# data[].attributes.body
Ο Γερμανός φιλόσοφος, μαθηματικός και φυσικός Gottfried Leibniz. πιστώνεται μαζί με τον Newton την ανακάλυψη του Απειροστικού Λογισμού, καθώς ήταν ο πρώτος που χρησιμοποίησε τον ολοκληρωτικό λογισμό για να υπολογίσει την "έκταση" υπό τη γραφική παράσταση μιας συνάρτησης. Εισήγαγε πολλούς συμβολισμούς που χρησιμοποιούμε και σήμερα, όπως αυτή του ολοκληρώματος (επιμηκυμένο S από την λατινική λέξη summa) και το δ ή d για τα διαφορικά (παράγωγοι).

# data[].attributes.body
Ο Αρχιμήδης ιστορικά ήταν ο πρώτος που κατάφερε να  τιθασεύσει την έννοια του απείρου. Η δημιουργική σκέψη του άσκησε τεράστια επιρροή στη Μαθηματική Ανάλυση για τα επόμενα 2500 χρόνια. Χρησιμοποιώντας τις θεωρίες του Εύδοξου (400.π.Χ.) , έβαλε ουσιαστικά τις αρχές του Ολοκληρωτικού Λογισμού, δουλεύοντας με γεωμετρικούς υπολογισμούς εμβαδών και όγκων.  Οι αρχαίοι Έλληνες ήταν αυτοί που μέσα από τον θησαυρό όλων των επιστημών, τη Γεωμετρία, επινόησαν και έφθασαν σε υψηλή τελειότητα τη "μέθοδο της εξάντλησης" που θεωρείται ο στενότερος συγγενής του Απειροστικού Λογισμού.

# data[].attributes.body
Ο Ιταλός μαθηματικός Joseph-Louis Lagrange συνεισφέρει και αυτός στο πεδίο της μαθηματικής ανάλυσης δημοσιεύοντας το έργο του "Μαθήματα περί του λογισμού των συναρτήσεων".

# data[].attributes.body
O Γερμανός μαθηματικός Carl Friedrich Gauss δημοσιεύει το έργο του "Γενικές έρευνες για τις καμπύλες επιφανειών".

# data[].attributes.body
O Γάλλος μαθηματικός Augustin-Louis Cauchy στο βιβλίο του "Μαθήματα ανάλυσης" χρησιμοποιεί την έννοια του ορίου του D'Αlembert, για να ορίσει την παράγωγο της συνάρτησης.

# data[].attributes.body
Η συνέχεια ανήκει και πάλι στον μεγαλύτερο ίσως εμπνευστή της ιδέας του απειροστικού λογισμού, τον Euler. Με τη δημοσίευση των βιβλίων του "Εισαγωγή στην ανάλυση των απειροστών" , "Αρχές του διαφορικού λογισμού" (institutiones-calcull differentialis) και το τρίτομο "Αρχές ολοκληρωτικού λογισμού" (institutiones calculli integratis) θεμελιώνει το στοιχειώδη διαφορικό και ολοκληρωτικό λογισμό αλλά και τη θεωρία των διαφορικών εξισώσεων.

# data[].attributes.body
Ο Jean Baptist le Rond d' Alembert δημοσιεύει τη θεωρία του για τις παλλόμενες χορδές και καθιερώνεται μαζί με τον Daniel Bernoulli, ως ιδρυτής της θεωρίας των μερικών διαφορικών εξισώσεων. Tαυτόχρονα, δίνει την έννοια του ορίου με τρόπο πιο κατανοητό από αυτόν του Newton.

# data[].attributes.body
Σειρά του πρωτοπόρου Ελβετού μαθηματικού και φυσικού Leonard Euler που με το έργο του "Μέθοδος για την εύρεση των καμπύλων γραμμών που έχουν τις ιδιότητες μεγίστου ελαχίστου" παρουσιάζει την πρώτη εργασία του διαφορικού λογισμού. Σε αυτόν οφείλεται η καθιέρωση του συμβόλου f(x) για τις συναρτήσεις και πολλοί μαθηματικοί όροι φέρουν το όνομά του, όπως αριθμός Euler (e) ,  εξίσωση  Euler κ.α. Θεωρείται ο πατέρας του γνωστού παιχνιδιού sudoku.

# data[].attributes.body
Ο Isaac Newton με το έργο του "Philosophie Naturalis Principia Mathematica (Μαθηματικές αρχές της φιλοσοφίας της φύσης) θεμελιώνει τη μηχανική και εξηγεί μέσω του νόμου της βαρύτητας τους εμπειρικά ορισμένους νόμους του Κέπλερ. Με αυτόν τον τρόπο καταφέρνει να μαθηματικοποιήσει την κίνηση που παρατηρούσε στο φυσικό κόσμο βάζοντας και αυτός το λιθαράκι του για τη δημιουργία ενός νέου μαθηματικού υπολογισμού: τον απειροστικό λογισμό. Αργότερα πρώτος εισάγει την έννοια του ορίου με τρόπο όμως που ήταν δύσκολο να κατανοηθεί.

# data[].attributes.body
Ο Άγγλος μαθηματικός John Wallis , καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης, με το έργο του Arithmetica Infinitorum (Απειροστική Αριθμητική) επιτυγχάνει να προχωρήσει πέρα από τον Cavalieri με τη γεωμετρία των αδιαιρέτων και εισάγει τις σειρές με άπειρους όρους και τον συμβολισμό του άπειρου ∞ για το 1/0.

# data[].attributes.body
Ο μεγάλος Γάλλος μαθηματικός Pierre de Fermat ανακαλύπτει τη μέθοδο για τον προσδιορισμό μεγίστων και ελαχίστων σημείων σε καμπύλες γραμμές, ανάλογη με αυτή που χρησιμοποιούμε στον - τότε άγνωστο ακόμα- διαφορικό λογισμό.

# data[].attributes.body
Ο Γάλλος Rene Descartes, σε λατινική εκδοχή Cartesius και σε ελληνική απόδοση Καρτέσιος, ίσως ο πιο χαρισματικός στοχαστής της γενιάς του, με το έργο του Geometrie συμβάλει σημαντικά στη βαθμιαία εξέλιξη του απειροστικού λογισμού. Στην 106 σελίδων εργασία του περιγράφει την εκπληκτική ιδέα ότι η θέση ενός γεωμετρικού σημείου μπορεί να περιγραφεί με 2 ή 3 αριθμούς στο επίπεδο ή στο χώρο αντίστοιχα, μεταφέροντας όλο το πεδίο της κλασικής γεωμετρίας στην οπτική των αλγεβριστών.

# data[].attributes.body
Ο Ιησουίτης Ιταλός μαθηματικός Cavalieri παρουσιάζει στο έργο του "Η Γεωμετρία των Συνεχών Αδιαιρέτων" μια απλή μορφή του απειροστικού λογισμού. Μαθητής του Γαλιλαίου, όπως ο ίδιος θεωρούσε τον εαυτό του, ο Cavalieri εισήγαγε την έννοια της λεπτής λωρίδας ή του αδιαίρετου (indivisible) στα μαθηματικά ("αδιαίρετα" θεωρείται ότι είναι τα βασικά, ατομικά συστατικά ενός γεωμετρικού σχήματος). Η μέθοδος αυτή αποτέλεσε ένα εργαλείο το οποίο χρησιμοποιήθηκε ευρύτατα από τους μαθηματικούς του 17ου αιώνα.