσλαμβάνοντάς τους στα εργοστάσια του. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και το σενάριο έγραψε ο Στίβεν Ζαϊλίαν, βασισμένο στη νουβέλα Schindler's Ark του Τόμας Κενάλι. Πρωταγωνιστούν οι Λίαμ Νίσον, Ρέιφ Φάινς και Μπεν Κίνγκσλεϊ.

Η ιδέα μιας ταινίας για τους Εβραίους του Σίντλερ είχε προταθεί από το 1963. Ο Πόλντεκ Πφέφερμπεργκ, ένας από τους Εβραίους του Σίντλερ, έκανε σκοπό της ζωής του να γνωστοποιήσει την ιστορία του Σίντλερ. Όταν ο παραγωγός Σιντ Σάινμπεργκ έστειλε μια περίληψη της νουβέλας Schindler's Ark στον Σπίλμπεργκ, ο σκηνοθέτης εντυπωσιάστηκε. Εξέφρασε αρκετό ενδιαφέρον ώστε η Universal να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου. Ωστόσο ήταν αβέβαιος για το αν έπρεπε να σκηνοθετήσει ο ίδιος μια ταινία με θέμα το Ολοκαύτωμα. Ο Σπίλμπεργκ προσπάθησε να δώσει το πρότζεκτ σε άλλους σκηνοθέτες πριν αποφασίσει να το σκηνοθετήσει ο ίδιος, αφού άκουσε για την άρνηση του Ολοκαυτώματος

Η ταινία κυκλοφόρησε στους κινηματογράφους των Ηνωμένων Πολιτειών στις 15 Δεκεμβρίου 1993. Απέσπασε διθυραμβικά σχόλια από τους κριτικούς και έγινε μεγάλη εισπρακτική επιτυχία, αποφέροντας 322,1 εκατομμύρια δολάρια παγκοσμίως. Έλαβε 12 υποψηφιότητες για Όσκαρ, μεταξύ των οποίων Α' Ανδρικού Ρόλου για την ερμηνεία του Νίσον και Β' Ανδρικού Ρόλου για τον Φάινς, κερδίζοντας 7, ανάμεσά τους για Καλύτερη Ταινία, Σκηνοθεσία και Διασκευασμένου Σεναρίου. Βραβεύτηκε επίσης με 7 βραβεία BAFTA και 3 Χρυσές Σφαίρες.

Το 2004 η ταινία επελέγη από τη Βιβλιοθήκη του Αμερικάνικου Κογκρέσου ως τμήμα του Εθνικού Μητρώου Κινηματογράφου ως πολιτιστικά, ιστορικά και αισθητικά σημαντική.

Η ταινία ξεκινά το 1939 με την επανατοποθέτηση των Πολωνών Εβραίων στο Γκέτο της Κρακοβίας λίγο μετά την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. Εν τω μεταξύ ο Όσκαρ Σίντλερ, ένας Γερμανός επιχειρηματίας από τη Μοραβία, φτάνει στην πόλη με την ελπίδα να κάνει περιουσία από τον πόλεμο. Ο Σίντλερ δωροδοκεί την Βέρμαχτ και τους αξιωματικούς των Ες Ες και έτσι αγοράζει ένα εργοστάσιο για την παραγωγή εφοδίων του στρατού. Χωρίς να γνωρίζει πολλά για το πώς να διευθύνει μια επιχείρηση, προσλαμβάνει τον Ιτζάκ Στερν, υπάλληλο του Εβραϊκού Συμβουλίου, ο οποίος έχει επαφές με τους Εβραίους επιχειρηματίες και τους μαυραγορίτες μέσα στο γκέτο. Οι Εβραίοι επιχειρηματίες δανείζουν στον Σίντλερ τα χρήματα για το εργοστάσιο με αντάλλαγμα ποσοστό από τα κέρδη. Ο Σίντλερ προσλαμβάνει μόνο Εβραίους, καθώς κοστίζουν λιγότερο αφού οι μισθοί τους πηγαίνουν στην Ες Ες. Οι εργάτες του Σίντλερ επιτρέπεται να βρίσκονται και εκτός του γκέτο και ο Στερν πλαστογραφεί έγγραφα για να διασφαλίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους ως "χρήσιμους" στους Γερμανούς ώστε να τους σώσει από μεταφορά σε στρατόπεδα συγκέντρωσης αλλά και από τον θάνατο.

Ο Υπολοχαγός των Ες Ες Άμον Γκετ φτάνει στην Κρακοβία για να αρχίσει την κατασκευή του στρατοπέδου συγκέντρωσης Πλαστσόφ. Δίνει εντολή να αδειάσει το γκέτο και η Επιχείρηση Ράινχαρντ στην Κρακοβία αρχίζει, με εκατοντάδες στρατεύματα να αδειάζουν τα συνωστισμένα δωμάτια και να δολοφονούν όποιον διαμαρτύρεται ή δεν συνεργάζεται, ηλικιωμένο ή παιδί. Ο Σίντλερ από μακριά παρακολουθεί τη σφαγή και επηρεάζεται σφοδρά. Παρ' όλα αυτά, γίνεται φίλος με τον Γκετ και συνεχίζει να έχει την υποστήριξη και την προστασία των Ες Ες. Ο Σίντλερ δωροδοκεί τον Γκετ ώστε να του επιτρέψει να χτίσει στρατόπεδο για τους εργάτες του. Αρχικά οι προθέσεις του είναι να βγάλει χρήματα αλλά στην πορεία αρχίζει να διατάζει τον Στερν να σώσει όσες περισσότερες ζωές μπορεί. Καθώς ο πόλεμος παίρνει άλλη τροπή, διαταγή από το Βερολίνο αναγκάζει τον Γκετ να καταστρέψει όλα τα σώματα των Εβραίων που δολοφονήθηκαν, να διαλύσει το γκέτο του Πλαστσόφ και να στείλει τους εναπομείναντες Εβραίους στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Άουσβιτς.

Στην αρχή ο Σίντλερ ετοιμάζεται να φύγει από την Κρακοβία, αλλά δεν μπορεί να το κάνει και ζητάει από τον Γκετ να του επιτρέψει να κρατήσει τους εργάτες του ώστε να τους μεταφέρει στην γενέτειρα πόλη του, στη Μοραβία, μακριά από την Τελική Λύση. Ο Γκετ δέχεται αλλά χρεώνει πολύ ακριβά κάθε έναν εργάτη ξεχωριστά. Ο Σίντλερ με τον Στερν συντάσσουν μια λίστα με τους εργάτες που δεν θα μεταφερθούν στο Άουσβιτς.

"Η Λίστα του Σίντλερ" αποτελείται από "ικανούς" τρόφιμους. Για πολλούς στο στρατόπεδο Πλαστσόφ, το να υπάρχει το όνομά τους στη λίστα είναι πολύ σημαντικό γιατί μπορεί να οδηγήσει στη ζωή ή στον θάνατό τους. Σχεδόν όλοι από τη λίστα φτάνουν στη Μοραβία. Το τραίνο που μεταφέρει τις γυναίκες κατά λάθος πηγαίνει στο Άουσβιτς. Οι γυναίκες νομίζουν ότι οδηγούνται στον θάλαμο αερίων αλλά αρχίζουν να κλαίνε από χαρά όταν νερό πέφτει από τις ντουζιέρες. Ο Σίντλερ πηγαίνει αμέσως στο Άουσβιτς και δωροδοκώντας τον υπεύθυνο του στρατοπέδου σώζει όλες τις γυναίκες της λίστας του. Μόλις φτάνουν στη Μοραβία, ο Σίντλερ δίνει αυστηρές εντολές στους Ες Ες φύλακες να μην πυροβολήσουν ή βασανίσουν κανέναν. Για να κρατήσει τους εργάτες του ζωντανούς, ξοδεύει σχεδόν όλη του την περιουσία για να δωροδοκεί τους Ναζί αξιωματικούς. Τα χρήματά του τελειώνουν λίγο πριν το Βέρμαχτ παραδοθεί και λήξει ο πόλεμος στην Ευρώπη.

Ως μέλος των Ναζί και κερδισμένος από τη δουλεία, το 1945 ο Σίντλερ πρέπει να αποδράσει. Αν και οι φύλακες των Ες Ες έχουν πάρει εντολή να εξοντώσουν τους Εβραίους, ο Σίντλερ τους πείθει να επιστρέψουν πίσω στις οικογένειές τους σαν άνδρες και όχι σαν δολοφόνοι. Λίγο πριν φύγει, φορτώνει το αυτοκίνητό του και αποχαιρετά τους εργάτες του. Του δίνουν ένα γράμμα εξηγώντας πως δεν είναι εγκληματίας πολέμου μαζί με ένα δαχτυλίδι με την επιγραφή "Όποιος σώζει μια ζωή, σώζει ολόκληρο τον κόσμο". Ο Σίντλερ συγκινείται αλλά και ντρέπεται, αισθανόμενος ότι θα μπορούσε να κάνει περισσότερα ώστε να σώσει περισσότερες ζωές.

Οι Εβραίοι του Σίντλερ, έχοντας κοιμηθεί έξω από τις πύλες του εργοστασίου, ξυπνούν το πρωί και ένας Σοβιετικός Δραγώνος καταφτάνει και τους λέει ότι απελευθερώθηκαν από τον Κόκκινο Στρατό. Οι Εβραίοι περπατούν μέχρι τη διπλανή πόλη για να βρουν φαγητό.

Μετά από κάποιες σκηνές που απεικονίζουν κάποια συμβάντα μετά τη λήξη του πολέμου, όπως την εκτέλεση του Άμον Γκετ για εγκλήματα πολέμου και τι απέγινε τελικά ο Σίντλερ, η ταινία επιστρέφει με τους Εβραίους να περπατούν μέχρι τη διπλανή πόλη. Καθώς περπατούν, η ταινία γεμίζει με χρώματα και δείχνει τον τάφο του Σίντλερ στην Ιερουσαλήμ. Η ταινία τελειώνει με τους ηλικιωμένους πλέον πραγματικούς Εβραίους που δούλεψαν στο εργοστάσιο του Σίντλερ, να περνούν χέρι χέρι με τους ηθοποιούς που τους υποδύθηκαν και ο καθένας να αφήνει από μια πέτρα στον τάφο του - ένα εβραϊκό έθιμο που δείχνει βαθιά ευγνωμοσύνη. Στην τελευταία σκηνή ο Λίαμ Νίσον αν και δεν βλέπουμε το πρόσωπο του, αφήνει ένα τριαντάφυλλο.

Ο Πόλντεκ Πφέφερμπεργκ ήταν ένας από τους Εβραίους του Σίντλερ και έκανε σκοπό της ζωής του να πει την ιστορία του σωτήρα του. Ο Πφέφερμπεργκ προσπάθησε να γυρίσει μια βιογραφία του Σίντλερ μαζί με την MGM το 1963 αλλά δεν τα κατάφερε. Το 1982 ο Τόμας Κενάλι, αφού συναντήθηκε με τον Πφέφερμπεργκ, έγραψε το βιβλίο Schindler's Ark. Όταν ο Σπίλμπεργκ το διάβασε, εξέφρασε αρκετό ενδιαφέρον ώστε η Universal να αγοράσει τα δικαιώματα του βιβλίου.

Ο Σπίλμπεργκ δεν ήταν σίγουρος για το αν ήταν ώριμος αρκετά ώστε να κάνει μια ταινία με θέμα το Ολοκαύτωμα και προσπάθησε να δώσει το πρότζεκτ στον Ρόμαν Πολάνσκι, ο οποίος το απέρριψε, έχοντας χάσει τη μητέρα του στο Ολοκαύτωμα και επειδή και ο ίδιος είχε ζήσει και επιβιώσει από το Γκέτο της Κρακοβίας. Ο Σπίλμπεργκ επίσης πρότεινε την ταινία στον Σίντνεϊ Πόλακ και στον Μάρτιν Σκορσέζε ο οποίος δέχτηκε να σκηνοθετήσει το 1988. Στην πορεία όμως ο Σπίλμπεργκ άλλαξε γνώμη καθώς πίστευε ότι έχασε την ευκαιρία να κάνει κάτι για τα παιδιά του και την οικογένειά του σχετικά με το Ολοκαύτωμα και έτσι έδωσε στον Σκορσέζε να σκηνοθετήσει την ταινία "Το Ακρωτήρι του Φόβου" (Cape Fear). Ο Μπίλι Γουάιλντερ εξέφρασε ενδιαφέρον να σκηνοθετήσει.

Το 1993 ο Τόμας Κενάλι αναλαμβάνει να γράψει ένα σενάριο βασισμένο στο βιβλίο του. Ο Κενάλι έδωσε έμφαση στις πολυάριθμες σχέσεις του Σίντλερ και παραδέχτηκε ότι δεν συμπύκνωσε αρκετά την ιστορία. Τότε ο Σπίλμπεργκ προσέλαβε τον Κερτ Λούντκε να γράψει το επόμενο προσχέδιο. Ο Λούντκε αποχώρησε τέσσερα χρόνια μετά, αφού βρήκε την ιστορία του Σίντλερ πολύ καλή για να είναι αληθινή. Στο διάστημα όπου είχε αναλάβει ο Σκορσέζε, είχε προσλάβει τον Στίβεν Ζαϊλίαν να γράψει το σενάριο. Όταν το πρότζεκτ πήγε πίσω στον Σπίλμπεργκ βρήκε το προσχέδιο των 115 σελίδων πολύ μικρό και ζήτησε από τον Ζαϊλίαν να το επεκτείνει στις 195 σελίδες. Ο Σπίλμπεργκ ήθελε να δώσει έμφαση στους Εβραίους.

Ο Λίαμ Νίσον πήρε το ρόλο το Δεκέμβριο του 1992. Ο Γουόρεν Μπίτι έκανε δοκιμαστικό αλλά ο Σπίλμπεργκ ανησυχούσε ότι δεν θα μπορούσε να κρύψει την προφορά του και θα αποσπούσε την προσοχή από το θέμα της ταινίας με την παρουσία του ως σταρ. Οι Κέβιν Κόσνερ και Μελ Γκίμπσον εξέφρασαν ενδιαφέρον για το ρόλο αλλά απορρίφτηκαν για τον ίδιο ακριβώς λόγο, γι' αυτό και ο Σπίλμπεργκ διάλεξε μικρότερα ονόματα στους πρωταγωνιστικούς ρόλους.

Ο Ρέιφ Φάινς πήρε τον ρόλο του Άμον Γκετ. Ο Σπίλμπεργκ τον διάλεξε γιατί έβλεπε στον ηθοποιό μια σεξουαλική κακία. Μέσα σε μια στιγμή μπορούσε από ευγενικός να γίνει σατανικά ψυχρός. Ο Φάινς πήρε 14 κιλά για να παίξει τον ρόλο, παρακολούθησε ιστορικά στιγμιότυπα και μίλησε με επιζήσαντες του Ολοκαυτώματος που γνώρισαν τον Γκετ. Ο Φάινς έμοιαζε τόσο πολύ με τον Γκετ, που όταν φορούσε τη στρατιωτική στολή και γνωρίστηκε με τη Μίλα Πφέφερμπεργκ, μια επιζήσασα, αυτή έτρεμε από φόβο.

Συνολικά υπάρχουν 126 ομιλούντες ρόλοι ενώ 30.000 κομπάρσοι προσελήφθησαν κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων.

Τα γυρίσματα ξεκίνησαν τον Μάρτιο του 1993 στην Κρακοβία και συνεχίστηκαν για 71 ημέρες. Οι σκηνές γυρίστηκαν στις πραγματικές τοποθεσίες, αν και το στρατόπεδο Πλαστσόφ έπρεπε να κατασκευαστεί σύμφωνα με το πρωτότυπο, καθώς είχε υποστεί αλλαγές μετά τον πόλεμο. Δεν τους δόθηκε άδεια να γυρίσουν σκηνές μέσα στο Άουσβιτς κι έτσι τις γύρισαν σε ένα πανομοιότυπο στρατόπεδο απέναντι από το πραγματικό.

Για τον Σπίλμπεργκ τα γυρίσματα ήταν μια πολύ έντονη συναισθηματικά περίοδος, καθώς τον ανάγκασε να αντιμετωπίσει στοιχεία των παιδικών του χρόνων όπως τον αντισημιτισμό που βίωσε. Ήταν έξαλλος με τον εαυτό του όταν δεν έκλαψε στη επίσκεψή του στο Άουσβιτς και ήταν ένα από τα πολλά μέλη του συνεργείου που δεν κοίταζαν όταν γυριζόταν η σκηνή όπου οι ηλικιωμένοι Εβραίοι αναγκάζονται να τρέξουν γυμνοί ενώ επιλέγονται από τους Ναζί γιατρούς για να πάνε στο Άουσβιτς. Αρκετές ηθοποιοί έβαλαν τα κλάματα όταν γύριζαν τη σκηνή στα ντουζ, συμπεριλαμβανομένης και μίας που γεννήθηκε μέσα στο στρατόπεδο συγκέντρωσης. Η σύζυγός του, Κέιτ Κάπσοου και τα πέντε παιδιά του ήταν μαζί του στο πλατό, ενώ τον επισκέφτηκαν οι γονείς του και ο ραββίνος του. Ο Ρόμπιν Ουίλιαμς του τηλεφωνούσε κάθε δύο εβδομάδες για να του φτιάξει το κέφι καθώς υπήρχε πολύ λίγη χιουμοριστική διάθεση στο πλατό. Ο Σπίλμπεργκ αποποιήθηκε της αμοιβής του, αποκαλώντας τη λεφτά βαμμένα με αίμα..

Ο Σπίλμπεργκ χρησιμοποίησε τη γερμανική και πολωνική γλώσσα σε αρκετές σκηνές για να δημιουργήσει την εντύπωση του να ζεις το παρελθόν και την αγγλική για να δώσει έμφαση στα δραματικά σημεία.

Αν και το φιλμ είναι ασπρόμαυρο, χρησιμοποιείται το κόκκινο για να ξεχωρίσει ένα μικρό κορίτσι που φοράει ένα κόκκινο παλτό. Αργότερα στην ταινία το κορίτσι βρίσκεται ανάμεσα στους νεκρούς και αναγνωρίζεται μόνο από το κόκκινο παλτό του. Αν και δεν ήταν σκόπιμο, αυτός ο χαρακτήρας συμπτωματικά μοιάζει με τη Ρόμα Λιγκόκα, που ήταν γνωστή στο Γκέτο της Κρακοβίας για το κόκκινο παλτό της. Η Λιγκόκα σε αντίθεση με τον πλασματικό χαρακτήρα της ταινίας, επέζησε του Ολοκαυτώματος.

Ενώ υπήρχε διαφωνία για το τι ακριβώς αναπαριστά το κορίτσι με το κόκκινο παλτό, με κάποιους να λένε ότι συμβολίζει την ελπίδα, την αθωότητα ή το κόκκινο αίμα των Εβραίων που θυσιάστηκαν στον τρόμο του Ολοκαυτώματος, ο ίδιος ο Σπίλμπεργκ δήλωσε:

Η Αμερική και η Ρωσία και η Αγγλία όλοι γνώριζαν για το Ολοκαύτωμα όταν συνέβαινε, και δεν κάναμε τίποτα. Δεν στείλαμε καμία από τις δυνάμεις μας για να σταματήσουμε την πορεία προς το θάνατο, την αδυσώπητη αυτή πορεία προς το θάνατο. Ήταν μια μεγάλη κόκκινη βούλα στο ραντάρ του καθενός, αλλά κανένας δεν έκανε κάτι. Και γι' αυτό ήθελα να προσθέσω το κόκκινο χρώμα.

Με προϋπολογισμό 22.000.000 δολάρια, η ταινία έκανε άνοιγμα τριημέρου στην 6η θέση με 4,6 εκατομμύρια δολάρια. Συνολικά συγκέντρωσε 96,8 εκατομμύρια δολάρια στο αμερικανικό box office και 225,2 εκατομμύρια δολάρια στον υπόλοιπο κόσμο. Παγκοσμίως απέφερε 322,1 εκατομμύρια δολάρια.

Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου έχει συμπεριλάβει τη Λίστα του Σίντλερ σε τέσσερις κατηγορίες.

Καταλαμβάνει την 8η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Ταινίες.

Καταλαμβάνει την 13η και 15η στην κατηγορία ΑFI 100 Χρόνια... 100 Ήρωες και Κακοί (Όσκαρ Σίντλερ και Άμον Γκεθ αντίστοιχα).

Καταλαμβάνει την 3η θέση στην κατηγορία AFI 100 Χρόνια... 100 Επευφημίες.

Καταλαμβάνει την 3η θέση στην κατηγορία AFI 10 Top 10... 10 Επικές Ταινίες.

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Λίστα του Σίντλερ - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Λίστα του Σίντλερ ( αγγλικά: Schindler's List) είναι αμερικανικό πολεμικό βιογραφικό δράμα παραγωγής 1993 με θέμα τον Όσκαρ Σίντλερ, έναν Γερμανό επιχειρηματία που έσωσε τις ζωές χιλίων Πολωνών Εβραίων στο Ολοκαύτωμα προσλαμβάνοντάς τους στα εργοστάσια του. Την ταινία σκηνοθέτησε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ και το σενάριο έγραψε ο Στίβεν Ζαϊλίαν, βασισμένο στη νουβέλα Schindler's Ark του Τόμας Κενάλι.

# data[].attributes.headline
Ιρένε Σέντλερ  (Ν. Ψ. Β'3)

# data[].attributes.subject
Ιρένε Σέντλερ  (Ν. Ψ. Β'3)

# data[].attributes.body
Από το 1942, με κίνδυνο της ζωής της, η Ιρένα Σέντλερ, υπάλληλος της Κοινωνικής Πρόνοιας στη Βαρσοβία, κατάφερε να φυγαδεύσει περίπου δυόμισι χιλιάδες παιδιά από το εβραϊκό γκέτο, ενώ φυλάσσονταν νύχτα και μέρα από τους Ναζί. Ξεγελώντας τις Αρχές, κατάφερε να τα περάσει μέσα από υπόγεια ή υπονόμους, μέσα σε κούτες από χαρτόνι, σε βαλίτσες, σε σακίδια, σε μαξιλαροθήκες, κάτω από σκουπίδια. Το 1965 ανακηρύχθηκε «Δίκαιη των Εθνών».

ΠΗΓΕΣ:  ΘΕΜΑΤΟΦΥΛΑΚΕΣ ΛΟΓΩ ΤΕΧΝΩΝ

# data[].attributes.headline
ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΚΟΛΜΠΕ ΕΙΚΟΝΕΣ (Γ. Γ. Β1)

# data[].attributes.subject
ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΚΟΛΜΠΕ ΕΙΚΟΝΕΣ (Γ. Γ. Β1)

# data[].attributes.body
ΤΟ ΚΕΛΙ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΤΟΥ ΣΤΟ ΑΟΥΣΒΙΤΣ

# data[].attributes.headline
ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΚΟΛΜΠΕ (Γ. Γ. Β1)

# data[].attributes.subject
ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΚΟΛΜΠΕ (Γ. Γ. Β1)

# data[].attributes.body
Ο ιερέας Μαξιμίλιαν Κόλμπε, ένας θαρραλέος άνθρωπος που έσωσε πολλούς ανθρώπους και ανάμεσα σε αυτούς 2.000 Εβραίους, βρίσκοντας φρικτό θάνατο για χάρη ενός αγνώστου.

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΑΞΙΜΙΛΙΑΝ ΚΟΛΜΠΕ

# data[].attributes.headline
Εικόνα (Μ. Α. Β1)

# data[].attributes.subject
Εικόνα (Μ. Α. Β1)

# data[].attributes.headline
Ελλάδα και ολοκαύτωμα Εβραίων (Μ. Α. Β1)

# data[].attributes.subject
Ελλάδα και ολοκαύτωμα Εβραίων (Μ. Α. Β1)

# data[].attributes.body
Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους και πολλοί ιστορικοί φροντίζουν να αντιπαραβάλλουν την περίπτωση της Θεσσαλονίκης με άλλες κοινότητες, όπως αυτή της Ζακύνθου, από την οποία δεν χάθηκε ούτε ένας Εβραίος επειδή εκεί μητροπολίτης και πρόεδρος αρνήθηκαν να δώσουν τις καταστάσεις και να καταδώσουν τους Εβραίους. Tα νέα της εξόντωσης άργησαν να φτάσουν στην Ελλάδα: «Στις 15 Μαρτίου 1945 έφθασε ο πρώτος μάρτυς που ξέφυγε από το στρατόπεδο συγκεντρώσεως του Άουσβιτς. Ονομάζεται Λεών Μπατήν και είναι Εβραίος των Αθηνών. Το νέο μεταδόθηκε από στόμα σε στόμα και οι λίγες εκατοντάδες Εβραίων που απέμειναν στην πόλη συγκινήθηκαν βαθιά με την ιδέα πως ίσως μπορούσαν να μάθουν νέα για τους εκτοπισθέντας πριν από δυο χρόνια συγγενείς τους». Πηγή: www.lifo.gr

# data[].attributes.headline
Άννα Φρανκ(Ά. Θ. Β1)

# data[].attributes.subject
Άννα Φρανκ(Ά. Θ. Β1)

# data[].attributes.body
Το ημερολόγιο, που είχε δοθεί στην Άννα ως δώρο για τα 13α γενέθλιά της, περιγράφει τα γεγονότα της ζωής της από τις 12 Ιουνίου 1942 μέχρι την τελευταία μέρα που έγραψε σ' αυτό, την 1η Αυγούστου 1944. Γραμμένο στα ολλανδικά, μεταφράστηκε σε πολλές γλώσσες κι έγινε ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία του κόσμου. Διασκευάστηκε για την τηλεόραση, τον κινηματογράφο, το θέατρο, ακόμα και για την όπερα. Το βιβλίο δίνει μια λεπτομερή περιγραφή της καθημερινής ζωής κατά τη διάρκεια της Ναζιστικής Κατοχής· μέσω των γραπτών της, η Άννα Φρανκ έγινε ένα από τα πιο γνωστά θύματα του Ολοκαυτώματος.

Μέσα από τα έργα της εντοπίζουμε τη φρικαλεότητα των Ναζί όσον αφορά το συγκεκριμένο συνταρακτικό ιστορικό γεγονός.
https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CE%BD%CE%BD%CE%B1_%CE%A6%CF%81%CE%B1%CE%BD%CE%BA

# data[].attributes.headline
φωτογραφίες (Ν. Α.Β1)

# data[].attributes.subject
φωτογραφίες (Ν. Α.Β1)

# data[].attributes.headline
ΔΙΚΕΣ (ν. α.Β1)

# data[].attributes.subject
ΔΙΚΕΣ (ν. α.Β1)

# data[].attributes.body
δικαίωση για τα θύματα του ολοκαυτώματος και τις οικογένειες τους

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΙΚΗ ΑΔΟΛΦΟΥ ΑΙΧΜΑΝ

# data[].attributes.headline
Αρνητές του ολοκαυτώματος (Λ. Α. Β1)

# data[].attributes.subject
Αρνητές του ολοκαυτώματος (Λ. Α. Β1)

# data[].attributes.body
Ως άρνηση του Ολοκαυτώματος εννοείται η υποστήριξη της άποψης ότι το Ολοκαύτωμα, δηλαδή ο συστηματικός διωγμός και η γενοκτονία με την υποκίνηση του κράτους διαφόρων εθνικών, θρησκευτικών, κοινωνικών και πολιτικών ομάδων κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου από την Ναζιστική Γερμανία και τους συνεργάτες της, συνέβη σε μικρότερο βαθμό απ' ό,τι είναι κοινώς αποδεκτό ή ακόμη και δεν συνέβη καθόλου. Προσωπικά, βρίσκω αδιανόητο έως προσβλητικό έναν τέτοιο ισχυρισμό, καθώς οι αποδείξεις είναι ακράδαντες και με αυτό τον τρόπο υποβαθμίζονται και ευτελίζονται οι ίδιες οι ζωές που χάθηκαν.
ΠΗΓΕΣ: https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%86%CF%81%CE%BD%CE%B7%CF%83%CE%B7_%CF%84%CE%BF%CF%85_%CE%9F%CE%BB%CE%BF%CE%BA%CE%B1%CF%85%CF%84%CF%8E%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%BF%CF%82
ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ: https://youtu.be/y7JwtHpUE08

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.body
(Μ. Α.Β1)

# data[].attributes.headline
Η σημασία της μνήμης του ολοκαυτώματος των Εβραίων σήμερα..... Μ. Α.Β1

# data[].attributes.subject
Η σημασία της μνήμης του ολοκαυτώματος των Εβραίων σήμερα..... Μ. Α.Β1

# data[].attributes.body
Μέσα από τη μνήμη του ολοκαυτώματος των Εβραίων ο κόσμος καταλαβαίνει τη ""ασχήμια"" του ρατσισμού και τα ανεπανόρθωτα αποτέλέσματα της . Επιπλέον οι άνθρωποι συνειδητοποιούν ότι όλοι οι άνθρωποι είναι ίσοι ανεξαρτήτως τη θρησκεία,τη σεξουαλικότητα τους και τη φυλή τους .

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
ΕΛΕΥΘΕΡΟΣ ΤΥΠΟΣ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Newsroom eleftherostypos.gr

Αφήνοντας λίγα λουλούδια σε έναν από τους τοίχους εκτελέσεων του Αουσβιτς, πρώην αιχμάλωτοι σε αυτό αποτίουν από νωρίς το πρωί φόρο τιμής στα θύματα του ολοκαυτώματος καθώς σήμερα είναι η 74η επέτειος της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης.

Για την Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος, έχει προγραμματισθεί αργότερα την Κυριακή, τελετή κοντά στα ερείπια των θαλάμων αερίου του Άουσβιτς όπου έχασαν τη ζωή τους 1.1 εκατομμύριο άνθρωποι.

Ήταν 27 Ιανουαρίου του 1945 όταν ο σοβιετικός στρατός μπήκε στο Άουσβιτς, απελευθερώνοντας τους τελευταίους επιζώντες κρατούμενους: Εβραίοι, Ρομά, ομοφυλόφιλοι, άτομα με ειδικές ανάγκες ή κρατούμενοι που υποχρεώθηκαν σε αναγκαστική εργασία είχαν ζήσει τη φρικαλεότητα του Άουσβιτς. Πάνω από ένα εκατομμύριο Εβραίοι έχασαν τη ζωή τους εκεί, σημειώνει σε ρεπορτάζ της η Deutsche Welle.

Στη Γερμανία η διατήρηση της ιστορικής μνήμης θεωρείται καθήκον της πολιτείας. Αλλά και το ενδιαφέρον του κόσμου για τα ιστορικά γεγονότα παραμένει αμείωτο. Κάθε χρόνο οι εγκαταστάσεις των παλαιών στρατοπέδων συγκέντρωσης, καθώς και άλλοι χώροι μνήμης, καταγράφουν ρεκόρ επισκεπτών.

Ωστόσο, εκπρόσωποι εβραϊκών οργανώσεων κάνουν λόγο για "νέο αντισημιτισμό". Ο Μερόν Μέντελ, διευθυντής του Κέντρου Άννα Φρανκ στη Φρανκφούρτη, υποστηρίζει ότι "εξασθενεί η προσπάθεια για την καταπολέμηση του αντισημιτισμού". Ο ισχυρισμός αυτός φαίνεται να επιβεβαιώνεται σε πρόσφατη έκθεση του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ (FRA), η οποία καταγράφει περισσότερα κρούσματα εχθρικής συμπεριφοράς απέναντι σε Εβραίους στη Γερμανία το 2018.
Ανησυχία για την AfD
Αυτό που προκαλεί ιδιαίτερο προβληματισμό είναι οι δηλώσεις στελεχών του ακροδεξιού κόμματος "Εναλλακτική για τη Γερμανία" (AfD). Τον περασμένο Ιούνιο ο συμπρόεδρος της κοινοβουλευτικής ομάδας του κόμματος, Αλεξάντερ Γκάουλαντ, ισχυριζόταν ότι "ο Χίτλερ και οι ναζί δεν είναι παρά μία κουτσουλιά σε μία επιτυχημένη γερμανική ιστορία, που αριθμεί περισσότερα από 1.000 χρόνια". Όσο για τον επικεφαλής της AfD στη Θουριγγία, Μπιορν Χέκε, υποστηρίζει ότι "απαιτείται στροφή 180 μοιρών στον τρόπο με τον οποίο προσλαμβάνουμε την ιστορία". Από την πλευρά του, ο ιστορικός Βόλφγκανγκ Μπεντς δεν θεωρεί ότι ο αντισημιτισμός έχει γίνει και πάλι "του συρμού", καθώς, όπως επισημαίνει, οι ισχυρισμοί των Γκάουλαντ και Χέκε είχαν προκαλέσει αισθητή αγανάκτηση στη γερμανική κοινή γνώμη. Αλλά ποιός είναι, σε τελική ανάλυση, ο "ενδεδειγμένος" τρόπος για να θυμόμαστε την ιστορία;

Πέπλο σιωπής

Μέχρι τη δεκαετία του '60 οι φρικαλεότητες του πολέμου καλύπτονταν από πέπλο σιωπής. Κανείς δεν ήθελε να αναλογιστεί τα εγκλήματα, τις ενοχές, τις παραλείψεις του παρελθόντος. Αλλά η γενιά του '68, η γενιά της αμφισβήτησης, άρχισε να θέτει ερωτήματα για τις φρικαλεότητες του πολέμου. Σχεδόν δέκα χρόνια αργότερα προβλήθηκε στην τότε Δυτική Γερμανία η δραματική αμερικανική σειρά "Το Ολοκαύτωμα". Περισσότεροι από 20 εκατομμύρια τηλεθεατές είχαν καθηλωθεί στις οθόνες τους, η τηλεθέαση πλησίαζε το 40%. Ήταν η πρώτη φορά που η τηλεοπτική αφήγηση δεν εστίαζε στους θύτες, αλλά στα θύματα των στρατοπέδων συγκέντρωσης.

"Ήταν μία τηλεοπτική σειρά που δημιούργησε εκείνη την εποχή, για πρώτη φορά, ένα είδος συγκροτημένης συλλογικής μνήμης για το Ολοκαύτωμα στη Γερμανία", υποστηρίζει ο Βέρνερ Γιούνγκ, διευθυντής του Κέντρου Τεκμηρίωσης του Εθνικοσοσιαλισμού στην Κολωνία. Λίγο αργότερα η γερμανική Ομοσπονδιακή Βουλή αποφάσιζε, με ισχνή πλειοψηφία, ότι τα εγκλήματα των ναζί δεν υπόκεινται σε παραγραφή. Αλλά υπήρχαν και έντονες αντιδράσεις. Ο διευθυντής του τηλεοπτικού σταθμού WDR, Γκύντερ Ρόρμπαχ, δεχόταν απειλές για τη ζωή του. Άγνωστοι κατέστρεψαν πομπούς του σταθμού σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Κάποιοι ισχυρίζονταν ότι η προβολή της σειράς "υποκινεί μίση" στη γερμανική κοινωνία, ενώ άλλοι διαμαρτυρόμενοι, αριστερής πολιτικής κατεύθυνσης, επέκριναν το τηλεοπτικό προϊόν με διαφορετικά κριτήρια, θεωρώντας ότι απλώς παραπέμπει σε χολιγουντιανό μελόδραμα. Τη δική του άποψη για την αξία της ιστορικής μνήμης κατέθεσε ο συγγραφέας Μάρτιν Βάλσερ το 1998, προκαλώντας και εκείνος θύελλα αντιδράσεων. Κατά την άποψή του, εκδηλώνεται μία "εργαλειοποίηση του Άουσβιτς", ενώ η συνεχής υπενθύμιση της ηθικής ευθύνης του Ολοκαυτώματος θα έχει αντίθετο αποτέλεσμα από το επιδιωκόμενο.

Τί γίνεται όταν εκλείψουν οι αυτόπτες μάρτυρες;

Το ζήτημα είναι πώς μπορεί να συναντηθεί η ιστορική μνήμη των ίδιων των Εβραίων και όλων των άλλων. Στην τελευταία Χανουκά, παραδοσιακή εορτή των Εβραίων, παρεμφερή με την ορθόδοξη Γιορτή των Φώτων, ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Γερμανίας Φρανκ Βάλτερ Σταϊνμάγερ προσήλθε στους εορτασμούς που έγιναν στο Βερολίνο και εξέφρασε την ανησυχία του για το ενδεχόμενο "να χαθεί η ιστορική μνήμη". Δεν έλειψαν βεβαίως και οι αισιόδοξες φωνές: "Εδώ ζούμε, εδώ θα μείνουμε", επισημαίνει η πρώην πρόεδρος του Κεντρικού Εβραϊκού Συμβουλίου της Γερμανίας, Σαρλότ Κνόμπλοχ. "Η ιστορική μνήμη είναι ανεξάρτητη από τους αυτόπτες μάρτυρες, επομένως όταν εκλείψουν εκείνοι δεν εκλείπει και η επίγνωση των ιστορικών δεδομένων", εκτιμά ο ιστορικός Βέρνερ Μπεντς. Την κεντρική ομιλία για την ημέρα μνήμης του Ολοκαυτώματος καλείται να εκφωνήσει στο γερμανικό κοινοβούλιο ο Ισραηλινός ιστορικός Σαούλ Φρίντλεντερ. "Κάποτε θα διαβάζουμε βιβλία για το Τρίτο Ράιχ ή το Ολοκαύτωμα κατά τον ίδιον τρόπο που διαβάζουμε σήμερα τα Απομνημονεύματα περί Γαλατικού Πολέμου του Ιουλίου Καίσαρα", είχε αποφανθεί παλαιότερα ο 86χρονος ιστορικός.

Λήθη ή άρνηση;

Προβληματισμό πάντως προκαλούν και στη Βρετανία τα ευρήματα έρευνας σύμφωνα με την οποία πέντε τοις εκατό των ενηλίκων δεν πιστεύουν ότι υπήρξε Ολοκαύτωμα , ενώ ένας στους 12 θεωρεί ότι τα όσα συνέβησαν αποδίδονται με υπερβολή.

Η έρευνα διεξήψθη από την Opinion Matters σε δείγμα 2.000 πολιτών σε όλη τη Βρετανία. Όπου σήμερα έχουν προγραμματισθεί περισσότερες από 11.000 εκδηλώσεις μνήμης σε ολόκληρη τη χώρα.

Η αντιπαράθεση με τα ναζιστικά εγκλήματα συνέβαλε στο γεγονός ότι η χώρα μας είναι φιλελεύθερη σήμερα, γράφει ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών Χάικο Μάας σε άρθρο του στην γερμανική Die Welt.

"Είναι όμως συγκλονιστικό το γεγονός ότι πολλοί νέοι δεν γνωρίζουν σχεδόν τίποτα για το Ολοκαύτωμα" επισημαίνει λέει ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών και προσθέτει:

"Και όμως δεν ήταν ποτέ τόσο εύκολο να βρούμε πληροφορίες. Οι μηχανές αναζήτησης όπως η Google χειρίζονται καθημερινά αρκετά δισεκατομμύρια αιτήματα. Η απάντηση σε σύνθετες ερωτήσεις είναι προφανώς απλά ένα κλικ του ποντικιού. Η ψηφιοποίηση μας δίνει πρόσβαση σε μια άπειρη, συνεχώς διαθέσιμη ποσότητα γνώσεων.

Παρόλα αυτά, αυτή η ελευθερία της γνώσης δεν μας προστατεύει από τη στενότητα του μυαλού. Δεν μας διασφαλίζει έναντι της μισαλλοδοξίας, του ρατσισμού και του αντισημιτισμού. Αντίθετα: Το μίσος μπορεί να εξαπλωθεί πιο γρήγορα, να οδηγήσει σε ταραχές. Και στη χειρότερη περίπτωση, στη βία.

Βλέπουμε πώς ο εθνικισμός μεταδίδεται σε όλη την Ευρώπη και ότι οι εικόνες του εχθρού χρησιμοποιούνται για να δικαιολογήσουν τη φαιά ιδεολογία. Οι ακροδεξιοί λαϊκιστές αρνούνται το Ολοκαύτωμα -γνωρίζοντας ότι ένα τέτοιο ταμπού θα φέρει τη μέγιστη προσοχή. Οι ακροδεξιοί δείχνουν ξανά το χαιρετισμό του Χίτλερ στο δρόμο, παιδιά Εβραίων κακοποιούνται.

Η πλειοψηφία των Γερμανών παρατηρεί αύξηση του αντισημιτισμού, όπως αποκάλυψε πρόσφατη μελέτη της ΕΕ. Όσοι πλήττονται άμεσα είναι πιο σαφείς: Σχεδόν το 90% των Εβραίων πολιτών της ΕΕ λένε ότι ο αντισημιτισμός αυξάνεται στη χώρα τους. Εάν οι Εβραίοι στην Ευρώπη φοβούνται και πάλι, αυτό είναι ντροπιαστικό.".

Η κουλτούρα της μνήμης καταρρέει, υπό την πίεση των ακροδεξιών.

Πόσο επικίνδυνη είναι η άγνοια των νεαρών Γερμανών το αποκάλυψε έρευνα του CNN. Το 40% δεν γνωρίζουν σχεδόν καθόλου για το Ολοκαύτωμα. "Αυτό είναι ένα συγκλονιστικό νούμερο που δεν μας επιτρέπει να παραμείνουμε αδρανείς" προειδοποιεί ο Μάας

"Όταν άρχισα να ασχολούμαι με τα εθνικοσοσιαλιστικά εγκλήματα ως φοιτητής, οι ναζιστικές φρικαλεότητες ήταν ακόμα νωπές. Πολλοί στο περιβάλλον μου ανήκαν στην γενιά της εμπειρίας. Σήμερα, τα παιδιά και οι έφηβοι δεν έχουν πλέον αυτή τη σύνδεση. Για όποιον γεννιέται σήμερα, για παράδειγμα, η νύχτα του πογκρόμ κατά των Εβραίων είναι τόσο μακρινή όσο όταν γεννήθηκε ο καγκελάριος Μπίσμαρκ. Αυτό αλλάζει τη μνήμη, δημιουργεί περισσότερη απόσταση" σημειώνει ο Σοσιαλδημοκράτης πολιτικός.

"Η αντιπαράθεση με τα ναζιστικά εγκλήματα συνέβαλε στη χώρα μας να είναι φιλελεύθερη, κοσμοπολίτικη και ειρηνική σήμερα. Αλλά δεν μπορούμε να στηριχθούμε σε αυτό. Αυτό που χρειαζόμαστε τώρα είναι νέες προσεγγίσεις για τη χρήση ιστορικών εμπειριών για το παρόν. Η ιστορία μας πρέπει να γίνει ακόμη περισσότερο ένα έργο μνήμης με γνώση. Για να πετύχει αυτό, οι χώροι μνημείων πρέπει να είναι όχι μόνο χώροι μνήμης αλλά και τόποι μάθησης. Η ανάμνηση δεν πρέπει να είναι μουσειακή αλλά παρούσα", τονίζει ο Γερμανός υπουργός Εξωτερικών και προσθέτει:

"Δεν πρέπει μόνο να διατηρήσουμε την ιστορική γνώση αλλά να την μετατρέψουμε σε κοινωνική συμπεριφορά. Υπάρχουν θετικά παραδείγματα για αυτό. Για παράδειγμα, η Δράση Συμφιλίωσης εξακολουθεί να εργάζεται για τη συμφιλίωση με τα θύματα του παρελθόντος. Αλλά δεσμεύεται επίσης για τους ανθρώπους που σήμερα είναι κοινωνικά μειονεκτικοί και περιθωριοποιημένοι, για παράδειγμα, για τους πρόσφυγες .Δεν πρέπει ποτέ να είμαστε αδιάφοροι. Πρέπει να υποστηρίξουμε τη φιλελεύθερη δημοκρατία μας. Εξαρτάται από εμάς".

"Η Ελλάδα ενώνει τη φωνή της με τη συνείδηση της ανθρωπότητας και τις δυνάμεις της με τα υπόλοιπα 31 μέλη της Διεθνούς Συμμαχίας Μνήμης του Ολοκαυτώματος που έχουν αναλάβει, με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης, την ευθύνη διατήρησης στη συλλογική μνήμη των συνανθρώπων μας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Παράλληλα, επαναλαμβάνει την πάνδημη καταδίκη κάθε πράξης που αρνείται την ιστορική αλήθεια αλλά και που βεβηλώνει τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων της Shoah. Τιμούμε και δεσμευόμαστε, στη μνήμη όσων χάθηκαν και στο όνομα όσων επιβίωσαν, ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ", τονίζεται σε σε ανακοίνωση του υπουργείου Εξωτερικών, με αφορμή τη σημερινή Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος

Η Διεθνής Κοινότητα έχει επιλέξει την ημέρα της απελευθέρωσης, πριν από 74 χρόνια, του Άουσβιτς-Μπιρκενάου από τις συμμαχικές δυνάμεις ως συμβολική ημέρα για να τιμά τη μνήμη των εκατομμυρίων Εβραίων που εξολοθρεύθηκαν με πρωτοφανείς συστηματικές, γραφειοκρατικά οργανωμένες μεθόδους στα ναζιστικά στρατόπεδα θανάτου και αλλού, επισημαίνει το ΥΠΕΞ και τονίζει:

"Η Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης των Θυμάτων του Ολοκαυτώματος είναι ημέρα ευθύνης, μία παγκόσμια επέτειος που επαναφέρει στη μνήμη την πιο σκοτεινή σελίδα της ευρωπαϊκής ιστορίας, η οποία αποτελεί έκτοτε βασικό στοιχείο της συλλογικής, ευρωπαϊκής μας ταυτότητας.

Οι ισραηλιτικές κοινότητες της Ελλάδος υπέφεραν ανεπανόρθωτα από τις ναζιστικές θηριωδίες που οδήγησαν σε ολοκληρωτικό σχεδόν αφανισμό τους. Η ελληνική Πολιτεία αποτίει σήμερα ελάχιστο φόρο τιμής στη μνήμη των εκατομμυρίων συμπατριωτών μας και ξένων Εβραίων που έπεσαν θύματα του ειδεχθέστερου εγκλήματος της σύγχρονης Ιστορίας. Μαζί τους τιμούμε τους επιζήσαντες της Shoah, αναγνωρίζοντας τις ανεξίτηλες πληγές που χαράχθηκαν στα σώματα και τις ψυχές τους, αλλά και το θάρρος και την ανιδιοτελή θυσία όσων προσέτρεξαν να προστατεύσουν όσους καταδιώχθηκαν δίχως έλεος.

Η Ελλάδα ενώνει τη φωνή της με τη συνείδηση της ανθρωπότητας και τις δυνάμεις της με τα υπόλοιπα 31 μέλη της Διεθνούς Συμμαχίας Μνήμης του Ολοκαυτώματος που έχουν αναλάβει, με τη Διακήρυξη της Στοκχόλμης, την ευθύνη διατήρησης στη συλλογική μνήμη των συνανθρώπων μας που χάθηκαν στο Ολοκαύτωμα. Παράλληλα, επαναλαμβάνει την πάνδημη καταδίκη κάθε πράξης που αρνείται την ιστορική αλήθεια αλλά και που βεβηλώνει τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων της Shoah. Τιμούμε και δεσμευόμαστε, στη μνήμη όσων χάθηκαν και στο όνομα όσων επιβίωσαν, ότι δεν θα ξεχάσουμε ποτέ."

[dynamic-sidebar id="post-area-diabaste"]

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Ανδρέας Ντίνης

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημήτρης Κατσάκος

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μιχάλης Μάρδας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Δημήτρης Ντόγκας

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Μαρίνα Μπενέκου

# data[].attributes.attachment_link.title
Παγκόσμια Ημέρα Μνήμης του Ολοκαυτώματος: Η σημασία να μην περάσει ποτέ στη λήθη

# data[].attributes.attachment_link.description
Newsroom eleftherostypos.gr Αφήνοντας λίγα λουλούδια σε έναν από τους τοίχους εκτελέσεων του Αουσβιτς, πρώην αιχμάλωτοι σε αυτό αποτίουν από νωρίς το πρωί φόρο τιμής στα θύματα του ολοκαυτώματος καθώς σήμερα είναι η 74η επέτειος της απελευθέρωσης του στρατοπέδου συγκέντρωσης.

# data[].attributes.headline
Το ολοκαύτωμα των  Εβραίων.

# data[].attributes.subject
Το ολοκαύτωμα των  Εβραίων.

# data[].attributes.body
Εδώ μοιραζόμαστε πληροφορίες για πρόσωπα και γεγονότα, μικρές ιστορίες, σκέψεις, συναισθήματα, εικόνες, κάνουμε βιβλιοπαρουσιάσεις, και παρουσιάσεις θεατρικών έργων, ταινιών, έργων τέχνης, σχετικά με το ολοκαύτωμα των Εβραίων, εξ αφορμής της ενότητας για τον Ιουδαϊσμό.