# data[].attributes.headline
Τι συμβαίνει στον εγ

# data[].attributes.body
Τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των ατόμων με ΔΕΠΥ:Βίντεο που εξηγεί  πώς λειτουργεί  ο εγκέφαλος των ατόμων με ΔΕΠΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι ένα σύνδρομο που αναφέρεται σε άτομα, που αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες με την προσήλωση της προσοχής τους σε μία δραστηριότητα ενώ ενδέχεται, παράλληλα, να εμφανίζουν σωματική υπερδραστηριότητα.
Είναι τρεις φορές πιο συχνή στα αγόρια απ' ότι τα κορίτσια, προσβάλλοντας 1 στα 100 παιδιά κάτω των 11 ετών.

Οι ακριβείς αιτίες που προκαλούν το σύνδρομο είναι άγνωστες, όμως οι γενετικοί παράγοντες φαίνεται να παίζουν μεγάλο ρόλο.

Τα άτομα με ΔΕΠ-Υ χαρακτηρίζονται από απροσεξία, αδεξιότητα, δυσκολίες στην αφοσίωση στις σχολικές υποχρεώσεις ή τη συμμόρφωση σε υποδείξεις. Η διαταραχή μεταφράζεται ως ανικανότητα ρύθμισης της συμπεριφοράς. Συχνά, σχετίζεται με αρνητικές επιδόσεις στο σχολείο, καθυστέρηση (ελλείμματα) στη μάθηση και στην επικοινωνία.

Δείτε στο παρακάτω video τι συμβαίνει στον εγκέφαλο των ανθρώπων με ΔΕΠ-Υ:

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
συμπτωματα δεπυ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διασπαση προσοχησ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελλειμματικη προσοχη

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς λειτουργεί ο εγκέφαλος των ανθρώπων με ΔΕΠΥ (video)

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής ή/και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠ-Υ) είναι ένα σύνδρομο που αναφέρεται σε άτομα, που αντιμετωπίζουν σημαντικές δυσκολίες με την προσήλωση της προσοχής τους σε μία δραστηριότητα ενώ ενδέχεται, παράλληλα, να εμφανίζουν σωματική υπερδραστηριότητα. Είναι τρεις φορές πιο συχνή στα αγόρια απ' ότι τα κορίτσια, προσβάλλοντας 1 στα 100 παιδιά κάτω των 11 ετών.

# data[].attributes.headline
Συμπτώματα ΔΕΠΥ: ποι

# data[].attributes.body
Συμπτώματα ΔΕΠΥ: ποια είναι τα κύρια συμπτώματα και διαταραχές στα άτομα με ΔΕΠΥ

# data[].attributes.headline
Με ποιους τρόπους να

# data[].attributes.body
Με ποιους τρόπους να γίνει η διάγνωση σε άτομα με ΔΕΠΥ;

# data[].attributes.attachment_link.title
Ειδοποίηση ανακατεύθυνσης

# data[].attributes.headline
Τα κύρια προβλήματα 

# data[].attributes.body
Τα κύρια προβλήματα σε άτομα με ΔΕΠΥ

# data[].attributes.headline
ΔΕΠΥ: Αποτελεί   μια

# data[].attributes.body
ΔΕΠΥ: Αποτελεί   μια πολυπαραγοντική ψυχιατρική διαταραχή

# data[].attributes.headline
Φαρμακευτική αγωγή π

# data[].attributes.body
Φαρμακευτική αγωγή παιδιών με ΔΕΠΥ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Δήμητρα Διορίτου, Παιδοψυχίατρος

Βρίσκω χρήσιμο πριν ασχοληθούμε με τη φαρμακευτική της αντιμετώπιση, να δούμε κάποια στοιχεία για την ίδια τη ΔΕΠΥ.
Τι είναι λοιπόν η ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητας);
Σύμφωνα με τα Διαγνωστικά Κριτήρια της Αμερικάνικης Ψυχιατρικής Εταιρείας DSM-V (που χρησιμοποιούνται ευρέως για την ταξινόμηση των διαφόρων καταστάσεων) για να τεθεί η διάγνωση της ΔΕΠΥ θα πρέπει να υπάρχουν, για τουλάχιστον έξι μήνες, έξι ή περισσότερα συμπτώματα απροσεξίας από τα ακόλουθα :

α) δυσκολία του ατόμου που παρουσιάζει τη διαταραχή να εστιάσει την προσοχή του σε κάποια δραστηριότητα

β) δυσκολία στη διατήρηση της προσοχής

γ) δυσκολία στο να "ακούει"

δ) δυσκολία στην ολοκλήρωση μιας εργασίας

ε) δυσκολία στην οργάνωση εργασιών ή δραστηριοτήτων

στ) αποφυγή εργασιών που απαιτούν πνευματική προσπάθεια

ζ) απώλεια χρήσιμων αντικειμένων

η) εύκολη απόσπαση λόγω εξωτερικών ερεθισμάτων

θ) ξεχνά καθημερινές δραστηριότητες

ή/και έξι ή περισσότερα συμπτώματα Υπερκινητικότητας-Παρορμητικότητας, για τουλάχιστον έξι μήνες, από τα ακόλουθα :

α) κινεί νευρικά χέρια και πόδια

β) δύσκολα παραμένει καθισμένος

γ) κινείται με τρόπο ακατάλληλο για την περίσταση ή περιγράφει υποκειμενικό αίσθημα ανησυχίας

δ) δυσκολεύεται να ασχοληθεί με ήσυχες δραστηριότητες

ε) κινείται υπερβολικά

στ) μιλά υπερβολικά

ζ) πετάγεται να απαντήσει πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση

η) δεν περιμένει τη σειρά του

θ) διακόπτει και ενοχλεί.

Απαραίτητα πρέπει κάποια από τα συμπτώματα να ήταν παρόντα πριν από την ηλικία των 12 ετών και σε τουλάχιστον δύο πλαίσια, π.χ. σπίτι και σχολείο. Βασική προϋπόθεση για να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση είναι η διαπιστωμένη αρνητική επίδραση των συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ στον τρόπο που λειτουργεί το παιδί στην καθημερινότητα του (π.χ. σχολική απόδοση, κοινωνικές σχέσεις).

Τέλος, αποκλείεται η ταυτόχρονη παρουσία άλλων ψυχικών διαταραχών, αλλά δεν αποκλείεται η συνύπαρξη Αυτιστικής Διαταραχής (δηλαδή μπορούν να υπάρχουν την ίδια στιγμή οι δυο διαταραχές).
Είναι απαραίτητο να συνυπάρχουν τα συμπτώματα Απροσεξίας με τα συμπτώματα Υπερκινητικότητας-Παρορμητικότητας για να τεθεί η διάγνωση;
Όχι. Περιγράφονται τρεις τρόποι έκφρασης της Διαταραχής :

α) ΔΕΠΥ με προεξάρχοντα τα συμπτώματα Απροσεξίας

β) ΔΕΠΥ με προεξάρχοντα τα συμπτώματα Υπερκινητικότητας-Παρορμητικότητας

γ) ΔΕΠΥ-Συνδυασμένος Τρόπος έκφρασης Συμπτωμάτων.

Έτσι εξηγούνται οι διάφορες παραλλαγές της κατάστασης που μπορεί να παρατηρήσουμε (π.χ. ένα 'αφηρημένο' παιδί που δεν παρουσιάζει αυξημένη κινητικότητα ή ένα 'υπερκινητικό' παιδί με ικανοποιητική δυνατότητα συγκέντρωση ς κλπ).
Υπάρχουν διαφορετικές μορφές της ΔΕΠΥ ανάλογα με τη βαρύτητα των συμπτωμάτων;
Ναι. Περιγράφεται η 'ήπια', 'μέτρια' και 'σοβαρή' μορφή ΔΕΠΥ. Στην πιο ήπια μορφή παρατηρούνται ελάχιστα συμπτώματα ή και καθόλου, πέραν αυτών που απαιτούνται για να τεθεί η διάγνωση, ενώ η επίπτωση στη λειτουργικότητα του ατόμου είναι αμελητέα. Στη μέτρια μορφή περιγράφεται μια ενδιάμεση κατάσταση, ενώ στη σοβαρή μορφή υπάρχουν πολλά και έντονα συμπτώματα που επηρεάζουν σοβαρά τη λειτουργικότητα του ατόμου.
Υπάρχουν περιπτώσεις που αντιμετωπίζουμε την κατάσταση σαν να είναι ΔΕΠΥ ενώ δεν πληρούνται τα κριτήρια για ΔΕΠΥ;
Ναι. Περιγράφονται περιπτώσεις όπου παρόλο που δεν πληρούνται τα κριτήρια, η σοβαρότητα της κατάστασης και η έκπτωση που προκαλείται στη λειτουργικότητα του ατόμου είναι τόσο μεγάλη, που χρειάζεται να γίνει παρέμβαση. Χρειάζεται ιδιαίτερη προσοχή ώστε να μη γίνει κακή χρήση της δυνατότητάς μας αυτής και άσκοπη ή και λανθασμένη παρέμβαση.
Είναι η φαρμακευτική αγωγή ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης των συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ;
Θεωρώ σημαντικό να τονίσω ότι ο χειρισμός κάθε περίπτωσης καλό είναι να είναι ιδιαίτερος και προσαρμοσμένος ανάλογα με τις δυσκολίες και τις ανάγκες κάθε παιδιού. Η ερώτηση αυτή είναι δύσκολο να απαντηθεί με ένα γενικό τρόπο καθώς η αντιμετώπιση είναι σωστότερο να είναι εξατομικευμένη για την κάθε περίπτωση. Για να απαντηθούν τα ερωτήματα, που κάθε γονιός είναι φυσικό να έχει σχετικά με το θέμα της φαρμακευτικής αγωγής όσον αφορά το δικό του παιδί, είναι απαραίτητο να αποταθεί σε κάποιον Ειδικό, για να λάβει συγκεκριμένες απαντήσεις. Ο Ειδικός θα προτείνει τις κατάλληλες θεραπευτικές παρεμβάσεις που απαιτούνται σε κάθε περίπτωση και σε συνεργασία με τους γονείς θα ληφθεί η απόφαση για τους τρόπους αντιμετώπισης που θα εφαρμοστούν.

Απαντώντας γενικά πάντως θα λέγαμε πως η φαρμακευτική αγωγή είναι ένας από τους κύριους και αποτελεσματικότερους τρόπους που έχουμε στη διάθεσή μας σήμερα για να αντιμετωπίσουμε τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ.

Άλλοι τρόποι που συνήθως είναι καλό να εφαρμόζονται ταυτόχρονα με τη λήψη της φαρμακευτικής αγωγής είναι η εκπαίδευση σε μεθόδους τροποποίησης της συμπεριφορά ς, η εργοθεραπεία, η ειδική εκπαίδευση, η τροποποίηση των συμπεριφορών γονέων και εκπαιδευτικών.
Από τι εξαρτάται η επιλογή του τρόπου παρέμβασης;
Η επιλογή κάθε φορά των κατάλληλων παρεμβάσεων έχει να κάνει με το χρόνο που αποτείνονται οι γονείς στον Ειδικό για λήψη βοήθειας, την ηλικία του παιδιού, τη σοβαρότητα των συμπτωμάτων και την επίδρασή τους στην καθημερινότητα του παιδιού (σχολείο, σπίτι, κοινωνικές σχέσεις), το αν έχουν ήδη δοκιμαστεί κάποιες παρεμβάσεις στην πορεία και τι αποτέλεσμα είχαν, τη συνύπαρξη ή όχι κάποιων συνοδών καταστάσεων (π.χ. Εναντιωτική Προκλητική Διαταραχή, Διαταραχή Διαγωγής, Αγχώδεις ή Καταθλιπτικές Διαταραχές) και φυσικά την ίδια την επιθυμία καθώς και τη δυνατότητα για συνεργασία των γονέων και του ίδιου του παιδιού.
Αποτελεί "θεραπεία" η φαρμακευτική αγωγή;
Όχι με την έννοια της πλήρους και παντοτινής εξάλειψης των συμπτωμάτων μετά το πέρας της λήψης της.

Υπάρχουν ωστόσο κάποιες ενδείξεις ότι πιθανόν με κάποιες από τις φαρμακευτικές αγωγές να μειώνεται η ένταση ή ακόμα και η ίδια η παρουσία των συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ για μεγάλο χρονικό διάστημα μετά τη διακοπή του φαρμάκου.
Γιατί να επιλέξω τη φαρμακευτική αγωγή;
Η φαρμακευτική αγωγή βοηθά :

α) στο να μπορέσουν να λειτουργήσουν ικανοποιητικά οι υπόλοιπες θεραπευτικές παρεμβάσεις. Λαμβάνοντας το παιδί τη φαρμακευτική αγωγή, η οποία περιορίζει σε σημαντικό βαθμό τα συμπτώματα της υπερκινητικότητα ς-παρορμητικότητας-διάσπασης προσοχής, μπορεί να εκπαιδευτεί σε νέα πρότυπα συμπεριφοράς και να δουλευτεί ικανοποιητικά μέσα από τις διάφορες θεραπευτικές παρεμβάσεις

β) στο να μειωθεί σημαντικά η αρνητική επίδραση των συμπτωμάτων πάνω στη σχολική απόδοση, κοινωνικές σχέσεις και τους άλλους τομείς της καθημερινότητας του παιδιού

γ) στο να προληφθεί η εμφάνιση άλλων διαταραχών που συχνά συνυπάρχουν ή ακολουθούν τη ΔΕΠΥ. Τέτοιες διαταραχές μπορεί να είναι η Εναντιωτική Προκλητική Διαταραχή, η Διαταραχή Διαγωγής, η Κατάθλιψη, οι Αγχώδεις Διαταραχές.
Ποια φαρμακευτική αγωγή ενδείκνυται για την αντιμετώπιση της ΔΕΠΥ;
Στην Κύπρο αυτή τη στιγμή υπάρχουν δυο ουσίες που έχουν κύρια ένδειξη την αντιμετώπιση των συμπτωμάτων της ΔΕΠΥ :

A) Μεθυλφαινιδάτη (σε μορφή ταχείας και βραδείας αποδέσμευσης-Ritalin και Concerta αντίστοιχα) και

Β) Ατομοξετίνη (Strattera).

Σε κάποιες περιπτώσεις μπορεί να χρησιμοποιηθούν εναλλακτικά ή επικουρικά και άλλες φαρμακευτικές ουσίες, με στόχο την πλήρη κάλυψη των συμπτωμάτων ή αντιμετώπιση συνυπαρχουσών καταστάσεων όπως μπορεί να είναι η επιθετικότητα, καταστροφικότητα, συναισθηματικά σκαμπανεβάσματα (π.χ. Ρισπεριδόνη, Καρβαμαζεπίνη, Οξκαρβαμαζεπίνη, Βαλπροϊκό οξύ και άλλα).

Σε περιπτώσεις που πληρούνται τα διαγνωστικά κριτήρια για την παρουσία και άλλων διαταραχών χορηγείται ταυτοχρόνως η αντίστοιχη φαρμακευτική αγωγή, εφόσον τούτο κρίνεται σκόπιμο, πάντοτε κάτω από τον έλεγχο και τις οδηγίες του θεράποντα γιατρού.
Η επιλογή της κατάλληλης φαρμακευτικής αγωγής γίνεται πάντοτε εξατομικευμένα, ζυγίζοντας τα οφέλη και τα πιθανά μειονεκτήματα που μπορεί να προκύψουν από τη λήψη της. Για πόσο χρονικό διάστημα θεωρείται απαραίτητη η λήψη της φαρμακευτικής αγωγής; Απαραίτητη προϋπόθεση είναι η συνεχής και στενή συνεργασία με το γιατρό μας, ώστε να γίνονται οι κατάλληλες παρεμβάσεις και τροποποιήσεις στο σωστό χρόνο. Συνοψίζοντας, πριν την απόφαση για χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής για τη ΔΕΠΥ πρέπει:
Δεν υπάρχει κάποιος γενικός κανόνας όσον αφορά το θέμα αυτό. Η απόφαση λαμβάνεται εξατομικευμένα σε κάθε περίπτωση και σε συνεργασία με τους γονείς ή και το ίδιο το παιδί (αν είναι σε θέση να το πράξει) σύμφωνα πάντοτε με τις ανάγκες και δυσκολίες κάθε παιδιού. Η απόφαση στο συγκεκριμένο ερώτημα θα ληφθεί με διαφορετικό τρόπο για το είδος κάθε φαρμακευτικής αγωγής, λόγω του διαφορετικού τρόπου χορήγησης και του αναμενόμενου τρόπου δράσης σε κάθε περίπτωση. Όλα τα ενδεχόμενα θα πρέπει να εξηγηθούν ανοιχτά από το θεράποντα γιατρό και να συζητηθεί η κάθε επιλογή.

-να τεθεί με ασφάλεια η διάγνωση από τους κατάλληλους Ειδικούς

-να εκτιμηθεί η πιθανότητα εφαρμογής άλλων θεραπευτικών παρεμβάσεων (π.χ. Εργοθεραπείας, τροποποίησης συμπεριφοράς, ψυχολογικής υποστήριξης κλπ), φαρμακευτικής αγωγής ή και συνδυασμού των δύο (εξετάζουμε παράγοντες όπως την ηλικία του παιδιού, τη σοβαρότητα της κατάστασης, την παρουσία ή όχι συνοδών διαταραχών καθώς και όλων των στοιχείων που σχετίζονται με τη συγκεκριμένη κατάσταση του παιδιού)

-να γίνεται ενημέρωση των γονέων για τις διάφορες επιλογές που υπάρχουν

-να εξηγείται στο παιδί, στα πλαίσια της ηλικίας και των γνωστικών του ικανοτήτων, η διαδικασία και οι αποφάσεις που λαμβάνονται.

Τέλος, πρέπει να υπάρχει συνεχής παρακολούθηση του παιδιού και τακτική επαναξιολόγηση της κατάστασής του, με στόχο την πιθανή τροποποίηση των αρχικών θεραπευτικών επιλογών (σε περίπτωση που δε θεωρούνται πλέον επαρκείς κι επομένως χρειάζεται αλλαγή ή τροποποίηση τους).

Σχετικά Άρθρα

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΕΠ (Υ). Φαρμακευτική αγωγή των παιδιών με ΔΕΠΥ

# data[].attributes.attachment_link.description
Δήμητρα Διορίτου, Παιδοψυχίατρος Βρίσκω χρήσιμο πριν ασχοληθούμε με τη φαρμακευτική της αντιμετώπιση, να δούμε κάποια στοιχεία για την ίδια τη ΔΕΠΥ.

# data[].attributes.headline
ΔΕΠΥ:Πώς αναγνωρίζετ

# data[].attributes.body
ΔΕΠΥ:Πώς αναγνωρίζεται και πώς αντιμετωπίζεται;

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πώς αναγνωρίζεται, πώς αντιμετωπίζεται

Η υπερκινητικότητα, η παρορμητικότητα, η έλλειψη συγκέντρωσης είναι χαρακτηριστικά που λίγο πολύ εμφανίζουν όλα τα παιδιά. Υπάρχει, όμως, ένα όριο που τα συμπτώματα αυτά γίνονται παθολογικά και επιδρούν αρνητικά στην ανάπτυξή των παιδιών. Πότε, λοιπόν, θα πρέπει να ανησυχούν οι γονείς και πώς πρέπει να αντιδρούν;

Γράφει η Άρτεμις Γκίκα MD MSc PhD MRCPCH CCT(UK)

Παιδονευρολόγος, Επιστημονική Συνεργάτις Παίδων ΜΗΤΕΡΑ

Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής - Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) θεωρείται μία από τις συχνότερες νευροαναπτυξιακές διαταραχές της παιδικής ηλικίας. Στην πλήρη της μορφή, η διαταραχή περιλαμβάνει συμπτώματα που αφορούν στους τομείς της υπερκινητικότητας, διάσπασης προσοχής και παρορμητικότητας. Είναι σήμερα γνωστό ότι υπάρχουν παιδιά που εκφράζουν συμπτώματα υπερκινητικότητας και παρορμητικότητας χωρίς διάσπαση προσοχής, όπως επίσης και παιδιά που εμφανίζουν διάσπαση προσοχής χωρίς υπερκινητικότητα και παρορμητικότητα. Η ΔΕΠΥ εμφανίζεται στο 5%-7% των παιδιών σχολικής ηλικίας και είναι συχνότερη στα αγόρια. Είναι ενδεχόμενο πάντως η μικρότερη συχνότητα στα κορίτσια να οφείλεται στο γεγονός ότι τα κορίτσια εμφανίζουν λιγότερο συχνά υπερκινητικότητα και γι' αυτό στα κορίτσια η διάγνωση συχνά παραβλέπεται ή γίνεται αργότερα.

Τα χαρακτηριστικά ή πυρηνικά, όπως λέγονται, συμπτώματα της ΔΕΠΥ είναι η υπερκινητικότητα, η παρορμητικότητα και η διάσπαση προσοχής:

*** Σε ό,τι αφορά την υπερκινητικότητα, το παιδί χαρακτηρίζεται από έντονη ενεργητικότητα, που φαίνεται άσκοπη, κινείται συνέχεια, μεταπηδά από τη μία δραστηριότητα στην άλλη, κάνει συχνά ζημιές, είναι ανυπόμονο, απαιτητικό και δυσκολεύεται να δεχθεί κανόνες.

*** Σε ό,τι αφορά την παρορμητικότητα, το παιδί δεν έχει συναίσθηση του κινδύνου και φαίνεται ιδιαίτερα επιρρεπές σε ατυχήματα.

*** Σε ό,τι αφορά τη διάσπαση προσοχής, το παιδί δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί σε δραστηριότητες κατάλληλες για την ηλικία του, δεν εστιάζει σε λεπτομέρειες, φαίνεται να μην παρακολουθεί πάντα αυτά που του λένε, ξεχνάει ή χάνει συχνά τα πράγματά του. Η αδυναμία συγκέντρωσης αφορά τόσο στα μαθήματα όσο και σε "ευχάριστες" δραστηριότητες, όπως τα ομαδικά παιχνίδια, η ζωγραφική, οι κατασκευές, τα παζλ. Εξαίρεση αποτελεί η τηλεόραση και τα ηλεκτρονικά παιχνίδια, καθώς φαίνεται ότι ακόμα και τα παιδιά με διάσπαση προσοχής συγκεντρώνονται σε αυτά!

Απαραίτητο στοιχείο για τη διάγνωση της διαταραχής είναι η εμφάνιση των συμπτωμάτων σε περισσότερα του ενός περιβάλλοντα, δηλαδή τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο. Συχνά αναφέρεται από τους γονείς ότι το παιδί είναι υπερκινητικό και "άτακτο" στο σπίτι, αλλά "άψογο" στο σχολείο ή το αντίθετο. Αυτό είναι πιο πιθανό να οφείλεται σε ανεπιτυχείς συμπεριφορικούς χειρισμούς στο σπίτι ή στο σχολείο αντίστοιχα παρά σε πραγματική ΔΕΠΥ.

Είναι επίσης προφανές ότι τα χαρακτηριστικά συμπτώματα της ΔΕΠΥ είναι πολύ συχνά στην παιδική ηλικία και αφορούν σε κάποιο βαθμό όλα τα παιδιά. Ο βαθμός στον οποίο αυτά είναι παθολογικά, εξαρτάται μεταξύ άλλων από την ηλικία του παιδιού καθώς, για παράδειγμα, διαφορετικό επίπεδο συγκέντρωσης απαιτείται από ένα παιδάκι 4 χρόνων και διαφορετικό από ένα παιδάκι 7 χρόνων. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζονται στους ειδικούς συνήθως μεταξύ 3 και 7 χρόνων. Επιπλέον η αναγνώριση των δυσκολιών συχνά συμπίπτει με την ένταξη σε σχολικά περιβάλλοντα λόγω των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση και συμμόρφωση με τους κανόνες.

Το πρώτο βήμα για τη διάγνωση είναι για τους περισσότερους γονείς η συζήτηση των δυσκολιών με τον παιδίατρο, ο οποίος γνωρίζει πολύ καλά το παιδί, αλλά και τη δυναμική όλης της οικογένειας. Η επίσημη διάγνωση της ΔΕΠΥ γίνεται από ειδικούς (αναπτυξιολόγους, παιδοψυχιάτρους, παιδονευρολόγους) και περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη συμπλήρωση εξειδικευμένων ερωτηματολογίων από γονείς και εκπαιδευτικούς, τα οποία αξιολογούνται, αλλά και τη νευρολογική εκτίμηση του παιδιού για να αποκλειστούν πιθανές υποκείμενες οργανικές αιτιολογίες. Η ΔΕΠΥ σε αρκετές περιπτώσεις συνυπάρχει ή προκαλεί και άλλες δυσκολίες στο παιδί, όπως μαθησιακές δυσκολίες, διαταραχές λόγου, προβλήματα συμπεριφοράς, άγχος. Η αντιμετώπισή της επομένως πρέπει να είναι εξατομικευμένη και ολιστική, να προσαρμόζεται δηλαδή στις συγκεκριμένες ανάγκες του κάθε παιδιού και να περιλαμβάνει, όπου χρειάζεται, συνδυασμό θεραπευτικών παρεμβάσεων (εργοθεραπεία, ειδική αγωγή, λογοθεραπεία, ψυχοθεραπεία, συμβουλευτική γονέων).

# data[].attributes.attachment_link.title
Διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) - Πώς αναγνωρίζεται, πώς αντιμετωπίζεται

# data[].attributes.attachment_link.description
Πώς αναγνωρίζεται, πώς αντιμετωπίζεται Η υπερκινητικότητα, η παρορμητικότητα, η έλλειψη συγκέντρωσης είναι χαρακτηριστικά που λίγο πολύ εμφανίζουν όλα τα παιδιά. Υπάρχει, όμως, ένα όριο που τα συμπτώματα αυτά γίνονται παθολογικά και επιδρούν αρνητικά στην ανάπτυξή των παιδιών.

# data[].attributes.headline
Πείραμα : Στο βίντεο

# data[].attributes.body
Πείραμα : Στο βίντεο καταγράφεται η σύγκριση ανάμεσα σε δύο παιδιά εκ των οποίων το ένα έχει διαγνωστεί  με ΔΕΠΥ.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας - Attention Deficit Hyperactivity Disorder - ADHD) είναι μια διαταραχή που επηρεάζει τη συμπεριφορά. Σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 1 στα 10 παιδιά σχολικής ηλικίας έχει ΔΕΠΥ.

Στο βίντεο που ακολουθεί, θα δείτε ένα μοναδικό πείραμα. Η ψυχολόγος που ηγείται του πειράματος βάζει απέναντί της σε μια καρέκλα δύο παιδιά και απευθύνει στο καθένα ξεχωριστά τις ίδιες ακριβώς ερωτήσεις. Το ένα παιδί έχει διαγνωστεί με ΔΕΠΥ, ενώ το άλλο όχι.

Δείτε τις αντιδράσεις των δύο παιδιών, προσέξτε τις απαντήσεις τους και τον τρόπο που τις εκφέρουν (τόνος φωνής, αμεσότητα, διστακτικότητα κλπ) και προσπαθήστε να βρείτε ποιο από τα δύο παιδιά έχει Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας.

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εκδηλώνουν πολλές φορές συμπτώματα και από άλλες ψυχικές διαταραχές, όπως , και αντιθετική αρνητική διαταραχή. Επίσης, συχνά επιδεικνύουν χαμηλό επίπεδο αυτοπεποίθησης και μειωμένες κοινωνικές δεξιότητες. Πολλές φορές πέφτουν θύματα εκφοβισμού (bullying) στο σχολικό περιβάλλον και συμπεριλαμβάνονται πιο δύσκολα από τους συνομίληκούς τους σε κοινωνικές δραστηριότητες.

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι το ίδιο ευφυή και δημιουργικά παιδιά με τα άλλα παιδιά, αλλά συχνά οι γονείς πιστεύουν ότι η συμπεριφορά τους είναι "περίεργη" και "αλλοπρόσαλλη". Αυτό είναι λάθος. Σε κάθε περίπτωση μην βγάζετε ποτέ μόνοι σας ένα τέτοιο βιαστικό συμπέραμα. Αν υπάρχει κάτι που δεν καταλαβαίνετε στην συμπεριφορά του παιδιού, συμβουλευτείτε έναν εξειδικευμένο γιατρό. Τόσο η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας, όσο και ο , είναι διαταραχές που μπορεί να μην γίνουν εύκολα αντιληπτές από κάποιον που δεν ξέρει τι συμπτώματα παρουσιάζουν.

Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας: Συμπτώματα

Για να διαγνωστεί με ΔΕΠΥ ένα παιδί πρέπει να εμφανίζει τα συμπτώματα που θα δείτε παρακάτω για τουλάχιστον έξι μήνες.

Απροσεξία

Ο όρος απροσεξία αναφέρεται στην τάση του παιδιού να αποσπάται εύκολα. Είναι ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά στην Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Δείτε τι συμβαίνει στο παιδί:

Τα επαναλαμβανόμενα, απρόσεκτα λάθη είναι συμπτώματα της απροσεξίας. Η αδυναμία ενός παιδιού να δώσει προσοχή στις λεπτομέρειες, οδηγεί σε λάθη στο σχολείο και σε άλλους τομείς.

Το παιδί μπορεί να έχει πρόβλημα να εστιάσει στην δεδομένη εργασία που έχει μπροστά του. Αυτή μπορεί να είναι μια σχολική εργασία ή να είναι ένα παιχνίδι. Ένα παιδί με απροσεξία μπορεί να αρχίσει να βαριέται εύκολα αυτό που κάνει και να μην συγκεντρώνεται ποτέ σε αυτό.

Ένα παιδί που έχει απροσεξία λόγω ΔΕΠΥ μπορεί να έχει δυσκολία να ακούει προσεκτικά όταν του απευθύνουν το λόγο.

Επίσης, το παιδί έχει αδυναμία να ολοκληρώσει εργασίες. Αυτή η "αποτυχία" δεν οφείλεται σε άλλη αιτία, όπως η αντιδραστική συμπεριφορά, ή η αδυναμία να κατανοήσει τις οδηγίες.

Ένα παιδί με ΔΕΠΥ δεν μπορεί να διατηρήσει μια οργάνωση σε αυτό που κάνει.

Επίσης, δυσκολεύεται σε καταστάσεις που απαιτούν διαρκή πνευματική πίεση (πχ ένα πολύωρο διαγώνισμα στο σχολείο).

Λόγω της απροσεξίας, ένα παιδί με ΔΕΠΥ μπορεί να χάνει συχνά τα πράγματά του (βιβλία, παιχνίδια, μολύβια κλπ).

Έχει επίσης πρόβλημα να μην αποσπάται η προσοχή του από ένα "εξωτερικό" ερέθισμα. Για παράδειγμα, μπορεί να είναι στο δωμάτιο για να διαβάσει και να του τραβάνε την προσοχή τα φώτα των αυτοκινήτων, ή οι θόρυβοι απ' έξω.

Τέλος, το παιδί έχει προβλήματα μνήμης και ξεχνάει εύκολα πληροφορίες

Υπερκινητικότητα

Υπερκινητικότητα είναι ένα χαρακτηριστικό της ΔΕΠΥ που αναφέρεται σε μια υπερβολική κατανάλωση σωματικής ενέργειας και υψηλής δραστηριότητας. Δείτε τι συμβαίνει στο παιδί:

Το να καθίσουν σε μια θέση μπορεί να είναι κάτι "αφόρητο" για τα παιδιά με ΔΕΠΥ. Δεν αντέχουν την "απραγία" και συνήθως σηκώνονται μετά από λίγα λεπτά.

Το παιδί διαρκώς τρέχει, σκαρφαλώνει και πηδάει από ένα αντικείμενο σε άλλο, όταν θέλει να παίξει.

Οι πιο "ήρεμες" δραστηριότητες, όπως τα επιτραπέζια παιχνίδια, είναι κάτι που ένα παιδί με ΔΕΠΥ απλά δεν μπορεί να φέρει εις πέρας όπως πρέπει.

Λόγω υπερκινητικότητας, το παιδί συνηθίζει να μιλάει διαρκώς και ακατάπαυστα.

Παρορμητικότητα
Παρορμητικότητα είναι ένα καθοριστικό χαρακτηριστικό στην Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας. Αφορά τις ενέργειες του παιδιού που δεν τις έχει σκεφτεί διεξοδικά προτού τις κάνει. Δείτε τι συμβαίνει στο παιδί:

Θα σας διακόπτει συνεχώς για να απαντήσει σε μια ερώτηση, προτού καν προλάβετε να την ολοκληρώσετε.

Το παιδί δυσκολεύεται να "περιμένει τη σειρά του", όταν παίζει παιχνίδια ή κάνει άλλες δραστηριότητες.

Έχει τη συνήθεια να διακόπτει δύο άλλα άτομα που συνομιλούν μεταξύ τους, ή να παρεμβαίνει σε μια δραστηριότητα που κάνουν κάποιοι άλλοι, χωρίς εκείνο.

http://www.medicinenet.com ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΕΠΙΣΗΣ Διαταραχές λόγου στο παιδί: Άιτια, συμπτώματα, επιπλοκές και θεραπεία Δυσλεξία: Συμπτώματα στο παιδί - Δείτε πώς αντιλαμβάνεται τις λέξεις Γιατί πρέπει να ΜΗΝ λέτε στο παιδί ότι είναι υπέρβαρο - Τι πρόβλημα προκαλείτε Σχολείο: Πώς να διαχειριστούν οι γονείς το άγχος αποχωρισμού του μικρού παιδιού

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΕΠΥ: Συγκριτικό βίντεο με δύο παιδιά δείχνει πώς φαίνονται τα συμπτώματα [vid] - Iatropedia

# data[].attributes.attachment_link.description
Η ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας - Attention Deficit Hyperactivity Disorder - ADHD) είναι μια διαταραχή που επηρεάζει τη συμπεριφορά. Σύμφωνα με υπολογισμούς, περίπου 1 στα 10 παιδιά σχολικής ηλικίας έχει ΔΕΠΥ. Στο βίντεο που ακολουθεί, θα δείτε ένα μοναδικό πείραμα.

# data[].attributes.headline
ΔΕΠΥ:ακριβής ορισμός

# data[].attributes.body
ΔΕΠΥ:ακριβής ορισμός.Τι είναι; Τι σημαίνει;

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) - διεθνώς Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) - είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, η οποία συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή. Εμφανίζεται στο 5-7% του μαθητικού πληθυσμού με σχέση συνήθως 3:1 υπέρ των αγοριών. Αρκετοί επιστήμονες, ωστόσο, πιστεύουν ότι η συχνότητα εμφάνισης είναι περίπου η ίδια και στα δυο φύλα, με τη διαφορά ότι τα κορίτσια συχνά δεν είναι υπερκινητικά και διαχειρίζονται καλύτερα τη διαταραχή τους, γι αυτό και η διάγνωση μπορεί να διαλάθει ή να γίνει αργότερα. Παρόλο που πρόκειται για μια τόσο συχνή κατάσταση, η ΔΕΠΥ συνεχίζει να είναι ελάχιστα κατανοητή στην κοινότητα και να μην είναι αποδεκτή από όλες τις επιστημονικές και κοινωνικές ομάδες. Βέβαια, την τελευταία 5ετία έχουν ενταθεί οι προσπάθειες ενημέρωσης και ευαισθητοποίησης της κοινωνίας, αναφορικά με τη διαταραχή, από διάφορες επιστημονικές ομάδες και φορείς. Αν και είναι, όμως, η ΔΕΠΥ μια από τις πιο μελετημένες και τεκμηριωμένες παιδοψυχιατρικές διαταραχές παγκοσμίως, έχει συγχρόνως προκαλέσει τις περισσότερες συζητήσεις και εξακολουθεί να υποδιαγιγνώσκεται σε πολλές χώρες μεταξύ των οποίων και η Ελλάδα.

Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζονται στους ειδικούς συνήθως, μεταξύ 3 και 7 χρόνων. Η αναγνώριση του προβλήματος συμπίπτει, στις περισσότερες περιπτώσεις, με την ένταξη στο σχολείο, εξαιτίας των αυξημένων απαιτήσεων για συγκέντρωση της προσοχής, οργάνωση και συμμόρφωση στους κανόνες.

Τα χαρακτηριστικά (πυρηνικά) συμπτώματα της ΔΕΠΥ, δηλ. η διάσπαση προσοχής, η παρορμητικότητα και η υπερκινητικότητα, θεωρούνται τόσο κοινά στην παιδική ηλικία, που συχνά η διάγνωση παραβλέπεται, ενώ σε πολλές περιπτώσεις τα προβλήματα που η ίδια η ΔΕΠΥ προκαλεί στη συμπεριφορά, στην κοινωνική προσαρμογή ή στη σχολική απόδοση, αποδίδονται σε άλλες καταστάσεις που μπορεί να συνυπάρχουν. Έτσι η ΔΕΠΥ παραμένει συχνά αδιάγνωστη ή εσφαλμένα διαγνωσμένη ενώ, ακόμη και όταν γίνεται η σωστή διάγνωση, δεν εφαρμόζεται πάντοτε ένα ολοκληρωμένο μοντέλο συνδυασμού θεραπευτικών προσεγγίσεων που απαιτεί η αντιμετώπιση της.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελλειμματική προσοχή

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υπερκινητικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υπερκινητικό παιδί

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαταραχή ελλειμματικής προσοχής

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διασπαση ελλειματικης προσοχης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
παιδια με δεπυ

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαταραχή ελλειμματικής προσοχής υπερκινητικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ελλειμματική προσοχή - υπερκινητικότητα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αποσπαση προσοχης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υπερκινητικό παιδί

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
τεστ διασπασης προσοχης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
υπερκινητικό σύνδρομο

# data[].attributes.attachment_link.title
Τι είναι η ΔΕΠΥ;

# data[].attributes.attachment_link.description
Η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας (ΔΕΠΥ) - διεθνώς Attention Deficit Hyperactivity Disorder (ADHD) - είναι μια από τις συχνότερες νευροβιολογικές διαταραχές της παιδικής ηλικίας, η οποία συνεχίζεται, κατά ένα σημαντικό ποσοστό, και στην ενήλικη ζωή. Εμφανίζεται στο 5-7% του μαθητικού πληθυσμού με σχέση συνήθως 3:1 υπέρ των αγοριών.

# data[].attributes.headline
ΔΕΠΥ:Ποιοι είναι οι 

# data[].attributes.body
ΔΕΠΥ:Ποιοι είναι οι 3 κύριοι  τύποι της διάσπασης προσοχής και τα χαρακτηριστικά τους

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Δυσκολεύομαι να περιμένω τη σειρά μου και διακόπτω συχνά συζητήσεις. Στο σχολείο ξεχνάω ή δεν ακούω τις οδηγίες της δασκάλας. Σηκώνομαι από το θρανίο μου και περπατάω μέσα στην τάξη. Χάνω τα πράγματά μου και δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη τις εργασίες και τις δραστηριότητες μου. Γενικά κουράζομαι και απογοητεύομαι εύκολα. Όλοι μου λένε πως είμαι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά γιατί έχω ΔΕΠΥ Γιατί είμαι διαφορετικός από τα άλλα παιδιά;"

Αυτός είναι ο τρόπος με τον οποίο ένα παιδί με ΔΕΠΥ περιγράφει τον εαυτό του. Εξαιτίας της συμπεριφορά του αυτής συχνά έρχεται σε σύγκρουση με τους γονείς του γιατί, όπως του λένε, είναι διαφορετικός. Οι γονείς, κουρασμένοι από τις συνεχείς παρατηρήσεις των δασκάλων για την ανάρμοστη συμπεριφορά του παιδιού τους, συχνά το αντιμετωπίζουν σαν "προβληματικό".
Τι είναι όμως η ΔΕΠΥ; Πράγματι τα παιδιά με αυτή τη διαταραχή είναι "διαφορετικά";
Η διαταραχή ελλειμματικής προσοχής-υπερκινητικότητα (ΔΕΠΥ) γνωστή και ως υπερκινητικό σύνδρομο, είναι η συνηθέστερη νευροσυμπεριφορική διαταραχή της παιδικής ηλικίας. Τα παιδιά εμφανίζουν υπερκινητικές, απρόσεκτες και παρορμητικές συμπεριφορές οι οποίες δεν συνάδουν με την αναπτυξιακή τους ηλικία.

Τα συμπτώματα της ΔΕΠΥ αρχίζουν συνήθως κατά την πρώιμη παιδική ηλικία και μειώνονται καθώς φτάνουμε στην εφηβεία. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ εμφανίζουν μειωμένη προσοχή, υπερκινητικότητα και παρορμητική συμπεριφορά, η οποία είναι πιο έντονη σε παιδιά μικρότερης ηλικίας, δυσκολία στη συγκέντρωση και στην προσοχή, δυσκολία στον έλεγχο παρορμήσεων. Αυτά τα παιδιά παρουσιάζουν επίσης μεγαλύτερη δυσκολία με τη συμμόρφωση, εμφανίζουν ανάρμοστη συμπεριφορά, είναι πιο επιθετικά και βρίσκονται σε κίνδυνο για την ανάπτυξη διαταραχών όπως η αντιθετική προκλητική διαταραχή και η διαταραχή συμπεριφοράς.

Πιο συγκεκριμένα, η Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής-Υπερκινητικότητα χωρίζεται σε τρεις βασικούς τύπους:
Α. Απρόσεκτος Τύπος
- Συχνά αποτυγχάνει να συγκεντρώσει την προσoχή σε λεπτομέρειες ή κάνει λάθη απροσεξίας σε σχολικές εργασίες, τη δουλειά ή άλλες δραστηριότητες.

- Συχνά δυσκολεύεται να διατηρήσει την προσοχή σε έργα ή δραστηριότητες παιχνιδιού.

- Συχνά φαίνεται ότι δεν ακούει όταν του απευθύνεται ο λόγος.

- Συχνά δεν ακολουθεί μέχρι τέλους οδηγίες και αποτυγχάνει να διεκπεραιώσει σχολικές εργασίες ή άλλα καθήκοντα που του ανατίθενται στην τάξη ή στο σπίτι.

- Συχνά δυσκολεύεται να οργανώσει δουλειές και δραστηριότητες.

- Συχνά αποφεύγει, αποστρέφεται ή δείχνει απροθυμία να εμπλακεί σε έργα που απαιτούν σταθερή και διαρκή πνευματική προσπάθεια.

- Συχνά χάνει αντικείμενα απαραίτητα για εργασίες ή δραστηριότητες.

- Συχνά διασπάται πολύ εύκολα από εξωτερικά ερεθίσματα.

- Συχνά ξεχνά καθημερινές δραστηριότητες.
Β. Υπερκινητικός Τύπος
- Συχνά κινεί νευρικά τα χέρια και τα πόδια ή στριφογυρίζει στη θέση του.

- Συχνά σηκώνεται από τη θέση του μέσα στην τάξη ή σε άλλες περιστάσεις στις οποίες επιβάλλεται να παραμείνει καθισμένο.

- Συχνά τρέχει ή σκαρφαλώνει με τρόπο που δεν ταιριάζει σε χώρους ή περιστάσεις.

- Συχνά δυσκολεύεται να παίζει ή να συμμετέχει ήσυχα σε δραστηριότητες στον ελεύθερό του χρόνο.

- Συχνά βρίσκεται σε διαρκή κίνηση και ενεργεί σαν "κινούμενη μηχανή".

- Συχνά μιλά πολύ και ακατάπαυστα.
Γ. Παρορμητικός Τύπος
- Συχνά απαντά απερίσκεπτα πριν ολοκληρωθεί η ερώτηση.

- Συχνά δυσκολεύεται να περιμένει τη σειρά του.

- Συχνά διακόπτει ή παρεμβαίνει σε συζητήσεις-δράσεις των άλλων.
Συνοδά χαρακτηριστικά της ΔΕΠΥ
- Συναισθηματική αστάθεια

- Χαμηλή αυτοεκτίμηση

- Αναβλητικότητα

- Βαριέται εύκολα

- Συχνή απογοήτευση

Για να διαγνωστεί ένα παιδί με ΔΕΠΥ θα πρέπει να εμφανίζει 6 ή περισσότερα κριτήρια από κάθε κατηγορία για περισσότερους από 6 μήνες, και κάποια από αυτά να είναι παρόντα πριν την ηλικία των 7 ετών. Η ύπαρξη των συμπτωμάτων αυτών έχει ως αποτέλεσμα τη μείωση της λειτουργικότητας του παιδιού τόσο στο σπίτι όσο και στο σχολείο.

ΔΕΠΥ & αναπτυξιακά Στάδια παιδιού
1. Βρεφική-προσχολική ηλικία
Τα πρωταρχικά σημάδια της ΔΕΠΥ μπορεί να γίνουν εμφανή από τη βρεφική ηλικία και να θορυβήσουν τους γονείς. Δεν υπάρχουν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του βρέφους που παραπέμπουν ευθέως στην πιθανότητα ύπαρξης ΔΕΠΥ. Παρόλα αυτά, έρευνες έχουν δείξει ότι το 60% των παιδιών που διαγνώστηκαν στην παιδική ηλικία με ΔΕΠΥ ήταν υπερβολικά ανήσυχα ως μωρά και χαρακτηρίζονταν ως δύσκολα βρέφη. Ως βρέφη παρουσίαζαν δυσκολίες στις διατροφικές τους συνήθειες, δυσκολία στη μετάβαση από το γάλα στη στερεά τροφή και ασταθές ωράριο ύπνου, έντονο κλάμα χωρίς προφανή λόγο και αυξημένα επίπεδα κινητικής δραστηριότητας. Επιπρόσθετα, άργησαν να μιλήσουν και άργησαν να αποκτήσουν έλεγχο των σφιγκτήρων.

Τα πρώτα σημάδια τη διαταραχής εμφανίζονται από την νηπιακή ηλικία. Ειδικότερα, τα παιδιά αυτή της ηλικίας συχνά εμφανίζουν δυσκολίες στον συντονισμό των κινήσεών τους και αδεξιότητα. Εξαιτίας της παρορμητικότητάς τους έχουν περισσότερα ατυχήματα από άλλα παιδιά και χρειάζονται μεγαλύτερη επίβλεψη. Συνήθως αθετούν τους κανόνες που θέτουν οι γονείς ή οι νηπιαγωγοί. Εμφανίζουν καθυστέρηση στην ανάπτυξη του λόγου, όπως δυσκολίες στην άρθρωση και στη δομή του προφορικού λόγου.
2. Σχολική ηλικία
Η ΔΕΠΥ γίνεται πιο εμφανής στη σχολική ηλικία, όπου οι απαιτήσεις στο σχολείο αυξάνονται, το ίδιο και ο χρόνος που το παιδί πρέπει να μείνει συγκεντρωμένο και ακίνητο στην καρέκλα του. Τα παιδιά με ΔΕΠΥ σε αυτή την ηλικία παρουσιάζουν μαθησιακές δυσκολίες (ανάγνωση, μαθηματικά, ορθογραφία), είναι ασυνεπή στις υποχρεώσεις τους λόγω έλλειψης κινήτρων και παρορμητικής συμπεριφοράς. Επίσης, βιώνουν συνεχείς εμπειρίες αποτυχίας στο σχολείο, παρουσιάζουν χαμηλό αυτοέλεγχο και χαμηλή αυτοεκτίμηση. Τέλος, δεν είναι αποδεκτά στις παρέες των συνομηλίκων τους λόγω κακής χρήσης των κοινωνικών δεξιοτήτων και επιθετικότητας.
3. Εφηβεία
Στην εφηβεία συνήθως η υπερκινητικότητα και η παρορμητικότητα υποχωρεί και παραμένει η διάσπαση προσοχής. Τα βασικά χαρακτηριστικά των εφήβων με ΔΕΠΥ είναι η αίσθηση μόνιμης ανησυχίας, η χαμηλή αυτοεκτίμηση, η κατάθλιψη, η σχολική αποτυχία (συχνά εγκατάλειψη σχολείου), έντονα ακαδημαϊκά προβλήματα, εμπλοκή σε καβγάδες, παραβατικότητα, τα οποία είναι πιο εμφανή στο σχολείο.

Συμβουλές προς γονείς

Οι γονείς των παιδιών που έχουν ΔΕΠΥ συνήθως δυσκολεύονται να αποδεχθούν τη διάγνωση γιατί θεωρούν ότι το παιδί τους δεν είναι φυσιολογικό. Απενοχοποιήστε τον εαυτό σας και το παιδί σας, δεν ευθύνεστε για την ύπαρξη της ΔΕΠΥ. Πολύ βοηθητικό για τα παιδιά με ΔΕΠΥ είναι να έχουν οργανωμένο πρόγραμμα με ξεκάθαρους κανόνες και ρουτίνες, που το παιδί τα γνωρίζει εκ των προτέρων. Κάντε τις ασχολίες του ενδιαφέρουσες και κάντε συχνά διαλείμματα κατά τη διάρκεια μια δύσκολης δραστηριότητας. Εστιάστε στην επιθυμητή συμπεριφορά και επιβραβεύστε την καλή συμπεριφορά. Να είστε ακριβείς σε αυτό που ζητάτε και οι απαιτήσεις σας να είναι προσαρμοσμένες στις ικανότητες του παιδιού. Ασκήσεις υπευθυνότητας και οργάνωσης πρέπει να αποτελούν μέρος της καθημερινότητας των παιδιών (λίστα με ψώνια στο σούπερ μάρκετ, επιλογή από το προηγούμενο βράδυ των ρούχων, προετοιμασία τσάντας με βάση το πρόγραμμά του). Βοηθήστε το παιδί να κοινωνικοποιηθεί και να κάνει φίλους, είναι σημαντικοί. Και το πιο σημαντικό, αγαπήστε και αποδεχτείτε το παιδί σας με ΔΕΠΥ.

Για οποιαδήποτε περαιτέρω πληροφορία ή διευκρίνιση μπορείτε να καλέσετε στην "Eυρωπαϊκή Γραμμή Υποστήριξης Παιδιών 116111" ώστε να συζητήσετε με ψυχολόγο όλα αυτά που μπορεί να σας απασχολούν σε σχέση με το παιδί σας

Πηγή: Το Χαμόγελο του Παιδιού - Εκστρατεία "Πριν χτυπήσει το κουδούνι"
Bιβλιογραφία
Diagnostic and Statistical Manual of Mental Disorders, Fourth Edition. Washington, DC, American Psychiatric Association, 1994.

Gadow, K. D., & Nolan, E. E. (2002). Differences between preschool children with ODD, ADHD, and ODD plus ADHD symptoms. Journal of Child Psychology andPsychiatry and Allied Disciplines, 43, 191-201.

Klassen, F., Miller, A., Fine, S. (2004). Health related quality of life in children and adolescent who have diagnosis of attention-deficit/ hyperactivity disorder. Pediatr, 114, 541-547.

Koumoula, A. (2012). The course of attention deficit hyperactivity disorder (ADHD) over the life span. Psychiatriki, 23, 49-59.

Sadock, B., & Sadock, A. (2000). Comprehensive Text Book of Psychiatry. 7 the ed. Philadelphia: Lippincott, Wilkins (Chapter 2).

Taylor, Μ., O'Donoghue, Τ., & Houghton, S. (2006). To medicate or not to medicate? The decision-making process of western Australian parents following their child's diagnosis with an Attention Deficit Hyperactivity Disorder. International Journal of Disability, Development and Education, 53, 111-128

Yousefia, S., Soltani, A., & Abdolahianc, E. (2011). Parenting stress and parenting styles in mothers of ADHD with mothers of normal children. Procedia - Social and Behavioral Sciences, 30, 1666-1671.
Δείτε κι αυτό: ΔΕΠΥ: Πώς συνδέεται με τις συνήθειες του ύπνου Μαθησιακές δυσκολίες: Ορισμός - Αναγνώριση - Τρόποι αντιμετώπισης

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαταραχη ελλειμματικησ προσοχησ και υπερκινητικοτητασ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΔΕΠΥ: Ποιοι είναι οι 3 τύποι της και ποια τα χαρακτηριστικά τους

# data[].attributes.attachment_link.description
"Δυσκολεύομαι να περιμένω τη σειρά μου και διακόπτω συχνά συζητήσεις. Στο σχολείο ξεχνάω ή δεν ακούω τις οδηγίες της δασκάλας. Σηκώνομαι από το θρανίο μου και περπατάω μέσα στην τάξη. Χάνω τα πράγματά μου και δυσκολεύομαι να βάλω σε τάξη τις εργασίες και τις δραστηριότητες μου. Γενικά κουράζομαι και απογοητεύομαι εύκολα.