# data[].attributes.body
Η παρέα της Ειρήνης!

Μια φορά κι ένα καιρό, σε μια όμορφη μικρή πόλη με πολλούς κατοίκους, ζούσε μια παρέα παιδιών! Η Ειρήνη, η Ελπίδα, η Αγάπη, η Ελευθερία, η Ζήλεια, ο Φθόνος, ο Πόλεμος, το Μίσος και άλλοι πολλοί!

Έπαιζαν όλοι μαζί, όμως πολλές φορές μάλωναν, κυρίως επειδή ο Φθόνος τα ήθελε όλα δικά του, το Μίσος όταν έχανε κρατούσε μούτρα και ο Πόλεμος ήθελε να λύνουν τις διαφορές τους με ξύλο! Ο Φθόνος αγαπούσε την Ειρήνη, μα εκείνη ούτε να τον κοιτάξει! Όλο καθόταν με τις φίλες της Ελπίδα και Αγάπη! Ερχόταν τότε το Μίσος και τον κορόιδευε που τα αισθήματά του δεν έβρισκαν ανταπόκριση! Η Ζήλεια αγαπούσε τον Φθόνο, μα εκείνος είχε μάτια μόνο για την Ειρήνη…σκέφτηκε λοιπόν ένα σχέδιο προκειμένου να τον κερδίσει!

Είπε στον Πόλεμο, πως η Ειρήνη έβαζε λόγια εναντίον του στους φίλους του και σύντομα θα έμενε μόνος…Ο Πόλεμος την πίστεψε και πήρε μαζί του τον Φθόνο και το Μίσος! Μάλωσαν πολύ με την Ειρήνη και η παρέα τους χωρίστηκε στα δυο!

Πέρασε καιρός πολύς που τα παιδιά δεν μιλούσαν μεταξύ τους…η Ζήλεια κατάφερε τον Φθόνο να την αγαπήσει και ήταν μαζί…το Μίσος όμως ζήλευε που δεν είχε κι αυτός κορίτσι και όλο έβαζε λόγια στον Πόλεμο!!

Μια μέρα, η Ειρήνη και η Αγάπη, αποφάσισαν πως δεν είναι ωραίο που η παρέα τους χωρίστηκε στα δυο…πως όλα ήταν καλύτερα πριν!! Σκέφτηκαν να στείλουν να τους μιλήσει η Ελπίδα, που όλοι την αγαπούσαν!

Η Ελπίδα κατάφερε αυτό που η Ειρήνη και η Αγάπη δεν μπόρεσαν…να τους συμφιλιώσει όλους και να ζουν ειρηνικά! Η Ελευθερία τους έβαλε να υπογράψουν μια συμφωνία που έλεγε πως αν κάποιος δημιουργούσε πόλεμο μεταξύ τους δεν θα ανήκε πια στην παρέα τους! Η Ζήλεια μετακόμισε γιατί οι γονείς της βρήκαν καλύτερη δουλειά στην μεγάλη πόλη και το Μίσος έγινε ζευγάρι με την Αγάπη!!

Έκτοτε, η Ειρήνη με τον Πόλεμο, το σκέφτονται πολύ πριν μπουν σε καυγά… διότι οι συνέπειες της συμφωνίας με την Ελευθερία θα είναι πολύ σοβαρές!!!

# data[].attributes.attachment_caption
Το χωρίο της ειρήνης

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καρό, σε ένα χωριό μακρινό ήταν μια οικογένεια το οποίο χωριό ήταν ξεχωριστό ποτέ δεν μάλωναν οι κάτοικοι μεταξύ τους και αν μάλωναν το λύνανε ειρηνικά χωρίς βρισιές ή βια. Αλλά μια μέρα έγινε κάτι που δεν περίμενε κανείς να γίνει και άλλαξε τα πάντα. Όπως είπα εξαρχής κανείς δεν μάλωνε ποτέ σχεδόν είχε πολλές οικογένειες αυτό το χωριό στο οποίο τα παιδιά έβγαιναν έπαιζαν, τραγουδούσαν και περνούσαν καλά. Μια μέρα λοιπόν ήρθε μια καινούργια οικογένεια στο χωριό οι Ρόμπινς η οποία ήταν διαφορετική και έκαναν έναν μπελά στο χωριό όλη την ώρα μάλωναν χτυπούσαν έβριζαν δηλαδή έκαναν το αντίθετο απ' ότι θα έπρεπε και έδιναν κακή εντύπωση στους πολίτες, αλλά τα παιδιά όλο αυτό το θεωρούσαν αστείο οπότε και αυτά έκαναν το ίδιο δυστυχώς οι γονείς άρχισαν να συμπεριφέρονται σε βαθμό που κανείς δεν μιλούσε με κανέναν. Μετά από αρκετό καιρό, η οικογένεια Ρόμπινς κατάλαβε το λάθος τους και έστειλαν σε όλο το χωριό επιστολές στις οποίες έγραφαν να βρεθούνε όλη μαζί και να σταματήσουν να μαλώνουν, αφού βρέθηκαν όλοι συζήτησαν και είπαν γιατί να μαλώνουμε αφού δεν θα καταλάβουμε κάτι ο μόνος τρόπος για να λύνουμε θέματα είναι η ειρήνη. Στο τέλος όλοι αρχίσανε να το τήρουν και έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα!

# data[].attributes.body
Η ώρα είναι 7 το πρωί. Μια νέα μέρα ξημερώνει. Τα πουλιά στο περβάζι κάθονται και κελαηδούν. Φωνές και ουρλιαχτά ακούγονται από έξω, δύο ακόμα γυναίκες πρέπει να αποχωριστούν τους άντρες τους καθώς πρέπει να φύγουν φαντάροι για να υπερασπιστούν την πατρίδα τους.
Είμαι η Άννα και αν με ρωτήσετε τι σημαίνει η λέξη ειρήνη δεν ξέρω τι να σας απαντήσω τώρα πια. Ζω σε ένα φτωχό σπίτι στην Αταλάντη με τον μικρό μου αδερφό Ιάσωνα. Ο πατέρας μας πέθανε πολεμώντας γενναία πριν από ένα χρόνο το αντίπαλο βασίλειο Ηιών και η μητέρα μας...... Η μητέρα μας βγήκε μία μέρα να έξω για να πάρει φαγητό αλλά δεν επέστρεψε ποτέ.
Έχουμε πόλεμο εδώ και 2 χρόνια. Κάθε φορά που φεύγει κάποιος για να πολεμήσει δεν επιστρέφει ποτέ! Έχει χαθεί κάθε ελπίδα σωτηρίας. Όλες οι προσπάθειες διαμεσολάβησης που έχουν γίνει ,απέτυχαν η μία μετά την άλλη. Προσπαθώ όσο μπορώ να δείξω στον μικρό μου αδερφό ότι όλα είναι, ότι ζούμε την παλιά, ευχάριστη καθημερινότητά μας.
Εκεί που πιστεύαμε ότι όλα ήταν μάταια ξαφνικά τα 2 βασίλεια μη έχοντας άλλους πόρους για να συντηρήσουν άλλο αυτό τον πόλεμο αποφάσισαν να κάνουν ειρήνη για το καλό του λαού.
Εύχομαι η ειρήνη αυτή να κρατήσει για πολλά χρόνια και να σβήσει από την μνήμη μας όλα τα δεινά που περάσαμε.

# data[].attributes.body
Κάποτε πριν από πολλά χρόνια υπήρχε μια πολύ αγαπημένη οικογένεια η οποία αποτελούταν από 6 μέλη(την μαμά,τον μπαμπά και 4 παιδιά).Μια μέρα όταν τα παιδιά γύρισαν από το σχολείο στο σπίτι τους αναρωτιόντουσαν που είναι ο μπαμπάς τους,τότε η μητέρα τους τους είπε πως πήγε ένα μακρινό ταξίδι και πως θα γυρνούσε σε λίγα χρόνια.Τα παιδιά μεγάλωναν,η μαμά τους δεν μπορούσε να τους το κρύβει άλλο, έτσι μια μέρα αποφάσισε να πει την αλήθεια, δηλαδή πως ο πατέρας τους πέθανε στον πόλεμο.Τα πρόσωπα των παιδιών γέμισαν με δάκρυα το πλατύ τους χαμόγελο αντικαταστάθηκε από μια λυπημένη φάτσα,η μαμά πήρε αγκαλιά τα παιδιά και τα είπε πως τους βλέπει από ψηλά και είναι πολύ περήφανος για αυτά.

Η ΕΙΡΗΝΗ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΠΑΝ!

# data[].attributes.body
Μια φόρα και έναν καιρό σε ένα απομακρυσμένο βούνο το οποίο δεν είχε βιώσει πολεμικές καταστροφές υπήρχε μια οικογέννεια που ζούσε την καλύτερη ζωή απο ποτέ με τον μπαμπά , την μαμά και το μικρό αδελφάκι ευγνώμον με αυτά που έχουν εκτός από την μεγαλύτερη αδελφή της οικογέννειας . Κάθε μέρα το πρωί ξυπνούσε με την φράση ΄' ρε μαμά πάλι τέτοιο φαί έκανες φασολάκια να το φάς μόνη σου δεν μου αρέσουν!' γύρνουσε από το σχολείο λέγοντας ότι πέρασε ποιο χάλια και από ποτέ και κοιμόντας , άλλη μια βαρετή , χάλια μέρα θα ξημερώσει . Ποτέ δεν είχαν ακούσει από το στόμα της κάτι θετικό μόνο τα αρνητικά σχόλια για το τι τρώει πώς θα ξυπνήσει την επόμενη μέρα και άλλα πολλά. Ενα πρωινό του Αυγούστου παρόλα αυτό ίσως όντως να μην ήταν και το καλύτερο. Ξυπνάνε όλοι ακούγοντας βομβαρδισμούς , τσιρίδες και κραβγές . Η μαμά φονάζει την οικογέννεια ' γρήγορα ελάτε κατώ στο υπόγειο πόλεμος ξεκινάει !' Ολοι τρομαγμένοι κατεβήκανε κάτω χωρίς να ξέρουν και πολλά . Βασικά ετσι και έγινε ήταν η μέρα που ξεκινούσε πόλεμος . Τρείς μήνες μετά το κοριτσάκι είχε χάσει την οικογέννειά του χωρίς να ξέρει τι να κάνει μόνο του σε μια τέτοια κατάσταση . Απο εκεί και πέρα έμαθε ότι τα χρόνια που μπορούσε να τα ζήσει ειρηνικά ασχολιόταν με μικροπράγματα , και τώρα πλέον τα έχασε όλα . Το νόημα αυτής της ιστορίας είναι να ζούμε την κάθε μέρα με χαμόγελο , χαίροντας με τα πράγματα που έχουμε γιατί ποτέ δεν ξέρουμε τι θα ξημερώσει.

# data[].attributes.attachment_link.title
κκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκκ

# data[].attributes.headline
 Στεφανια Λ.

# data[].attributes.subject
 Στεφανια Λ.

# data[].attributes.body
Ηταν μια φορα και εναν καιρο ενα βατραχάκι που τον λέγαν  Νικολάκη το οποίο δεν ειχε φίλους,αναζητούσε απο μικρο μια παρεα αφου η οικογένεια του ειχε πεθάνει απο ενα δυστύχημα και ετσι δεν ειχε κανεναν να τον συντροφεύει.Ολα το αλλα ζωάκια στο σχολειο τον κορόιδευαν επειδη δεν ειχε γονεις και ηταν διαφορετικό απο τα υπόλοιπα ζώα της τάξης και του σχολειο. Σε αυτον δεν  αρεσε να παιζει παιχνίδια στον υπολογιστή,να παιζει ποδοσφαιρο και να κανει τις υπόλοιπες συνήθειες των άλλων ζωων που δεν τον ευχαριστουσαν,του αρεσε να διαβάζει βιβλια και να πηγαίνει βολτες στην φύση.Αυτος ηταν ενας ακόμη λόγος που δεν ειχε φίλους,γιατι κανενα απο τα υπόλοιπα ζωάκια δεν ειχαν τετοια ενδιαφέροντα εκτως απο μια  την πάπια την κατια.Της άρεσαν τα ιδια πραγματα με τον Νικολακη και για αυτο σιγα σιγα εξελίχτηκαν πολυ καλοί φιλοι,δεν ειχαν άλλους φίλους προτιμούσαν να ειναι οι δυο τους μαζι ενωμένοι.Αφου ολοι τους κορόιδευαν απέδειξαν οτι ο καθένας μπορει να ανταπεξέλθει και να βρει καποιον που να τον αγαπάει ανεξάρτητος τι εχει βιώσει στην ζωη του διότι διαφορετικότητα σύμφωνα με τον βάτραχο και την πάπια ειναι η αγαπη και η αγκαλιά που πρεπει να δωρίζουμε σε ολους τους ανθρώπους η τα ζωάκια ανεξάρτητα το χρώμα,την θρησκεία και φύλο και οτιδηποτε αλλο διαφέρει σε αυτα!

# data[].attributes.headline
Βασιλική Ξ. 

# data[].attributes.subject
Βασιλική Ξ. 

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό σε ένα μέρος μακριά από εδώ, ήταν ένα χωριό. Ένα χωριό μοναδικό, γεμάτο χαρά, γέλιο και ΕΙΡΗΝΗ. Οι κάτοικοι του χωριού το ονόμαζαν "το χωριό της Ειρήνης". Το μέρος αυτό δεν ήταν και πολύ μεγάλο και όλοι εκεί γνωρίζονταν μεταξύ τους. Τα σπιτάκια  ήταν μικρά αλλά οι αυλές μεγάλες και όλα τα παιδιά έβγαιναν έξω να παίξουν, να τρέξουν και να γελάσουν. Εκεί είναι που εμφανίζομαι εγώ. Εγώ με την οικογένειά μου ζούσαμε κοντά στην πλατεία του χωριού και κάθε μέρα έβγαινα  έξω να παίξω. Αλλά εκείνη τη μέρα δεν βγήκα. Εκείνη τη μέρα η ζωή μου, όπως και όσων ζούσαν εκεί, θα άλλαζε, παντοτινά. " Ξημέρωσε" είπα χαρούμενη και κατέβηκα για πρωινό. Ανυπομονούσα να βγω έξω να παίξω. Όταν κατέβηκα είδα τους γονείς μου να κλαίνε. " Μανούλα, μπαμπάκα, γιατί κλαίτε;" τους ρώτησα. " Μην στεναχωριέσαι" μου απάντησαν και σκούπισαν τα δάκρυα  από τα μάγουλά τους. Τότε τους είπα: " Δεν θα βγούμε έξω  να παίξουμε;". "Όχι γλυκιά μου" μου απάντησε η μαμά μου. Τότε με άρπαξε ο μπαμπάκας μου από το χέρι και άρχισε να τρέχει με εμένα στην αγκαλιά. Η μαμά έτρεχε δίπλα μας. Ξαφνικά ακούστηκε ένα δυνατό ΜΠΑΜ και η μαμά μου έπεσε κάτω. Ο μπαμπάκας μου άρχισε τότε να τρέχει όσο πιο γρήγορα μπορούσε με ένα ποτάμι δακρύων να κυλάει στα μάγουλά του." Η μαμά σου δεν θα είναι πια μαζί μας. Έφυγε. Δεν θα ξαναγυρίσει", μου είπε και μου έκανε  μια σφιχτή αγκαλιά. Τώρα που μεγάλωσα και καταλαβαίνω, συνειδητοποίησα ότι αυτό που είχε συμβεί τότε, πριν από 20 χρόνια ήταν η αρχή ενός φρικτού πολέμου. Χιλιάδες άνθρωποι μαζί με την μητέρα μου, έχασαν την ζωή τους εκείνη την ημέρα. Σπιτια καταστραφηκαν, χωριά ρήμαξαν. Η δυστυχία, ο πόνος και η θλίψη κυριάρχησαν για πολύ καιρό στις ζωές μικρών και μεγάλων. Τίποτα ξανά δεν θα ήταν το ίδιο!

# data[].attributes.headline
Αλεξάνδρα Ν.

# data[].attributes.subject
Αλεξάνδρα Ν.

# data[].attributes.body
Πάντα στο σχολείο μας έλεγαν να εκτιμάτε αυτά που έχετε τίποτα δεν είναι δεδομένο. Ναι εντάξει, το καταλαβαίνω δεν είναι δεδομένο να έχω ένα tablet ή ένα κινητό στο σπίτι έναν υπολογιστή ή το πιο καινούργιο μοντέλο ενός ρολογιού, αλλά μέχρι εκεί τι άλλο θα μπορούσε να μην είναι δεδομένο; Αυτό αναρωτιόμουν μέχρι που ήρθε η στιγμή που το έμαθα. Κάποια στιγμή, ξέσπασε πόλεμος σε μία άλλη χώρα και λυπήθηκα για εκείνους τους ανθρώπους όμως αγχώθηκα μήπως έρθει ο πόλεμος και στη η δική μου πατρίδα. Ευτυχώς δεν έφτασε ο πόλεμος μέχρι εδώ ήμασταν πολύ τυχεροί. Λίγα χρόνια μετά, είχα μεγαλώσει, μπορούσα να καταλάβω πολλά περισσότερα από αυτά που μπορούσα να καταλάβω όταν ήμουν μόνο 10 χρονών, δεν εννοώ μαθηματικά ή φυσική μπορούσα να καταλάβω τι σημαίνει τίποτα δεν είναι δεδομένο. Τελικά, δεν έχει σχέση μόνο με το tablet μόνο με το κινητό ή με όσα ανέφερα παραπάνω, τώρα πια το ήξερα, γιατί 2-3 χρόνια πριν ξέσπασε πόλεμος στη χώρα μου και αναγκάστηκα να φύγω. Πλέον δεν είχα ούτε ένα σπίτι να θεωρώ δεδομένο. Τώρα τι θα γινόταν; Έχασα την οικογένειά μου, πλέον ήμουν μόνη μου στον κόσμο κάθε βράδυ αναπολούσα τις στιγμές που ξάπλωνα στο κρεβάτι μου και δεν είχα τίποτα να με απασχολεί τίποτα το τόσο σοβαρό. Πρώτα-πρώτα, ήθελα να φύγω και να γυρίσω πίσω αλλά δεν μπορούσα. Πέρασαν πολλά χρόνια και είχα κάνει μία νέα αρχή, αλλά ακόμα μου έλειπε το σπίτι και άμα μου δινόταν η ευκαιρία να γυρίσω πίσω; Θα τα παρατούσα όλα όσο κόπο κι αν είχα κάνει για να φτάσω μέχρι εκεί και θα γυρνούσα πίσω εκεί θα ξανά ξεκινούσα από την αρχή. Μόνο που αυτή τη φορά θα ήμουν σπίτι μου. Θα πατούσα το χώμα που πατούσα πριν τόσα χρόνια.  Πράγματι λοιπόν, μετά από λίγα ακόμα χρόνια οι ευχές που έκανα κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ και κάθε μέρα αφού ξυπνούσα έπιασαν. Μία μέρα Έμαθα πως ο πόλεμος τελείωσε, με πολλές απώλειες ανθρώπινων ζωών και πολλές καταστροφές. Όμως δεν με ένοιαζε, γιατί αυτή τη φορά ήξερα πως όλοι όσοι ζούσαμε εκεί θα γυρνούσαμε πίσω και σαν μια γροθιά  και θα τα φτιάξουμε όλα από την αρχή. Ήξερα πως όλα αυτά τα μελλοντικά χρόνια θα γίνουν μία ιστορία που τα παιδιά θα τη μαθαίνουν και οι παππούδες και γιαγιάδες θα διηγούνται στα εγγόνια τους για να τους βοηθήσουν να καταλάβουν, ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο

# data[].attributes.body
"Θα γυρίσω σύντομα δεν θα το καταλάβετε καν ".Αυτή η φράση έχει χαραχθεί στην καρδία μου από μικρό παιδί και μέχρι μια ηλικία δεν κατάλαβα την σημασία της.Ήταν ο μπαμπάς μου που παρηγορούσε την μαμά μου ένα βράδυ που δεν μπορούσα να κοιμηθώ.Το επόμενο πρωί έφυγε μαζί με τους υπόλοιπους στρατιώτες και δεν τον ξαναείδα.Θύμαμαι ακόμη πόσο συχνά ήθελε στα ελάχιστα γράμματα του , να μας δει και να τελειώσει ο πόλεμος.Θα ήταν πολύ περήφανος αν ήξερε ότι μετά απο 12 χρόνια έχουμε ειρήνη και πως είμαστε μια σχεδόν χαρούμενη οικογένεια.Η μαμά μάλιστα βρήκε καινούργια δουλειά και ο παππούς κοντεύει να κλείσει τα 80.Έχουμε ειρήνη λοιπόν και οι εχθροί μας δεν σουλατσάρουν με τα γυαλιστερά τους αμάξια στην πλατεία πυροβολώντας όποια άτυχη ψυχή περπατάει.Οι γειτονία μας όπως και όλες σιγά σιγά αναρρώνει από τις ζήμιες και μερικές φορές τα απογεύματα ακούς παιδιά να παίζουν χαρούμενα στους δρόμους.Μακάρι να ήμουν ακόμη παιδι αλλα έχω κλείσει πια τα 16 και δεν μπορώ να τρέχω ανέμελος στους δρόμους όσο και να το θέλω.Σιγά σιγά λοιπόν όλοι θεραπεύουν τις πληγές που άφησε ο πόλεμος και αρχίζουν να χαίρονται τις χαρές της ζωής.Όλοι μαζί θα τα κατάφερουμε και όλοι χρειαζόμαστε ο ένας τον άλλον.

# data[].attributes.body
Ειρήνη- Πόλεμος

Στις μέρες μας, οι εικόνες των συνεχών πολέμων και το ψυχροπολεμικό κλίμα που επικρατεί μας κάνουν να αναλογιστούμε την στάση μας απέναντι στις συνέπειες αυτών των επιχειρήσεων και στα οφέλη της ειρήνης. Σιγά-σιγά όλοι αντιλαμβανόμαστε πως αποτελεί επιτακτική ανάγκη να ξεφύγουμε από τους πολέμους και να στραφούμε προς τον διάλογο και την ειρήνη. Έτσι, η αξία της ειρήνης αναδεικνύεται μεγάλη και μας δημιουργεί το αίσθημα για μια οριστική απαλλαγή από τους πολέμους.
Αρχικά, η ειρήνη δημιουργεί ένα πρόσφορο έδαφος για την τεχνολογική και επιστημονική πρόοδο και εξέλιξη, η οποία οδηγεί στην καλυτέρευση των όρων διαβίωσης. Αντίθετα με την εποχή των πολέμων, η τεχνολογία βοηθά τον άνθρωπο στα καθημερινά του προβλήματα και δεν αναλώνεται σε κατασκευές νέων όπλων και συστημάτων που είναι ικανά να καταστρέψουν ολόκληρα κράτη μέσα σε λίγα λεπτά. Επιπροσθέτως, με την ειρήνη οι άνθρωποι και οι λαοί ζουν αρμονικά, εκπληρώνοντας όλους τους στόχους και τις επιδιώξεις τους. Επίσης, επικρατεί η έννομη τάξη, η ηρεμία και η γαλήνη σ’ όλους τους τομείς της ζωής, με αποτέλεσμα τα άτομα να αισθάνονται σιγουριά και ασφάλεια για τη ζωή τους, για το μέλλον τους και να επιδίδονται απρόσκοπτα στη δημιουργική τους προσπάθεια για πρόοδο και εξέλιξη.

Επιπλέον, τα οφέλη της ειρήνης φαίνονται και στον τομέα της οικονομίας του κάθε κράτους, αφού οι κυβερνήσεις δαπανούν ποσά για τομείς, όπως είναι η παιδεία, η υγεία, η ασφάλιση συντελώντας μ’ αυτόν τρόπο, στην κοινωνική πρόοδο και στην ανέλιξη του κράτους. Αντίθετα, τα τεράστια χρηματικά ποσά που δαπανώνται σε περιόδους πολέμων ή σε περιόδους προετοιμασίας και ετοιμότητας για έναν πόλεμο, δαπανώνται σε άλλους τομείς, ζωτικούς για την εξελικτική πορεία ενός κράτους. Έτσι, με την αύξηση των κοινωνικών παροχών βελτιώνεται η ποιότητα της ζωής του λαού και γίνονται έργα κοινής ωφέλειας. Η σημαντικότερη προϋπόθεση είναι ο αφοπλισμός των κρατών, με τον οποίο οι εξοπλισμοί μειώνονται ή καταργούνται συμβάλλοντας έτσι στην διατήρηση της παγκόσμιας ειρήνης και στην επίτευξη του τελικού στόχου του ανθρώπου. Παράλληλα, η παροχή ανθρωπιστικής παιδείας θεωρείται αναγκαία για τη δημιουργία ολοκληρωμένων και υπεύθυνων προσωπικοτήτων που θεωρούν την ειρήνη ως ύψιστο αγαθό και αγωνίζονται για την εδραίωσή της. Ακόμη, αναγκαία είναι η εξάλειψη των φυλετικών διακρίσεων αλλά και κάθε είδους ανισοτήτων και αδικιών, για να εξασφαλιστεί ένα ήρεμο κλίμα συμβίωσης των ανθρώπων και εξάλειψης της πιθανότητας πολεμικής αναμέτρησης.

Συμπερασματικά, η ειρήνη αποτελεί τον μοναδικό δρόμο για την αρμονική και φιλική συμβίωση όλων των χωρών και οφείλουν οι κυβερνήσεις των κρατών να δημιουργήσουν κατάλληλο έδαφος για την εκπλήρωση των προϋποθέσεων επικράτησής της.

# data[].attributes.headline
Νεκτάριος Ν 

# data[].attributes.subject
Νεκτάριος Ν 

# data[].attributes.body
Η πόλη που δεν γνώρισε πόλεμο

Μια φορά και έναν καιρό σε έναν μακρινό τόπο υπήρχε μία πόλη που δεν είχε γνωρίσει ποτέ τι είναι ο πόλεμος, επειδή δεν υπήρχαν εχθροί γύρω της. Μια μέρα όμως συνέβη ένα απρόβλεπτο γεγονός. Δέχθηκαν επίθεση από κάποιους μακρινούς τους γείτονες που εισέβαλαν μέσα στην πόλη, με όπλα και διάφορα πυρομαχικά. Οι κάτοικοι όμως δεν κατάλαβαν τι γινόταν εκείνη την ώρα γιατί δεν ήταν συνηθισμένοι σε κάτι παρόμοιο. Ξαφνικά, ο δήμαρχος της πόλης κατευθείαν βγήκε να τους καλοσωρίσει όσο πιο θερμά μπορούσε. Στη συνέχεια, γυναίκες στρώναν τραπέζια στο σπίτι τους και μαγείρευαν μια εκλεκτή ποικιλία φαγητού. Τα παιδιά των οικογενειών τρέχαν στους δρόμους και τους προσέφεραν λουλούδια από όπου έβρισκαν. Όλο αυτό το γεγονός έκανε τους στρατιώτες να απορούν και να κοιτιούνται μεταξύ τους. Η καρδιά τους μαλάκωσε, πέταξαν τα όπλα και κάθισαν μαζί τους, γιορτάζοντας την νίκη της ‘’Ειρήνης’’.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Σκύλος και η γάτα

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό ήταν μια γάτα και ένας σκύλος που ήταν συγκάτοικοι στο σπίτι του Κ. Γιώργου.Ο σκύλος ήταν το πρώτο κατοικίδιο που είχε ο Κύριος Γιώργος ενώ η γάτα υιοθετήθηκε πριν από λίγο καιρό.Πριν έρθει η γάτα στο σπίτι ο σκύλος έχει το κρεβάτι δικό του.Εκεί κοιμόταν και δεν είχε κανέναν να τον ενοχλεί.Όταν ήρθε η γάτα στο σπίτι ήθελε κι αυτή το κρεβάτι δικό της.Ο σκύλος όμως δεν την άφηνε να ανεβαίνει στο κρεβάτι και συνέχεια μάλωναν.Έτσι ο Κύριως Γιώργος τους κατέβασε και τους δύο από το κρεβάτι και τους άφησε να κοιμούντε στο πάτομα.Την άλλη μέρα ο σκύλος και η γάτα κατάλαβαν ότι πρέπει να μοιράζονται το χώρο και να είναι αγαπημένοι και να μη μαλώνουν.Βλέποντας την νέα συμπεριφορά τους ο Κ. Γιώργος τους επέτρεψε να κοιμούνται μαζί στο κρεβάτι και τότε ήρθε η ειρήνη στο σπίτι.

# data[].attributes.body
''Καλημέρα''. Ένα άψυχο καλημέρα ήταν αυτό του Σωτήρη σήμερα το πρωί. Και όχι μόνο ο Σωτήρης είχε μια απελπισία στη φωνή του αλλά τώρα τελευταία όλος ο κόσμος φαίνεται στεναχωρημένος, όλο και πιο αχνός γίνεται κάθε μέρα ο χαιρετισμός, όλο και περισσότεροι σκύβουν το κεφάλι και προχωρούν σαν να μην σε βλέπουν, να μην ακούν, να μην μπορούν να καταλάβουν τι σημαίνει ζωή, χαρά, ελευθερία. Η αλήθεια είναι πως ένα οχτάχρονο παιδί σαν κι εμένα θα μπορούσε να έχει πολλές απορίες για τον κόσμο γύρω του όπως έχω κι εγώ άλλωστε. Ο Σωτήρης είναι προσγειωμένο άτομο, ιδανικό για να λύσει τις απορίες μου μα η τόσο σκεπτική εικόνα του και η θλιμμένη όψη του με κάνουν να διστάζω. Τι έχεις με ρωτάει, και τα μάτια του σαν να τρυπούσαν εκείνη τη στιγμή τη σκέψη μου και μπορούσαν να διαβάσουν τα χιλιάδες γιατί που τριγυρνούν στο μυαλό μου. Πρώτο και σημαντικότερο: Γιατί όλοι δυσκολεύονται να προφέρουν το όνομά μου; Γιατί όταν λέω καλημέρα όλοι μου γυρίζουν την πλάτη; Τι τους έχω κάνει; Τι μπορεί να έχει τόσο μεγάλη δύναμη που βασανίζει τις ψυχές των ανθρώπων ; Τι μπορεί να είναι αυτό που τους κάνει τόσο αδύναμους, τόσο ανίκανους; Στη ζωή μου υπάρχουν πολλά που δεν καταλαβαίνω κι έτσι αποφασίζω να ρωτήσω τον Σωτήρη μα πριν προλάβω να τελειώσω την φράση μου έχει ήδη κατεβάσει το κεφάλι του. ''Δεν ήθελα να σου το πω'' μου λέει. ''Κανείς δεν τολμά να ξεστομίσει τέτοιο πράγμα. Κανείς δεν θέλει να σου αποκαλύψει πως θα γίνει πόλεμος, τουλάχιστον όχι εδώ, όχι τώρα. Γιατί αν σου το πει τώρα μπορεί να ακούσουν οι άλλοι, οι απλοί άνθρωποι εκείνοι που δεν ξέρουν τι πάει να πει χλιδή. Θα σου πω όμως κάτι που οι άλλοι δεν λένε. Ο πόλεμος συμβαίνει σε όλους. Για εκείνον δεν υπάρχουν πλούσιοι, φτωχοί, μικροί, μεγάλοι. Υπάρχει μόνο φόβος και έχθρα και θυμός και ξεριζωμός. Και το μόνο πράγμα που μπορεί να σταματήσει τον πόλεμο είναι ένα. Είσαι ΕΣΥ ΕΙΡΗΝΗ'', μου λέει. '' ΕΣΥ είσαι η ελπίδα των ανθρώπων ότι δεν θα τρέξουν για να σωθούν, ότι δεν θα αφήσουν τις οικογένειές τους για τον πόλεμο. Είναι σπουδαίο πράγμα η ΕΙΡΗΝΗ, σπουδαίο.

# data[].attributes.body
Από πέτρες ή τούβλα ?

Κάποτε υπήρχαν δυο χωριά το Νιτσι και το Κιτσι τα οποία τα χώριζε ένα ποτάμι άλλα τα ένωνε μια ξύλινη γέφυρα. Κάποια  στιγμή η γέφυρα αυτή μετά από ένα μεγάλο σεισμό καταστράφηκε.Τότε οι δυο δήμαρχοι των χωρίων άρχισαν να λογομαχούν για το τι υλικά θα χρησιμοποιούσουν στην καινούργια γέφυρα. Ο ένας επέμενε να φτιαχτεί από τούβλα ενώ ο άλλος με πετρά.Περνούσαν οι μήνες και η γέφυρα δεν είχε φτιαχτεί γιατί δεν συμφωνούσαν με τίποτα . Μέτα από καιρό άρχισαν να ξεσηκώνονται οι κάτοικοι γιατί δεν μπορούσανε να μεταφέρουνε τρόφιμα μεταξύ τους,εξαιτίας της διαμάχης των δημάρχων. Έτσι λοιπόν άρχισαν να τους κυνηγάνε και οι δήμαρχοι , για να σωθούν έπεσαν μέσα στο ποτάμι . Κάποια στιγμή συνειδητοποιοισαν πως δεν έχει καμιά σημασία από τι υλικά θα φτιαχτεί η γέφυρα , άλλα πρέπει να γίνει για να συνεργάζονται τα δυο χωριά . Τέλος αυτή την ήμερα για να την θυμούνται την καθιέρωσαν ως γιορτή και έπρεπε οι δήμαρχοι να βουτούν στο ποτάμι .

# data[].attributes.headline
Μαρία-Ζωή Π.

# data[].attributes.subject
Μαρία-Ζωή Π.

# data[].attributes.body
Μια φορά και έναν καιρό, σε μια χώρα όχι και τόσο μακρινή, κάποιοι δυνατοί άνθρωποι που ήθελαν να τους ανήκει ένας κόσμος ο οποίος άνηκε ήδη σε μερικούς άλλους, πιο αδύναμους, αποφάσισαν να αναδιοργανώσουν την πανίσχυρη πολεμική μηχανή τους και δια της βίας να πάρουν ό, τι αγαπούσαν οι συνάνθρωποί τους, που απλά τύχαινε να βρίσκονται στην "λάθος πλευρά" του φράχτη. Τόσο απλά, τόσο σύντομα. "Εμείς κοιτάμε το συμφέρον μας, το συμφέρον της χώρας μας, το συμφέρον του λαού μας. Οι άλλοι φταίνε γι' αυτό που γίνεται. Ας προσέχανε", επαναλάμβαναν οι ηγέτες δημόσια.
Οι ηγέτες έβγαλαν διάγγελμα στον λαό: "Πατριώτες, ήρθε η ώρα να δοξάσουμε τη χώρα μας. Στα όπλα! Στο όνομα της χώρας, της οικογένειάς σας, του προέδρου και του βασιλιά! Στα όπλα για να πάρουμε πίσω ό, τι μας έκλεψαν". Ο λαός διαβάζοντας την ανακοίνωσε ενθουσιάστηκε, φανατίστηκε. "Ναι, πάμε να πολεμήσουμε", είπαν. Και γιατί να μην ενθουσιάζονται, άλλωστε; Τους λένε πως θα πολεμήσουν για να πάρουν πίσω έναν τόπο που κάποιοι άλλοι δια της βίας πήραν από την πατρίδα τους ("ό,τι δίνεις, παίρνεις. Μας το πήραν δια της βίας, θα το πάρουμε πίσω με ακόμα χειρότερο τρόπο"). Τους λένε πως θα πολεμήσουν για τα παιδιά τους, για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, για να ζουν σε μια πιο δυνατή χώρα, τους λένε πως θα γίνουν ήρωες στο μέτωπο κι όταν γυρίσουν στην πατρίδα τους θα είναι "ήρωες πολέμου"- θα τους δώσουν παράσημα, θα τους γυροφέρνουν στις παρελάσεις, ίσως και να τους δοθεί κάποια σύνταξη στα γεράματά τους (έτσι, για το καλό που έκαναν στην πατρίδα). Αυτά έκαναν οι σπουδαίοι τους πρόγονοι. Γι' αυτά είναι περήφανος όλος ο λαός. Γιατί να μην είναι εκείνοι αυτοί που θα μαθαίνουν τα παιδιά στο μάθημα της ιστορίας αύριο;
Αυτά ειπώθηκαν στην μια πλευρά του φράχτη. Και στην άλλη, όμως, τα πράγματα δεν ήταν διαφορετικά. "Εισβάλλουν!", λένε οι ηγέτες τους. "Στα όπλα για να ακουστεί η χώρα μας στα πέρατα του κόσμου. Στα όπλα για να είμαστε είμαστε εμείς οι νικητές, για να λένε όλοι πόσο γενναία πολεμήσαμε και ύστερα να μας δοξάζουν. Θα ταλαιπωρηθούμε τώρα, όμως σε λίγο καιρό θα είμαστε στην κορυφή του κόσμου.". Φανατίστηκε και ο άλλος λαός. Σκέφτηκαν πως έχουμε το δίκαιο με το μέρος μας, πως θα νικήσουμε γιατί νικάνε πάντα οι καλοί, πως θα αποδείξουμε ότι οι άλλοι είναι αδύναμοι και εμείς δυνατοί". Θέλουν αίμα, θέλουμε περισσότερο.
Με τα πολλά όλοι οι άντρες μαζεύτηκαν στο μέτωπο. Σκηνές στήθηκαν κατά μήκος της γραμμής μάχης, τα πιστόλια γέμισαν, τα αεροπλάνα απογειώθηκαν από τις βάσεις τους, τα πλοία σάλπαραν. Όλοι ήταν ενθουσιασμένοι. "Θα νικήσουμε", έλεγαν οι μεν. "Θα νικήσουμε", έλεγαν και οι δε. Όμως τα πράγματα δυσκόλεψαν γρήγορα. Οι περισσότεροι μεν ήξεραν ότι πολεμούσαν αλλά δεν γνώριζαν το πώς. Η πλειοψηφία ήταν τεμπέληδες ταγματάρχες και στρατηγοί οι οποίοι στρογγυλοκαθόντουσαν όλη την ημέρα στις σκηνές τους, βαθιά μέσα στο στρατόπεδο και περνούσαν την ώρα τους χαζολογώντας ενώ οι απλοί πεζικάριοι πάλευαν με τους άλλους πεζικάριους πάνω από κάποια ξερά κομμάτια. όμως και οι στρατιώτες δεν βρίσκονταν σε καλύτερη κατάσταση. "Ποιος να πυροβολήσω έναν άλλο άνθρωπο; Τι τύψεις θα έχω για μια ζωή; Ποιος πυροβολεί πρώτος; Κι αν τραυματιστώ εγώ; Κι αν πεθάνω; Τι θα απογίνουν οι δικοί μου;", σκεφτόντουσαν.
Όμως αυτό δεν ήταν τίποτα συγκριτικά με αυτά που συνέβαιναν στις πόλεις της εμπόλεμης ζώνης. Οι άνθρωποι, μόλις πέρασε ο πρώτος ενθουσιασμός, κατάλαβαν ότι είχαν μπει σε μεγάλους μπελάδες. Η ζωή τους συνέχιζε αλλά έμοιαζε σταματημένη σε ένα παράλληλο σύμπαν και θα έληγε είτε μαζί με τον πόλεμο είτε με τον θάνατό τους. Είχαν να κοιμηθούν ήρεμα για μήνες, κάθε βράδυ έτρεχαν στα υπόγειά τους ή στον σταθμό του μετρό για να προφυλαχθούν από τις βόμβες που έπεφταν πάνω από το κεφάλι τους. Έτρεμαν από τον φόβο τους όμως δεν μπορούσαν να κάνουν κάτι. Ήταν ή αυτό ή ο θάνατος. Κάθε δευτερόλεπτο στο καταφύγιο ήταν μια τρομακτική σκέψη: "Κι αν το βομβαρδιστεί το κτίριο και πέσει όλο πάνω στο κεφάλι μας; Κι αν χαθούν όλα μου τα πράγματα; Κι αν πεθάνει η οικογένειά μου;" Μόλις ο συναγερμός τελείωνε επέστρεφαν στα σπίτια τους τόσο ήσυχα, λες και έτρεμαν μην ακουστεί η αναπνοή τους. Μιλούσαν σπάνια ακόμα και τις πιο ήσυχες μέρες. Ίσως από φόβο, ίσως επειδή δεν υπήρχε ούτε μια χαρούμενη σκέψη στο μυαλό τους. Συχνά δεν είχαν να φάνε- τα σουπερμάρκετ είχαν αδειάσει από τις πρώτες μέρες του πολέμου-, η λιγοστή μπαγιάτικη τροφή που έφτανε στο σπίτι τους ίσα ίσα που επαρκούσε για να φάνε όλοι από μια μπουκιά. Επίσης έτρεμαν τις αρρώστιες. Δεν υπήρχαν ούτε φάρμακα, εξαφανίστηκαν μαζί με τη τροφή στην αρχή του πολέμου. Συγκεκριμένα, μια γρίπη που παλιά αντιμετωπιζόταν πανεύκολα, πλέον ήταν συνηθισμένη αιτία θανάτου. Πολλοί σκέφτονταν να μεταναστεύσουν σε κάποια γειτονική χώρα όμως σύντομα άλλαζαν γνώμη. Οι σιδηροδρομικές γραμμές είχαν από καιρό αχρειστευτεί, οι πιστωτικές του κάρτες δεν λειτουργούσαν και ήταν αρκετά ριψοκίνδυνο να ταξιδέψει κανείς οδικώς με μετρητά. Θα μπορούσαν να σπάσουν τα παράθυρα του αμαξιού και να τους ληστέψουν- στην καλύτερη.
Όλα είναι πιο σκληρά στον πόλεμο. Στον πόλεμο ακόμα και οι απλοί, οι καθημερινοί άνθρωποι, χωρίζονται σε θύτες και θύματα.
Ο καιρός περνούσε και ο πόλεμος σχεδόν έκλεισε χρόνο. "Κιόλας;" σκεφτόντουσαν όλοι. "Πόσο ανόητοι είμασταν που νομίζαμε ότι όλα θα τέλειωναν σε τρεις μέρες". Οι στρατιώτες ήταν κουρασμένοι, είχαν πολλές απώλειες, τους έλειπε η πατρίδα τους, η οικογένειά τους με την οποία είχαν καιρό να επικοινωνήσουν. Μέχρι και οι άμαχοι κουράστηκαν να φοβούνται. "Έχουμε ζήσει τόσα. Το μόνο που απομένει είναι ο θάνατος. Ό, τι λιγότερο είναι καλύτερο",  σκεφτόντουσαν. Περίπου εκείνη τη περίοδο ένα ερώτημα άρχισε να πλανιέται στο μυαλό όλων: ποιοι ήταν αυτοί που το προκάλεσαν όλο αυτό; Ποιοι ήταν αυτοί που μας υποσχέθηκαν, δόξα, εδάφη και τιμή; Τι αερολογίες ήταν  αυτές; Τα εδάφη ποτέ δεν θα ανήκαν ειρηνικά σε μια χώρα, πάντα θα γίνονταν πόλεμοι για αυτά. Όσο για τη δόξα και τι τιμή ας μην μιλήσουμε καλύτερα. Σύντομα βρέθηκε η απάντηση στο "ποιοι": οι αρχηγοί. Οι ηγέτες. Οι δυνατοί. Αυτοί υποσχέθηκαν τόσα πολλά, όμως για αυτά που εποφθαλμιούσαν δεν έκαναν τίποτα. Άλλοι ήταν εκείνοι που σκοτωνόντουσαν στις μάχες και τους βομβαρδισμούς όμως τελικά εκείνοι θα επωφελούνταν από τον θάνατο εκατοντάδων. Όλον εκείνον τον καιρό απλά έκαναν τυπικές επισκέψεις σε προστατευμένα στρατόπεδα, έβγαζαν διαγγέλματα και έδιναν συνεντεύξεις. Κατά τα άλλα συνέχιζαν τη ζωή τους.
Τα παιχνίδια των μεγάλων τα πληρώνουν οι μικροί.
Όταν περισσότεροι άνθρωποι αντιλήφθηκαν αυτή την αλήθεια, άρχισαν να επαναστατούν. "Όχι, βαρεθήκαμε να πολεμάμε. Κουραστήκαμε, φτάνει".  Κάποια στιγμή και οι δυνατοί σκέφτηκαν: "Ναι, αρκετά ασχοληθήκαμε. Παύσατε πυρά, πάμε για τα επόμενα". Ο πόλεμος τελείωσε όμως αποδείχθηκε πως τα άτομα που επέτρεψαν ταλαιπωρημένα στα σπίτια τους εκείνη τη περίοδο ήταν διαφορετικά με εκείνα που έφυγαν για το μέτωπο, όπως διαφορετικοί ήταν και οι άνθρωποι που τους υποδέχθηκαν. Στην αρχή όλοι χαιρόντουσαν,  ρίχνανε τριαντάφυλλα σε κάτι ξένους που είχαν δει τον πόλεμο από την τηλεόραση- το πολύ- και περιδιάβαιναν στις πόλεις πάνω σε τανκς λες και ήταν αυτοί που έφεραν τη νίκη. Ύστερα, οι άνθρωποι έμοιαζαν να έχουν πέσει σε κατάθλιψη ομαδικώς. Δεν είχαν να ελπίζουν σε τίποτα: δεν υπήρχαν δουλειές, δεν υπήρχαν χρήματα, πολλοί μετανάστευαν τώρα που μπορούσαν. Πολλοί έλεγαν: "Χειρότερα από τον πόλεμο είναι". Τελικά, όμως θυμήθηκαν το πιο σημαντικό: είχαν ειρήνη. Είχαν ξανά στα χέρια τους το μεγαλύτερο αγαθό που μπορεί να έχει ένας άνθρωπος, κάτι που αξίζει παραπάνω από όλες τις περιουσίες τους κόσμου. Αναθεώρησαν: είχαν να ελπίζουν πως η αυριανή μέρα θα είναι καλύτερη από τη σημερινή. "Έχουμε την ειρήνη", είπαν, "Και με την ειρήνη όλα μπορούν να φτιαχτούν".
Κι όντως όλα φτιάχτηκαν. Τα λεφτά ξαναβρέθηκαν, με κόπο αλλά ξαναβρέθηκαν. Οι επιχειρήσεις ξαναστήθηκαν, με κόπο αλλά ξαναστήθηκαν. Και σιγά σιγά στα πρόσωπα εκείνου του ταλαιπωρημένου λαού σχηματίστηκε κάτι που τους ήταν ξένο: το χαμόγελο. Και θυμήθηκαν και μια αρχαία, πανάρχαια λέξη: τη χαρά.
Γιατί όσο υπάρχει ειρήνη, όλα μπορούν να διορθωθούν.

# data[].attributes.body
Σήμερα είναι τα γενέθλιά μου. Μόλις ξύπνησα, έτρεξα αμέσως στο σπιτάκι που έχω στον κήπο μου και απογειώθηκα με την φαντασία μου στον κόσμο μου. Σε έναν κόσμο μοναδικό, όπου όλα είναι χρωματιστά. Σε έναν κόσμο όπου κυριαρχεί το συναίσθημα της χαράς. Σε έναν κόσμο όπου δεν υπάρχουν διακρίσεις και όπου όλοι είναι ίσοι. Σε έναν κόσμο όπου ο καθένας μας θα ήθελε να ταξιδέψει.

Μόλις έφτασα, με βρήκε κατευθείαν ο Ρικ. Ο Ρικ είναι ένα μπλε ζελεδένιο αρκουδάκι και ο καλύτερος φίλος που θα μπορούσα ποτέ να έχω. Με πήρε από το χέρι και με πήγε στο λιβάδι των ζαχαροτών. Εκεί με περίμεναν όλοι οι υπόλοιποι φίλοι μου. Μόλις με είδαν, άρχισαν να μου τραγουδάνε το τραγούδι των γενεθλίων. Μου οργανώσανε ένα πάρτι έκπληξη!

Περνούσαμε υπέροχα. Χόρεύαμε και τραγουδούσαμε, παίζαμε κρυφτό και μήλα. Όταν καθήσαμε να φάμε τούρτα, ξαφνικά με φώναξε η μαμά μου. Μου είπε να έρθω γρήγορα στο δωματιό της. Αναγκάστηκα να αφήσω το πάρτι στη μέση. Μα τι μπορεί να είναι πιο σημαντικό από το πάρτι αυτή τη στιγμή;! Είναι δυνατόν η εορτάζουσα να φεύγει πρώτη από το ίδιο της το πάρτι;! Αποχαιρέτησα τους φίλους μου και έτρεξα στην κρεβατοκάμαρα.

Αντίκρησα, τότε, την μαμά μου και τον μεγάλο μου αδερφό να φτιάχνουν βαλίτσες. Φεύγαμε ταξίδι; Μάλλον είναι το δώρο γενεθλίων μου! Η μαμά μου είπε να ετοιμαστώ γρήγορα. Μόλις τελείωσα, βγήκαμε από το σπίτι τρέχοντας. Μα τι γλυκιά που είναι η μαμά μου. Ήθελε να φύγουμε γρήγορα για να μην μας δούνε οι γείτονες και ζηλέψουν. Τρέξαμε στην στάση του μετρό και κρυφτήκαμε. Μα γιατί κρυβόματσε; Στον δρόμο για το μετρό, ο αδερφός μου με πήρε στους ώμους του και μου είπε να κλείσω τα μάτια μου. Ακούγονταν πυροτεχνήματα. Μα πως ήξερε ο υπόλοιπος κόσμος πως έχω γενέθλια; Το είπα στον αδερφό μου και μου απάντησε με δάκρυα να πλημμυρίζουν τα καταπράσινα μάτια του. "Σοφία, δεν είναι πυροτεχνήματα, είναι εκρήξεις. Έχουμε πόλεμο". Πόλεμο; Στα παραμύθια οι καλοί προσπαθούν να νικήσουν τους κακούς. Μήπως είμαστε εμείς οι κακοί; Μα δεν κάναμε κάτι. Δεν καταλαβαίνω τι συμβάίνει. Μήπως όλο αυτό γίνεται επειδή είπα στην δασκάλα μου ότι ξέχασα το τετράδιό μου ένω στην πραγματικότητα δεν είχα κάνει τις ασκήσεις; Μήπως για όλο αυτό φταίω εγώ;

Τις υπόλοιπες μέρες τις περάσαμε στην στάση του μετρό. Προσπαθούσαμε να είμαστε όσο πιο ήσυχοι γινόταν. Είπα τις σκέψεις μου στον αδερφό μου και με καθησύχασε. Μου είπε πως κανείς δεν φταίει και πως καλύτερα να μην ασχολούμαι εγώ με τέτοια θέματα. Πόσο θα ήθελα να είχα πάρει το σπιτάκι μου μαζί μου. Θα μπορούσαμε να μετακομίσουμε στον δικό μου κόσμο. Εκεί όπου όλα είναι χρωματιστά και κυριαρχεί η χαρά. Εκεί όπου δεν υπάρχει πόλεμος και όλοι οι άνθρωποι είναι αγαπημένοι. Πόσο θα ήθελα να γυρίσω τον χρόνο πίσω και να μεταπείσω όλους εκείνους που ξεκίνησαν αυτό το χάος. Πόσο θα ήθελα να ξαναγίνω παιδί. Να ξυπνάω και να είμαι γεμάτη ανεμελιά και όχι φόβο για εμένα και τους δικούς μου.

Ξαφνικά, εκεί που βυθιζόμουν στις σκέψεις μου, ήρθε η γειτόνισσά μας και μας είπε κλαίγοντας πως το σπίτι απέναντι από το δικό μας καταστράφηκε. Μόλις το άκουσα έβαλα τα κλάματα. Δεν έχω κλάψει πιο πολύ σε αυτά τα εννιά χρόνια που υπάρχω σε αυτόν τον κόσμο. Τόσο πολύ δεν είχα κλάψει ούτε τότε που πήρα κακό βαθμό στο διαγώνισμα των μαθηματικών. Τι θα γίνει αν καταστραφεί το σπιτάκι μου; Δεν μπορώ να αφήσω τον Ρικ και τους υπόλοιπους μόνους. Στο κάτω κάτω, τους υποσχέθκα να γύρισω στο πάρτι. Οι φίλοι δεν συμπεριφέρονται έτσι! Ο Ρικ ποτέ δεν θα με άφηνε μόνη μου. Ποτέ! Από την άλλη,όμως, δεν ήξερα πως θα περνούσα την υπόλοιπη μέρα μου στην στάση του μετρό. Δεν πίστευα πως η καθημερινότητά μου θα άλλαζε από την μια στιγμή στην άλλη. Δεν ήξερα τι έκρυβε για εμένα το αύριο.

Πω πω. Αυτά ήταν τα πιο απαίσια γενέθλια του κόσμου. Όμως και αύριο κάποιο παιδί θα έχει γενέθλια. Και μεθαύριο. Δεν μπορώ να το επιτρέψω αυτό. Μα τι μπορώ να κάνω εγώ; Είμαι ένα εννιάχρονο κορίτσι. Δεν μπορώ να κάνω τίποτα. Μπορώ μόνο να προσεύχομαι. Να προσεύχομαι πως κάποια μέρα όλα θα αλλάξουν. Πως κάποια μέρα θα επικρατήσει η ειρήνη. Πως κάποια μέρα αυτός ο κόσμος θα μοιάζει λίγο περισσότερο στον δικό μου, φανταστικό κόσμο.

# data[].attributes.body
Σε ένα μικρό χωριό 100 κατοίκων ζούσε μία μαμά και το παιδί της. Κάθε μέρα ο πόλεμος που γινόταν εκεί κοντά, φούντωνε με περισσότερη οργή κάθε μέρα. Άνθρωποι πολλοί πέθαιναν γρηγορότερα και γρηγορότερα.  Μια μέρα όμως ο αγγελιοφόρος ήρθε στο παιδί και του είπε:
Παιδί μου, ο πόλεμος τέλειωσε!
Τρέχει αυτό στην κοντινότερη αλάνα και βρίσκει τους φίλους του για να παίξει και να χαρεί που τέλειωσε επιτέλους αυτή η μεγάλη τραγωδία. Η μαμά του όταν τον είδε φοβήθηκε και άρχισε να φωνάζει:
Παιδί μου έλα γρήγορα κάτω από το σπίτι, άκουσα ο πόλεμος έρχεται προς τα δω!
Πηγαίνει το παιδί στην μητέρα του και της λέει: Μαμά μην φοβάσαι, ο πόλεμος επιτέλους τέλειωσε! και γύρισε να παίζει με τους φίλους του ανέμελα. Η μαμά του τους κοίταζε μέχρι που έγινε βράδυ, τότε γύρισαν στο σπίτι και όταν έφαγαν, προσευχήθηκαν στον Θεό να μην ξαναγίνει ποτέ κάτι τέτοιο.

# data[].attributes.headline
Θωμας    O                                                     

# data[].attributes.subject
Θωμας    O                                                     

# data[].attributes.body
Ήταν κάποτε ένας βασιλιάς που θα έδινε βραβείο στο ζωγράφο εκείνο που θα έφτιαχνε τον καλύτερο πίνακα της ειρήνης. Πολλοί καλλιτέχνες προσπάθησαν. Ο βασιλιάς είδε όλους τους πίνακες, όμως μόνο δύο ήταν εκείνοι που πραγματικά του άρεσαν και θα έπρεπε να διαλέξει μεταξύ αυτών. Ο ένας πίνακας είχε μια ήρεμη λίμνη. Η λίμνη ήταν ένας τέλειος καθρέφτης και τα βουνά γαλήνια ορθώνονταν σαν πύργοι τριγύρω της. Και από πάνω, ο γαλάζιος ουρανός με λευκά χνουδωτά σύννεφα. Όλοι όσοι έβλεπαν τον πίνακα σκέφτονταν ότι αυτός είναι ο τέλειος πίνακας της ειρήνης. Ο άλλος πίνακας είχε και αυτός βουνά. Όμως αυτά ήταν κακοτράχαλα και γυμνά. Ο ουρανός ψηλά ήταν άγριος, έβρεχε και έριχνε αστραπές. Στην πλαγιά του βουνού έπεφτε με ορμή ένας αφρισμένος καταρράκτης. Το τοπίο δε φαινόταν καθόλου ειρηνικό. Όταν όμως ο βασιλιάς κοίταξε προσεκτικά, είδε πίσω από τον καταρράκτη ένα μικρό θάμνο σε μια σχισμή του βράχου. Στο θάμνο ένα πουλί είχε κάνει τη φωλιά του. Εκεί, στη μέση των άγριων ορμητικών νερών, καθόταν το πουλί πάνω στη φωλιά.Ο βασιλιάς διάλεξε το δεύτερο πίνακα. Και ξέρετε γιατί; «Επειδή», εξήγησε ο βασιλιάς, ειρήνη δε σημαίνει να είσαι σε ένα μέρος όπου δεν υπάρχει καθόλου θόρυβος, προβλήματα ή σκληρή δουλειά. Ειρήνη σημαίνει να είσαι τριγυρισμένος από όλα αυτά και εντούτοις να είσαι ήρεμος μέσα σου. Αυτό είναι το αληθινό νόημα της ειρήνης.