# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/p/CjoKUSqsmvM/

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Tyty | تیتی (@tytysplanet)

# data[].attributes.body
Te downloaden posters.

# data[].attributes.attachment_link.description
We tell the visual story of the #WomenLifeFreedom movement through art.

# data[].attributes.body
Betekent: vrouw, leven, vrijheid

# data[].attributes.body
Betekent: vrouw, leven, vrijheid

# data[].attributes.attachment_link.title
Dit keer is alles anders. De Iran-protesten uitgelegd.

# data[].attributes.attachment_link.description
Al weken gaan tienduizenden Iraniërs de straat op. Ze demonstreren tegen het regime en willen meer vrijheid. De situatie is uniek. NOSop3 legt uit waarom.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NOS Nieuws *

Eliane Lamper

redacteur Online

Eliane Lamper

redacteur Online

Vrouwen met hun vuisten in de lucht en schoolmeisjes die zonder hoofddoek de ordetroepen trotseren: het zijn indringende beelden die sinds het begin van de protesten in Iran naar buiten kwamen. De dood van de Koerdisch-Iraanse Jina Mahsa Amini leidde niet alleen tot volkswoede op straat, maar ook tot massaal actievoeren op sociale media.

Iraniërs gebruiken hun creativiteit om hun verzet tegen het regime uiten. Door middel van de leus 'Vrouw, leven, vrijheid', liedjes en protestkunst wordt de roep om vrijheid in het land wereldwijd bij miljoenen mensen onder de aandacht gebracht.

Ook de Iraans-Nederlandse ontwerper Sara Emami maakte illustraties. Op een van de beelden is een vrouw met lange haren te zien, met als onderschrift: "Wist je dat je haar laten wapperen in de wind een misdaad is in Iran?".

Met de poster hoopt ze uit te leggen wat er aan de hand is. "Ik merk dat mensen het lastig vinden om te begrijpen wat er in Iran gaande is", zegt Emami. "Zo kan iedereen zich er wel een voorstelling van maken." Ze zag haar illustraties terug bij grote solidariteitsdemonstraties in onder meer Los Angeles, Tokio, Berlijn en Oslo.

De protestkunst die nu gemaakt en verspreid wordt door veelal de 'TikTok-generatie', is voor iedereen toegankelijk, ongeacht culturele achtergrond, ziet Nafise Motlaq. De Iraanse is fotograaf en als mediawetenschapper verbonden aan de Nisantasi Universiteit in Istanbul. "Uit welk land je ook komt, iedereen kan de beelden begrijpen en voelen wat ermee gezegd wordt."

Mahsa Amini is een iconische vrouw die groter dan zichzelf is geworden.

Nafise Motlaq

Al twintig jaar lang volgt Motlaq protesten in Iran van dichtbij en de protestkunst die daarbij gebruikt wordt. "De posters werden voorheen gemaakt door professionele cartoonisten, en vaak was daarop dezelfde boodschap te zien. Mensen die onderdrukt worden, opgesloten zitten, verstikt worden. Ze vragen om hulp of vragen om voor hen te bidden."

Nu ziet Motlaq illustraties voorbijkomen die vooral moed en kracht verbeelden, en soms ook pijn. Op de beelden zijn vaak vrouwen te zien met lange, wapperende haren die hun vuisten in de lucht steken. "Het is vaak een vrouw die in haar eentje staat en dapper, zelfverzekerd en kalm is", zegt Motlaq op basis van haar analyse van honderd protestbeelden. "Ze wil individuele vrijheid, en staat niet voor een specifieke economische klasse, etniciteit of religieuze groep."

Ook zijn de gezichten van jonge vrouwen en meisjes die omgekomen zijn door geweld vaak te zien op de beelden, met name het gezicht van Mahsa Amini. "Een iconische vrouw die groter dan zichzelf is geworden", zegt Motlaq. Andere thema's die veel voorbijkomen zijn de kaart van Iran, afgebeeld als vrouw, het gebruik van bloed en de Azadi-toren in Teheran, het bekendste gebouw van de hoofdstad met een naam die in het Perzisch 'Vrijheidstoren' betekent.

De Azadi-toren in Teheran die in een dansende vrouw verandert

Het gezicht van Mahsa Amini

'Vrijheid' in het Perzisch

Het haar van vrouwen is ook een veel terugkomend symbool in de protestkunst. Vrouwen rebelleren door de verplichte hoofddoek af te doen en eisen daarmee hun vrijheid op. "Het gaat niet alleen om de keuze om het haar wel of niet te bedekken, maar symboliseert dat het hele systeem anders moet." Emami is het daar mee eens: "Het is een symbool geworden voor alles wat er mis is, voor allerlei vormen van onderdrukking."

Op afbeeldingen is te zien hoe ayatollahs door de haren van de vrouwen worden weggejaagd. Ook is het afknippen van haar veel te zien. Dat heeft ook een symbolische betekenis: de vrouwen snijden figuurlijk de macht die het regime over hen heeft van zich af.

'Vrouw, leven, vrijheid'

De andere illustratie van Emami is geïnspireerd op een foto van Iraanse meisjes. Zij doen op school hun hoofddoek af en draaien het portret van de opperste leider Khamenei om, om daar vervolgens de leus 'Zan, zendegi, azadi' op te schrijven, ofwel 'Vrouw, leven, vrijheid'. "Ik raakte zo ontroerd. Het is ongekend moedig dat ze dit durfden te doen", zegt Emami. "Deze tekening staat voor hun moed, en ook voor de hoop op een betere toekomst voor de nieuwe generatie."

"Ik weet niet of deze illustraties die meiden ook bereikt, maar op deze manier vergeten we ze niet", zegt Emami. "We moeten een stem voor ze blijven. Ik voel me daar verantwoordelijk voor. Ik ben geen politicus, maar ik ben wel creatief. Dit voelt als mijn plicht."

De Iraanse Revolutie

Na een massale volksopstand in 1979 tegen het repressieve bewind van de toenmalige heerser Mohammed Reza Shah, die sinds 1941 aan de macht was geweest, veranderde het land van een monarchie in een theocratische republiek met aan het hoofd een opperste leider.

De Islamitische Republiek zou vrijheid, democratie en sociale rechtvaardigheid brengen, gestoeld op de principes van het sjiisme. Ook zou er een einde komen aan inmenging vanuit het westen. Maar in de praktijk kwam weinig van de idealen terecht, bleek in de jaren daarna. Twee jaar na de revolutie werd de verplichte hoofddoek ingevoerd voor alle vrouwen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Protestkunst maakt verzet in Iran (wereldwijd) zichtbaar

# data[].attributes.attachment_link.description
NOS Nieuws * Eliane Lamper redacteur Online Eliane Lamper redacteur Online Vrouwen met hun vuisten in de lucht en schoolmeisjes die zonder hoofddoek de ordetroepen trotseren: het zijn indringende beelden die sinds het begin van de protesten in Iran naar buiten kwamen.

# data[].attributes.headline
Naast de protesten wordt er gezocht naar andere uitingen van steunbetuiging. 

# data[].attributes.subject
Naast de protesten wordt er gezocht naar andere uitingen van steunbetuiging. 

# data[].attributes.body
Belangrijk aan deze protestbeweging is dat het niet enkel in Iran zelf plaatsvindt, maar groots aanwezig is op social media. De volgende Instagram accounts zijn zeer actief en proberen zoveel mogelijk inzicht te geven.

# data[].attributes.attachment_link.title
Shervin Hajipour - Baraye (English Subtitle)

# data[].attributes.attachment_link.title
Dit strijdlied voor Iran wordt wereldwijd meegezongen

# data[].attributes.attachment_link.description
Het strijdlied van betogers in Iran tegen de onderdrukking is ‘Baraye’, ‘Voor’ in het Farsi. Geschreven door de jonge artiest Shervin. Nadat het lied verscheen werd hij opgepakt. Zijn lied wordt nu wereldwijd gezongen tijdens demonstraties.

# data[].attributes.body
Woman Life Freedom
No to Forced Hijab
No to Dictator
# Mahsa Amini
Freedom

# data[].attributes.headline
Over de vlecht / haarlok. Asefeh Eskandari in podcast 'de Dag' (minuut 07:10)

# data[].attributes.subject
Over de vlecht / haarlok. Asefeh Eskandari in podcast 'de Dag' (minuut 07:10)

# data[].attributes.body
“Als je in Koerdistan wilt zweren op iets wat heel veel waarde voor je heeft, zeg je: ik zweer het op de vlecht van mijn moeder. Het haar is een symbool wat door de jaren heen in de Iraans-Koerdische gemeenschap een betekenis heeft gehad. We knippen onze haren niet alleen als een protestgebaar, maar het is iets met een geschiedenis, iets wat heilig is en het opent een discussie: waarom heb je je haar zo kort geknipt? Daarnaast zegt het: er is een meisje vermoord om een haarlok.. Iets wat je zo weg knipt. Wat is het waard?”

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Dag

1. Podcasts

2. De Dag

3. #1195 - Vechten voor vrijheid in Iran, vanuit Nederland

ma 10 oktober 2022

Haarlokken afknippen als steunbetuiging, wekelijks demonstreren en de druk op politici opvoeren: Iraniërs in Nederland proberen op verschillende manieren de strijd van hun volk in Iran te steunen.

In Iran zijn er al wekenlang ongekende protesten tegen het streng islamitische regime. De bevolking neemt grote risico's en de ordetroepen slaan keihard terug. De betogingen begonnen na de dood van de 22 jarige Mahsa Amini, die werd opgepakt omdat ze haar hoofddoek niet volgens de regels zou hebben gedragen.

In de podcast vertellen drie Iraans-Nederlandse vrouwen over hun strijd, hun zorgen en hun betrokkenheid bij de vrijheidsstrijd in de straten van Iran. Over het nut van haarlokken afknippen, de toegenomen aandacht voor hun land en wat Nederland zou kunnen doen om de demonstranten te steunen.
Reageren? Mail dedag@radio1.nl

NPO Radio 1 nieuwsbrief

Altijd op de hoogte van het laatste radio nieuws?

# data[].attributes.attachment_link.title
De Dag - Beluister #1195 - Vechten voor vrijheid in Iran, vanuit Nederland | Podcasts

# data[].attributes.attachment_link.description
De Dag Podcasts chevron right De Dag chevron right #1195 - Vechten voor vrijheid in Iran, vanuit Nederland ma 10 oktober 2022 Haarlokken afknippen als steunbetuiging, wekelijks demonstreren en de druk op politici opvoeren: Iraniërs in Nederland proberen op verschillende manieren de strijd van hun volk in Iran te steunen.

# data[].attributes.headline
16 September: de dood Mahsa Jina Amini. 

# data[].attributes.subject
16 September: de dood Mahsa Jina Amini. 

# data[].attributes.body
De 22 jarige vrouw Mahsa Jina Amini wordt gearresteerd door de zedenpolitie omdat ze haar hoofddoek verkeerd droeg. Ooggetuigen zeggen tegen Amnesty International dat ze werd geslagen en hardhandig naar een cel werd gebracht. Enkele uren later werd Amini in coma naar het ziekenhuis gebracht, waar ze na drie dagen overleed.

Jina, haar Koerdische voornaam, betekent ‘leven’.

# data[].attributes.headline
Banners worden uitgerold in het Guggenheim museum

# data[].attributes.subject
Banners worden uitgerold in het Guggenheim museum

# data[].attributes.body
Instagram en Whatsapp zijn woensdagavond geblokkeerd door de Iraanse overheid, melden internationale persbureaus. De blokkade volgt op protesten vanwege de dood van de 22-jarige Mahsa Amini, die door de zedenpolitie werd gearresteerd omdat ze zich niet aan de kledingvoorschriften zou hebben gehouden. Andere sociale media, zoals Facebook, Twitter en Youtube, waren voor Iraniërs al beperkt toegankelijk.

Behalve dat het regime wil voorkomen dat beelden gedeeld worden met de wereld, is social media bij uitstek het middel om protesten te mobiliseren.

# data[].attributes.headline
Ook in de zesde (!) week van de protesten zijn de demonstranten nog vol vuur. Studenten (jonge meiden en jongens) verzetten zich expliciet tegen het regime, ondanks de enorme gevolgen die dit voor hen en hun familie kan hebben. Dit moet onvoorstelbaar veel energie, lef en moed vragen van deze jongeren. Het gevaar wat schuilt in het afzwakkend vuur is dat het regime hard kan ingrijpen. Aanmoediging is nu wat hen staande kan houden. Acties en statements die hier worden georganiseerd zijn van grote waarde en worden direct gedeeld.

# data[].attributes.subject
Ook in de zesde (!) week van de protesten zijn de demonstranten nog vol vuur. Studenten (jonge meiden en jongens) verzetten zich expliciet tegen het regime, ondanks de enorme gevolgen die dit voor hen en hun familie kan hebben. Dit moet onvoorstelbaar veel energie, lef en moed vragen van deze jongeren. Het gevaar wat schuilt in het afzwakkend vuur is dat het regime hard kan ingrijpen. Aanmoediging is nu wat hen staande kan houden. Acties en statements die hier worden georganiseerd zijn van grote waarde en worden direct gedeeld.

# data[].attributes.headline
Nederlands hoger onderwijs moet zich uitspreken over situatie Iran

# data[].attributes.subject
Nederlands hoger onderwijs moet zich uitspreken over situatie Iran

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opinie | door gastauteurs

| Als hoeders van het open debat en de academische vrijheid hebben Nederlandse hoger onderwijsinstellingen de plicht zich uit te spreken over schendingen in binnen- en buitenland. Daarom moet het gebruik van geweld tegen leerlingen, studenten en medewerkers van hoger onderwijsinstellingen in Iran worden veroordeeld, betoogt Pedram Soltani, promovendus bij de TU Delft, namens een groep Iraanse Nederlanders. Zij roepen het Nederlandse hoger onderwijs op dit geweld te veroordelen en Iraanse studenten en academici zo veel als mogelijk hulp te bieden.

Een protest op de Dam in Amsterdam tegen het Islamitische regime in Teheran. Beeld: PersianDutchNetwork.

Iran gaat de vijfde week in van protesten tegen de Islamitische dictatuur. Aanleiding van de protesten is de gewelddadige dood van de 22-jarige Iraans Koerdische vrouw, Jina Mahsa Amini. Amini stierf nadat ze met geweld was gearresteerd door de moraalpolitie omdat ze haar hoofddoek - die in Iran verplicht is voor vrouwen en meisjes vanaf 7 jaar - niet goed droeg. Studenten, leerlingen en docenten staken en demonstreren op universiteiten, middelbare- en basisscholen. Wij roepen onderwijs- en kennisinstellingen in Nederland op om zich solidair te tonen en zich uit te spreken.

Vrouw, leven, vrijheid

Dappere vrouwen en mannen uit alle sociale klassen en regio's van Iran demonstreren met gevaar voor eigen leven voor hun fundamentele mensenrechten. Een belangrijke leus van de demonstraties luidt 'Zan Zendegi Azadi' (vertaald: 'vrouw, leven, vrijheid'). Hiermee eisen de demonstranten vrouwenrechten op en een maatschappij vrij van ongelijkheid, armoede, discriminatie en politieke onderdrukking. Daarnaast strijden ze voor vrij onderwijs, in een land dat bekend staat om zijn braindrain naar het buitenland.

Het veiligheidsapparaat van de Islamitische Republiek slaat de grootschalige demonstraties en stakingen hardhandig neer. Demonstranten worden massaal beschoten, gearresteerd, mishandeld en vermoord. Het huidige dodental wordt tot nu toe geschat op ruim 200 mensen, waaronder minstens 28 kinderen. Het aantal arrestanten wordt geschat op duizenden. Talloze leerlingen, studenten, en medewerkers aan Nederlandse onderwijs- en kennisinstellingen zijn geboren en/of opgeleid in Iran. Zij zijn op dit moment online getuige van het geweld tegen hun familieleden, vrienden, medestudenten en collega's.

Onderwijs in Iran blijft niet gespaard

De academische gemeenschap en het onderwijs in Iran zijn actief betrokken bij de demonstraties. Studenten op verschillende universiteiten roepen in verklaringen op tot het boycotten van lessen en het bijwonen van demonstraties. Daarnaast eisen ze de vrijlating van gearresteerde studenten op. Zij worden hierin gesteund door docenten en onderwijsvakbonden, die zich op hun beurt ook expliciet hebben uitgesproken tegen het geweld en de onderdrukking van het Iraanse regime.
De nieuwsbrief is exclusief toegankelijk voor medewerkers van onze partners.
Video's op sociale media tonen dat ook middelbare schoolleerlingen, veelal tienermeisjes, protesteren door niet naar de les te gaan, de verplichte hoofddoek af te doen op het schoolterrein, de foto's van ayatollahs uit hun schoolboeken te scheuren en gezamenlijk protestliederen te zingen.

Zorgen over studenten Iran

Leerlingen en studenten worden met agressie onderdrukt. Op verschillende universiteitscampussen zijn demonstraties neergeslagen en zijn studenten omsingeld, beschoten en gearresteerd. Ook zijn minderjarige leerlingen gearresteerd op het schoolterrein en is er traangas gebruikt in een basisschoolgebouw. Volgens de Iraanse minister van onderwijs zijn de gearresteerde leerlingen naar psychiatrische instellingen gestuurd om 'heropgevoed' te worden. Docenten worden onder druk gezet om de persoonlijke gegevens van afwezige en/of demonstrerende leerlingen en studenten te overhandigen. Wanneer zij dit weigeren, worden ze ook gearresteerd, zoals onlangs de directrice van een conservatorium voor meisjes in Karaj overkwam.

Wij maken ons ernstig zorgen over de veiligheid van leerlingen, studenten en medewerkers van onderwijs- en kennisinstellingen in Iran. Met gevaar voor eigen leven spreken zij zich uit en brengen zij via sociale media informatie naar buiten. Om de verspreiding van die informatie tegen te gaan, blokkeren de Iraanse autoriteiten het internet. Contact met familieleden, vrienden, collega's en medestudenten in Iran is daarom moeilijk.

Nederlandse instellingen moeten zich uitspreken

Om het regime verder onder druk te zetten, Iraniërs te steunen in hun strijd en verbinding te houden met de Iraanse Nederlanders en studenten moet er meer maatschappelijke aandacht voor deze kwestie komen. Hierin is een belangrijke rol weggelegd voor Nederlandse onderwijs- en kennisinstellingen. Als hoeders van het open debat en de academische vrijheid dienen zij zich uit te spreken over schendingen in binnen- en buitenland.

Tot onze teleurstelling is dit inzake Iran nog niet op grote schaal gebeurd en hebben slechts enkele instellingen of organisaties (waaronder De Jonge Akademie, NWO en de Erasmus Universiteit) een steunverklaring gepubliceerd of onderschreven. Daarom roepen wij onderwijs- en kennisinstellingen op zich solidair te tonen en zich uit te spreken door:

1) Het geweld tegen en de arrestatie van studenten, leerlingen en docenten krachtig te veroordelen en hun vrijlating op te eisen.

2) Zich in te zetten om Iraanse leerlingen, studenten en medewerkers in zowel Nederland als Iran te ondersteunen die direct of indirect geraakt worden door de situatie. Hierbij kan onder andere gedacht worden aan:

Het faciliteren van herdenkingen, informatiebijeenkomsten en andere initiatieven;

Het instellen van een noodfonds voor leerlingen en studenten in financiële nood;

Het opvangen van vluchtende leerlingen, studenten en academici middels tijdelijke en/of permanente werk- en studieplaatsen;

Het bieden van mentale ondersteuning aan leerlingen, studenten en medewerkers door middel van workshops, trainingen en inzet van psychologen;

Het opzetten van een informatieloket voor gevluchte leerlingen en studenten uit Iran dat hen helpt met een studiekeuze en specifieke vragen over studeren in Nederland;

Het collegegeldtarief voor gevluchte studenten uit Iran te verlagen naar het wettelijke tarief, zodat ze hetzelfde bedrag betalen als Nederlandse studenten.

3) In kaart te brengen welke gevolgen de demonstraties hebben voor bestaande samenwerkingsverbanden met Iraanse onderwijs- en wetenschapsinstellingen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Nederlands hoger onderwijs moet zich uitspreken over situatie Iran

# data[].attributes.attachment_link.description
Opinie | door gastauteurs | Als hoeders van het open debat en de academische vrijheid hebben Nederlandse hoger onderwijsinstellingen de plicht zich uit te spreken over schendingen in binnen- en buitenland. Daarom moet het gebruik van geweld tegen leerlingen, studenten en medewerkers van hoger onderwijsinstellingen in Iran worden veroordeeld, betoogt Pedram Soltani, promovendus bij de TU Delft, namens een groep Iraanse Nederlanders.

# data[].attributes.headline
Oproep voor scholen en universiteiten voor protest

# data[].attributes.subject
Oproep voor scholen en universiteiten voor protest

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Men wil 'de juiste mening' hebben, maar ook vooral niet 'te politiek zijn', want stel je toch eens voor dat een vriend, volger of god forbid je kwarrel je 'te woke' gaat vinden door dingen die je deelt! Nee, hartverscheurend nieuws wordt slechts gedeeld als het in de vorm van een pastelkleurige infographic of een esthetisch aangename foto is, of als letterlijk (figuurlijk!) iedereen en zijn moeder al iets heeft gedeeld en je anders ongeïnteresseerd overkomt; dát is not done.

Dit zit me dwars, want ook ik heb zeven weken lang niks gedeeld, niks gezegd en niks gedaan, en dat alles terwijl ik, in tegenstelling tot mijn goede vriend, wél makkelijk kan zeggen wat ik wil zonder gevaar te lopen. Ik vond dat ik te weinig van de situatie begreep en er te weinig mee te maken had (ook dat leest u goed) om er iets over te delen.

Dat is natuurlijk onzin van de bovenste plank. Wat wij kunnen doen, is de vrijheid waar men in Iran zo hard voor strijdt, gebruiken om hun stemmen te versterken, om verhalen te delen en om ons uit te spreken tegen het geweld dat daar nog elke dag plaatsvindt. Ik begin in ieder geval met deze column, en neem me verder voor de pastelkleurige infographics te vervangen met echt nieuws dat moet worden gehoord en gezien.

Maia de Quay is student rechten

# data[].attributes.attachment_link.title
Waarom ik niets over Iran durfde te delen (maar nu wel)

# data[].attributes.attachment_link.description
Men wil 'de juiste mening' hebben, maar ook vooral niet 'te politiek zijn', want stel je toch eens voor dat een vriend, volger of god forbid je kwarrel je 'te woke' gaat vinden door dingen die je deelt!

# data[].attributes.attachment_caption
Link naar post: https://www.instagram.com/p/CkHw5ZCuq_d/  

# data[].attributes.body
https://www.instagram.com/middleeastmatters/guide/live-massive-protests-in-iran-today/17859566339793981/

# data[].attributes.attachment_link.title
Middle East Matters (MEM) on Instagram: 🚨LIVE: Massive Protests In Iran Today

# data[].attributes.attachment_link.description
Today marks 40 days since the killing of Mahsa Jina Amini by Iran's so-called morality police. It also marks 40 days since the revolution against Islamic republic began. ￼

# data[].attributes.headline
Jongeren die hun stem hebben laten horen maar gedood zijn door de overheid

# data[].attributes.subject
Jongeren die hun stem hebben laten horen maar gedood zijn door de overheid

# data[].attributes.body
Voor bijna 150 jaar worstelen de Iraanse vrouwen met vrijheid en gelijkheid. Ze verdienen de steun van de rest van de wereld want dat kan helpen om hun fundamentele mensenrechten terug te krijgen.

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Amnesty International 🌎 (@amnesty)

# data[].attributes.attachment_link.title
Sarina Esmailzadeh, a bright and joyful 16 year old girl got murdered by Islamic Regime.

# data[].attributes.body
Tijdens een wake worden er kaarsen gebrand en stilgestaan bij de gevallen doden en slachtoffers in de vrijheidsstrijd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Iranian Student Group organizes vigil in remembrance of Mahsa Amini - Daily Bruin

# data[].attributes.attachment_link.description
More than a hundred attendees gathered at a vigil in Bruin Plaza on Thursday evening, lighting candles that shone by a sign reading “Her name was Mahsa Amini” on the Bruin Bear statue.

# data[].attributes.body
Kunst speelt een belangrijke rol in het ondersteunen van het Iraanse volk voor fundamentele mensenrechten. De Nederlandse dansgroep 058 laat hun creatieve expressie zien van het nummer "Baraye" in deze video.

# data[].attributes.attachment_link.title
رقص گروه هلندی با آهنگ شروین  Netherlands - Dance with 'Baraye' iran protests 2022

# data[].attributes.headline
Vrijheid van onschuldige gevangenen in Iran

# data[].attributes.subject
Vrijheid van onschuldige gevangenen in Iran

# data[].attributes.body
Het brute optreden en geweld door verschillende mensen van het islamitische regime in Iran als reactie op de protesten vanwege de moord op Mahsa Amini door het islamitische regime, heeft geleid tot talloze doden, gewonden en opsluitingen. Het is duidelijk dat het islamitische regime in Iran van plan is het onmenselijke geweld tegen zijn eigen burgers voort te zetten en te laten escaleren.

Op 15 oktober kwamen verontrustende rapporten en videobeelden naar voren van schietpartijen en een brand in de Evin-gevangenis, de beruchte locatie waar veel gevangenen vastzitten.

We zijn bezorgd dat het leven van veel onschuldige gevangen (inclusief politieke gevangenen, maatschappelijke activisten, kunstenaars, vertegenwoordigers van etnische en religieuze groeperingen en vakbondsleden) en burgers die in de gevangenis en andere gevangenissen in heel Iran worden vastgehouden, in groot gevaar.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
متن فارسی در ادامه

To the Honourable Foreign Ministers of the United Kingdom, France, Germany, Italy, Japan, Canada and the United States, the G7 Group of Nations:
We, the founding members of Iranians for Justice and Human Rights, along with other co-signatories, hereby express our deepest concern about the developments in Iran over the past five weeks.

The brutal crackdown and violence by various forces of the Islamic regime in Iran in reaction to protests sparked by the Islamic regime's killing of Mahsa Amini has resulted in countless deaths, injuries, and incarcerations. It is evident that the Islamic regime in Iran intends to continue and escalate the inhumane violence against its own citizens.

On October 15, troubling reports and video evidence emerged of shootings and a fire in Evin Prison, the notorious location in which many prisoners are incarcerated.

We are concerned that the lives of many prisoners of conscience (including but not limited to political prisoners, civic activists, artists, representatives of ethnic and religious groups, and labour unionists) and dual citizens held in that prison and other prisons across Iran are in grave danger.

We hereby demand that you:
(1) forcefully and unequivocally demand the release of all prisoners of conscience in Iran;

(2) immediately designate the ambassadors or other representatives of the Islamic regime in your countries, serving either within embassies or international institutions, personae non gratae and order their removal from your countries in protest to the illegal and inhumane treatment of protesters in Iran.

وزرای خارجه‌ی محترم بریتانیا، کانادا، امریکا، ژاپن، آلمان، فرانسه و ایتالیا

ما اعضای گروه ایرانیان مدافع عدالت و حقوق بشر، به همراه دیگر امضاکنندگان، نگرانی عمیق خود را نسبت به وقایع رخ داده در ۵ هفته‌ی گذشته در ایران اعلام می‌کنیم.

سرکوب بی‌رحمانه و خشونت‌آمیز بعد از اعتراضاتی که با قتل مهسا امینی آغاز شد و توسط نیروهای مختلف جمهوری اسلامی اعمال شد به مرگ‌ها، جراحت‌ها و بازداشت‌های بی‌شمار انجامیده است. واضح است که رژیم اسلامی در ایران می‌خواهد به خشونت غیرانسانی علیه شهروندان خود ادامه داده و آن را تشدید کند.

روز ۲۳ مهر (۱۵ اکتبر) ، گزارش‌های تکان‌دهنده‌ای از صدای تیراندازی و وقوع آتش‌سوزی در زندان بدنام اوین منتشر شد که بسیاری در آن زندانی هستند.

ما نگران هستیم که جان بسیاری از زندانیانی که تنها به علت مخالفت با حکومت زندانی شده‌اند (شامل زندانیان سیاسی، فعالین مدنی، هنرمندان، نمایندگان اقلیت‌های مذهبی و قومی، فعالان کارگری و دیگران که لیستی طولانی‌ خواهد بود) و زندانیان دو ملیتی که در این زندان و زندان‌های دیگر هستند به شدت در خطر است.

ما درخواست می‌کنیم:
۱. با قاطعیت و بی‌پرده خواهان آزادی این زندانیان از زندان‌های ایران شوید.
۲. سفرای جمهوری اسلامی در کشور شما یا نمایندگان آن‌ها در سازمان‌های بین‌المللی را که در کشور شما هستند فورا افراد نامطلوب بخوانید و در اعتراض به رفتار غیرقانونی و غیرانسانی نسبت به معترضین در ایران از کشور خود اخراج کنید.

# data[].attributes.attachment_link.description
Français | Deutsch متن فارسی در ادامه To the Honourable Foreign Ministers of the United Kingdom, France, Germany, Italy, Japan, Canada and the United States, the G7 Group of Nations: We, the founding members of Iranians for Justice and Human Rights, along with other co-signatories, hereby express our deepest concern about the developments in Iran over the past five weeks.

# data[].attributes.body
Betekent: "Dood aan de Dictator"

# data[].attributes.body
Farahani, een bekende Iraanse actrice (die ook in Hollywood bekend is) schrijft krachtige verhalen over de protesten.

# data[].attributes.headline
Stop het dodelijke politiegeweld in Iran

# data[].attributes.subject
Stop het dodelijke politiegeweld in Iran

# data[].attributes.attachment_link.title
Stop het dodelijke politiegeweld in Iran

# data[].attributes.attachment_link.description
Massale protesten na dood Jina Mahsa Amini met geweld onderdrukt

# data[].attributes.body
Iraanse veiligheidstroepen openden het vuur na het vrijdaggebed in de zuidoostelijke stad Zahedan, waarbij ten minste 66 mensen om het leven kwamen, op de bloedigste dag van de recente golf van protesten in het land tot nu toe. Mensen noemen het bloedbad Zahedan "Bloody Friday" nadat de spanningen in de hoofdstad van de armste provincie van Iran tot een breekpunt waren gestegen. Lokale spanningen zijn recentelijk aangewakkerd door een beschuldiging dat een politiechef in de haven van Chabahar een 15-jarig meisje uit Baluch zou hebben verkracht

# data[].attributes.attachment_link.title
'Bloody Friday': Reconstructing a massacre in Iran's Zahedan • FRANCE 24 English

# data[].attributes.headline
Human chain:  in Amsterdam (za 29 oktober). 

# data[].attributes.subject
Human chain:  in Amsterdam (za 29 oktober). 

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=Lw9MF8A1tpM

# data[].attributes.body
Studenten voeren op performatieve manier actie. Witte shirts met namen, rode verf als symbool voor het vergoten bloed.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Zan. Zendegi. Azadi. Woman, Life, Freedom.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Why Now?

For decades, gender inequality and discrimination against women have been legally enshrined in Iran.

Under Iran's Islamic Penal Code, Iranian women's rights are severely restricted, a form of gender apartheid. Women must comply with the Islamic Republic's mandatory hijab laws from the onset of puberty, and they are unequal in matters of marriage, divorce, custody, inheritance and more. In the Fall of 2022, hundreds of protesters, including dozens of children, have been killed by Iranian authorities. These nation‑wide protests were triggered by the tragic death of 22 year old Mahsa Jina Amini who died in police custody after being arrested by Iran's "morality police" for failing to properly cover her hair.

As a global collective of women, and allies, we demand action.

OPEN LETTER ON IRAN

An Open Letter from Global Women Leaders & Advocates Urging UN Member States to Heed the Call of Iranian Women and Remove the Islamic Republic of Iran from the Commission on the Status of Women

In solidarity with Iranian women and girls who are courageously demonstrating for their fundamental human rights, we condemn the brutal violence of security forces against peaceful protesters and echo Iranian women leaders' call for United Nations Member States to immediately remove the Islamic Republic of Iran (IRI) from the Commission on the Status of Women (CSW).

A rising toll of protesters, including children, have been killed by Iranian authorities since nation‑wide protests triggered by the tragic death of 22 year old Mahsa Jina Amini who was arrested and detained by Iran's "morality police" for failing to" properly cover her hair and later died in police custody.

Earlier this year, to the dismay of women's rights advocates around the world, Iran began a four‑year term on the UN's 45‑member Commission on the Status of Women. This preeminent global body is exclusively dedicated to promoting gender equality and women's empowerment.

The Islamic Republic of Iran's long‑standing, systematic oppression of women should have disqualified them from election to the CSW. For decades, gender inequality and discrimination against women have been legally enshrined in Iran. Under Iran's Penal Code and other laws and regulations, Iranian women's rights are severely restricted in marriage, divorce, inheritance and custody. They must comply with the IRI's mandatory hijab laws from the onset of puberty.

Because of the Islamic Republic's appalling record on women's rights, and in light of the regime's ongoing, brutal crackdown on protesters, we insist that Iran's membership to the CSW be revoked. For every day that Iran remains a member of the Commission on the Status of Women, the body loses credibility.

Member States who sit on the CSW have a duty to uphold its mandate and defend the very values they claim to support. We urge these members to come together in an act of solidarity with Iranian women and girls and heed their call to immediately remove Iran from the CSW.

Women‑led protests across Iran have been met with extreme violence. And yet, Iranian women and girls, and their allies, bravely persist. We support their struggle for fundamental freedoms and call for an immediate end to state violence and the safe release of thousands of detained citizens.

This is a critical moment for leaders in the international community to vocally and unequivocally demonstrate their support for women's rights by standing in solidarity with Iranian women and girls.

Zan. Zendegi. Azadi.
Jin, Jiyan, Azadi.
Woman, Life, Freedom.

Signed in Solidarity by

Margaret Alva
Former Governor of Rajasthan, India

Dr. Amani Alva
Women and Children's Rights Activist, Syria

Cherie Blair
Barrister & Writer, U.K.

Laura Bush
Former First Lady, U.S.

Kim Campbell
19th Prime Minister, Canada

Hillary Rodham Clinton
Former Secretary of State, U.S.

Shirin Ebadi
Nobel Peace Prize laureate, U.S.

Dr. Oby Ezekwesili
Economic & Political Leader, Nigeria

Christiana Figueres
Former Head of U.N. Climate Change Convention, Costa Rica

Chrystia Freeland
Deputy Prime Minister, Canada

Leymah Gbowee
Nobel Peace Prize laureate, Liberia

Julia Gillard
27th Prime Minister, Australia

Dalia Grybauskaite
Former President, Lithuania

Hina Jilani
Human Rights Activist, Pakistan

Mélanie Joly
Minister of Foreign Affairs, Canada

Christine Lagarde
Economic & Political Leader, France

Graça Machel
Activist & Former First Lady, Mozambique & South Africa

Phumzile Mlambo-Ngcuka
Former Executive Director of U.N. Women, South Africa

Nadia Murad
Nobel Peace Prize laureate, Iraq

Michelle Obama
Former First Lady, U.S.

Zainab Salbi
Humanitarian, Iraq

Gloria Steinem
Author, U.S.

Melanne Verveer
First US Ambassador at Large for Global Women's Issues, U.S.

Alice Walker
Writer, Poet & Activist, U.S.

Oprah Winfrey
Philanthropist, U.S.

Malala Yousafzai
Nobel Peace Prize laureate, Pakistan

Jacinda Ardern
Prime Minister, New Zealand

Alyse Nelson
President & CEO, Vital Voices Global Partnership

Ellen Johnson Sirleaf
Former President of Liberia

Roya Boroumand
Executive Director, Abdorrahman Boroumand Center

Azadeh Pourzand
Co‑founder and director, Siamak Pourzand Foundation

Nazanin Boniadi
Actor and activist

Nazanin Afshin-Jam
Human rights activist and author

Nazanin Nour
Actor and activist

Gissou Nia
Human rights lawyer

Yasmine Chubin
Legal advocacy director, Clooney Foundation for Justice

Golineh Atai
Journalist

Sepideh Moafi
Actor and activist

Mozhan Marno
Actor and activist

Tala Ashe
Actor and activist

Mahnaz Afkhami
Former Minister of Women's Affairs, Founder of Womens Learning Partnership

Ladan Boroumand
Historian & human rights activist

Mehrangiz Kar
Iranian lawyer, women's rights defender & author

Dr. Nargess Eskandari-Grünberg
Activist & Mayor of Frankfurt Germany

And a movement of 29,932 and counting...

# data[].attributes.attachment_link.title
Zan. Zendegi. Azadi. Woman, Life, Freedom.

# data[].attributes.attachment_link.description
Under Iran's Islamic Penal Code, Iranian women's rights are severely restricted, a form of gender apartheid. Women must comply with the Islamic Republic's mandatory hijab laws from the onset of puberty, and they are unequal in matters of marriage, divorce, custody, inheritance and more.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
6 oktober, 16:29 * 4 minuten leestijd

Utrecht - Dansen, lachen en jezelf zijn. Het zijn drie heel simpele dingen in het leven maar voor de vrouwen in Iran is het allesbehalve dat. De laatste weken staan ze op tegen het islamitische regime in het land om daar verandering in te brengen. Ze strijden voor vrijheid, azadi, maar doen dat met gevaar voor hun eigen leven. Om de Iraanse vrouwen een hart onder de riem te steken wordt er vanavond een wake gehouden op het Utrechtse Domplein en dat is hard nodig volgens de mensen die de bijeenkomst in de binnenstad organiseren.

"Ik wil niet zeggen dat er weinig begrip is voor de situatie. Ik denk dat mensen niet bewust zijn van het feit dat het ons ontzettend raakt", zegt Iman Abrontan. Hij is geboren in Iran, maar woont er al jaren niet meer. Hij woont in Nederland, in Utrecht net als Pegah. "Ik merk dat het hier niet leeft. Dat ik de zorgen over mijn familie niet kan delen. Ik weet niet hoe dat komt, ik heb geen idee."

Een stukje bewustwording is daarom volgens Wim Datema, één van de andere organisatoren van het samenzijn, ook een belangrijke drijfveer. "Een belangrijk punt is daarom ook dat we er veel Nederlanders bij willen betrekken. Om bewust te worden van wat er gebeurd in Iran. Maar ook zeker voor mensen die Iraanse roots hebben en hier in Nederland wonen. Voor onze Utrechtse buren, zoals Pegah en Iman ook al wel aangeven, is het heel belangrijk dat ze toch het gevoel van steun krijgen en erkent voelen in de pijn die ze hebben."

Iman Abrontan heeft nog veel familie in Iran wonen. Goed contact onderhouden is lastig, maar hij probeert het toch. "Ten eerste is het belangrijk om te zeggen dat het mij gelukt is om met mijn neef in contact te komen. Het is niet altijd even makkelijk. Hij was heel erg verdrietig en je zag ook dat hij aangeslagen was. Het nieuws wat tot je oren en ogen komt, is toch wel behoorlijk dood en verderf", zegt de Utrechter. "Aan de andere kant biedt het ook hoop: je ziet nu hoe het volk zich aan het bewegen is. Hij zei wel dat de veiligheidstroepen ook massaal aanwezig zijn op de straten, dat het heel erg intimiderend is. Dat het een heel naar gevoel met zich meebrengt."

Een naar gevoel is ook iets wat bij Pega naar boven komt als ze terugdenkt aan haar tijd in Iran. "Ik heb er tot mijn achttiende gewoond. Op school werden wij dagelijks gecontroleerd. Er staat gewoon iemand voor de deur: die controleert je nagels en je kleding. Als het afwijkt van de voorschriften worden je ouders gebeld en dan mogen ze je gewoon ophalen en dan mag je je anders gaan aankleden. Dus met bepaalde schoenen, met bepaalde kleuren mocht je de school gewoon niet binnen. Het was voor ons normaal omdat we niks anders gewend waren."

Nu weet ze dat het ook anders kan. Maar dat gevoel van vroeger kan en zal ze nooit vergeten. "Ik kan me heel erg identificeren met de meisjes die nu op straat zijn. De boosheid, de woede, dat ze al jaren zo onderdrukt zijn voor de basisbehoeftes. Je kan gewoon niet de kleur dragen die je mooi vindt, hoe bizar is dat?"

De bijeenkomst, waar geen ruimte is voor politieke vlaggen of banners, begint vanavond om 19.30 uur en zal rond 21.00 uur afgelopen zijn. Er zullen veel waxinelichtjes en kaarsen staan, borden met teksten en mensen die dus hun persoonlijke verhaal willen delen met aanwezigen en voorbijgangers. Er is geen programma wat vast ligt en dat is een bewuste keuze. De organisatie hoopt zo dat er ongedwongen sfeer ontstaat waarin mensen makkelijk met elkaar het gesprek aangaan.

Datema: "We hopen op een paar honderd mensen die komen en stiekem nog wel meer. Al zijn het er maar honderd, Het gaat erom dat we op het Domplein staan en mensen die langs lopen kunnen bereiken. Kom langs en laat je informeren over wat er daar gebeurd. Ontmoet je Iraanse buren op een andere manier en steun ze!"

Heb je een tip of opmerking? Stuur ons je nieuws of foto via WhatsApp of mail.

# data[].attributes.attachment_link.title
Utrechtse wake voor Iran op het Domplein: 'Toon solidariteit met je Iraanse buren en kom even langs'

# data[].attributes.attachment_link.description
Dansen, lachen en jezelf zijn. Het zijn drie heel simpele dingen in het leven maar voor de vrouwen in Iran is het allesbehalve dat. De laatste weken staan ze op tegen het islamitische regime in het land om daar verandering in te brengen. Ze strijden voor vrijheid, azadi, maar doen dat met gevaar voor hun eigen leven.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sahar en Kourosh in de woonkamer. Foto door Chris en Marjan.

Iraanse, Afghaanse en Koerdische jongeren demonstreren zondag samen op de Dam. "Er is een mooi gezegde in het Farsi: als we nu geen eenheid vormen, dan gaan we er allemaal aan."

De woonkamer van Sahar Shirzad is de afgelopen weken een soort ontmoetingsplaats geworden voor mensen die zich op de een of andere manier willen inzetten voor de mensen die in Iran tegen het regime protesteren. De kamer is er inmiddels op ingericht: er staan koffie en een thermoskan met thee op de salontafel, en kommetjes met stukken cake, dadels en chocola uit Zwitserland. "Dit is een goed activistenhuis," zegt ze daar zelf over.

Als ik er binnenkom is ze samen met de Iraans-Nederlandse rapper en producer Kourosh Noshad Sharifi druk bezig met persberichten schrijven, over de demonstratie die ze aanstaande zondag organiseren op de Dam. Sahar nam vorig jaar samen met een groep andere Afghaanse jongeren onder de naam Azadi het initiatief voor een solidariteitsdemonstratie, toen de Taliban de macht greep in Afghanistan. Dit jaar vormde ze in reactie op de dood van Jina Mahsa Amini en de protestbeweging die daarop volgde met onder andere Kourosh, Meral Polat (bekend van onder andere De Luizenmoeder) en een aantal jonge Iraanse vrouwen het Azadi Collectief: een verzameling van tientallen overwegend jonge mensen met een Koerdische, Iraanse of Afghaanse achtergrond die met elkaar op willen komen voor mensenrechten en vrijheid.

Het collectief heeft concrete eisen, die zijn opgesteld in een manifest. Zo willen ze dat universiteiten zich nadrukkelijk uitspreken tegen het Iraanse regime en dat de internationale gemeenschap zich inzet om de bevolking in Iran, maar ook in Afghanistan en in de Koerdische gebieden te steunen. Ook roepen ze de Nederlandse Tweede Kamer en de EU op om vluchtelingen uit die regio ruimhartig op te vangen, om aan vervolgde meisjes en vrouwen humanitaire visa te verlenen en lhbtiq+-mensen die daar niet veilig zijn te beschermen.

Daarnaast vinden ze vooral ook steun bij elkaar, terwijl ze van een afstand moeten toezien hoe protesten in Iran met geweld worden neergeslagen, hoe jonge activisten worden vermoord en aanslagen op scholen in Afghanistan doorgaan. Sahar vertelt over een 26-jarige Iraanse conservatoriumstudent die drie weken geleden in Nederland aankwam. "Ze kan er niet van genieten dat ze hier is," zegt Sahar. "Ze is in de rouw. Ik vroeg haar om te komen zingen bij de demonstratie, maar haar verdriet en de angst haar familie niet meer te kunnen zien zit te diep. Tegelijkertijd is ze enorm hoopvol. Ze heeft nog steeds contact met studenten die ze in Iran muziekles gaf, die nu de straat opgaan. Ze zegt dat ze nog nooit zo'n generatie heeft gezien, die zo hard aan het strijden is."

VICE: Hoe kwam het Azadi-collectief van de grond?
Sahar: Het begon met een visie die ik kreeg toen ik aan het bidden was. Ik zag de Dam weer volstaan, maar dit keer voor Iran. We zijn lotsverbonden, en dat voelen we denk ik allemaal. Ik hoefde als initiatiefnemer alleen maar de mensen bij elkaar te brengen, en toen ging het vanzelf stromen. Wij dragen dit allemaal. Er is nu namelijk van alles aan de hand - de Koerdische regio's worden aangevallen met raketten, er was een zelfmoordaanslag op een educatiecentrum in Kabul waar vrouwen een bijscholingscursus volgden, wat deel uitmaakt van een genocide op de Hazara's, activisten worden gedood in de straten in Iran. Dat gaat dus om een hele regio waar mensen Farsi spreken en met onderdrukking te maken hebben. En toen dacht ik: al deze dingen zijn aan de hand, waarom de fuck zouden we dan apart dingen organiseren? Laten we het samen doen. Binnen no time zaten we met meer dan veertig man in een whatsappgroep.

We willen dat dit iets van de lange adem is, niet alleen een demo. Daarom hebben we het manifest opgesteld. En we kwamen tot de kern: vorig jaar organiseerden we ons onder de naam Azadi, vrijheid, en dat komt nu ook steeds weer terug. We moeten echt beseffen dat dit gaat om een historische beweging voor fundamentele mensenrechten, die door feministen wordt geleid. Er vindt daar al zo lang onderdrukking plaats, dat het gaat om vrijheid. Zo ingewikkeld is het niet. En daarom dus Azadi- collectief. Want Koerden, Iraniërs en Afghanen begrijpen dat het om azadi, vrijheid gaat.
Kourosh: Ik was ook enorm geraakt door wat er daar gebeurde. Ik kan door het activistische verleden van mijn vader en dingen die ik hier zelf heb gedaan niet terug naar Iran. Dus als er iets van beweging plaatsvindt ga ik vooraan staan, om op mijn eigen manier de stem van mensen die onderdrukt worden te laten horen. Zelf heb ik een solidariteitsevenement georganiseerd in Garage Noord, vorige week donderdag. Daar kwamen superveel mensen op af, wel vijfhonderd, het was heel erg druk. Daardoor besefte ik nog meer: dit is een bijzonder moment. En zo kwam ik ook met Sahar en het Azadi-collectief in contact.
Sahar: Veel Iraanse vrouwen kunnen zich niet uitspreken. Ik vind het zo tof dat ik dit nu samen met Kourosh kan oppakken. Wij zijn het verlengstuk van hun stem.

Waarom is het voor Iraniërs zo lastig om zichtbaar mee te doen?
Kourosh: Als je nu heel luid gaat zijn bij deze demonstratie, dan is de kans groot dat je heel veel gezeik gaat krijgen als je teruggaat naar Iran. En met gezeik bedoel ik: opgepakt worden, gemarteld worden. Dus voor sommigen is het heel gevaarlijk, vooral als je vaker naar Iran gaat. Dan is het logisch om je nu gedeisd te houden, uit angst. Dat is ook hoe ver de macht reikt van het regime. Ik kan niet naar de geboortestad van mijn moeder, er zijn familieleden die ik nooit in de ogen aan kan kijken. Eigenlijk is dat heel gek.
Sahar: Er is bijvoorbeeld een documentairemaker in onze beweging die vorig jaar in Afghanistan was om te filmen. Na de machtsovername van de Taliban is hij naar Iran geëvacueerd, en daar heeft hij acht maanden vastgezeten, omdat ze het hem daar heel moeilijk maakten. Hij is Afghaans en heeft een Nederlands paspoort, maar het lukte pas om Iran te verlaten toen hij door de organisatie van een filmfestival tot jurylid werd gemaakt. Maar zijn camera en andere filmspullen heeft hij daar moeten achterlaten. En zijn moeder woont daar. Hij kan dus ook niet op het podium staan, maar doet op de achtergrond van alles. Om maar te illustreren hoe ingewikkeld het is. Voor iemand anders geldt ook dat ze zieke familieleden heeft in Iran. Zij kan geen interviews geven, want ze wil de zekerheid dat ze naar hen terug kan, ook als de revolutie faalt. Die angsten zijn legitiem. Mensen in onze beweging hebben het geleefd.

Waar komt die solidariteit tussen Koerden, Afghanen en Iraniërs vandaan? Is die vanzelfsprekend?
Kourosh: Voor mij is die heel vanzelfsprekend. Vorig jaar waren er ook allemaal Iraniërs bij de demonstratie voor Afghanistan, veel daarvan moesten huilen. Ik ook. We zijn eigenlijk een grote groep, onze culturen zijn met elkaar verweven.
Sahar: Gekke vraag misschien, maar wat deed je toen huilen?
Kourosh: Dat kwam ook door de taal, die we delen. Een gemeenschappelijk taal werkt echt als een brug. Als je woorden hoort die belangrijk voor je zijn in je moedertaal, dan raakt je dat.

Dit is niet de eerste keer dat er grootschalig protest is in Iran. Is het deze keer anders?
Kourosh: Zeker. De aanleiding is anders. In 2009 werd er geprotesteerd vanwege de presidentsverkiezingen, in 2019 vanwege de verhoogde accijns op benzine die ineens drie keer zo duur werd. Nu is het de dood van Jina Amini die de druppel was - een vrouw die haar hijab niet goed om had. Dit gaat om de druk van de overheid op de mensen, het is nu teveel. En het feit dat zoveel jonge mensen en vooral vrouwen dit protest dragen is in mijn ogen een groot en belangrijk verschil. De vrouwen nemen de leiding, de mannen volgen en ondersteunen ze. Dat was bij eerdere protesten niet zo, dat is echt een feministische wind.
Sahar: Er is een mooi gezegde in het Farsi: "als we nu niet een eenheid vormen, dan gaan we er allemaal aan". En die attitude zie je nu echt terug op straat. Dat zie je ook in de geschiedenis, van succesvolle massabewegingen die opstaan tegen een regime. Het idee: wat gaan ze doen als we állemaal naar buiten gaan - iedereen doodschieten? Ik denk dat de dood van Jina een ripple-effect teweeg heeft gebracht, de spanningen waren enorm hoog opgelopen.

Is dit ook een protest van een nieuwe generatie?
Sahar: Ja. Ik heb me ook een beetje verdiept in de spanningen die er daar waren, voorafgaand aan de dood van Jina. En eigenlijk zijn die hetzelfde als hier: er is woningnood, millenials en gen Z kunnen geen huis kopen, er zijn geen vaste contracten. Daar is het alleen honderd keer zo erg, want er is tegelijkertijd onderdrukking en de economie van Iran zit enorm ingewikkeld in elkaar. Er is veel corruptie, de machthebbers hebben zoveel geld. Er is daar eigenlijk geen beginnen aan een toekomst, tenzij je uit een rijke familie komt. Door die enorme corruptie is er een hele generatie die nergens heen kan met z'n talenten. Veel van hen zijn hoogopgeleid. Het is zo ver gekomen dat ouders tegen hun kinderen zeggen: ga het land uit, ga ergens anders heen, want hier is geen toekomst. Het westen doet graag alsof het alleen over de islam gaat, want dat is makkelijk. Maar het is zoveel groter dan een fucking hoofddoek.
Koroush: Als je kijkt naar de opperleider van Iran, Khamenei: die man heeft een net worth van misschien wel negentig miljard. Mensen in Iran zijn arm, de middenklasse heeft weinig geld. Maar Khamenei's kinderen mogen vrijuit leven, studeren in het westen, die doen wat ze willen.
Sahar: Tegen de Russische machthebbers en hun kinderen zijn meteen sancties afgekondigd. Er zijn dus middelen, de internationale gemeenschap kan hier iets tegen doen. Door de oorlog in Oekraïne hebben we een heel heldere casus van hoe het wel kan. Die kinderen van Khamenei zijn ge-out op Instagram, er wordt nu wel aan naming en shaming gedaan. Zij lopen blij en vrij rond in L.A., terwijl kinderen in Iran sterven op straat.
Kourosh: Het is zo hypocriet en zo belachelijk. Sociale media speelt ook echt een rol bij deze revolutie, het brengt dit soort dingen in beeld.

Waarom is jullie demonstratie nodig?
Sahar: Er was een grote demonstratie op 8 oktober. Die was erg mooi, ik heb daar ook gesproken. Maar ik hoop dat onze demonstratie ook een andere energie gaat brengen. We willen iets organiseren voor de internetgeneratie, want zij dragen deze revolutie. Zij hebben ervoor gezorgd dat het de wereld in kwam. Je merkt dat er qua toon toch wel een kloof zit tussen ons en de oudere generatie. We mogen echt wel ergens voor staan, het hoeft niet gemoedelijk te blijven. Deze demonstratie is echt voor en door de diaspora: er komen geen politici of andere bondgenoten op het podium.
Kourosh: Mijn moeder zei me nog dat we wel politici moesten uitnodigen. De oudere generatie hecht daar veel waarde aan. Wij staan daar veel meer wantrouwig tegenover, wij zien dat er vooral mooie praatjes worden gehouden voor de bühne.

En waar dromen jullie van? Stel dat de revolutie slaagt?
Kourosh: Wow. Een best case-scenario. Dan zou ik gewoon muziek kunnen maken in Iran, op kunnen treden in Iran. Daar mensen kunnen aankijken, in vrijheid. Met mensen chillen en leven in de steden waar mijn ouders vandaan komen. Daar droom ik echt heel vaak over.
Sahar: Ja man. Gewoon door Iran reizen, het cultureel erfgoed daar bekijken, en in Afghanistan de mooiste natuur van de wereld zien, de wind daar door m'n haren voelen. Ik had het daar met mijn zusje over, zo van: stel dat deze revolutie lukt, en we daar zonder hoofddoek kunnen rondlopen. Die geur van heet cement ruiken als je daar aankomt, de aarde vastpakken. Daar kunnen dansen en zingen, zoals dat hier ook kan, de simpele dingen. [ Sahar is even stil, zij en Kourosh raken allebei geëmotioneerd.] Het voelt echt alsof je een geliefde bent verloren. Het is liefdesverdriet. En nu met Iran is dat gevoel er weer.

Blijf op de hoogte van onze beste verhalen!

Door je in te schrijven voor de VICE nieuwsbrief ga je ermee akkoord dat je elektronische communicatie van VICE ontvangt die soms advertenties of gesponsorde content kan bevatten.

# data[].attributes.attachment_link.title
Het Azadi-collectief wil de revolutionaire internetgeneratie in Iran steunen

# data[].attributes.attachment_link.description
Sahar en Kourosh in de woonkamer. Foto door Chris en Marjan. Iraanse, Afghaanse en Koerdische jongeren demonstreren zondag samen op de Dam. "Er is een mooi gezegde in het Farsi: als we nu geen eenheid vormen, dan gaan we er allemaal aan."

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Raha Heshmatikhah and Pooyan Tamimi Arab about the situation in Iran

In 2009 there were major protests in Iran. And again in 2017 and 2019 Iranians rebelled against Ali Khamenei's regime. But never before have the protests been as massive and outspoken as those of recent weeks, and never has there been so much international attention. How do Raha Heshmatikhah, a Master's student in Clinical Psychology and Pooyan Tamimi Arab, an Assistant Professor of Religious Studies - UU community members with Iranian roots - look at the situation in Iran?

I feel so much solidarity with the people there. If they dare to stand up, then surely, as a Dutch citizen, I should also take responsibility and do everything I can. And that is exactly what Raha does. In recent weeks she didn't get much sleep. She follows the news non-stop, travels from meeting to demonstration and from The Hague to Strasbourg. Her Master has been on the back burner as a result. My priorities lie elsewhere at the moment. If that delays my studies, so be it. At this point I simply cannot stand by and do nothing.

The fighting spirit was instilled in Raha from an early age. As a young woman, her mother was imprisoned in Iran for speaking up against the regime. When she was in her mid-20s, she saw an opportunity to flee to the Netherlands. I was captivated by my mother's stories and her activism and also became active as a result.

Green protest movement

Pooyan's mother fled Iran as well - his father had already died. When we arrived in the Netherlands, I started in year three at primary school. And my mother went to university: anthropology and gender studies. Laughs: So an Iranian feminist. With friends she visited public protests and took me along early on. Then, for instance, I saw former political prisoners on hunger strike. Such things were 'normal' to me as a child. But other than that, I was not that concerned with what was happening in Iran. Until the green protest movement started in 2009.
Then people like me, who grew up in the West, suddenly came into more contact with young people from Iran who, for instance, studied in Europe or America. To me those were very determining times, as if my past was activated. Because of the green movement, my generation was suddenly politicised; it was an emotional time.

Now that I am a bit older and have seen it so many times, I look at the protests with some more distance. But in my own way I try to do something, among other things, with research. My Tilburg colleague Ammar Maleki and I collected data in Iran several times between 2019 and 2022 by conducting online surveys that ensure anonymity for potentially anxious respondents. These data show that the protests are supported by a very significant part of the population and not, as was always claimed, only by a particular group. Leading institutes like World Values Survey and Gallup kept coming up with absurd statistics like: '99% of Iranians identify themselves as Muslim'. Ninety-nine per cent! Seriously!? And then no-one starts to think that these figures might not be entirely reliable? The consequence is that when qualitative research shows that Iranians are not that religious at all and that they are against the regime, people wave those figures around and say: 'No, look, 99%...'. With our data, we can now fortunately refute that.
Scared

Raha: Of course, sometimes I am also scared. The death of Ali Motamed, an Iranian electrician who was assassinated in front of his house in Almere in 2015, brought it very close to home and made me realise that the regime's clutches also reach Dutch soil. But despite my fears, I have only become more vocal and active since then. I am convinced that I am listed as an activist somewhere in Tehran. But I am the point where I think: so be it, this is just the price I am paying for it then.

We are not safe abroad at all, Pooyan also thinks. Over the past 40 years, hundreds of people residing outside Iran have been kidnapped or killed by the Islamic regime. They are also trying to blur the line between rational and irrational fear, so you can't properly assess whether you are safe or not.

But the threat also does not stop Pooyan and those around him from speaking out, participating in protests and committing themselves to Iran in other ways. My wife, Sara Emami, created a drawing that has become a global symbol of the Iranian protests. And - impactful in a different way than the drawing - Ammar and I are now being invited by politicians to talk about our data. We try to show the information behind the figures, because although they are highly reliable, you also have to know how not to read them.

Furthermore, we are reaching quite a few people thanks to being quoted by the Wall Street Journal and having published an analysis in The Conversation, among other things."
Powerlessness and determination

Visiting Iran isn't possible. Well, it is possible, but we wouldn't get out alive, Raha says. Communicating with family is also almost impossible. Where I check Twitter and other channels every five minutes, the internet in Iran is pretty much gone.

There are indeed moments of helplessness. You see so many images of people lying dead in the streets and people being beaten up. It is overwhelming. I try to turn that feeling into determination by, among other things, spreading information and urging the government to take action. Over the past 40 years, the West has constantly tried to pursue reconciliation policies with Iran and tried to maintain dialogue. It has led nowhere. Iran has been called out countless times for human rights violations and crimes against humanity, and never to any avail. I think international sanctions are now the only thing left to do.
Pooyan: The fact that there is now more international (media) attention will hopefully help governments to think less about their economies and more about human rights. People like me have been shouting for 20 years that you can't reform the regime. But we were not taken seriously by Western academics and governments. They always kept hoping that one way or another it could work out diplomatically. A lot of energy was put into it, but the regime proved time and time again that it was in vain.

Hopeful

Raha: It is heartwarming to see so many showing solidarity with my motherland now. On the other hand, I find it tragic that it has taken so long. I think if people in Iran had felt more seen and supported during previous uprisings, more could have already been achieved.
But I am hopeful for the future. We now see all strata of the population and particularly my generation, so basically Iran's future, going out on the streets. I think they are so incredibly brave. They grew up in such a struggle, have lived in oppression for so long, have never been able to be themselves, have always had to do things in secret...all that is exploding now. They will no longer be messed with.
Pooyan also sees a clear change. I'm glad the discourse has shifted much more towards regime change. This used to be kind of a dirty word, but now you hear people everywhere saying in all possible ways: we want to get rid of this regime. No more 'let's loosen the Hijab a little', no, they are setting the Hijab on fire!

As to whether Pooyan is as hopeful as Raha, he has to think for a moment. I think for the short term I am not very hopeful, but I am for the longer term. Every 10, 20 years, people say 'this generation is really different', and indeed it is, but the moment of real turnaround cannot be predicted.
That things are changing is certain. Just imagine: in times of the Islamic revolution, half the population was illiterate. Illiteracy among young people hardly even exists anymore now. And half the population lived in rural areas. Now only a quarter does - in cities, you meet a lot more people who are different from you. Moreover, people are less and less religious. In that respect, I am hopeful. In fact, a new report by The Netherlands Institute for Social Research remarkably shows that Iranians in the Netherlands are the least religious of all.
Raha has an appeal to students: Read the news, share as much information as possible, sign petitions, come to demonstrations and call on the Dutch government to take hard measures against the regime that is literally massacring its own people. No matter how small you think your contribution is - retweeting something, for example - it already does a lot!

# data[].attributes.attachment_link.title
'I could visit Iran, but I wouldn't get out alive'

# data[].attributes.attachment_link.description
Raha Heshmatikhah and Pooyan Tamimi Arab about the situation in Iran In 2009 there were major protests in Iran. And again in 2017 and 2019 Iranians rebelled against Ali Khamenei's regime. But never before have the protests been as massive and outspoken as those of recent weeks, and never has there been so much international attention.

# data[].attributes.body
Hij is Khodanour Lajai. Hij komt uit Balouchestan en hij woont in Zahedan. Hij heeft geen geboortecertificaat. Hij doet mee aan The Bloody Friday protest in Zahedan en hij werd een dag na zijn verjaardag vermoord als gevolg van schotwond.
op de foto was hij vastgebonden aan een vlaggenmast en hij vroeg om water, maar in plaats van hem water te laten drinken, schonken ze hem een glas water in en zetten het ver voor hem neer.

# data[].attributes.headline
"Natarsid, natarsid, moh hame baham hastim"

# data[].attributes.subject
"Natarsid, natarsid, moh hame baham hastim"

# data[].attributes.body
Wees niet bang, wees niet bang, we zijn allemaal samen

# data[].attributes.headline
Har yek nafar koshteshe    Hezar nafar poshteshe

# data[].attributes.subject
Har yek nafar koshteshe    Hezar nafar poshteshe

# data[].attributes.body
Als een dode valt, staan we met duizend meer op

# data[].attributes.attachment_link.embed_code
View this post on Instagram

A post shared by Diaspora for Iran (@diasporaforiran)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
متن فارسی در ادامه

To the Honourable Foreign Ministers of the United Kingdom, France, Germany, Italy, Japan, Canada and the United States, the G7 Group of Nations:
We, the founding members of Iranians for Justice and Human Rights, along with other co-signatories, hereby express our deepest concern about the developments in Iran over the past five weeks.

The brutal crackdown and violence by various forces of the Islamic regime in Iran in reaction to protests sparked by the Islamic regime's killing of Mahsa Amini has resulted in countless deaths, injuries, and incarcerations. It is evident that the Islamic regime in Iran intends to continue and escalate the inhumane violence against its own citizens.

On October 15, troubling reports and video evidence emerged of shootings and a fire in Evin Prison, the notorious location in which many prisoners are incarcerated.

We are concerned that the lives of many prisoners of conscience (including but not limited to political prisoners, civic activists, artists, representatives of ethnic and religious groups, and labour unionists) and dual citizens held in that prison and other prisons across Iran are in grave danger.

We hereby demand that you:
(1) forcefully and unequivocally demand the release of all prisoners of conscience in Iran;

(2) immediately designate the ambassadors or other representatives of the Islamic regime in your countries, serving either within embassies or international institutions, personae non gratae and order their removal from your countries in protest to the illegal and inhumane treatment of protesters in Iran.

وزرای خارجه‌ی محترم بریتانیا، کانادا، امریکا، ژاپن، آلمان، فرانسه و ایتالیا

ما اعضای گروه ایرانیان مدافع عدالت و حقوق بشر، به همراه دیگر امضاکنندگان، نگرانی عمیق خود را نسبت به وقایع رخ داده در ۵ هفته‌ی گذشته در ایران اعلام می‌کنیم.

سرکوب بی‌رحمانه و خشونت‌آمیز بعد از اعتراضاتی که با قتل مهسا امینی آغاز شد و توسط نیروهای مختلف جمهوری اسلامی اعمال شد به مرگ‌ها، جراحت‌ها و بازداشت‌های بی‌شمار انجامیده است. واضح است که رژیم اسلامی در ایران می‌خواهد به خشونت غیرانسانی علیه شهروندان خود ادامه داده و آن را تشدید کند.

روز ۲۳ مهر (۱۵ اکتبر) ، گزارش‌های تکان‌دهنده‌ای از صدای تیراندازی و وقوع آتش‌سوزی در زندان بدنام اوین منتشر شد که بسیاری در آن زندانی هستند.

ما نگران هستیم که جان بسیاری از زندانیانی که تنها به علت مخالفت با حکومت زندانی شده‌اند (شامل زندانیان سیاسی، فعالین مدنی، هنرمندان، نمایندگان اقلیت‌های مذهبی و قومی، فعالان کارگری و دیگران که لیستی طولانی‌ خواهد بود) و زندانیان دو ملیتی که در این زندان و زندان‌های دیگر هستند به شدت در خطر است.

ما درخواست می‌کنیم:
۱. با قاطعیت و بی‌پرده خواهان آزادی این زندانیان از زندان‌های ایران شوید.
۲. سفرای جمهوری اسلامی در کشور شما یا نمایندگان آن‌ها در سازمان‌های بین‌المللی را که در کشور شما هستند فورا افراد نامطلوب بخوانید و در اعتراض به رفتار غیرقانونی و غیرانسانی نسبت به معترضین در ایران از کشور خود اخراج کنید.

# data[].attributes.attachment_link.description
Français | Deutsch متن فارسی در ادامه To the Honourable Foreign Ministers of the United Kingdom, France, Germany, Italy, Japan, Canada and the United States, the G7 Group of Nations: We, the founding members of Iranians for Justice and Human Rights, along with other co-signatories, hereby express our deepest concern about the developments in Iran over the past five weeks.

# data[].attributes.body
De politieke gevangenen moeten vrij gelaten worden

# data[].attributes.body
De Evin-gevangenis in de Iraanse hoofdstad Teheran staat in brand. Evin is een beruchte gevangenis in een buitenwijk van Teheran. Sommige van de vrijgekomen gevangenen hebben verteld over de moeilijke omstandigheden.

Mensenrechtenorganisaties trekken regelmatig aan de bel en spreken over martelpraktijken, eindeloze ondervragingen, propvolle cellen en een gebrek aan hygiëne en behoorlijk eten. Ook zijn er nu geruchten dat rondom de gevangenis landmijnen liggen, zodat ontsnappen bijna onmogelijk is.

# data[].attributes.body
De Iraanse sportklimster Elnaz Rekabi wordt vermist, meldt de BBC. De atlete werd zondag het middelpunt van de belangstelling door zonder hijab mee te doen aan de Aziatische kampioenschappen in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul.

Rekabi kreeg wereldwijd veel steun na haar actie, maar tegelijkertijd werd er ook gesproken over de mogelijke consequenties. Iraanse vrouwen zijn sinds de Islamitische revolutie in 1979 verplicht in het openbaar hun haren te bedekken met een hoofddoek en lange loszittende kleding te dragen, ook bij deelname aan sportwedstrijden.

https://nos.nl/artikel/2448852-iraanse-klimster-terug-naar-iran-hijab-per-ongeluk-niet-gedragen

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NOS Nieuws * Aangepast

De Iraanse sportklimster Elnaz Rekabi, die zonder hoofddoek meedeed aan de Aziatische kampioenschappen en daarna volgens de BBC vermist werd, keert terug naar haar thuisland. Dat meldt de Iraanse ambassade in Zuid-Korea.

Ze is eerder vandaag vanuit Seoul vertrokken, samen met de rest van het Iraanse team, staat in een verklaring.

Rekabi reageert op Instagram over de hele kwestie. Daar verontschuldigt ze zich voor de zorgen die zijn veroorzaakt. Ook zegt ze dat ze per ongeluk haar hijab niet ophad en nu terugkeert naar Iran.

Het is onduidelijk of Rekabi dit zelf heeft geschreven en of dit uit vrije wil is gebeurd.

De atlete werd zondag het middelpunt van belangstelling door zonder hijab mee te doen aan kampioenschappen in de Zuid-Koreaanse hoofdstad Seoul. Rekabi kreeg wereldwijd veel steun na haar actie, maar tegelijkertijd werd er ook gesproken over mogelijke consequenties.

Iraanse vrouwen zijn sinds de Islamitische revolutie in 1979 verplicht in het openbaar hun haren te bedekken met een hoofddoek en lange loszittende kleding te dragen, ook bij deelname aan sportwedstrijden.

Wordt Rekabi vastgezet?

De BBC meldt dat Rekabi oorspronkelijk pas woensdag zou terugkeren, maar dat de vlucht blijkbaar naar voren is gehaald. Het is niet duidelijk wat haar in Iran te wachten staat. De Iraans-Canadese journalist Maziar Bahari vreest dat ze direct na aankomst wordt vastgezet in de Evin-gevangenis, waar veel tegenstanders van het Iraanse regime vastzitten.

De Iraanse ambassade schrijft niets over wat er met Rekabi gebeurt, maar schrijft wel "al het nepnieuws en de desinformatie" over haar te weerspreken.

In een korte verklaring zegt de internationale klimfederatie dat ze contact hebben gehad met Rekabi en dat ze de situatie in de gaten houden nu ze terugkeert naar Iran.

Iraanse Rekabi klimt zonder hoofddoek bij Aziatische kampioenschappen

Volgens de BBC zijn vrienden van Rekabi er sinds zondagavond niet meer in geslaagd om contact met haar te krijgen. Haar telefoon en paspoort zouden zijn ingenomen. Het Iraanse team heeft het hotel in Seoul ook inmiddels verlaten, zo zocht een journalist van de BBC uit.

De 33-jarige Rekabi kwam zondag in de finale van de lead-competitie, waarin ze als vierde eindigde, in actie met haar haren in een paardenstaart en met een hoofdband om.

"Historisch" en "een ongelooflijk moment voor Iraniërs", werd het genoemd op sociale media. In Iraanse media klonk het risico van haar optreden door. "Het is afwachten hoe het ministerie van Sport op deze actie zal reageren", schreef de Iraanse krant Hamshahri maandag.

"Wat normaal is voor bijna alle landen is een ongelooflijk moment voor Iraniërs, omdat vrouwen al 43 jaar worden gedwongen hun haren te bedekken, zelfs als ze buiten Iran meedoen aan wedstrijden", tweette een BBC-correspondent in de regio.

In Iran ontstonden ruim een maand geleden protesten na de dood van de 22-jarige Mahsa Amini. De moraalpolitie pakte haar op in Teheran, omdat zij haar hoofddoek niet droeg volgens de islamitische kledingvoorschriften. Ooggetuigen zeiden dat zij na haar arrestatie werd mishandeld. Amini raakte in coma en overleed drie dagen later in het ziekenhuis. Dat heeft geleid tot massale protesten tegen het Iraanse regime.

De Iran-protesten uitgelegd:

Dit keer is alles anders. De Iran-protesten uitgelegd.

# data[].attributes.attachment_link.title
Iraanse klimster terug naar Iran: hijab 'per ongeluk' niet gedragen

# data[].attributes.attachment_link.description
NOS Nieuws * Aangepast De Iraanse sportklimster Elnaz Rekabi, die zonder hoofddoek meedeed aan de Aziatische kampioenschappen en daarna volgens de BBC vermist werd, keert terug naar haar thuisland. Dat meldt de Iraanse ambassade in Zuid-Korea. Ze is eerder vandaag vanuit Seoul vertrokken, samen met de rest van het Iraanse team, staat in een verklaring.

# data[].attributes.body
Het is 40 dagen geleden dat Mahsa Jina Amini overleed. Omdat de veertigste dag een herdenkingsdag is, trekt het Iraanse volk massaal richting haar graf. Ook de hierop volgende dagen worden de andere jonge vrouwen en mannen die overleden zijn herdacht op dezelfde manier. De wegen staan propvol. Er zijn aanhoudingen en vallen doden door afgevuurde kogels rondom de begraafplaats in Saqqez.

# data[].attributes.body
De Revolutionaire Garde meldt dat het vanaf morgen afgelopen is met de demonstraties. Er zal hard ingegrepen worden.
Maar ondanks de waarschuwingen van de autoriteiten alleen maar groter lijken te worden. Ook in de zevende week wordt nog hevig geprotesteerd en gestaakt.

# data[].attributes.body
Net als op 15 t/m 17 november begint vandaag weer een driedaagse oproep tot nationale protesten en stakingen.
Sinds twee weken zijn hiervoor aankondigingen gedaan en voorbereidingen getroffen. Tijdens de vorige ronde van grootschalige protesten, gebaseerd op de uitgelekte informatie van de IRGC, had 70% van de markten, winkels, bazaars en andere sectoren zich aangesloten bij de stakingen en protesten in elke hoek van het land.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
NOS Nieuws *

In Berlijn hebben vele tienduizenden mensen meegedaan aan een solidariteitsprotest voor de betogers die in Iran met gevaar voor eigen leven de straat op gaan voor vrouwenrechten en tegen onderdrukking. De Berlijnse politie schat dat zo'n 80.000 mensen meeliepen met de protestmars, veel meer dan de 50.000 die de organisatie had verwacht.

Het protest in Berlijn is een steunbetuiging aan de Iraniërs die in eigen land demonstreren sinds de dood van de 22-jarige Iraans-Koerdische Mahsa Amini. Zij overleed in hechtenis nadat ze door de Iraanse moraalpolitie was opgepakt omdat ze haar hoofd niet goed zou hebben bedekt. Bij de protesten in Iran zijn sindsdien volgens mensenrechtenorganisaties ruim 200 mensen om het leven gekomen.

De solidariteitsmars vertrok vanaf de Siegessäule in stadspark Tiergarten. Vervolgens trok de menigte door de Berlijnse regeringswijk, waar tal van ambassades en Duitse regeringsgebouwen gevestigd zijn. Leden van de Koerdische gemeenschap hadden vanochtend ook een krans gelegd bij de Iraanse ambassade en daar een minuut stilte in acht genomen.

"Dit is geen protest meer, dit is een revolutie in Iran", zegt een deelnemer van het protest:

Tienduizenden de straat op in Berlijn uit solidariteit met Iraanse betogers

Op beelden van de mars is te zien dat een grote menigte met Koerdische en Iraanse vlaggen zwaait en leuzen scandeert als "dood aan Khamenei", een verwensing gericht aan de hoogste geestelijk leider van Iran, ayatollah Ali Khamenei. Verder riepen ze onder meer "vrouw, leven, vrijheid", een leus die vaker wordt gebruikt door de Koerdische onafhankelijkheidsbeweging en nu een terugkerende kreet is bij de protesten naar aanleiding van de dood van Amini.

Volgens de organisatie van het protest in Berlijn, het Woman Life Freedom-Kollektiv, kwamen de deelnemers uit heel Europa. De actie had ook de steun van tal van andere organisaties die opkomen voor Iraniërs.

De Iraans-Nederlandse deelnemer Shakib Lolo, vandaag ook in Berlijn, zegt tegen persbureau AP dat het van groot belang is dat de internationale protestbeweging optreedt als stem van de betogers die worden vermoord bij de protesten in Iran. "Dit is geen protest meer, dit is een revolutie, in Iran. En de wereld moet dit zien."

Vele tienduizenden mensen op de been als steunbetuiging aan Iraanse betogers

Vrouw, Leven, Vrijheid is een terugkerende kreet bij de protesten in binnen- en buitenland

Net als de Iraanse vlag dook ook de vlag van Koerdistan massaal op bij het protest

De afgelopen zes weken zijn er buiten Iran wel meer solidariteitsprotesten geweest, ook in Nederland, maar zo groot als vandaag in Berlijn waren ze nog niet. Drie weken geleden waren in Toronto, in Canada, ruim 50.000 mensen op de been.

Terwijl betogers zich in Berlijn solidair verklaren met de Iraniërs, gaan de protesten in Iran nog altijd door. Onder meer in Teheran, Tabriz en Saqqez gingen vandaag opnieuw mensen de straat op.

Ook in Iran wordt gedemonstreerd, onder meer bij de universiteit in Tabriz

# data[].attributes.attachment_link.title
Massaal solidariteitsprotest in Berlijn voor Iraanse betogers: 'Dit is een revolutie'

# data[].attributes.attachment_link.description
NOS Nieuws * In Berlijn hebben vele tienduizenden mensen meegedaan aan een solidariteitsprotest voor de betogers die in Iran met gevaar voor eigen leven de straat op gaan voor vrouwenrechten en tegen onderdrukking. De Berlijnse politie schat dat zo'n 80.000 mensen meeliepen met de protestmars, veel meer dan de 50.000 die de organisatie had verwacht.

# data[].attributes.body
In een schijnproces, beroofd van het recht om zijn advocaat te benomen, werd Mohsen Shekari beschuldigd van "straatobstructie". Terwijl zijn familie nog hoopte op hogere beroep en geen nieuws had over de zaak, executeerde de Islamitische Republiek hem onverwachts.
Sinds vanmorgen is de familie van hij nog steeds wanhopig op zoek naar zijn lichaam in mortuaria. Zoals gewoonlijk neemt de Islamitische Republiek geen genoegen met moord alleen, zal niet eens toestaan dat de familie van het slachtoffer zijn dode lichaam in vrede ontvangt.
Hij was 23.

# data[].attributes.body
MajidReza Rahnavard, een van de gevangen van de landelijke opstand in Iran, werd in het openbaar vanmorgen in Mashhad opgehangen. Hij heeft nooit de kans gehad zich te verdedigen, MajidReza was een atleet en werkte in een fruitwinkel in Mashhad.
Hij was 23.