# data[].attributes.body
Gdbfxcc

# data[].attributes.body
W związku z wizytą w NSP nr 97 oraz praktyką asystencką w SP nr 143, gdzie miałam okazję zgłębić swoją wiedzę na temat oceniania kształtującego, chciałabym w tym poście zawrzeć informacje na ten temat oraz podzielić się swoją refleksją.
Czym w ogóle jest ocenianie kształtujące? Strona internetowa CEO (Centrum Edukacji Obywatelskiej) podaje następującą definicję :
* Ocenianie kształtujące polega na pozyskiwaniu przez nauczyciela i ucznia w trakcie nauczania informacji, które pozwolą rozpoznać, jak przebiega proces uczenia się, aby: nauczyciel modyfikował dalsze nauczanie, uczeń otrzymywał informację zwrotną pomagającą mu się uczyć.
Tak więc jest to "coś więcej" niż standardowe ocenianie  polegające tylko na wystawianiu ocen w sześciostopniowej skali.  Oceny od 1 do 6 nie dają uczniowi żadnej informacji zwrotnej. Bo tak naprawdę czym jest otrzymana piątka ze sprawdzianu? Oznacza, że uczeń już wszystko potrafi? I odwrotnie - jeśli uczeń otrzyma ocenę niedostateczną to znaczy, że nie potrafi zupełnie nic? Każdy uczeń, zarówno ten najlepszy jak i najgorszy powinien otrzymać informację, w czym jest dobry i nad czym powinien jeszcze popracować. Ocenianie kształtujące skierowane jest na rozwój ucznia dzięki 5 strategiom:

1. Określanie i wyjaśnianie uczniom celów uczenia się i kryteriów sukcesu - uczniowie mają prawo wiedzieć czego oczekuje od nich nauczyciel. Znajomość celu zwiększa motywację uczenia się, gdyż uczniowie wiedzą co muszą zrobić by osiągnąć sukces. W tej strategii kluczową rolę pełni element "nacobezu" - na co będę zwracał uwagę podczas oceniania.

2. Organizowanie w klasie dyskusji, zadawanie pytań i zadań dających informacje, czy i jak uczniowie się uczą - ważne jest umiejętne zadawanie pytań, które stymulują myślenie, zachęcają uczniów do nauki i poszukiwania odpowiedzi. Nauczyciel nie "idzie" dalej z materiałem jeśli uczniowie nie są na to gotowi.

3. Udzielanie uczniom takiej informacji zwrotnej, która przyczyni się do ich widocznych postępów - udzielanie odpowiedzi na temat postępów w postaci wyczerpującego komentarza, zawierającego odpowiedzi na następujące pytania : co uczeń zrobił dobrze? Co należy poprawić? Jak należy to poprawić? Jak uczeń ma się dalej rozwijać?

4. Umożliwianie uczniom, by wzajemnie korzystali ze swojej wiedzy i umiejętności - proces nauczania = proces społeczny. Strategia ta wywodzi się z teorii, iż człowiek najlepiej uczy się w grupie, dlatego nauczyciel powinien aranżować lekcje w taki sposób, by uczniowie mogli pracować w parach bądź zespołach. Ta strategia zawiera również ocenę koleżeńską.

5. Wspomaganie uczniów, by stali się autorami procesu swojego uczenia się - odwołanie się do teorii konstruktywizmu i psychologii poznawczej, z której wynika, iż nauczyciel nie jest w stanie niczego nauczyć dziecka,  lecz dziecko uczy się samo. Bez motywacji ucznia, nie przyswoi on żadnej wiedzy. Dlatego ważne jest budowanie emocjonalnego zainteresowania przedmiotem oraz wzmacnianie w uczniach poczucia własnej wartości. Jak można sprawić by dziecko stało się odpowiedzialne za swój proces uczenia się? Po pierwsze nauczyciel może to osiągnąć poprzez stosowanie pytań kluczowych, które będą zachęcać uczniów do poszukiwania odpowiedzi. Po drugie sytuacje edukacyjne muszą odwoływać się do rzeczywistej wiedzy uczniów (odejście od wiedzy abstrakcyjnej).

Teraz zgodnie z wyżej opisanymi strategiami OK, chciałabym podzielić się swoją refleksją z praktyk oraz z wizyty w NSP nr 97.
1.Zarówno w jednej jak i drugiej placówce nauczycielka przed rozpoczęciem lekcji ustalała z dziećmi kryteria sukcesu oraz cel lekcji. W przypadku praktyk, czasami wszystko było ustalane przez uczniów, a czasami z braku czasu przez nauczycielkę.
2. Strategii numer dwa zupełnie nie zaobserwowałam podczas praktyk - nauczycielka była odgórnie zmuszona, aby realizować program i podstawę programową. Wydaje mi się, iż w placówce przy ul. Abramowskiego wygląda to lepiej, gdyż nauczyciele mają więcej swobody oraz uczniowie mają lekcje codziennie od 8 do 16, dzięki czemu można więcej z nimi zrobić.
3. W SP nr 143 nauczycielka dawała dzieciom informacje zwrotne -czasami były one wartościowe i rzeczywiście zawierały odpowiedzi na te cztery wyżej wymienione pytania, a czasami nie różniły się one niczym od "zwykłej" oceny.
4. Widać było, iż uczniowie ze szkoły, w której miałam praktyki pracują dużo w grupach. Podczas każdej mojej wizyty pracowali albo w dużych, albo w małych zespołach. Większość z nich potrafiła współpracować z rówieśnikami. Stosowali też ocenę koleżeńską - dwie gwiazdki, jedno życzenie. W NSP również widać było, iż uczniowie pracują cały czas w grupach - ławki były tak zaaranżowane, iż dzieliły uczniów na dwa zespoły, podczas pracy grupowej pracował każdy uczeń.
5. W pewnym stopniu zaobserwowałam tą strategię podczas praktyk,  ale uważam, iż nauczycielka za bardzo próbowała "wlać dzieciom olej do głowy" niż rzeczywiście angażować uczniów w proces uczenia się. Podczas wizyty w szkole na Abramowskiego, uczniowie musieli opisać zagrożenia i wyzwania dla małego dzidziusia oraz ich rówieśnika, a więc niezaprzeczalnie nauczycielka odwołała się do ich wiedzy rzeczywistej, nieformalnej.

Obserwując OK podczas praktyk odniosłam wrażenie, że system szkolnictwa i sztywna podstawa programowa bardzo przeszkadza w OK.

# data[].attributes.body
Podczas jednych zajęć miałyśmy okazję posłuchać o współpracy z rodzicami w Prywatnej Szkole Podstawowej nr 98 DIDASKO. Z tego co pamiętam, jednym z głównych problemów zaburzających ową współpracę jest roszczeniowość rodziców. Wymagają od szkoły dużo, a ich wkład jest z kolei niewielki. Z racji tego, iż mam młodszą siostrę, która właśnie uczęszcza do drugiej klasy podstawówki w szkole publicznej mogę stwierdzić, że zjawisko to jest niestety wszędzie wszechobecne. Wychowawczyni mojej siostry jest młodą nauczycielką, która niedawno ukończyła studia i widać, że rodzice "zjadają" ją na każdym kroku. Co ciekawe, najwięcej problemów mają rodzice, których dzieci najbardziej przeszkadzają na lekcjach i dokuczają rówieśnikom  w naprawdę brutalny sposób. Sytuacja, która dzieje się w klasie mojej siostry sprawia, że z jednej strony bardzo się boję pracować jako nauczyciel, ale z drugiej strony daje mi wiele do myślenie i już teraz mogę poszukiwać sposobów, które w przyszłości mogą pomóc mi współpracować z rodzicami. Znalazłam w internecie artykuł (poradnik)"Współpraca pomiędzy szkołą i rodzicem. Wsparcie procesu edukacyjnego" z którego chciałabym wypisać cenne dla mnie wskazówki.
1. Kreowanie współpracy pomiędzy rodzicami a szkołą - do nauczyciela należy :
*wykonanie pierwszego kroku w kierunku dobrej współpracy,
* odrzucenie uprzedzeń i gotowość do kontaktu z każdym rodzicem,
*przekonanie, że efektywność współpracy zależy od obu stron,
* tworzenie przyjaznej i spokojnej atmosfery rozmowy,
*angażowanie do współpracy wszystkich rodziców,
* przyjmowanie i spokojne analizowanie krytyki (to będzie dla mnie bardzo ciężkie zadanie, ale jestem tego świadoma :D),
* być otwartym na propozycje.
2. "Recepta" na dobrą współpracę z rodzicami:
*poznaj ucznia i jego środowisko rodzinne,
*bądź szczery i otwarty na komunikaty,
*wysłuchaj, pozwól się wygadać, okaż zrozumienie i troskę - bardzo ważne moim zdaniem, mówiliśmy o tym na współpracy z rodzicami i środowiskiem lokalnym,
*nie uważaj, że masz zawsze rację,
*przemyśl formę i treść rozmowy dobierając odpowiednie miejsce i czas,
*mów stanowczo o swoich wymaganiach,
*chcąc przekazać rodzicowi złe wiadomości zacznij od pozytywnych cech dziecka - to również moim zdaniem bardzo ważny punkt, nauczyciele często o tym zapominają, a przecież w każdym dziecku jest coś wyjątkowego i rodzic powinien widzieć, że nauczyciel to dostrzega,

3. Narzędzia wykorzystywane do współpracy z rodzicami:
* wywiadówki organizowane częściej niż 4-6 razy wciągu roku szkolnego,
*spotkania towarzyskie, umożliwiające lepsze poznanie przez rodziców panującej w szkole atmosfery - wydaje mi się, że chodzi o to, aby aranżować tak uroczystości szkolne, aby było w nich miejsce również dla rodziców, na przykład po przedstawieniu jest organizowany poczęstunek dla dzieci, ale brakuje miejsca dla rodziców. Może niezależnie od warunków da się to zmienić? Na przykład w postaci pikniku na trawie bądź na dywanie?
*dyżury konsultacyjne,
*spotkania z ekspertem,
*zebrania trójkowe - nie ma o tym wzmianki w poradniku, ale takie zebrania odbywają się w SP nr 143 (tam gdzie odbywałam praktyki), cały dzień przeznaczony jest na spotkanie z nauczycielem, rodzicem i dzieckiem. Rodzice dodatkowo wpisują się na listę, o której godzinie mogą przyjść. Uważam to za bardzo dobry pomysł - obecność ucznia jest wymagana, dbanie o intymność rozmowy.

4. Pomysł na "wywiadówkę" :)
Składniki: 1 nauczyciel, ok. 30 rodziców, 15 ławek, 30 krzeseł, 1 kg dobrych chęci, 50 dag uśmiechu, 50 dag wyrozumiałości, 1 kg otwartości
Przygotowanie dla nauczyciela:
*uśmiechnij się do rodzica - to twój sojusznik,
*przygotuj się do wywiadówki,
*stwórz  miłą atmosferę - poproś o zdjęcie płaszczy, zaaranżuj ławki w mniej szkolny sposób, podziękuj za przybycie, a może przygotuj jakieś atrakcje - kawa/ herbata,
* nie siedź za biurkiem - siądź z rodzicami,
*omów wyniki w nauce - problemowo,  a nie personalnie,
*rzeczowo przekaż sprawy organizacyjne/ przekaż "informator" dla rodziców,
*przedstawiaj i przypominaj o zasadach panujących w szkole,
*zaproponuj dyskusję w sprawach problematycznych (choć to może źle się skończyć),
*angażuj rodziców w sprawy klasowe
*proponuj pomoc rodzicom,
*przygotuj krótką prelekcję pedagogiczną dla rodziców - ale z tym bym się wahała, aby nie wyjść na moralizatora, nieomylnego nauczyciela.

Dodatkowo warto mieć wsparcie u nauczycieli z doświadczeniem - warto zapytać o radę.

PS Dużo pracy przede mną, ale jestem dobrej myśli

# data[].attributes.headline
Wizyta w Niepublicznej Szkole Podstawowej nr 97 (24.05.2017)

# data[].attributes.subject
Wizyta w Niepublicznej Szkole Podstawowej nr 97 (24.05.2017)

# data[].attributes.body
Zajęcia w tym dniu odbyły się w dość nietypowej formie,a mianowicie zamiast siedzieć w uczelnianych ławkach, poszliśmy z wizytą do NSP 97, mieszczącej się na warszawskim Ursynowie. Na początku miałyśmy okazję posłuchać pani dyrektor opowiadającej o placówce oraz chwilę z nią porozmawiać. Dowiedziałyśmy się, iż szkoła ta pracuje metodą projektów badawczych cyklicznie - kończą jeden projekt, rozpoczynają następny. Tematy są odgórnie narzucone, ale finalny przebieg zależy od dzieci (jak pokierują projektem). Dyrektor opowiedziała nam również, iż w NSP nr 97 stosuje się ocenianie kształtujące oraz wyjaśniła pokrótce, na czym owe ocenianie polega. Odnośnie samego oceniania kształtującego planuję zrobić oddzielny wpis, dlatego teraz nie będę się na ten temat rozpisywać :). Na koniec pani dyrektor pożegnała się z nami ciepłymi słowami i zaprosiła na lekcję do trzeciej klasy. Dzieci przywitały nas bardzo entuzjastycznie - mówiąc po kolei "dzień dobry" do każdej wchodzącej do sali osoby. Co było bardzo miłe i rozładowało pewne napięcie (jednak fakt, że do klasy nagle wchodzi 10 osób może szokować i blokować dzieci). Miałyśmy szczęście, gdyż uczniowie akurat rozpoczynali kolejny blok badawczy. Nauczycielka zapisała na tablicy dwa kluczowe hasła - "zagrożenia" i "wyzwania". Na sam początek poprosiła uczniów, aby zdefiniowali czym różni się zagrożenie od wyzwania. Dzieci aktywnie odpowiadały, a ich odpowiedzi były naprawdę inteligentne. Bardzo podobały mi się również informacje zwrotne, które nauczycielka wysyłała do dzieci po każdej wypowiedzi. Przykładowo : "Dziękuję Staś", "bardzo dobrze, że to zauważyłaś Jadziu". Takie komunikaty podkreślają tożsamość i ważność dziecka. Każdy komunikat brzmiał podobnie, ale do każdego było dołączone imię osoby, która odpowiedziała na pytanie i to w sposób naturalny. Następnie dzieci udzielały odpowiedzi na pytanie "jakie emocje mogą towarzyszyć zagrożeniom i wyzwaniom". Nauczycielka również starała się podkreślić indywidualizm - kiedy uczeń nie wiedział jak narysować daną emocję, inne dzieci podpowiadały mu, jednakże nauczycielka sprawiała wrażenie jakby nie słyszała tych głosów i koncentrowała się tylko na tym dziecku. Później w grupach, uczniowie mieli za zadanie opisać zagrożenia i wyzwania czyhające na maluszka oraz chłopca/ dziewczynkę w ich wieku. Kiedy uczniowie zajęli się pracy, my miałyśmy możliwość porozmawiania z nauczycielką oraz przyjrzeć się pracy dzieci.
Teraz wypiszę rzeczy, które wywarły na mnie duże wrażanie podczas wizyty:
* komunikacja nauczyciel - uczeń - bardzo naturalna, z szacunkiem. Nauczycielka traktowała dzieci jak osoby.
*dyscyplinowanie - zwracanie uwagi na pozytywne wzorce. Przykład - wychodząc z lekcji, w klasie zrobiło się zamieszanie, dzieci zaczęły głośno rozmawiać między sobą. Nauczycielka podniosła do góry rękę i nic nie mówiąc czekała na reakcje uczniów. Kiedy uczniowie zorientowali się o co chodzi, również zaczęli podnosić rękę i kończyli rozmowy. Co mnie bardzo zainteresowało, był fakt, że nauczycielka każdemu po kolei dziękowała za zrozumienie jej komunikatu. co pobudziło motywację reszty.
* praca w grupach
*brak dzwonków - tutaj nauczycielka powiedziała ważną dla mnie rzecz - trzeba dać dzieciom tyle czasu ile potrzebują, a dzwonek i nagłe zakończenie pracy sprawia, iż dzieci czują się nieważne.
*bloki badawcze - widać, iż dzieci potrafią pracować w grupach
*zaufanie względem uczniów i nauczycieli

Resumując, uważam, że wizyta w tej placówce była bardzo cenna. Różniła się od typowej lekcji w polskiej szkole na dość duży plus. Najbardziej wartościowe były dla mnie wyżej wymienione punkty.

PS przeglądając stronę szkoły, a dokładniej zakładkę "misja", w której widnieją cele placówki, mogę stwierdzić, że szkoła rzeczywiście sprawia wrażenie, iż o to dba.

# data[].attributes.body
Tutaj kolor biały z obrazem "Sroki" Moneta.

# data[].attributes.body
Wierszyki o danym kolorze (tutaj różowy), a po prawej stronie umieszczony obraz z pasującą do wierszyka barwą.

# data[].attributes.body
Dzisiejsze zajęcia były poświęcone kompozycji, na którą składa się: linia i punkt, kształt i bryła, kolor i walor, faktura, światłocień oraz perspektywa. Dowiedzieliśmy się co można robić z dziećmi, aby z zakresu edukacji plastycznej wynosiły trochę więcej niż wykonywanie infantylnych rysunków. Na początku każda z nas, odrysowała dynię przy użyciu jednego narzędzia (m.in. pastele suche, węgiel, tusz, marker, cienkopis). Mogłyśmy również wypełnić rysunek daną techniką , np. cieniowaniem. Efekt prac był ciekawy,  wszyscy wykonywali tą samą dynię, a finalnie każda z dyń się od siebie różniła.
Zobaczyliśmy też wykorzystanie kropki w malarstwie (pointylizm) na przykładzie "Niedzielnego popołudnia na wyspie Grande Jatte" G.Seurata i sztuki Aborygenów.  Dzieci również mogą stać się twórcami tego nurtu grając w mozaikę kolorów na stronie grydladzieci.edu.pl.
Poznaliśmy również książki dla dzieci przybliżające świat sztuki - "Linnea w ogrodzie Moneta" oraz "Chomik Wincent i świat sztuki". Zwłaszcza ta pierwsza zrobiła na mnie bardzo duże wrażenie. W książce są zawarte piękne ilustracje oraz dzieła impresjonisty C.Moneta. Szukałam również innych pozycji o sztuce dla dzieci i znalazłam między innymi "Od Giotta do Van Gogha", "Sztuka - kreatywne zabawy i gry", "Encyklopedia młodego artysty", "Van Gogh Kamil i słoneczniki", "Claude Monet i jego magiczny ogród". "Kolorek w świecie obrazów". Jak widać, na rynku są dostępne książki dla dzieci o sztuce, więc powinniśmy z nich korzystać i od najmłodszych lat uświadamiać o tym dzieci. Może, jeśli dzieci w tak młodym wieku uczyłyby się w "zabawowej" formie o historii sztuki, różnych nurtach itp. to w przyszłości lepiej by ją rozumieli, chętniej do niech sięgali i czuliby większą swobodę w interpretacji.

# data[].attributes.body
Na dzisiejszych zajęciach poznaliśmy kolejne wartościowe pozycje :
1. "Najwyższa góra świata" Anny Onichimowskiej - książka wpisana na Honorową Listę IBBY  im. H. Ch. Andersena. Ponadto, do tej listy w kategorii autor znajdują się  m.in. Irena Jurgielewiczowa  za „Tego obcego", Małgorzata Musierowicz za "Kwiat kalafiora", Katarzyna Kotowska za "Jeża". Wybrałam kilka pozycji, które sama w przeszłości miałam okazję przeczytać. Mam nadzieję, że w przyszłości uda mi się przeczytać wszystkie bądź przynajmniej większość z nich :)
2. "O zebrze która chciała być w kwiatki" Anny Onichimowskiej -  piękne ilustracje.
3. "Niesforny alfabet" Grzegorza Kasdepke - historyjki związane z każdą literą. Ładne ilustracje i przyjemny tekst. Zamieszczam zdjęcie z litery "O".
4. "Moje - nie moje" Liliany Bardijewskiej (autorka ta również została wpisana na Honorową Listę Ibby, jednakże za książkę "Dom ośmiu tajemnic").
5. "Rady nie od parady" Małgorzaty Strzałkowskiej - wierszyki z morałem. W pełniącym rolę wstępu tekście poetyckim autorka uświadamia odbiorcom, że każdy człowiek ma jakieś wady, a najłatwiej zacząć to zmieniać od siebie.

Powracając do Honorowej Listy Ibby im. H.Ch.Andersena chciałabym dodać, iż książki oceniane są w trzech kategoriach: tekst literacki, tłumaczenie, ilustracje. Na tej stronie można zobaczyć kto w danym roku i danym kraju trafił na listę - http://www.ibby.org/. Ponadto przejrzałam książki, które zostały wpisane na listę ze względu na ilustracje. W Polsce w 1976 roku w kategorii ilustrator został wpisany na listę Janusz Grabiański ("O krasnoludkach i o sierotce Marysi"). W internecie znalazłam kilka stron i muszę przyznać, że ilustracje są przepiękne, artystyczne.  Każda z nich wygląda jak "mini obraz". Z kolei w roku 2016 w Szwecji na listę została wpisana Anna Höglund za "Om detta talar man endast med kaniner" (Jeśli tak mówić tylko o królikach). Na mnie znalezione w internecie ilustracje wywarły mieszane uczucia. Z jednej strony są bardzo piękne, oniryczne i ukazują kunszt ilustratorki. Z drugiej są przerażające i przypominają sceny z horroru. W 2012 roku w Chorwacji na listę Ibby wpisano Bašić Zdenko za ilustrację do "Alicji w krainie czarów" ( Alisa u Zemlji čudesa). https://www.youtube.com/watch?v=3_CASCiZCGE.

# data[].attributes.headline
Od kamiennych tablic do e-booka, czyli o tworzeniu książek z dziećmi (26.04.2017

# data[].attributes.subject
Od kamiennych tablic do e-booka, czyli o tworzeniu książek z dziećmi (26.04.2017

# data[].attributes.body
Dzisiejsze zajęcia poświęcone były literaturze dziecięcej. Nie były to jednak klasyczne książki dla dzieci. Każda z zaprezentowanych pozycji czymś się wyróżniała. A dokładniej mówiąc, były to książki z następujących podziałów:
1. Książki obrazkowe (picturebook) - przykładem książek obrazkowych jest twórczość Tomasza Samojlika ("O Rety! Przyroda"). Z wcześniej poznanych mi picturebooków mogę wymienić serię o Ulicy Czereśniowej oraz "Miasteczko Mamoko".
2. Książka zabawka - są to między innymi rozkładane książki 3D.
3. Książka gra - ten typ książek wiąże się z wykonywaniem pewnych zadań. Przykładowa pozycja, która bardzo przypadła całej grupie do gustu - "Detektyw Pierre w labiryncie" Hiro Kamigaki.
4. Książka konwergencyjna
5. Książka z AR
6. Książka hipertekstowa - są to książki, do których trzeba coś dopowiedzieć, mają kilka wersji. Z dziećmi również można stworzyć taką książkę!
7. Lapbook - interaktywna książka. Jako przykład zamieszczam zdjęcie (na samym dole).

PS Wraz z siostrą stworzyłyśmy książkę na stornie storybird.com. https://www.storyjumper.com/book/index/39903466/5900fb5c457f0

DS. Cieszę się, że inspiracja się przydała...

# data[].attributes.headline
Szkoła Podstawowa nr 24 STO (12.04.2017)

# data[].attributes.subject
Szkoła Podstawowa nr 24 STO (12.04.2017)

# data[].attributes.body
Na zajęciach 12 kwietnia poruszyliśmy kwestie związane z wizytą w Szkole Podstawowej nr 24 na Bemowie. Nie byłam obecna podczas wizyty w tej placówce, jednakże chciałabym podzielić się swoją refleksją związaną z dokładnym przestudiowaniem strony internetowej szkoły oraz informacjami dostarczonymi na zajęciach. Po pierwsze, największe wrażenie zrobiła na mnie niezwykle szeroka oferta zajęć dodatkowych : gra na flecie, gry interakcyjne, informatyka dla smyka, mistrzowie kodowania, modelarstwo, mole książkowe, origami, plastyka, rzeźba, szycie oraz zabawki z koralików. Ciekawy jest również sposób zapisów na zajęcia pozalekcyjne. Każdy uczeń dysponuje tak zwaną "kartą wyboru", na której zapisuje zajęcia najbardziej dla niego interesujące. Na tej podstawie, ustala się indywidualny plan zajęć dodatkowych ucznia. Uczniowie mają 2 tygodnie by zdecydować czy chcą uczestniczyć na wybrane przez siebie przedmioty. Po tym czasie, nie mogą rezygnować z zajęć. Uważam, iż jest to dobry sposób by nauczyć dzieci odpowiedzialności za własne wybory. Z takiego założenia wychodzi również grono pedagogiczne SP nr 24, gdyż wymienia odpowiedzialność jako jedno z trzech najważniejszych wartości moralnych (razem z uspołecznieniem i dzielnością). Realizowanie tego założenia, można zaobserwować również podczas tygodnia paszportowego. Rok szkolny podzielony jest na pięć semestrów, a każdy z nich kończy się zaliczeniem. Nauczyciele w tym czasie pełnią dyżury i uczniowie mogą w tym czasie poprawiać swoje oceny. Bardzo ciekawe przygotowanie do studiów :).
W założeniach koncepcji programowej znalazłam wiele wartych uwagi zapisów. Jednym z nich jest dzień pracy indywidualnej. Niestety, koleżanki, które odwiedziły placówkę nie zdążyły się o to dopytać.

Pomimo tego, iż nie udało mi się odwiedzić placówki podczas wizyty 7 kwietnia, liczę, że będę miała na to jeszcze okazję. Z opowieści koleżanek oraz dr Sobierańskiej odniosłam wrażenie, że Szkoła Podstawowa nr 24 STO różni się od typowej polskiej szkoły i jest pewnego rodzaju wzorem do naśladowania.

# data[].attributes.headline
Gdzie sztuka łączy się z naturą (29.03.2017)

# data[].attributes.subject
Gdzie sztuka łączy się z naturą (29.03.2017)

# data[].attributes.body
Temat dzisiejszych zajęć brzmiał następująco "gdzie sztuka łączy się z naturą". Uważam, że były to bardzo wartościowe zajęcia, ponieważ przedstawiono nam techniki sztuki współczesnej, które jak wskazuje tytuł zajęć, łączyły się z naturą. Z ukazanych na zajęciach metod znana mi dotychczas była tylko sztuka 3D, jednakże land art, bio art, trash art poznałam dopiero dzisiaj (i bardzo się z tego cieszę, gdyż w mojej opinii jest to bardzo fascynujące). Ponadto po raz pierwszy miałam okazję "zetknąć się" z książkami dotykowymi, sztuką Aki Inomata oraz zobaczyć jak słoń wciela się w rolę artysty, a dokładniej malarza.
Najbardziej jednak zafascynowała mnie technika wyżej wymienionego land artu. Czym jest w ogóle land art? Według definicji podanej na wikipedii jest to działalność artystyczna, której obszarem działania jest przestrzeń ziemi, obszar środowiska naturalnego. Szukając ciekawych przykładów sztuki ziemi znalazłam prace  Christo i Jeanne Claude. Nie wszystkie zrobiły na mnie wrażenie, ale opakowane drzewa wyglądają w mojej opinii niesamowicie. Duet Claude opakował 178 drzew w Bazylei (miasto w Szwajcarii) płachtą srebrnej tkaniny, a kiedy projekt został rozebrany wszystkie materiały trafiły do recyklingu. Nie brakuje polskich artystów land artu. Jednym z nich jest Jarosław Koziara, którego prace możemy znaleźć na stronie http://koziara.art.pl/pl/.

Ponadto na zajęciach robiliśmy rysunki ręki w 3D. Dostaliśmy także rysunek ukazujący gałęzie i musieliśmy coś z tego utworzyć. Moja grupa zrobiła wulkan. Bardzo pobudzające kreatywność i wyobraźnię ćwiczenie.  Jestem ciekawa jak wykonałyby to dzieci.