# data[].attributes.location_name
Ρώμη, Ιταλία

# data[].attributes.attachment_caption
Η αρχαία Αγορά

# data[].attributes.headline
Ρώμη, Ιταλία

# data[].attributes.subject
Ρώμη, Ιταλία

# data[].attributes.body
Η πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας. Σύμφωνα με τη μυθολογία, ιδρυτής της Ρώμης ήταν ο Ρωμύλος, ο οποίος, αφού σκότωσε τον δίδυμο αδελφό του Ρέμο, έγινε ο πρώτος βασιλιάς της. Κατά μία άλλη εκδοχή, ιδρυτής της Ρώμης ήταν ο Τρώας Αινείας, ο οποίος διέφυγε στην Ιταλία από την Τροία, όταν αυτή καταστράφηκε από τους Έλληνες κατά τον Τρωικό πόλεμο.

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Ίδρυση Κωνσταντινούπολης 

# data[].attributes.subject
Ίδρυση Κωνσταντινούπολης 

# data[].attributes.body
Ο αυτοκράτορας Κωνσταντίνος Α' μετέφερε την πρωτεύουσα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας από τη Ρώμη στην Κωνσταντινούπολη, στη θέση του αρχαίου Βυζαντίου, με σκοπό να ιδρύσει ένα νέα διοικητικό κέντρο στην Ανατολή, το οποίο θα εξυπηρετούσε στην καλύτερη διοίκηση της αυτοκρατορίας και θα συνέβαλε στην οικονομική και στρατηγική ανάπτυξη.

Ο Κωσταντίνος επέλεξε τη θέση του αρχαίου Βυζαντίου για τη στρατηγική γεωγραφική του θέση που ευνοούσε το εμπόριο και την επικοινωνία με άλλες περιοχές. Η νέα πρωτεύουσα γνώρισε οικονομική άνθηση χάρη στις εμπορικές δραστηριότητες, ενώ η συγκέντρωση πληθυσμού ενίσχυσε την οικονομία και την κοινωνική ζωή. Επιπλέον, η διοικητική και πολιτική αναδιοργάνωση δημιούργησε σταθερότερες δομές του κράτους και η υιοθέτηση του Χριστιανισμού συνέβαλε στην εσωτερική συνοχή και στην πολιτισμική ανάπτυξη της πόλης.

Επίσης ο αυτοκράτορας ανοικοδόμησε την Κωνσταντινούπολη ή Νέα Ρώμη ακολουθώντας το ρυμοτομικό σχέδιο της Ρώμης. Προίκισε τη νέα πρωτεύουσα με τείχη, επιβλητικές λεωφόρους και το φόρουμ (πλατεία) του Κωνσταντίνου. Τη στόλισε με λαμπρά έργα τέχνης, όπως το Ιερόν Παλάτιον, το κτίριο της Συγκλήτου αλλά και με άλλα δημόσια κτίρια, όπως εκκλησίες και λουτρά. Στις 11 Μαΐου 330 τελέστηκαν τα εγκαίνια της πόλης, που πήρε το όνομα του ιδρυτή της (Κωνσταντινούπολη). Από τότε ο πληθυσμός αναπτύχθηκε ραγδαία. Στις αρχές του 5ου αιώνα ο πληθυσμός αυξήθηκε κατά 150.000 ψυχές περίπου, ενώ επί Ιουστινιανού αριθμούσε 300.000 κατοίκους!

# data[].attributes.location_name
Μιλάνο, Ιταλία

# data[].attributes.attachment_caption
Η απεικόνιση του Διατάγματος των Μεδιολάνων 

# data[].attributes.headline
Το Διάταγμα των Μεδιολάνων

# data[].attributes.subject
Το Διάταγμα των Μεδιολάνων

# data[].attributes.body
Διάταγμα των Μεδιολάνων ή Έδικτο των Μεδιολάνων (αλλιώς και διάταγμα του Μιλάνου) ονομάζεται το διάταγμα της θέσπισης της ανεξιθρησκίας στη ρωμαϊκή αυτοκρατορία, με το οποίο ο Μέγας Κωνσταντίνος και ο Αύγουστος Λικίνιος σταμάτησαν τους διωγμούς των χριστιανών το 313 μ.Χ. Με το διάταγμα νομιμοποιήθηκε η χριστιανική Εκκλησία ως «επιτρεπόμενη θρησκεία» (Religio licita), οι οπαδοί της οποίας έπρεπε να προσεύχονται στον δικό τους θεό για την ευτυχία του κράτους. Με αυτή την κίνηση ο Κωνσταντίνος δεν έκανε το Χριστιανισμό επίσημη θρησκεία της Αυτοκρατορίας, απλώς εγγυήθηκε την ανοχή του κράτους απέναντι στους χριστιανούς και όλες τις λοιπές θρησκείες που ζούσαν στη σκιά των ειδωλολατρών. Παρόλο που το διάταγμα ίσχυε, οι διωγμοί σταμάτησαν μόνο όταν ο Κωνσταντίνος έγινε μονοκράτορας (324) και αφότου η Πρωτεύουσα μεταφέρθηκε στην Κωνσταντινούπολη (Νέα Ρώμη). Αυτό είχε ως αποτέλεσμα οι χριστιανοί να μην κρύβονται και κατά συνέπεια να μην χρησιμοποιούν τις κατακόμβες ως μέρος για να κρύβονται και να τελούν τις θρησκευτικές τους τελετές.

# data[].attributes.location_name
Νίκαια Βιθυνίας, Ιζνίκ/Προύσα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
 Νίκαια Βιθυνίας, Α' Οικουμενική Σύνοδος 

# data[].attributes.subject
 Νίκαια Βιθυνίας, Α' Οικουμενική Σύνοδος 

# data[].attributes.body
Η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος της Νίκαιας είναι μια εκκλησιαστική Σύνοδος που συνεκλήθη το 325 στη Νίκαια της Βιθυνίας από τον Ρωμαίο αυτοκράτορα, Κωνσταντίνο Α΄ (Μέγα Κωνσταντίνo), με σκοπό την αποκατάσταση της ειρήνης στα εκκλησιαστικά ζητήματα της Αυτοκρατορίας.

# data[].attributes.location_name
Αγία Σοφία, Sultan Ahmet, Ayasofya Meydanı, Φατίχ/Επαρχία Κωνσταντινούπολης, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Κωνσταντινούπολη - Αγία Σοφία

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινούπολη - Αγία Σοφία

# data[].attributes.body
Η Αγία Σοφία στην Κωνσταντινούπολη χτίστηκε το 537 μ.Χ. από τον Ιουστινιανό και υπήρξε ο σημαντικότερος ναός του Βυζαντίου. Αρχιτέκτονες του ήταν ο Ανθέμιος από τις Τράλλεις και ο Ισίδωρος από τη Μίλητο της Μ. Ασίας, που επεξεργάστηκαν τα σχέδια και διεύθυναν τις εργασίες κατασκευής του (532-537). Εκπροσωπεί το νέο ρυθμό βασιλική μετά τρούλου. Ξεχωρίζει για τον εντυπωσιακό της τρούλο και τα μοναδικά βυζαντινά ψηφιδωτά της. Μετά την Άλωση του 1453 έγινε τζαμί, ενώ το 1935 μετατράπηκε σε μουσείο. Από το 2020 λειτουργεί ξανά ως τζαμί, παραμένοντας σημαντικό μνημείο. Η Αγία Σοφία αποτελεί σύμβολο της βυζαντινής παράδοσης και της ιστορικής πορείας της Κωνσταντινούπολης.

Μπορείτε να δείτε μια ψηφιακή αναπαράσταση της Αγίας Σοφίας εδώ. και εδώ

# data[].attributes.attachments[].alt
Κωνσταντινούπολη - Αγία Σοφία

# data[].attributes.attachments[].alt
Κωνσταντινούπολη - Αγία Σοφία

# data[].attributes.location_name
Πάρκο Ακαδημίας Πλάτωνος, Μοναστηρίου, Αθήνα

# data[].attributes.headline
Νεοπλατωνική Ακαδημία

# data[].attributes.subject
Νεοπλατωνική Ακαδημία

# data[].attributes.body
Η Νεοπλατωνική Ακαδημία της Αθήνας, αναβίωση της αρχαίας Πλατωνικής Ακαδημίας, ιδρύθηκε τον 5ο αιώνα μ.Χ. και αποτέλεσε το τελευταίο μεγάλο κέντρο φιλοσοφίας της ύστερης αρχαιότητας. Εκεί δίδαξαν σημαντικοί φιλόσοφοι, όπως ο Πλούταρχος ο Αθηναίος, ο Συριανός και ο Πρόκλος, συνεχίζοντας την πλατωνική παράδοση με έμφαση στη μεταφυσική, τη θεουργία και την ενότητα όλων των όντων. Η λειτουργία της τερματίστηκε το 529 μ.Χ. από τον Ιουστινιανό, σηματοδοτώντας το τέλος της κλασικής φιλοσοφικής διδασκαλίας στην Αθήνα.

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Κωνσταντινούπολη - Στάση του Νίκα

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινούπολη - Στάση του Νίκα

# data[].attributes.body
Η Στάση του Νίκα ήταν μια μεγάλη εξέγερση που ξέσπασε στην Κωνσταντινούπολη το 532 μ.Χ., επί Ιουστινιανού Α΄, ο οποίος την κατέστειλε με αποφασιστικότητα με τη βοήθεια της συζύγου του Θεοδώρας. Ξεκίνησε από τους δήμους του Ιπποδρόμου, τις αντίπαλες ομάδες των αρματοδρομιών, τους Βένετους και τους Πράσινους, αλλά γρήγορα εξελίχθηκε σε μεγάλη πολιτική αναταραχή. Οι στασιαστές έφτασαν να απειλήσουν το παλάτι, όμως ο στρατηγός Βελισάριος κατέστειλε την εξέγερση με βίαιο τρόπο, προκαλώντας χιλιάδες νεκρούς. Το γεγονός σημάδεψε την πορεία της αυτοκρατορίας και επέτρεψε στον Ιουστινιανό να συνεχίσει τα μεγάλα του έργα.

# data[].attributes.location_name
Ραβέννα, Ιταλία

# data[].attributes.headline
Οστρογοτθικό Βασίλειο

# data[].attributes.subject
Οστρογοτθικό Βασίλειο

# data[].attributes.body
Το Οστρογοτθικό βασίλειο δημιουργήθηκε στα εδάφη της ιταλικής χερσονήσου από τον Θευδέριχο Α', ο οποίος όρισε πρωτεύουσα του Βασιλείου του τη Ραβέννα. Διατήρησε τους ρωμαϊκους θεσμούς και προσπάθησε να αναβιώσει την αυτοκρατορία αίγλη. Μετά τον θάνατό του το βασίλειο παράκμασε και κατακτήθηκε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Ιουστινιανό με μακρούς και σκληρούς αγώνες (535-555).

# data[].attributes.headline
Βησιγοτθικό Βασίλειο

# data[].attributes.subject
Βησιγοτθικό Βασίλειο

# data[].attributes.body
Το Βησιγοτθικό Βασίλειο ήταν ένα γερμανικό κράτος που ιδρύθηκε στην Ισπανία και σε μέρη της Γαλλίας μετά την πτώση της Δυτικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας. Οι Βησιγότθοι προσπάθησαν να κρατήσουν πολλά από τα ρωμαϊκά έθιμα, νόμους και διοίκηση, ενώ αρχικά ήταν Αρειανιστές Χριστιανοί, πριν περάσουν στον ορθόδοξο Χριστιανισμό. Το βασίλειο άνθισε για αρκετούς αιώνες, δημιουργώντας πόλεις, κάστρα και δρόμους, αλλά τελικά κατακτήθηκε από τους Αράβες το 711, σηματοδοτώντας το τέλος της βησιγοτθικής εξουσίας στην Ιβηρική Χερσόνησο.

# data[].attributes.location_name
Καρχηδόνα, Τυνησία

# data[].attributes.headline
Βανδαλικό κράτος

# data[].attributes.subject
Βανδαλικό κράτος

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_caption
Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από Αβάρους, Σλάβους και Πέρσες το 626 μ.Χ.

# data[].attributes.headline
Κωνσταντινούπολη - Ηράκλειος

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινούπολη - Ηράκλειος

# data[].attributes.body
Η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης το 626 από τους Σασσανίδες Πέρσες και τους Αβάρους, βοηθούμενοι από μεγάλο αριθμό Σλάβων συμμάχων τους, κατέληξε σε στρατηγική νίκη για τους Βυζαντινούς. Η αποτυχία της πολιορκίας έσωσε την αυτοκρατορία από την κατάρρευση, και, σε συνδυασμό με άλλες νίκες που πέτυχε ο αυτοκράτορας Ηράκλειος (610-641) το προηγούμενο έτος και το 627, το Βυζάντιο κατάφερε να επανακτήσει τα εδάφη του. Αυτό για το Βυζάντιο σήμαινε τερματισμό των Βυζαντινοπερσικών πολέμων και σταθερά σύνορα.

# data[].attributes.location_name
Μοσούλη, Ιράκ

# data[].attributes.headline
Νινευή (Μοσούλη, Ιράκ)

# data[].attributes.subject
Νινευή (Μοσούλη, Ιράκ)

# data[].attributes.body
Η μάχη της Νινευή (627 μ.Χ.) ήταν μια καθοριστική σύγκρουση μεταξύ του Βυζαντινού αυτοκράτορα Ηράκλειου και των Περσών Σασσανιδών.

Ο Ηράκλειος, παρότι είχε πολύ μικρότερο στρατό, κατάφερε να αιφνιδιάσει και να νικήσει τους Πέρσες. Η ήττα αυτή αποδυνάμωσε σοβαρά την Περσική αυτοκρατορία και οδήγησε λίγο αργότερα στην υπογραφή ειρήνης, με τους Βυζαντινούς να ανακτούν τα χαμένα τους εδάφη και ιερά κειμήλια, όπως ο Τίμιος Σταυρός.

# data[].attributes.location_name
Μέκκα Σαουδική Αραβία

# data[].attributes.location_name
Μεδίνα Σαουδική Αραβία

# data[].attributes.body
Στο Γιαρμούκ το 636 οι Άραβες νίκησαν τον βυζαντινό στρατό.

# data[].attributes.location_name
Πουατιέ, Γαλλία

# data[].attributes.body
Στο Πουατιέ ο Κάρολος Μαρτέλος σταμάτησε την επέλαση των Αράβων το 732.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Μάχη στο Κλειδί το 1014 (πάνω) και ο θάνατος του τσάρου Σαμουήλ (κάτω)

# data[].attributes.headline
Η Μάχη στο Κλειδί (1014)

# data[].attributes.subject
Η Μάχη στο Κλειδί (1014)

# data[].attributes.body
Η Μάχη του Κλειδίου, γνωστή και με το όνομα Μάχη της οροσειράς Μπέλλες, διεξήχθη στις 29 Ιουλίου 1014 μεταξύ της Βυζαντινής και της Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας. Η μάχη αποτέλεσε το αποκορύφωμα της 50χρονης διαμάχης μεταξύ του Σαμουήλ της Βουλγαρίας και του Βασιλείου Β' και έληξε με τη νίκη των Βυζαντινών.

Αυτή η μάχη αποτέλεσε μεγάλο πλήγμα για τους Βούλγαρους, καθώς ο στρατός τους σημείωσε ολική καταστροφή. Οι Βούλγαροι στρατιώτες αιχμαλωτίστηκαν και τυφλώθηκαν μετά από διαταγή του Βασιλείου Β', ο οποίος αργότερα πήρε το όνομα «Βουλγαροκτόνος».

Παρά την στρατιωτική κατάρρευση της Πρώτης Βουλγαρικής Αυτοκρατορίας μετά την μάχη του Κλειδίου, η κατάληψη της επικράτειας από τους Βυζαντινούς δεν ήταν άμεση. Τα Βουλγαρικά εδάφη έγιναν επαρχία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας το 1018.

# data[].attributes.location_name
Σπερχειός Ποταμός

# data[].attributes.headline
Σπερχειός Ποταμός

# data[].attributes.subject
Σπερχειός Ποταμός

# data[].attributes.body
Η μάχη του Σπερχειού έγινε το 997 μ.Χ. και ήταν μία από τις σημαντικότερες συγκρούσεις ανάμεσα στο Βυζάντιο και τους Βούλγαρους την εποχή του αυτοκράτορα Βασιλείου Β΄.

Ο βούλγαρος ηγεμόνας Σαμουήλ είχε εισβάλει βαθιά στη νότια Ελλάδα και λεηλατούσε περιοχές της Θεσσαλίας και της Στερεάς Ελλάδας. Στον δρόμο της επιστροφής του προς τα βόρεια, ο στρατός του στρατοπέδευσε κοντά στον ποταμό Σπερχειό, θεωρώντας ότι ο φουσκωμένος ποταμός θα τον προστάτευε από αιφνιδιασμό. Όμως ο βυζαντινός στρατηγός Νικηφόρος Ουρανός βρήκε ένα αφύλακτο πέρασμα και επιτέθηκε νύχτα αιφνιδιαστικά. Οι Βούλγαροι υπέστησαν συντριπτική ήττα, ενώ ο ίδιος ο Σαμουήλ τραυματίστηκε και γλίτωσε δύσκολα.

Η μάχη αυτή, όπως αναφέρεται και στο απόσπασμα, αποτέλεσε ένα από τα καθοριστικά πλήγματα που οδήγησαν αργότερα στις μεγάλες ήττες των Βουλγάρων στις μάχες Σπερχειού (997) και Κλειδίου (1014) και τελικά στην υποταγή της Βουλγαρίας στο Βυζάντιο το 1018.

Ο ποταμός Σπερχειός βρίσκεται και σήμερα στην Κεντρική Ελλάδα, στον νομό Φθιώτιδας, και εκβάλλει στον Μαλιακό κόλπο, κοντά στη Λαμία. Έτσι, η μάχη του Σπερχειού έγινε σε μια περιοχή που παραμένει μέχρι σήμερα σημαντικό γεωγραφικό πέρασμα της Ελλάδας

# data[].attributes.location_name
Μοραβία, Brno-střed, Τσεχία

# data[].attributes.headline
Ο εκχριστιανισμός των Μοραβών και Σλάβων

# data[].attributes.subject
Ο εκχριστιανισμός των Μοραβών και Σλάβων

# data[].attributes.body
Ο εκχριστιανισμός των Σλάβων και η δημιουργία του σλαβικού αλφαβήτου, με το οποίο μπόρεσαν να εκφραστούν θρησκευτικά και φιλολογικά, ήταν ένα από τα σπουδαιότερα επιτεύγματα του βυζαντινού πολιτισμού. Το έργο ξεκίνησε στα χρόνια του Μιχαήλ Γ', του Βάρδα και επί πατριαρχίας του Φωτίου και συνεχίστηκε στον επόμενο αιώνα. Πρώτοι δέχτηκαν τον Χριστιανισμό οι Σλάβοι της Μοραβίας. Από τα μέσα του 9ου αιώνα ο ηγεμόνας τους Ραστισλάβος έστειλε πρεσβεία στο Βυζάντιο και ζήτησε την αποστολή βυζαντινών επισκόπων και δασκάλων για να διδάξουν τη χριστιανική θρησκεία στη γλώσσα του λαού του. Aλλά και πολιτικοί λόγοι έστρεψαν το Ραστισλάβο στο Βυζάντιο. Καθώς απομάκρυνε τη γερμανική επικυριαρχία, ήρθε σε γειτνίαση με τους Βουλγάρους, που είχαν συμμαχήσει με τους Φράγκους το 863. Η συμμαχία αυτή αποτελούσε απειλητικό κλοιό για τους Μοραβούς που στράφηκαν έτσι για αντιπερισπασμό στο Βυζάντιο.
Ο αυτοκράτορας Μιχαήλ Γ' και ο πατριάρχης Φώτιος διέκριναν τα οφέλη που θα προσπόριζε στο Βυζάντιο η επέκταση της θρησκευτικής και πολιτικής επιρροής του και ανέθεσαν τη σημαντική αποστολή στους δύο Θεσσαλονικείς αδελφούς Κωνσταντίνο- Κύριλλο και Μεθόδιο, που είχαν αναλάβει και στο παρελθόν ανάλογες δραστηριότητες. Αυτοί ξεκίνησαν το 864 για τη Μοραβία εφοδιασμένοι με σλαβικές μεταφράσεις λειτουργικών κειμένων σε ένα νέο αλφάβητο, το λεγόμενο σλαβικό. Η αποστολή τους (864-867) στέφθηκε από πλήρη επιτυχία.

# data[].attributes.location_name
Σόφια, Βουλγαρία

# data[].attributes.headline
Ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων

# data[].attributes.subject
Ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων

# data[].attributes.body
Στην προσπάθεια εκχριστιανισμού των Βουλγάρων, η Βυζαντινή Εκκλησία συγκρούστηκε με τον Πάπα για τις βλέψεις του. Αν και ο ηγεμόνας Βόρης πιέστηκε από τον βυζαντινό στρατό να δεχτεί τον Χριστιανισμός από την Κωνσταντινούπολη το 864, ο Πάπας παρενέβη αργότερα, με αποτέλεσμα ο Πατριάρχης Φώτιος να κατηγορήσει τη Ρώμη για λειτουργικά και δογματικά λάθη. Η σύνοδος του 867 αναθεμάτισε τον Πάπα και απέρριψε το δόγμα "filioque", ενώ τελικά με τη Σύνοδο του 870 η εκκλησία της Βουλγαρίας υπήχθη οριστικά στην Κωνσταντινούπολη.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
 Ο εκχριστιανισμός των Βουλγάρων

# data[].attributes.headline
Ο εκχριστιανισμός των Ρώσων

# data[].attributes.subject
Ο εκχριστιανισμός των Ρώσων

# data[].attributes.body
Ο εκχριστιανισμός των Ρώσων το 989 αποτέλεσε ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα στην ιστορική τους πορεία. Με την υιοθέτηση της Ορθόδοξης Χριστιανικής πίστης, οι Ρώσοι εντάχθηκαν στη σφαίρα επιρροής της Ορθοδοξίας και του βυζαντινού πολιτισμού, γεγονός που είχε βαθιές και μακροχρόνιες συνέπειες. Η νέα θρησκεία επηρέασε καθοριστικά τη νοοτροπία τους, διαμορφώνοντας τις αξίες, τις αντιλήψεις και τον τρόπο ζωής της κοινωνίας τους. Παράλληλα, ο βυζαντινός πολιτισμός άσκησε έντονη επίδραση τόσο στον πνευματικό όσο και στον υλικό πολιτισμό των Ρώσων, επηρεάζοντας την τέχνη, την αρχιτεκτονική, τη γραφή και την οργάνωση του κράτους.

Επιπλέον, οι εμπορικές και πολιτικές σχέσεις με το Βυζάντιο ενισχύθηκαν σημαντικά. Οι εμπορικές ανταλλαγές αυξήθηκαν, συμβάλλοντας στην οικονομική ανάπτυξη και στη μεγαλύτερη επαφή των Ρώσων με τον ανεπτυγμένο βυζαντινό κόσμο. Ταυτόχρονα, αυξήθηκε αισθητά ο αριθμός των Βαράγγων και των Ρώσων μισθοφόρων που υπηρετούσαν τόσο στην αυτοκρατορική φρουρά όσο και στον βυζαντινό στρατό, γεγονός που ενίσχυσε τους δεσμούς μεταξύ των δύο λαών. Συνολικά, ο εκχριστιανισμός των Ρώσων δεν αποτέλεσε μόνο μια θρησκευτική αλλαγή, αλλά και έναν καθοριστικό παράγοντα πολιτισμικής, πολιτικής και κοινωνικής εξέλιξης.

# data[].attributes.headline
Ο εκχριστιανισμός του Ρωσικού λαού στον ποταμό Δνείπερο (989 μ.Χ.)

# data[].attributes.subject
Ο εκχριστιανισμός του Ρωσικού λαού στον ποταμό Δνείπερο (989 μ.Χ.)

# data[].attributes.body
Μετά τη βάπτιση του Βλαδίμηρου και τον γάμο του με την αδελφή του Βασιλείου του Β΄, την Άννα την Πορφυρογέν- νητη στην Χερσώνα το 988 μ.Χ., ο Βλαδίμηρος, θέλοντας να καταργήσει την ειδωλολατρία, η οποία ήταν η τότε κυρίαρχη θρησκεία στο Ρωσικό κράτος, διέταξε να καταστραφούν τα αγάλματα των θεών στους οποίους πίστευαν - από τα οποία κάποια πετάχτηκαν στον ποταμό Δνείπερο - και προσκάλεσε το 989 μ.Χ. όλο τον πληθυσμό του Κιέβου να προσέλθει στον Δνείπερο δηλώνοντας πως όποιος δεν παραβρεθεί μπορεί να θεωρηθεί εχθρός του. Χιλιάδες κάτοικοι μπήκαν στα νερά του Δνείπερου και βαπτίστηκαν από Βυζαντινούς ιερείς, θέτοντας έτσι τις αρχές για την εξάπλωση του Χριστιανισμού στο Ρωσικό κράτος και την ένταξή του στην σφαίρα επιρροής του Χριστιανισμού.

# data[].attributes.location_name
Χερσώνα, Κερσόνσκα, Ουκρανία

# data[].attributes.body
Η Χερσώνα, μια Βυζαντινή πόλη, συνδέεται άμεσα με τον εκχριστιανισμό των Ρώσων.

Ο αυτοκράτορας Βασίλειος Β’ ζήτησε βοήθεια από τον Ρώσο ηγεμόνα Βλαδίμηρο, υποσχόμενος να του δώσει ως σύζυγο του την αδελφή του Άννα.

Όταν ο Βλαδίμηρος κατέλαβε την Χερσώνα, ο αυτοκράτορας συναίνεσε στον γάμο με την προϋπόθεση ο Βλαδίμηρος να ασπαστεί τον χριστιανισμό. Στη Χερσώνα έγιναν η βάπτιση του Βλαδίμηρου και ο βασιλικός γάμος.

Έπειτα ακολούθησε και η ομαδική βάπτιση των Ρώσων στα νερά του Δνειπέρου (989).

# data[].attributes.location_name
Μαλαζγκίρτ, Μους, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Η Μάχη στο Ματζικέρτ

# data[].attributes.subject
Η Μάχη στο Ματζικέρτ

# data[].attributes.body
Η μάχη του Ματζικέρτ έγινε το 1071 και ήταν από τις πιο καθοριστικές συγκρούσεις της μεσαιωνικής ιστορίας. Έγινε κοντά στο Ματζικέρτ, μεταξύ της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας και των Σελτζούκων.

Αρχηγός των Βυζαντινών ήταν ο αυτοκράτορας Ρωμανός Δ΄ Διογένης, ενώ των Σελτζούκων ο σουλτάνος Αλπ Αρσλάν. Η μάχη κατέληξε σε βαριά ήττα των Βυζαντινών και αιχμαλωσία του αυτοκράτορα.

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_caption
Εικόνα από το Χρυσόβουλο με τη χρυσή σφραγίδα.

# data[].attributes.headline
Κωνσταντινούπολη, Χρυσόβουλο του 1082

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινούπολη, Χρυσόβουλο του 1082

# data[].attributes.body
Το χρυσόβουλο ήταν μια επίσημη γραπτή συμφωνία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

Ήταν υπογεγραμμένο από τον αυτοκράτορα και είχε μεγάλη ισχύ. Σφραγιζόταν με τη χρυσή του βούλα, που έδειχνε την αυθεντικότητά του. Με αυτό δίνονταν προνόμια, δικαιώματα ή απαλλαγές.

Ένα γνωστό χρυσόβουλο εκδόθηκε το 1082.

Εκδόθηκε από τον αυτοκράτορα Αλέξιο Α΄ Κομνηνό και έδωσε προνόμια στους Βενετούς.

Αποτελούσε σημαντικό μέσο διοίκησης και οργάνωσης του κράτους.

# data[].attributes.attachment_caption
Τα Ιεροσόλυμα

# data[].attributes.headline
Ιερουσαλήμ, Άγιοι Τόποι

# data[].attributes.subject
Ιερουσαλήμ, Άγιοι Τόποι

# data[].attributes.body
Το 1077, οι Σελτζούκοι Τούρκοι κατέλαβαν τους Αγίους Τόπους και τον Πανάγιο Τάφο.

# data[].attributes.location_name
Κλερμόν, Γαλλία

# data[].attributes.attachment_caption
Η κήρυξη της Α' Σταυροφορίας.

# data[].attributes.headline
Η κήρυξη της Πρώτης Σταυροφορίας

# data[].attributes.subject
Η κήρυξη της Πρώτης Σταυροφορίας

# data[].attributes.body
Το 1095, στην Κλερμόν της Γαλλίας, ο Πάπας Ουρβανός Β' κήρυξε την πρώτη σταυροφορία με σκοπό την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων και του Παναγίου Τάφου.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Πρώτη Σταυροφορία και η κατάληψη της Ιερουσαλήμ από τους Σταυροφόρους.

# data[].attributes.headline
Η Πρώτη Σταυροφορία 

# data[].attributes.subject
Η Πρώτη Σταυροφορία 

# data[].attributes.body
Η πρώτη σταυροφορία, είχε κυρίως θρησκευτικό χαρακτήρα. Διακρίνεται σε μία λαϊκή και μια φεουδαρχική σταυροφορία. Οι ανοργάνωτες λαϊκές μάζες προηγήθηκαν, αλλά εξολοθρεύτηκαν από τους Τούρκους. Ακολούθησε η εκστρατεία των φεουδαρχών που νίκησαν τους Τούρκους και έτσι ανέκτησαν και παραχώρησαν στο Βυζάντιο βάσει συμφωνίας τα εδάφη της δυτικής Μ. Ασίας.

# data[].attributes.attachment_caption
Τα Σταυροφορικά Κράτη 

# data[].attributes.headline
Η Ίδρυση των Σταυροφορικών Κρατών

# data[].attributes.subject
Η Ίδρυση των Σταυροφορικών Κρατών

# data[].attributes.body
Οι φεουδάρχες ίδρυσαν μία σειρά από ηγεμονίες και αυτοτελή κρατίδια στη Συρία και την Παλαιστίνη.

# data[].attributes.attachment_caption
Κατάληψη της Δαμασκού από τους Σταυροφόρους 

# data[].attributes.headline
Β' Σταυροφορία 

# data[].attributes.subject
Β' Σταυροφορία 

# data[].attributes.body
Η Δεύτερη Σταυροφορία ήταν μία προσπάθεια της Δύσης να αντεπιτεθεί στην όλο και αυξανόμενη πίεση των Σελτζούκων Τούρκων. Ξεκίνησε το 1147 και τερματίστηκε το 1149 επιτυγχάνοντας να χειροτερέψει την κατάσταση για τα σταυροφορικά κράτη, αλλά και να μεγαλώσει το χάσμα μεταξύ της δυτικής Χριστιανοσύνης και της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας.

# data[].attributes.attachment_caption
Μάχες της Γ' Σταυροφορίας

# data[].attributes.headline
Γ' Σταυροφορία 

# data[].attributes.subject
Γ' Σταυροφορία 

# data[].attributes.body
Η Τρίτη Σταυροφορία (1189 - 1192), γνωστή και ως Σταυροφορία των Βασιλέων, ήταν μία προσπάθεια των Ευρωπαίων ηγετών να ανακαταλάβουν τους Αγίους Τόπους από τον Σαλαντίν. Ήταν σε μεγάλο βαθμό επιτυχημένη, αλλά δεν επέτυχε τον απώτερο σκοπό της, που ήταν η ανάκτηση της Ιερουσαλήμ.

# data[].attributes.attachment_caption
Η Κατάληψη της Κύπρου και ο Ριχάρδος ο Λεοντόκαρδος 

# data[].attributes.headline
Κατάληψη της Κύπρου από τους Σταυροφόρους 

# data[].attributes.subject
Κατάληψη της Κύπρου από τους Σταυροφόρους 

# data[].attributes.body
Κατά την Γ' Σταυροφορία η μεγαλόνησος καταλήφθηκε από τον Άγγλο βασιλιά Ριχάρδο Λεοντόκαρδο και παραδόθηκε στον Φράγκο Γουίδο Λουζινιάν.

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Δ΄ Σταυροφορία

# data[].attributes.subject
Δ΄ Σταυροφορία

# data[].attributes.body
Η Δ΄ Σταυροφορία ήταν μία εκστρατεία της Δύσης που αρχικά είχε στόχο την απελευθέρωση των Αγίων Τόπων, όμως κατέληξε σε εντελώς διαφορετική πορεία. Ξεκίνησε το 1202 και κορυφώθηκε το 1204, όταν οι σταυροφόροι, επηρεασμένοι από τα συμφέροντα της Βενετίας και τις συγκρούσεις στη Βυζαντινή Αυτοκρατορία, κατέλαβαν και λεηλάτησαν την Κωνσταντινούπολη. Το γεγονός αυτό αποδυνάμωσε σοβαρά την αυτοκρατορία και αύξησε το χάσμα ανάμεσα στη Δυτική και την Ανατολική Εκκλησία.

# data[].attributes.wish_content.attachment_props.alternative_text
Δ σταυροφορία 

# data[].attributes.headline
Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης

# data[].attributes.subject
Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης

# data[].attributes.body
Το Βασίλειο της Θεσσαλονίκης ήταν λατινικό κράτος στη Θεσσαλονίκη που ιδρύθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

# data[].attributes.headline
Το Δουκάτο των Αθηνών

# data[].attributes.subject
Το Δουκάτο των Αθηνών

# data[].attributes.body
Το Δουκάτο των Αθηνών ήταν λατινικό κράτος με κέντρο την Αθήνα και διοικούνταν από Φράγκους δούκες. Δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

# data[].attributes.headline
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου

# data[].attributes.subject
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου

# data[].attributes.body
Το Δεσποτάτο της Ηπείρου ήταν ελληνικό κράτος στη δυτική Ελλάδα με κέντρο την Άρτα. Δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

# data[].attributes.location_name
Πελοπόννησος

# data[].attributes.headline
Η Ηγεμονία της Αχαΐας

# data[].attributes.subject
Η Ηγεμονία της Αχαΐας

# data[].attributes.body
Η Ηγεμονία της Αχαΐας ήταν λατινικό κράτος στην Πελοπόννησο, που δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204. Αποτέλεσε σημαντικό φραγκικό κέντρο εξουσίας.

# data[].attributes.headline
Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας

# data[].attributes.subject
Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας

# data[].attributes.body
Η Αυτοκρατορία της Νίκαιας ήταν ελληνικό κράτος στη Μικρά Ασία με πρωτεύουσα τη Νίκαια, το οποίο δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204..

# data[].attributes.location_name
Τραπεζούντα, Τουρκία

# data[].attributes.headline
Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας

# data[].attributes.subject
Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας

# data[].attributes.body
Η Αυτοκρατορία της Τραπεζούντας ήταν ελληνικό κράτος στον Πόντο με κέντρο την Τραπεζούντα. Δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

# data[].attributes.headline
Το Δεσποτάτο του Μυστρά

# data[].attributes.subject
Το Δεσποτάτο του Μυστρά

# data[].attributes.body
Το Δεσποτάτο του Μυστρά ήταν ελληνικό κράτος στον Μυστρά της Πελοποννήσου, το οποίο δημιουργήθηκε μετά την Άλωση της Πόλης από τους Σταυροφόρους το 1204.

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_caption
Η σύγκρουση των δύο διαπραγματευτών και η τελική ρήξη των δύο Εκκλησιών.

# data[].attributes.headline
Το Σχίσμα των Εκκλησιών

# data[].attributes.subject
Το Σχίσμα των Εκκλησιών

# data[].attributes.body
Το Σχίσμα των δύο Εκκλησιών του 1054

Το Μεγάλο Σχίσμα του 1054 αποτέλεσε τη ρήξη ανάμεσα στη Δυτική (Ρωμαιοκαθολική) και την Ανατολική (Ορθόδοξη) Εκκλησία. Πρωταγωνιστές ήταν ο πάπας Λέων Θ΄ και ο πατριάρχης Μιχαήλ Κηρουλάριος, οι οποίοι αντάλλαξαν αναθεματισμούς.

Η σύγκρουση δεν προέκυψε ξαφνικά. Ήταν αποτέλεσμα μακροχρόνιων διαφορών σε δόγματα, λατρεία και διοίκηση, που είχαν ήδη αρχίσει να φαίνονται από τη Σύνοδο του 867. Αν και οι διαφορές δεν ήταν αγεφύρωτες, η αλαζονεία των διαπραγματευτών προκάλεσε εντονότερη ρήξη. Έτσι, τα ανατολικά πατριαρχεία (Κωνσταντινούπολης, Ιεροσολύμων, Αντιοχείας και Αλεξανδρείας) ακολούθησαν διαφορετική πορεία από τη Ρώμη, με αποτέλεσμα τη δημιουργία δύο ξεχωριστών εκκλησιών και τη μόνιμη διάσπαση του χριστιανικού κόσμου.

# data[].attributes.location_name
Κοσσυφοπέδιο

# data[].attributes.headline
Μάχη του Κοσσυφοπεδίου

# data[].attributes.subject
Μάχη του Κοσσυφοπεδίου

# data[].attributes.body
Το 1389 μ.Χ., οι Οθωμανοί , με αρχηγό τον Μουράτ Α', νίκησαν τα σερβικά στρατεύματα μετά από μία μάχη στο Κοσσυφοπέδιο. Έτσι, παρόλο που θανατώθηκε ο Μουράτ στη μάχη, αναγνωρίστηκε από τους Σέρβους η οθωμανική επικυριαρχία.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης (17)

# data[].attributes.location_name
Κωνσταντινούπολη, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_caption
Είσοδος των Τούρκων στην Κωνσταντινούπολη. Πίνακας του Μπ. Κόνσταντ, Μουσείο των Αυγουστίνων, Τουλούζη

# data[].attributes.headline
Η Άλωση της Πόλης 

# data[].attributes.subject
Η Άλωση της Πόλης 

# data[].attributes.body
Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους Οθωμανούς Τούρκους έγινε τη νύχτα της 29ης Μαΐου του 1453. Ο ίδιος ο αυτοκράτορας έπεσε στο πεδίο της μάχης περικυκλωμένος από τους εισβολείς. Όπως προέβλεπε ο θρησκευτικός νόμος, η Πόλη παραδόθηκε στους μαχητές. Τρεις ημέρες διήρκησαν οι σφαγές και οι λεηλασίες.

# data[].attributes.location_name
Άγκυρα, Τουρκία

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Σουλτάνος Βαγιαζήτ αιχμάλωτος του Ταμερλάνου. Πίνακας του Στανίσλαβ Χλεμπόφσκι, λάδι σε μουσαμά, 1878.  Πηγή: Wikipedia

# data[].attributes.headline
Άγκυρα, Τουρκία

# data[].attributes.subject
Άγκυρα, Τουρκία

# data[].attributes.body
Στις αρχές του 15ου αιώνα, οι Μογγόλοι εισέβαλαν στη Μικρά Ασία και νίκησαν τον σουλτάνο Βαγιαζίτ στη μάχη της Άγκυρας το 1402. Η ήττα αυτή προκάλεσε σοβαρή κρίση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και έδωσε μια προσωρινή παράταση ζωής στο ήδη σε πολύ κακή κατάσταση Βυζάντιο.

# data[].attributes.location_name
Βερντέν, Γαλλία

# data[].attributes.attachment_caption
Η διάσπαση της Αυτοκρατορίας του Καρλομάγνου μετά τη συνθήκη του Βερντέν (843) στα τρία κράτη.

# data[].attributes.headline
Η Συνθήκη του Βερντέν

# data[].attributes.subject
Η Συνθήκη του Βερντέν

# data[].attributes.body
Η Συνθήκη του Βερντέν (843) αποτέλεσε τη συμφωνία με την οποία η αυτοκρατορία των Καρολιδών, μετά τον θάνατο του Λουδοβίκου του Ευσεβούς και τις συγκρούσεις των διαδόχων του, διαμελίστηκε μεταξύ των γιων του, του Λοθάριου Α΄, του Λουδοβίκου του Γερμανικού και του Καρόλου του Φαλακρού. Έτσι, η Συνθήκη του Βερντέν χώρισε για πρώτη φορά την Ευρώπη γλωσσικά, διαίρεσε την αυτοκρατορία του Καρλομάγνου σε 3 κράτη, του Λουδοβίκου, του Λούθηρου και του Καρόλου του Φαλακρού, και έθεσε τις βάσεις για τον διαχωρισμό της νεότερης Ευρώπης, καθώς η Δυτική Φραγκία εξελίχθηκε στη μελλοντική Γαλλία, η Ανατολική στη Γερμανία και η Μέση Φραγκία εκτεινόταν από τη Φρισία έως την Ιταλία, η οποία αργότερα διασπάστηκε. Η Συνθήκη αυτή σηματοδότησε ουσιαστικά τη σταδιακή διαμόρφωση των μεσαιωνικών ευρωπαϊκών κρατών και την αρχή της πολιτικής διαφοροποίησης της Δυτικής Ευρώπης.

# data[].attributes.location_name
Καλκούτα, Δυτική Βεγγάλη, Ινδία

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Βάσκο ντε Γκάμα, το ταξίδι του και η συνάντηση με τους ιθαγενείς.

# data[].attributes.headline
Βάσκο ντε Γκάμα 

# data[].attributes.subject
Βάσκο ντε Γκάμα 

# data[].attributes.body
Το 1498, μετά από αλλεπάλληλες εξερευνητικές αποστολές των Πορτογάλων προκειμένου να ανακαλύψουν νέο δρόμο προς τις Ινδίες, πλέοντας γύρω από την Αφρική, ο Πορτογάλος θαλασσοπόρος Βάσκο ντε Γκάμα κατάφερε να φτάσει στο Κάλικουτ των Ινδιών.

# data[].attributes.location_name
Κεντρική Αμερική

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Χριστόφορος Κολόμβος και η ανακάλυψη του Νέου Κόσμου.

# data[].attributes.headline
Ο Χριστόφορος Κολόμβος και η ανακάλυψη της Αμερικής 

# data[].attributes.subject
Ο Χριστόφορος Κολόμβος και η ανακάλυψη της Αμερικής 

# data[].attributes.body
Το 1492 ο Γενουάτης θαλασσοπόρος Χριστόφορος Κολόμβος, υπό την υπηρεσία του βασιλιά της Ισπανίας, πεπεισμένος ότι η Γη είναι σφαιρική, επιχείρησε να φτάσει στην Ασία πλέοντας δυτικά. Έτσι, κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του (1492-1504), ανακάλυψε νησιά και ηπειρωτικές περιοχές της κεντρικής Αμερικής. Ο ίδιος όμως πίστευε πως είχε φτάσει στις Ινδίες.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Φερδινάνδος Μαγγελάνος και ο πρώτος περίπλους της Γης.

# data[].attributes.headline
Φερδινάνδος Μαγγελάνος 

# data[].attributes.subject
Φερδινάνδος Μαγγελάνος 

# data[].attributes.body
Ο Πορτογάλος Φερδινάνδος Μαγγελάνος (1480-1521), στην υπηρεσία του βασιλιά της Ισπανίας, πραγματοποίησε τον πρώτο περίπλου της γης (1519-1522), αποδεικνύοντας ότι η Γη είναι σφαιρική.