# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Charakterystyka Marcina Borowicza Marcin Borowicz jest głównym bohaterem powieści Stefana Żeromskiego - Syzyfowe prace. Przyszedł na świat w rodzinie zubożałego szlachcica Walentego oraz pięknej Heleny. Jego rodzice posiadali folwark w Gawronkach, lecz nie czerpali ze swej działalności korzyści, ponieważ majątek leżał w najbiedniejszej wsi w okolicy.

Ojciec chłopca brał udział w powstaniu styczniowym, za co został skazany na więzienie i carskie represje (odebrano mu między innymi pokaźną część ziemi). Nie chciał wychować jedynaka w duchu patriotyzmu, lecz dokładał wszelkich sił, by umożliwić mu przyzwoity start w... więcej

* * *

Charakterystyka Andrzeja Radka Ten drugoplanowy, acz ważny dla odczytania dzieła bohater pojawił się dopiero w dwunastym rozdziale powieści Syzyfowe prace. Wówczas wędrował szosą, mając na sobie uczniowski mundurek, czapkę na głowie, a na plecach tornister. Szedł do szkoły do Klerykowa, gdzie miał rozpocząć naukę w piątej klasie. Bolały go nogi, ponieważ miał na nich za duże buty na obcasach, wypchane słomą i materiałem. Chcąc przefarbować kolor obuwia z żółtego na ciemniejszy, próbował wielu sposobów. Wszystkie okazały się bezskutecznie. Mundurek chłopca, przerobiony z kapoty, również był przefarbowany na gran... więcej

* * *

Charakterystyka Bernarda Zygiera (Siegera) Bernard Zygier dołączył do siódmej klasy gimnazjum w Klerykowie tuż po Bożym Narodzeniu, ponieważ wydalono go ze szkoły w Warszawie za „nieprawomyślność". Do placówki, w której uczył się Borowicz, Zygiera przyjęto dzięki specjalnemu zezwoleniu kuratora, z którym rozmawiała „ważna figura ze świata wielkiego".
Zamieszkał u pana Kostriulewa. W szkole pilnowano go, nie mógł się także z nikim spotykać poza murami placówki. Dyrektor, inspektor i nauczyciele ciągle rewidowali jego tornister: „W nowej szkole Sieger natychmiast otoczony został szczególniejszą opieką... więcej

* * *

Charakterystyka pozostałych bohaterów Helena Borowicz
Była matą Marcina, niegdyś kobietą piękną, a w czasie akcji powieści wyniszczoną przez chorobę (suchoty). Zmarła w wakacje, gdy jej jedynak zdał do pierwszej klasy. Całe swe życie podporządkowała synowi: opłacała stancję, kupowała książki, odzież. Była kobietą delikatną, wrażliwą, czego dowodem były łzy, często obecne na jej policzkach.
Walenty Borowicz
Był ojcem Marcina, szlachcicem. Często ćmił fajkę. Brał udział w powstaniu styczniowym, za co dotknęły go surowe carskie represje (zamknięto go w więzieniu). Ciężko pracował na swym folwarku w Gawronkach, który ...więcej

Partner serwisu:

kontakt |polityka cookies

# data[].attributes.attachment_link.description
Charakterystyka Marcina Borowicza Marcin Borowicz jest głównym bohaterem powieści Stefana Żeromskiego - Syzyfowe prace. Przyszedł na świat w rodzinie zubożałego szlachcica Walentego oraz pięknej Heleny. Jego rodzice posiadali folwark w Gawronkach, lecz nie czerpali ze swej działalności korzyści, ponieważ majątek leżał w najbiedniejszej wsi w okolicy.

# data[].attributes.attachment_link.title
07 "Syzyfowe prace" Stefan Żeromski - omówienie lektury z podstawówki.

# data[].attributes.attachment_link.title
"Syzyfowe prace" Stefan Żeromski. Dlaczego warto znać tą lekturę? Egzamin ósmoklasisty z polskiego

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Syzyfowe prace"

MOTYW RUSYFIKACJI
Na ich podstawie zrób sobie notatkę w zeszycie Na każdym slajdzie znajdują się ukryte treści. lub przymusowego przyswajania języka rosyjskiego .
i kultury rosyjskiej przez osoby lub zbiorowości funkcjonujące wcześniej w ramach innych kultur.
Obrażanie Romcia Gumowicza (syna biednej akuszerki) Pobicie "Figi" Waleckiego ("rózgi) za sprzeciw wobec słów Kostriulewa (Miał być wyrzucony ze szkoły, ale na prośbę matki został zbity, by móc dalej się uczyć.)
Poniżanie uczniów nieradzących sobie

Rozdawanie cukierków uczniom, którzy przyszli do teatru na rosyjski spektakl

Goszczenie Marcina przez Inspektora Zabielskiego, częstowanie go ciastkami.

Faworyzowanie uczniów ulegających rusyfikacji .

Lekcje języka polskiego były nieobowiązkowe
Uczniowie wybierali obowiązkowo jeden z języków: niemiecki lub francuski (rosyjski był obowiązkowy). Ponadto tylko polscy gimnazjaliści mogli chodzić na język polski, który był jednak w niedogodnych porach. Rosyjscy uczniowie nie mieli prawa wybrać języka polskiego. nazywano je językami "zgniłego zachodu". Na lekcjach historii podkreślano
i umieszczane na początku lub na końcu

Kostriulew dokładnie uczył historii Rosji, obrażał też polskie zakonnice.

Protest Tomasza "Figi" Waleckiego wobec słów Kostriulewa.

Bardzo dokładnie uczono historii rodów rosyjskich.

Zakaz posługiwania się językiem polskim.
Owczary - wizyta inspektora Jaczmieniewa w szkole Ferdynanda Wiechowskiego w celu skontrolowania, czy dzieci uczą się rosyjskiego. W Klerykowie kary za mówienie po polsku.
Jedynym dozwolonym językiem był rosyjski.

Stałe kontrole i rewizje na stancjach,

które później mogli prowadzić tylko Rosjanie.
Co było głównym celem rusyfikatorów?
Całkowite wyplenienie polskości

NIEŚWIADOME URATOWANIE NAUCZYCIELA
Aby zapewnić synowi miejsce w gimnazjum, pani Borowiczowa wysłała syna do szkoły w Owczarach, aby nauczył się rosyjskiego. Później, już w Klerykowie, zapłacił Majewskiemu za korepetycje, które były tak naprawdę formą przekupstwa. Kiedy inspektor Jaczmieniew przyjechał na wizytację do szkoły w Owczarach, wyszło na jaw, że nauczyciel - pan Ferdynand Wiechowski , niedostatecznie uczy dzieci rosyjskiego.
CHŁOSTA ZAMIAST WYDALENIA
Ksiądz Wargulski, który pracował w gimnazjum jako nauczyciel religii, dbał, aby młodzi Polacy nie zapomnieli języka polskiego.
W efekcie Wiechowski utrzymuje posadę i dostaje podwyżkę.
Sztetter poddał się rusyfikacji, był zastraszony, bierny, pokornie wykonywał polecenia rosyjskich nadzorców. Bał się utraty posady. Majewski uległ rusyfikacji, entuzjastyczne wprowadzał ją w gimnazjum, znalazł nawet sposób, by dzięki niej zarobić - przyjmował łapówki. Wykorzystywał zatem swoich rodaków!
na cześć cara po rosyjsku.

się Kostriulewowi, miał być wydalony

Interweniowała jednak jego matka.

Wolała, aby syn dostał karę chłosty, byle tylko
Mamy nadzieję, że Twoje notatki są imponujące ;)
nie wyrzucono go ze szkoły.

# data[].attributes.attachment_link.description
"Syzyfowe prace" MOTYW RUSYFIKACJI Na ich podstawie zrób sobie notatkę w zeszycie Na każdym slajdzie znajdują się ukryte treści. lub przymusowego przyswajania języka rosyjskiego . i kultury rosyjskiej przez osoby lub zbiorowości funkcjonujące wcześniej w ramach innych kultur.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Autor: Stefan Żeromski

Ur.

14 października 1864 r. w Strawczynie (Kieleckie)

Zm.

20 listopada 1925 r. w Warszawie

Najważniejsze dzieła:

nowele: Rozdziobią nas kruki, wrony, Siłaczka, Doktor Piotr (1895); powieści: Syzyfowe prace (1897); Ludzie bezdomni (1899); Popioły (1904), Wierna rzeka (1912), ...

# data[].attributes.attachment_link.description
Ur. 14 października 1864 r. w Strawczynie (Kieleckie) Zm. 20 listopada 1925 r. w Warszawie Najważniejsze dzieła: nowele: Rozdziobią nas kruki, wrony, Siłaczka, Doktor Piotr (1895); powieści: Syzyfowe prace (1897); Ludzie bezdomni (1899); Popioły (1904), Wierna rzeka (1912), ...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Szkoła jakiej nie znamy

Syzyfowe prace to pierwsza powieść Stefana Żeromskiego, wydana w 1897 r. pod pseudonimem Maurycy Zych. Książka opowiada o dorastaniu polskiego szlachcica, Marcina Borowicza, w szkole w czasach zaborów. Szkoła, ukazana w tej książce, w niczym nie przypomina dzisiejszych placówek edukacyjnych. W szkole końca XIX wieku brakuje wszystkiego, do czego my współcześni jesteśmy przyzwyczajeni. Brakuje języka polskiego (jako przedmiotu oraz sposobu komunikacji), swobody opinii i poglądów, opieki nauczycieli nad uczniami, swobodnego dostępu do całej literatury i pomocy naukowych, stałej obecności i wsparcia rodziców, bezpiecznego kącika do odrabiania lekcji w rodzinnym domu i wielu podstawowych rzeczy.

Uczniowie gimnazjum w Klerykowie, o których pisze Żeromski, często głodują, nie mają ubrań, książek, muszą dorabiać korepetycjami, aby móc utrzymać się na stancjach. W szkole panuje zupełnie inna atmosfera niż dziś - nauczyciele stosują kary cielesne, uczniowie są zastraszani, obserwowani przez donosicieli, przeszukiwani w swoich stancjach. Wszystko to jest spowodowane rusyfikacją, czyli praktyką władz carskich, mającą na celu wyplenić w narodzie poczucie polskości, stworzyć społeczeństwo ślepo posłuszne carowi. Przygody i losy bohaterów Syzyfowych prac pozwalają na wyciągnięcie ciekawych wniosków dotyczących przeszłości Polski, a także - dzięki porównaniu obu okresów historycznych - aktualnej sytuacji.

Poza poznaniem realiów szkoły z lat 1872-1881 książka Żeromskiego daje nam wiele odpowiedzi na podstawowe pytania związane z dorastaniem. Doświadczenia Marcina Borowicza są pomocne w dojrzewaniu czytelników. Mimo że Marcin, fikcyjna postać z utworu Żeromskiego, przeżywa swoje dzieciństwo i pierwsze lata młodości w innej rzeczywistości, to jest on jednak postacią bliską wszystkim swoim rówieśnikom, niezależnie od czasów, w których żyją. Żeromski dokonał w swej powieści wnikliwego studium dorastania zarówno jednostki, jak i całej młodzieży. Syzyfowe prace to ponadto powieść autobiograficzna, z której dowiadujemy się o ewolucji małego chłopca z biednej rodziny, który po ciężkich perypetiach szkolnych stał się przecież po latach wielkim polskim pisarzem, publicystą i działaczem społecznym, jakim był Stefan Żeromski.

Co powinieneś wiedzieć o Syzyfowych pracach?

Kim byli główni bohaterowie Syzyfowych prac?

Marcin Borowicz, Andrzej Radek, Bernard Sieger (Zygier), Marian Gontala, Anna Stogowska - "Biruta", Antoni Paluszkiewicz - "Kawka", Pani Przepiórkowska "stara Przepiórzyca". Zobacz: Bohaterowie Syzyfowych prac

Jaki był czas i miejsca akcji właściwej Syzyfowych prac?

Okres po upadku powstania styczniowego - lata siedemdziesiąte XIX wieku, zabór rosyjski. Kleryków (prócz szkoły i stancji Stary Browar), a poza tym Owczary, Pajęczyn Dolny, Gawronki. Zobacz: Czas i miejsce akcji

Jaka była geneza Syzyfowych prac?

Na powstanie powieści złożyła się świadomość tradycji narodowowyzwoleńczej Stefana Żeromskiego i jego zainteresowanie problematyką społeczną. Powieść dojrzewała w nim od czasów studiów. Zobacz: Geneza Syzyfowych prac

Jakie jest znaczenie tytułu Syzyfowych prac?

Użyte w tytule utworu wyrażenie syzyfowe prace pochodzi z mitologii greckiej i oznacza pracę daremną, bezcelową, bezowocną, bezsensowną, niemającą końca, zmagania się z czymś. Zobacz: Znaczenie tytułu - Syzyfowe prace

Jakie motywy literackie odnajdziemy w Syzyfowych pracach?

Motyw młodości, ojczyzny, patriotyzmu, przemiany wewnętrznej, rodziny, samotności, ucznia i mistrza, Boga, miłości niespełnionej, syna, miasta, chłopa i wsi. Zobacz: Motywy literackie w Syzyfowych pracach

Jaka była problematyka Syzyfowych prac?

Głównymi problemami poruszanymi przez Żeromskiego w powieści jest rusyfikacja polskiej młodzieży i dorastanie.

Kiedy i gdzie wydano pierwszy raz Syzyfowe prace?

Powieść ukazała się pierwszy raz w odcinkach w dzienniku "Nowa Reforma" od 7 lipca do 24 września 1897. W formie książkowej Żeromski wydał Syzyfowe prace w 1989 r. we Lwowie pod pseudonimem Maurycy Zych. W zaborze rosyjskim pierwsze, ocenzurowane wydanie nastąpiło w 1909 r. - pod tytułem "Andrzej Radek, czyli Syzyfowe prace"

Kiedy powstała ekranizacja Syzyfowych prac?

Syzyfowe prace film i sześcioodcinkowy serial powstał w 2000 r. Reż. Paweł Komorowski, obsada: Łukasz Garlicki, Franciszek Pieczka, Alicja Bachleda-Curuś.

Pisali o Syzyfowych pracach

Henryk Galle w „Syzyfowe prace" (recenzja): „Syzyfowe prace, ten głośny akt oskarżenia, rzucony dotychczasowemu systemowi szkolnemu w Kraju Przywiślańskim, to radosny hymn życia, na przekór wszystkiemu, na przekór rozpaczy i zwątpienia, i pesymizmem wszelakim. (...) A zmiana tytułu nie jest tu bez znaczenia. Boć istotnie, nie syzyfowe to były, daremne wysiłki, jeśli zdołały wzniecić w duszach młodocianych wychowanków gimnazjum klerykowskiego, zahukanych, marzących tylko o dobrych stopniach i promocjach, święty ogień zapału, a tego cudu przemiany dokonały poznane przez nich, dopiero podczas pobytu w jednej z wyższych klas, utwory polskiej poezji romantyczno-wolnościowej. I oto do walki o najdroższe skarby narodowe staje młode pokolenie, pomnożone zastępami najlepszych jednostek z ludu, w najszerszym znaczeniu tego wyrazu."

Włodzimierz Jampolski w „Stefan Żeromski. Duchowy wódz pokolenia": „Powieść ogromnej wartości: powieść - dokument i dzieło sztuki, przy czym obie te właściwości przenikają się w sposób nierozerwalny. Materiał historyczny faktów i spostrzeżeń przetopiony został w formę przeżyć, już nie osobistych, lecz zbiorowych. W wyższym stopniu niż w jakiejkolwiek innej powieści Żeromskiego bohaterem tu nie jest jednostka, lecz zbiorowość, młode pokolenie w latach około 1880. (...) Z czwartaków studenckich Warszawy rozesłane zostały wici. Zabłąkał się skądś do Pajęczyna Paluszkiewicz - Kawka, krwią plujący, śmieszny i prześladowany, święty pozytywista, wydobył syna fornalskiego, Andrzeja Radka, na powierzchnię i na całe życie wskazał mu drogę, którą ma kroczyć. Z Warszawy zaś, z kółek samokształceniowych, przybył siódmoklasista z Siegerów Bernard Zygier i on, Polak z Niemców, metodyczny, spokojny, trochę ociężały - wśród tych Borowiczów i Radków rozżarza płomień polskości.

Poprzez przeszkody, poprzez łany życia, na których nie samo zboże ideałów rośnie, lecz i kwiaty młodzieńczego wesela - poprzez zakątki, w których tak się sobie żyje - dwie zmierzają ku sobie i łączą się drogi: droga miękka, kapryśna, nieraz niekonsekwentna, syna szlacheckiego Marcina Borowicza, która kołując po wertepach młodzieńczej beztroskości, potrącając o przepaść zrusyfikowania się, doprowadza do twardego gruntu, podmurowanego doświadczeniem i bólem, twardą szkołą życia, oduczającą miękkości - i twardy, prosty, kurzem pokryty, chłopski gościniec Andrzeja Radka. Dłonie ich łączy Polak z Niemców Bernard Zygier, a melancholijnego uroku przedwczesnej goryczy dodaje temu przymierzu przedwiośnie miłości młodzieńczej, zwarzony mrozem wypadków cień Biruty - panny Stogowskiej, kapłanki - abnegatki, ofiary losu, zjawiającej się na chwilę oczom Marcina Borowicza, a na zawsze duszy jako jej nowe bogactwo. Wiosna polskości w duszach, choć jeszcze nikła, nieśmiała, despotyzmowi losu poddana".

Wacław Borowy w „Powieść o dorastaniu. (Żeromskiego Syzyfowe prace)": „Syzyfowe prace - to nie tylko, jak określano „powieść o dorastaniu", szkole i młodzieży, lecz synteza ideologiczno-artystyczna całej wczesnej twórczości Żeromskiego. Najszczegółowiej, w najbogatszej ilości epizodów, przedstawił pisarz życie młodzieży, ale - choćby tylko w skrótowej relacji - dotknął wszystkich tematów, poruszanych w poprzednich utworach.

Powieść nie rejestruje mechanicznie dawnych motywów. Nawet powtarzając je ukazuje ich nowe aspekty. W ten sposób osiąga wysoką wartość poznawczą. Można to prześledzić na przykładzie stosunku Żeromskiego do pozytywizmu i do sprawy chłopskiej. (...) Syzyfowe prace są przykładem stwierdzającym (zgodnie na ogół z rzeczywistością) historycznie postępową funkcję materialistycznej myśli mieszczańskiej w walce z fideistycznymi tradycjami (przykłady z życia młodzieży klerykowskiej). W losach Paluszkiewicza i Radka ukazał Żeromski coś więcej: jak tradycje pozytywistycznego postępu poczynają pełnić nową funkcję społeczną. Paluszkiewicz przypomina „darwinistkę" Stasię z Siłaczki. Jego los, podobnie jak los Bozowskiej, ukazuje klęskę szczerych pozytywistycznych entuzjastów „pracy u podstaw" w społeczeństwie kapitalistycznym. Paluszkiewicz reprezentuje materialistyczne, wolnomyślicielskie tradycje myśli mieszczańskiej.

(...) Obrazy życia biedoty wiejskiej wróciły na karty Syzyfowych prac jedynie w skrótowej relacji. Ale i one zyskały nowy aspekt, bo zjawiły się w ramach konstrukcji artystycznej, reprezentującej zarazem życie dworu i życie bogatego chłopa. W ten sposób, mimo fragmentaryczności, ukazana została wyraziście niedola i beznadziejność położenia małorolnych i bezrolnych chłopów w istniejącym porządku społecznym. W tej konstrukcji artystycznej i epizod z ubogim chłopem-żydem Lejbą Koniecpolskim (który - jak świadczy o tym list Żeromskiego do Oktawii Rodkiewiczowej jeszcze z roku 1892 - utrwalił się w pamięci pisarza w czasach młodzieńczych obserwacji ubogiej wsi kieleckiej: „Widzę go do dziś bosego... jak biega po kamienistej roli, wlokąc bronę...") staje się nie naturalistycznym opisem, lecz cząstką realistycznego obrazu niedoli małorolnej wsi w Królestwie."

Henryk Markiewicz we wstępie do „Stefan Żeromski: Dzieła": „Porównanie Syzyfowych prac z Dziennikami Żeromskiego obala dawniejsze przypuszczenia o wiernym autobiografizmie utworu. Właśnie swobodne przetworzenie materiału wspomnieniowego pozwoliło pisarzowi zamknąć w książce dwie, przenikające się wzajemnie, prawdy realistyczne - jedną, powszechnie sprawdzalną i powtarzalną, o typowych przeżyciach wiodących od ufnej naiwności dziecięcej ku pierwszym spotkaniom z wielkim serio życia, ku decyzjom, poprzez które młody człowiek określa swe miejsce w społeczeństwie. I prawdę drugą - o sytuacjach historycznych i ideowych, w jakich dorastało pokolenie urodzone po klęsce ostatniego powstania. Żeromski z zadziwiającą przy tak bliskiej perspektywie czasowej - celnością wyboru pokazuje, jak z chaosu sprzecznych tendencji (ich skomplikowaną różnorodność warto tu uprzytomnić sumarycznym choćby wyliczeniem: krzyżują się tu z sobą uraz klęski, wyradzający się w zastraszony lojalizm, zręczna taktyka rusyfikatorów, opóźnione echa pozytywizmu, sprzeczne w skutkach, bo przynoszące ferment intelektualny, a zarazem wykruszające opór narodowy, utajone, ale niewygasłe tradycje powstania, wielka siła romantycznej poezji, odruchy buntu wniesione przez młodzież ludową, promieniowanie kółek konspiracyjnych...) - wyrasta świadomość narodowa i wrażliwość społeczna młodego pokolenia.

O wszystkim tym pisano po Żeromskim jeszcze wiele, nieraz subtelniej i śmielej, zwłaszcza w opisie psychologicznych perypetii dojrzewania. Nowatorstwo jednak Syzyfowych prac tak wielostronnie i głęboko zapisało się w naszej tradycji literackiej, że późniejsze, choćby doskonalsze osiągnięcia, znaczenia tej powieści umniejszyć już nie potrafiły."

Artur Hutnikiewicz w „Stefan Żeromski": „Syzyfowe prace nie są przecież powieścią o klęsce i o przegranej. Bo oto budzi się z wolna w owym zapadłym Klerykowie zdecydowany poryw ku odrodzeniu narodowemu. Wypędzony ze szkół warszawskich uczestnik tajnych kół młodzieżowych, Bernard Zygier, staje się duszą i kierownikiem nowego poruszenia młodzieży. Scena, w której Zygier na pogardzanej lekcji języka polskiego ujawnia ku zdumieniu klerykowskich kolegów niedostępną dla nich, rozległą znajomość literatury ojczystej i deklamuje Mickiewicza Redutę Ordona, należy do najpiękniejszych kart piśmiennictwa polskiego.

(...) Utwór mieni się wspaniałą rozmaitością nastrojów. Jego świetny realizm polega właśnie na tej wielkości i zmienności tonów, bo takie jest przecież życie - bogate, skomplikowane, pełne kontrastów. Jest tu więc przedni humor i komizm w niepoliczonych sytuacjach z życia szkolnego, jest sarkazm, drwina, karykatura w przedstawieniu niektórych belfrów klerykowskich, figur urzędowych, małomiasteczkowych oryginałów. Ale są zarazem sceny wzruszające, pełne subtelnego liryzmu, podniosłe i patetyczne. Wszystko to jednak utrzymane w granicach epickiego umiaru. Uczucia i wzruszenia wyrażają się dyskretnie, stłumione, ściszone, organicznie zestrojone z opanowanym i spokojnym tokiem opowieści.

Książka jest świetnie skomponowana. Nie ma w niej właściwie akcji i intrygi w powszechnie przyjętym rozumieniu tych pojęć. Rzecz składa się z szeregu epizodów-obrazów, uporządkowanych w kolejności czasowego następstwa. Ale każdy z tych fragmentów jest koniecznym i ważnym elementem całości, każdy odtwarza jakąś ocenę, sytuację i zdarzenie istotne w życiu szkoły lub w dziejach osobistych bohatera powieści. Ustawiczna zmienność obrazów i scenerii doskonale zastępuje i nagradza brak jakichś szczególniejszych i pasjonujących powikłań opowiadania. Każdy zresztą obraz jest zamkniętą i skończoną artystycznie całością. Niemal jak w noweli temat rozwija się tu w szybkim tempie, osiąga szczyt napięcia, kończy jakimś mocnym uczuciowo akcentem. A wszystko to opowiedziane powściągliwie i zdumiewająco jak na Żeromskiego oszczędnie. Powieść ta tkwi jeszcze całkowicie w kręgu opowiadań, posiada znamienny dla nich umiar wyrażenia. Nie ma tu jeszcze tej rozlewnej bujności żywiołu słownego, która stanie się w przyszłości nieodłącznym znamieniem stylu pisarza. Tylko tam, gdzie wymaga tego charakter i rodzaj treści, gdzie dochodzi do głosu liryczne wzruszenie czy uczucie wzniosłości, słowo rozkwita bogatą gamą barw, tonów i przedstawionych skojarzeń. Ta ujawniona we wszystkich warstwach i przekrojach powieści miara rzeczy wyznacza Syzyfowym pracom w bogatym dorobku literackim pisarza pozycję szczególną, niemal wyjątkową."

Bibliografia

1)Adamczewski St.: Syzyfowe prace. Objaśnienia i przypisy. Warszawa 1930
2)Borowy W.: Powieść o dorastaniu, Pion 1936
3)Borowy W.: Żeromski i świat książek w: Studia i rozprawy, Warszawa 1960
4)Chrzanowski B.: Szkoła w twórczości Stefana Żeromskiego, „Przyjaciel szkoły" 1926
5)Hutnikiewicz A.: Stefan Żeromski, Warszawa 1960
6)Jakubowski Z.: Wczesna twórczość Stefana Żeromskiego, w: Stefan Żeromski, Warszawa 1951
7)Piołun-Noyszewski St.: Stefan Żeromski. Dom, dzieciństwo, młodość, Warszawa 1928
8)Słodkowski Wł.: „Syzyfowe prace" Stefana Żeromskiego na tle lektury Dzienników", „Polonistyka" 1956
9)Wasylewski St.: Pod pierwszym urokiem Żeromskiego, „Tęcza" 1937

# data[].attributes.attachment_link.description
Szkoła jakiej nie znamy Syzyfowe prace to pierwsza powieść Stefana Żeromskiego, wydana w 1897 r. pod pseudonimem Maurycy Zych. Książka opowiada o dorastaniu polskiego szlachcica, Marcina Borowicza, w szkole w czasach zaborów. Szkoła, ukazana w tej książce, w niczym nie przypomina dzisiejszych placówek edukacyjnych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Syzyfowe Prace. Audiobook. PL. Stefan Żeromski. Całość.