# data[].attributes.headline
ซากดึกดำบรรพ์ 

# data[].attributes.subject
ซากดึกดำบรรพ์ 

# data[].attributes.body
ซากดึกดำบรรพ์หรือฟอสซิล (fossil) คือ ซากหรือร่องรอยของสิ่งมีชีวิตที่ตายไปแล้วเป็นเวลานานและถูกรักษาสภาพ ไว้ซึ่งอาจเกิดได้ในหลายลักษณะ เช่น

จมอยู่ในน้ำ และมีโคลนหรือตะกอนทับถมอย่างรวดเร็ว ทำให้แร่ธาตุในน้ำซึมเข้าสู่กระดูกและฟัน หรือเนื้อเยื่อ และเกิดการตกผลึกทำให้ส่วนนั้น ๆ แข็งขึ้น

เกิดเป็นรอยประทับอยู่บนชั้นตะกอน เช่น รอยประทับของเปลือกหอย

ถูกเก็บรักษาสภาพไว้ในยางไม้ เช่น ซากแมลงในอำพัน

# data[].attributes.headline
สิ่งมีชีวิตคงสภาพดึกดำบรรพ์

# data[].attributes.subject
สิ่งมีชีวิตคงสภาพดึกดำบรรพ์

# data[].attributes.body
สิ่งมีชีวิตคงสภาพดึกดำบรรพ์ (living fossil) คือ สิ่งมีชีวิตที่พบมาตั้งแต่อดีตและยังคงมีสิ่งมีชีวิตในปัจจุบันที่มีลักษณะใกล้เคียงกันอยู่

ตัวอย่างการสืบค้นข้อมูล :

Lamprey fish ต้นตระกูลเดิมคือ ออสตราโคเดิร์ม (Ostracoderm) ซึ่งเป็นปลาโบราณที่สูญพันธ์ุไปแล้ว ในปัจจุบันจัดอยู่ในกลุ่มปลาไม่มีขากรรไกร

ลักษณะ ลำตัวยาวคล้ายปลาไหล ลำตัวด้านหลังมักจะเป็นสีดำ มีครีบหลังและครีบหาง แต่ไม่มีครีบคู่ ไม่มีเกล็ด ปากจะอยู่ค่อนลงมาทางด้านท้องซึ่งไม่มีขากรรไกร แต่จะมีลักษณะเป็นวงกลมใช้สำหรับดูด มีฟันแหลมคมจำนวนมากอยู่ในปาก มีลักษณะเพศแยกออกเป็นเพศผู้และเพศเมียชัดเจน

แหล่งที่พบ พบได้ทั้งลำธารในน้ำจืด และในทะเล พบกระจายพันธุ์อยู่ทั่วโลก ทั้งยุโรปตอนบน, อเมริกาเหนือ, อเมริกาใต้, แอฟริกาตะวันตก, ญี่ปุ่น, เกาหลี, ชิลี, ออสเตรเลีย และเกาะแทสมาเนีย

ที่มา : https://ngthai.com/wildlife/12489/lamprey/

# data[].attributes.headline
ปลาซีลาแคนธ์

# data[].attributes.subject
ปลาซีลาแคนธ์

# data[].attributes.body
นักวิทยาศาสตร์เคยเชื่อว่าปลาซีลาแคนท์มีความเกี่ยวข้องสัมพันธ์กับปลาปอดและเตตราพอดที่เคยเชื่อกันว่าสูญพันธุ์ไปเมื่อครั้งสิ้นสุดยุคครีเทเชียส จนกระทั่งมีการพบปลา แลติเมอเรีย ครั้งแรกที่นอกชายฝั่งด้านตะวันออกของแอฟริกาใต้เลยแม่น้ำชาลัมนาออกมาในปี ค.ศ. 1938 และปลาเหล่านั้นจึงเป็นพวกลาซูรัส ตั้งแต่ปี ค.ศ. 1938 เป็นต้นมา

ลักษณะ

ซีลาแคนท์เป็นปลาที่มีครีบมีลักษณะเป็นพูอยู่ที่ทรวงอกและก้นอยู่บนแท่งก้านเนื้อเยื่อที่รองรับโดยกระดูกและมีครีบหางที่แตกออกแยกเป็น 3 พู โดยที่พูตรงกลางจะรวมถึงชุดของโนโตคอร์ด ปลาซีลาแคนท์มีเกล็ดที่บางกว่าเกล็ดของปลาพวกคอสมอยด์จริง ๆ ปลาซีลาแคนท์มีอวัยวะพิเศษสำหรับตอบรับทางไฟฟ้าที่เรียกกันว่าอวัยวะคล้ายตะขออยู่ทางด้านหน้า

แหล่งที่มา

https://th.m.wikipedia.org/wiki/%E0%B8%9B%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B8%8B%E0%B8%B5%E0%B8%A5%E0%B8%B2%E0%B9%81%E0%B8%84%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B9%8C

# data[].attributes.body
แปะก๊วยเป็นพืชสมุนไพรที่มีต้นกำเนิดจากทางตะวันออกของประเทศจีน (แถบภูเขาด้านตะวันตกของนครเซี่ยงไฮ้) ที่มีการแยกต้นเป็นเพศผู้และเพศเมีย

ลักษณะ:ใบมีลักษณะคล้ายใบพัด แยกออกเป็น 2 กลีบพบว่ามีการนำเข้าไปปลูกในประเทศญี่ปุ่น พร้อมกับการเผยแผ่ศาสนาพุทธนิกายเซน เมื่อประมาณ ช่วงราวค.ศ. 1300 หรือสมัยคามากุระมีลักษณะพิเศษคือจะผลัดใบไม่พร้อมกันทุกต้น แต่เมื่อผลัดใบ ใบจะเปลี่ยนเป็นสีเหลืองแล้วร่วงหล่นทั้งต้นภายในไม่กี่วัน

แหล่งที่พบ:ได้มีการปลูกในทวีปยุโรป ปัจจุบันต้นแปะก๊วยเป็นไม้ให้ความร่มเงาตามแถวถนนและสวนสาธารณะทั่วไปทั้งในยุโรป ออสเตรเลีย และอเมริกา

ที่มา:https://th.m.wikipedia.org/wiki/%E0%B9%81%E0%B8%9B%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B9%8A%E0%B8%A7%E0%B8%A2

# data[].attributes.headline
ซากดึกดำบรรพ์หอยขม 13 ล้านปี

# data[].attributes.subject
ซากดึกดำบรรพ์หอยขม 13 ล้านปี

# data[].attributes.body
ซากฟอสซิลหอยขมดึกดำบรรพ์ที่มีอายุกว่า 13 ล้านปี ซึ่ง กฟผ.ขุดพบ และแจ้งต่อจังหวัดลำปาง เมื่อวันที่ 25 มิถุนายน 2546 เป็นชั้นหอยขมหนา 10 ถึง 12 เมตร ในพื้นที่มีประทานบัตรเหมืองถ่านหิน สำนักงานอุตสาหกรรมพื้นฐานและการเหมืองแร่เขต 3 กรมอุตสาหกรรมพื้นฐานฯ กระทรวงอุตสาหกรรม

ตามข้อมูลของกรมทรัพยากรธรณี ระบุว่า จากนั้นมีการศึกษาลักษณะทางธรณีวิทยาและซากดึกดำบรรพ์ของหอยขม พบว่า “หอยขมแม่เมาะ” อยู่ในสกุล Bellamya Jousseaume (1886) วงศ์ Viviparidae ชื่อสามัญในภาษาอังกฤษใช้คำว่า mud snail เป็นหอยน้ำจืดอาศัยอยู่บนพื้นดินโคลนกินอาหารจำพวกสาหร่าย ตะไคร่ แพลงก์ตอน สัตว์น้ำเล็กๆ และจอกแหนในทะเลสาบน้ำจืด หนอง บึง แม่น้ำ ลำธาร

แหล่งที่มา: https://mgronline.com/local/detail/9500000088820

# data[].attributes.headline
รอยตีนไดโนเสาร์ท่าอุเทน

# data[].attributes.subject
รอยตีนไดโนเสาร์ท่าอุเทน

# data[].attributes.body
แหล่งรอยตีนไดโนเสาร์ท่าอุเทน ตั้งอยู่ในบ่อเหมืองหินทรายเก่า ต.พนอม อ.ท่าอุเทน จ.นครพนม เป็นแหล่งรอยตีนไดโนเสาร์ที่มากที่สุดในเอเชียอาคเนย์ ถูกค้นพบเมื่อปี 2544 โดยนายนเรศ สัตยารักษ์ และประกาศให้เป็นแหล่งซากดึกดำบรรพ์ เมื่อวันที่ 18 พ.ค.2564 ถือเป็นแห่งแรกที่ได้ขึ้นทะเบียน โดยพบรอยตีนสัตว์ดึกดำบรรพ์มากกว่า 600 รอย ได้แก่ ไดโนเสาร์กลุ่มออร์นิโธมิโมซอร์ หรือไดโนเสาร์นกกระจอกเทศ ไดโนเสาร์กลุ่มออร์นิโธพอด และสัตว์เลื้อยคลานขนาดเล็ก อยู่บนรอยริ้วคลื่นบนชั้นหินทราย ยุคครีเทเชียสตอนต้น อายุประมาณ 100 ล้านปีก่อน

ที่มา:https://www.thaipbs.or.th/news/content/321852

# data[].attributes.headline
ไม้กลายเป็นหิน   

# data[].attributes.subject
ไม้กลายเป็นหิน   

# data[].attributes.body
คือ ซากดึกดำบรรพ์ของพืชประเภทหนึ่ง เกิดขึ้นจากท่อนไม้ถูกฝังกลบอยู่ใต้ผิวดินในสภาพที่ขาดออกซิเจนทำให้เนื้อไม้ไม่เน่าเปื่อย และถูกฝังแช่อยู่ในสารละลายซิลิก้าที่มีความเข้มข้นสูงเพียงพอ ในสภาพแวดล้อมที่ท่อนไม้และสารละลายซิลิกาได้สัมผัสกับออกซิเจนเป็นบางช่วงเวลาทำให้สารละลายซิลิกาตกตะกอนในรูปของซิลิกาเจล

มีรายงานการค้นพบไม้กลายเป็นหินในประเทศไทยหลายแห่ง ทั้งที่มีอายุเก่าแก่ถึงยุคไทรแอสซิกที่อำเภอกุฉินารายณ์จังหวัดกาฬสินธุ์ ที่ได้รับการศึกษาวิจัยโดยนักบรรพชีวินวิทยาพืชชาวญี่ปุ่นว่า เป็นไม้สนสกุล อะรอคาริออกไซลอน

# data[].attributes.headline
หญ้าถอดปล้อง

# data[].attributes.subject
หญ้าถอดปล้อง

# data[].attributes.body
หญ้าถอดปล้อง หญ้าถอดบ้อง หรือ หญ้าเงือก (ชื่อวิทยาศาสตร์: Equisetum debile) เป็นพืชในวงศ์ Equisetaceae บางครั้งหญ้าถอดปล้องถูกจัดเป็นชนิดย่อย

ลักษณะ เป็นเฟิร์นที่มีท่อลำเลียง แต่ไม่มีดอกและเมล็ด สูงได้ถึง 1 เมตร ลำต้นกลมสีเขียว มีข้อปล้องเห็นชัดเจน ภายในลำต้นกลวง ขนาดเส้นผ่านศูนย์กลาง 4–7 มิลลิเมตร ใบลดรูปเป็นเกล็ดเล็ก ๆ รูปสามเหลี่ยม ยาวได้ถึง 8 มิลลิเมตร เรียงรอบลำต้นตามข้อ แต่ละข้อแตกกิ่งก้าน 2–5 กิ่ง มีส่วนสโตรบิลัสรูปกลมรีที่ปลายกิ่ง ขนาดประมาณ 1 เซนติเมตร ภายในมีอับสปอร์ เมื่อแก่จะมีสีน้ำตาล มีเหง้าใต้ดิน[3]

แหล่งที่พบ กระจายพันธุ์ในเขตอบอุ่นของทวีปเอเชีย ได้แก่ เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ ตอนใต้ของจีน อินเดีย เนปาล และศรีลังกา

ที่มา:

https://th.m.wikipedia.org

# data[].attributes.attachment_caption
นี่นะคะแมงดาทะเลค๊าาา

# data[].attributes.body
ลักษณะ

แมงดาทะเลมีส่วนหัว (Prosoma) และส่วนอก (Opisthosoma) ที่เชื่อมติดกัน มีโครงร่างแข็งภายนอก ลักษณะคล้ายเกือกม้า

มีดวงตาที่สามารถมองเห็นได้ดีในความมืดอยู่ด้านข้างของส่วนหัว

มีรยางค์ 6 คู่ : 1 คู่ บริเวณปากสำหรับการกินอาหาร และอีก 5 คู่ ทำหน้าที่เป็นขา สำหรับการเคลื่อนที่

ส่วนท้องมีลักษณะเป็นรูปหกเหลี่ยม มีแผ่นเหงือกปกคลุมสำหรับใช้ในการแลกเปลี่ยนก๊าซหรือการหายใจใต้น้ำ บริเวณด้านข้างของลำตัวมีหนามแหลม

มีหาง (Telson) เรียวยาว ปลายแหลมคม และปกคลุมด้วยเปลือกแข็ง ใช้สำหรับการเคลื่อนที่ การว่ายน้ำและการทรงตัว

บริเวณที่ค้นพบ

แมงดาทะเลเป็นสัตว์ที่พบได้ทั่วไปบริเวณป่าชายเลนและตามพื้นที่ชายฝั่งทะเล รวมถึงบริเวณหาดทรายและหาดโคลน ซึ่งมีระดับน้ำทะเลไม่สูงนัก แต่แมงดาทะเลส่วนใหญ่ใช้เวลาเกือบทั้งปีใต้ทเน้ำลึก กินพวกหอย (Molluscs) และไส้เดือนทะเลชนิดต่าง ๆ (Polychaetes) เป็นอาหาร

ที่มา

https://ngthai.com/science/31236/horseshoe-crab/

# data[].attributes.body
เป็นฟอสซิลสัตว์กินเนื้อ ที่มีลักษณะผสมผสานระหว่างสุนัขและหมี และนับป็นชนิดและสกุลใหม่ของโลก ในตระกูลแอมฟิซิโอนิเด ขนาดใหญ่ อายุ 13 ล้านปี

แหล่งที่พบ

เหมืองถ่านหินแม่เมาะ จ.ลำปาง

https://mgronline.com/qol/detail/9490000004551

# data[].attributes.headline
เอปโคราชเป็นชื่อของซากดึกดำบรรพ์บรรพบุรุษอุรังอุตังที่พบในประเทศไทย พบครั้งแรก ที่อำาเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา โดยพบฟันจำนวน ๑๘ ซี แต่การพบครั้งนี้ เป็นการพบซาก อีกด่าบรรพ์ที่มีความสมบูรณ์ที่สุด ประกอบด้วยกรามล่างยาวประมาณ ๑๐ เซนติเมตร พร้อมฟันจํานวน ๑๑ ชี่ จากขนาดฟันคาดว่าตัวเท่าอุรังอุตังปัจจุบัน มีน้ำหนักประมาณ ๗๐ - 80กิโลกรัม

# data[].attributes.subject
เอปโคราชเป็นชื่อของซากดึกดำบรรพ์บรรพบุรุษอุรังอุตังที่พบในประเทศไทย พบครั้งแรก ที่อำาเภอเชียงม่วน จังหวัดพะเยา โดยพบฟันจำนวน ๑๘ ซี แต่การพบครั้งนี้ เป็นการพบซาก อีกด่าบรรพ์ที่มีความสมบูรณ์ที่สุด ประกอบด้วยกรามล่างยาวประมาณ ๑๐ เซนติเมตร พร้อมฟันจํานวน ๑๑ ชี่ จากขนาดฟันคาดว่าตัวเท่าอุรังอุตังปัจจุบัน มีน้ำหนักประมาณ ๗๐ - 80กิโลกรัม

# data[].attributes.body
เป็นพืชที่มีท่อลำเลียง ซึ่งประกอบด้วยท่อน้ำและท่ออาหาร

ลักษณะ

ลำต้นเล็กเป็นเหลี่ยมเหนือดิน มีสีเขียว สังเคราะห์แสงได้ แต่ไม่มีใบ ต้นสูงประมาณ 20-50 ซม. ที่แตกแขนงออกด้านข้างไปเรื่อยๆ อาจยาวถึง 80 ซม. โดยแยกสาขาเป็นคู่ๆ 3-5 ครั้ง

แหล่งที่มา

https://www.google.com/url?sa=t&source=web&rct=j&opi=89978449&url=https://www.thairath.co.th/news/local/1630643&ved=2ahUKEwjy_p72h76EAxV1d2wGHS7IA5cQFnoECBUQBQ&usg=AOvVaw2u9cXr-CoDZelCnN_5FBrr

# data[].attributes.body
ฟองน้ำทะเลเป็นสัตว์กินอาหารด้วยการกรอง (Filter feeder) โดยกรองน้ำผ่านตัวซึ่งสามารถกรองน้ำทะเลได้มากกว่าสิบเท่าของปริมาตรตัวเองภายในหนึ่งชั่วโมงและทำงานต่อเนื่องอยู่ตลอดเวลาทั้งกลางวันและกลางคืน ฟองน้ำทะเลจึงมีบทบาทสำคัญของระบบนิเวศทางทะเลในแง่การปรับปรุงคุณภาพน้ำทะเลให้ใสสะอาดขึ้น ช่วยกำจัดตะกอนขนาดเล็กและลดปริมาณตะกอน

แหล่งที่มา

https://th.mylavencia.com/blog/%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B3%E0%B8%97%E0%B8%B0%E0%B9%80%E0%B8%A5-%E0%B8%9F%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%99%E0%B9%89%E0%B8%B3%E0%B8%88%E0%B8%B2%E0%B8%81%E0%B8%98%E0%B8%A3%E0%B8%A3/