# data[].attributes.body
Samen met zijn vrouw Vera is Maarten verhuist naar Amerika om daar de rest van hun leven te wonen. Ze leiden al jaren een gelukkig leven samen tot het moment dat Maarten begint te dementeren. Hij begint langzaam veel dingen door elkaar te halen en te vergeten. Het begint heel klein, zo vergeet hij welke dag het is. De relatie tussen Maarten en Vera wordt sterk beïnvloed door de dementie. Zo verteld Vera dat ze Maarten probeert te begrijpen, maar het niet lukt. Ook dwaald Maarten continu zijn verleden in. Zo denkt hij een keer dat hij in het huis van zijn Opa en Oma is of hij denkt dat Vera zijn moeder is. Ook wordt er een vrouw in huis gehaald om op Maarten te passen (Phil Taylor), hij verwart haar continu met andere mensen. Zo denkt hij aan het eind van het boek dat het zijn eigen dochter is.

# data[].attributes.body
personages
De hoofdpersoon is de 71-jarige Maarten Klein, die uit Alkmaar komt maar al lang in Amerika woont. het verhaal verteld geen duidelijke innerlijke kenmeren. Wat je wel te weten krijgt over Maarten is dat hij tot aan zijn pensionering werkte hij voor IMCO (Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie), waar hij notulen maakte van vergaderingen en visquota vastlegde zonder enig overzicht van de organisatie. Hij was vijftig jaar samen met zijn vrouw Vera, die in het verhaal haar man verliest. William is ook aanwezig, die eten brengt en klusjes in huis doet, Dr. Early, en Phil Taylor, de zus van Maarten. De laatste drie zijn platte karakters. Maarten en Vera's hond Roberto speelt ook zijn rol. ik kon me vooral goed inleven in Maarten omdat bijna
alles uit zijn perspectief wordt verteld, vandaar dat ik me niet zo goed kon
inleven in de andere personages. Wel merkte ik wel dat ik heel erg geraakt werd door Vera, de vrouw van Maarten. Die haar man verliest. ik vind dat alles goed is verteld waardoor alles heel realistisch is, ik had een goed beeld in mijn
hoofd over hoe de personages er uit zagen maar ook over hoe bijvoorbeeld het
huis er uit zag. de personages zagen er gewoon uit echte mensen uit en niet als
typetjes. De personages reageren vind ik vrij onvoorspelbaar, dit komt doordat
de dementie Maarten zo veel laat vergeten dat er soms dingen gebeuren die je
niet verwacht. Je komt het meest te weten over Maarten, en hij maakt tegelijkertijd
de grootste verandering door in het verhaal, dit omdat je via zijn perpectief
alle fases van de dementie doorgaat tot op het punt dat hij zelfs komt te
overlijden.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=gpZeHFDPaxQ

ik heb deze video als creatieve link gekozen, dit omdat ik dit een hele mooie video vind. Ik ken hem al een tijdje en toen ik een video nodig had voor mijn padlet heb ik direct deze gekozen. In de video zie je een moeder en dochter. De moeder heeft dementie.  ze herkent haar dochter al een lange tijd niet meer, maar in deze video herkent ze haar dochter toch. En heeft haar dochter de mogelijkheid om even met haar te praten als ‘normale’ moeder en dochter. Dit past bij het boek omdat het boek natuurlijk in teken staat van dementie.

# data[].attributes.body
thematiek
De naam Hersenschimmen komt van dementie. Mensen met dementie vergeten erg veel, maar willen toch logisch nadenken. Als gevolg daarvan vullen ze hun hersenen  met verhalen of woorden die niet bestaan. En hier komt de naam hersenschimmen vandaan. het motto is: 'A touching dream to which we all are lulled. But wake from separately.'  Het betekent: Mooie dromen waarin iedereen wordt ingewiegd, maar iedereen apart wakker wordt. Ik denk dat je dit moet als dat elk persoon anders is en daarom kan dementie verschillende vormen aannemen voor verschillende mensen. Sommige duren lang en sommige kort. En zo vergeten verschillende mensen mensen ook andere dingen. In dit boek zitten een heleboel leidmotieven. Dat is wel te verklaren. Maarten denkt namelijk dat hij iets nog niet verteld heeft en zegt het nog een keer. Ik zal een paar voorbeelden geven.: De sneeuw: “Het komt door de sneeuw, zeg ik haastig. Die monotonie, als alles wit is om je heen vallen de verschillen weg. Ik verlang best naar de lente. Jij niet? (Blz. 11) Boeken van Graham Greene: “Ik pak een boek van het ronde tafeltje naast de haard. The heart of the matter van Graham Greene. Het komt niet ui de bibliotheek. Er steekt bijna halverwege, een buskaartje uit, een retourtje Gloucaster-Rockport. Ik heb Vera er niet in zien lezen. Misschien heeft ze het van Ellen Robbins geleend en is dat buskaartje van haar. (Waarom wil ik zo graag dat dat het geval is? Waarom lijkt dit onschuldige boek voor mij opeens een indringer? (Blz. 16) Simic, Simmitsj: “Nee ik denk eigenlijk nooit meer aan kantoor. Soms nog wel eens aan de lange schrale Karl Simic, al is hij dan ook dood nu. Simmitsj, zo sprak je dat uit. Een Joegoslavische naam. (Blz.18) De sneeuw zou je ook een statisch kunnen noemen. Het geeft een bepaalde sfeer aan het boek. Een troosteloze sfeer, en dat is de sfeer ook als je iemand zo ziet aftakelen. Ook is de sneeuw belangrijk voor de sfeer in Maartens hoofd. Dan wordt het daar nog waziger en moeilijker om dingen te herinneren. Ook het dement worden, de ouderdom en de aftakeling zijn heel belangrijke motieven. Zonder die psychologische trekken is het thema nergens meer. het verhaal heeft weinig tot geen verhaalmotieven, en het thema is vergeten en verdwijnen.

# data[].attributes.body
zet je aan het denken
Dit is een boek dat je echt aan het denken zet, Ik vraag me vooral af of dementie echt zo is. Je kunt het nooit zeker weten. Want als je dementie hebt, kun je er geen boek over schrijven, zeker niet in de eindfase. Ik vroeg me ook af wat ik zou doen als het mij overkwam. Niet alleen vanuit Maarten's oogpunt, maar ook vanuit Vera's oogpunt. Ook denk ik er over na hoe zwaar dementie is voor de omgeving van de desbetreffende dementerende. En hoe dankbaar ik mag zijn met een gezonde familie/vriendenkring.

Ontroerend
Dit boek heeft mij ook heel erg geraakt. Omdat dementie zo verschrikkelijk is. lijkt het me zo vreemd als je dag niet volledig opgeslagen wordt in het geheugen. Ik heb ook heel erg veel medelijden met Vera. Het is moeilijk om te bedenken dat iemand waarvan je houd jou gewoon niet meer herkent. En om iemand eigenlijk langzaam zijn persoonlijkheid te zien verliezen. Maarten was in de laatste fase van zijn dementie eigenlijk ‘Maarten’ al niet meer. Hij was al verdwenen, die gedachte ontroert mij vooral heel erg. Ik denk niet dat ik zo sterk zou kunnen zijn als Vera is in het verhaal als mij dit zou overkomen.

Ongeloofwaardig
Het viel mij op dat alles wat plaats vond in het boek in een hele korte periode gebeurde, wat het boek soms wel een beetje ongeloofwaardig maakte. Ik heb het gevoel dat dementie veel langer duurt dan hoe het in dit boek duurde. (natuurlijk verschilt dit per persoon) In het boek duurt het
minder dan een jaar. Maar in werkelijkheid kan het tot twintig jaar duren.de realiteit is daardoor voor mijn gevoel
iets anders dan hoe het in het boek gebeurd. Ik vind niet dat dit het boek minder goed maakte, hierdoor werd alles veel meer in detail verteld en kreeg je alles goed mee. Wat ik erg fijn vond lezen.