# data[].attributes.headline
Biografía de Primo de Rivera  resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.subject
Biografía de Primo de Rivera  resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.headline
De los grandes personajes de la historia selecciona 2 de ellos y resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.subject
De los grandes personajes de la historia selecciona 2 de ellos y resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.headline
Cambios en la Industria (revolución industrial), los medios de comunicación (ferrocarriles, aviones, barcos transatlánticos) 

# data[].attributes.subject
Cambios en la Industria (revolución industrial), los medios de comunicación (ferrocarriles, aviones, barcos transatlánticos) 

# data[].attributes.headline
¿Quiénes eran? Características, el contexto histórico, ¿Por qué se llama Generacion del 27?

# data[].attributes.subject
¿Quiénes eran? Características, el contexto histórico, ¿Por qué se llama Generacion del 27?

# data[].attributes.headline
Características. Autores Frida Kahlo, Gustavo Adolfo Bécquer, Francisco de Goya, etc.

# data[].attributes.subject
Características. Autores Frida Kahlo, Gustavo Adolfo Bécquer, Francisco de Goya, etc.

# data[].attributes.headline
Biografia de Francisco de Goya. Resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.subject
Biografia de Francisco de Goya. Resume su biografía. Incluye imágenes.

# data[].attributes.headline
De Eerste Spaanse Republiek werd geboren op 11 februari 1873 maar werd 23 maanden na de uitroeping van de Republiek op 29 december 1874 ontbonden waarna het Koninkrijk werd hersteld werd en Alfons XII tot Koning werd uitgeroepen.

# data[].attributes.subject
De Eerste Spaanse Republiek werd geboren op 11 februari 1873 maar werd 23 maanden na de uitroeping van de Republiek op 29 december 1874 ontbonden waarna het Koninkrijk werd hersteld werd en Alfons XII tot Koning werd uitgeroepen.

# data[].attributes.body
19th century, Democratic Monarchy, Revolutionary Six Year Period, Reign of Amadeo I, Political parties, conservative liberalism, Alfonso XIl, Cánovas

# data[].attributes.body
Ondanks dat het in Spanje was verboden was om naakte modellen te schilderen, schilderde Goya Maja. Één keer mét kleren, één keer naakt (zie Hieronder). Het was voor die tijd heel schokkend dat Maya, geen Griekse godin, maar een dorpsmeisje, de toeschouwer recht aankeek, zonder schaamte, terwijl ze naakt was. Goya moest daarom voor de Spaanse inquisitie verschijnen.

# data[].attributes.body
La Gloriosa of La Septembrina vond plaats in Spanje in 1868, wat resulteerde in het einde van de autocratische heerschappij van Isabel 2, waardoor er een constitutionele monarchie ontstond. Het succes van la Gloriosa markeert het begin van el Sexenio Democrático.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De geschiedenis van de Filipijnen wordt vooral getekend door de 400 jaar overheersing door andere landen. Eerst Spanje, daarna de VS en tot slot heel even ook Japan. De recente geschiedenis van de Filipijnen wordt dan weer vooral gekenmerkt door politieke instabiliteit, opstanden en rebellie.

Oorspronkelijke bewoners

De allereerste inwoners van het land waren de zogenaamde " negrito's", een zwarte bevolking die soms gelinkt wordt aan de aboriginals uit Australië. Ze werden al vrij vroeg naar de wouden in het binnenland verdrongen door de eerste migratiegolven van de proto-Maleiers (4000 v.C.) en later de Deutero-Maleiers (300 v.C.). De negrito's bestaan nog steeds maar zijn een minderheid waar de andere Filipino's op neerkijken.

400 jaar kolonialisme

Eigenlijk is er pas echt sprake van de Filipijnen zoals we die nu kennen sinds het begin van de kolonisatieperiode. Magellaan ontdekte de eilanden in 1521. Het zou nog tot 1565 duren vooraleer Spanje er in slaagde de Visaya's in handen te krijgen. Dat was het begin van zo'n 350 jaar Spaanse overheersing. De Spanjaarden hadden de eilandengroep intussen wel omgedoopt tot 'Las Islas Filipinas', naar de toenmalige Spaanse koning, Filips II.

In 1898 verklaarden de VS de oorlog aan Spanje. Die Spaans-Amerikaanse oorlog zou slechts enkele maanden duren. Maar het resultaat was wel dat volgens het vredesverdrag van Parijs Spanje de Filipijnen moest afstaan aan de VS. Daarmee begon de Amerikaanse periode van de Filipijnen.

In 1941 vielen de Japanse troepen de Filipijnen binnen. Daarmee kwam het land weer in nieuwe handen: na de Spanjaarden en de Amerikanen waren nu de Japanners aan de beurt.

Onafhankelijkheid en recente geschiedenis van de Filipijnen

Kort na het einde van de Tweede Wereldoorlog werden presidentsverkiezingen gehouden. Roxas won die en riep op 4 juli 1946 de onafhankelijkheid uit van de de Republiek der Filipijnen. De eerste jaren van de nieuwe republiek verliepen erg turbulent. Pas in 1961 brak een relatief rustige en economische stabiele periode aan.

In 1965 kwam president Ferdinand Marcos aan de macht, wellicht één van de meest beruchte periodes uit de geschiedenis van de Filipijnen. Aanvankelijk wist hij het volk voor zich in te winnen. Dat leidde tot zijn herverkiezing in 1969. Maar de machtswellusteling Marcos kreeg steeds meer autoritaire trekjes en het verzet tegen hem nam dan ook hand over hand toe. In 1972 voerde hij het oorlogsrecht in. De periode onder Marcos was er één van politieke en economische instabiliteit, guerrillero's, obscene corruptie, schending van de mensenrechten en schaamteloos eigenbelang. Toch slaagde hij er in stand te houden tot 1986. Cory Aquino won toen de verkiezingen en Marcos moest naar Hawaii vluchten, waar hij in 1989 zou sterven. Zijn flamboyante vrouw, Imelda Marcos, mocht in 1992 echter terugkeren. Tot ieders verbazing zou ze in 1996 deelnemen aan de verkiezingen en zelfs in het Congres verkozen worden.

Na Marcos

Aquino voerde de democratische spelregels weer in, maar slaagde er niet in om de stabiliteit terug te brengen. De corruptie tierde welig en de ene couppoging volgde de andere op. In 1992 volgde Fidel Ramos haar op. Hij slaagde er in relatieve stabiliteit te brengen, maar heel erg lang duurde dat niet. Hij kon zichzelf immers niet opvolgen en werd vervangen door Estrada die op zijn beurt door het aanhoudende en massale volksprotest de handdoek in de ring moest gooien in 2001. Hij werd opgevolgd door Gloria Macapagal-Arroyo die in 2006 ook kort even de noodtoestand invoert als reactie op een vermeende poging tot afzetting. Er volgen nog protesten en een mislukte staatsgreep. In 2010 wordt Arroyo niet herverkozen. Benigno Aquino III (aka Noynoy Aquino) wordt de nieuwe president. Benigno is de zoon van Cory Aquino.

# data[].attributes.attachment_link.title
De geschiedenis van de Filipijnen in vogelvlucht - Zuidoost-Azië Magazine

# data[].attributes.attachment_link.description
De geschiedenis van de Filipijnen wordt vooral getekend door de 400 jaar overheersing door andere landen. Eerst Spanje, daarna de VS en tot slot heel even ook Japan. De recente geschiedenis van de Filipijnen wordt dan weer vooral gekenmerkt door politieke instabiliteit, opstanden en rebellie.

# data[].attributes.body
Het woord romantiek wordt vaak gebruikt om een overdreven sentimentaliteit of alles wat naar liefdesrelatie verwijst aan te duiden. Afgezien van dat informele gebruik komt de romantiek overeen met een periode van literatuur die bloeide in Europa in de 19e eeuw. Dit was gekenmerkt door een sterk, individualisme en de verheerlijking van gevoelens en sommige idealen zoals liefde en vrijheid. De romantiek bereikte Latijns-Amerika waar het een relevante literaire beweging was voor de geschiedenis van het continent, omdat het door vrijheid als een van de fundamentele waarden te benadrukken. De onafhankelijkheidsprocessen van deze landen inspireerde en bevorderde de oprichting van de nationale republieken die we kennen tot de dag van vandaag.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Spaans-Amerikaanse Oorlog vond in 1898 plaats tussen Spanje en de Verenigde Staten. De Verenigde Staten steunden de Cubaanse opstandelingen tegen de Spaanse kolonisator en grepen de ontploffing van het Amerikaanse slagschip in de haven van Havana aan om militair tussenbeide te komen. Ook veroverden de VS de Filipijnen op de Spanjaarden, evenals Guam, het Spaans-Oost-Indië, en Puerto Rico, het andere deel van Spaans-West-Indië. De Spaans-Amerikaanse Oorlog ruimde de laatste resten op van het eens zo machtige Spaanse Rijk (buiten Spanje zelf) en markeerde het begin van de imperialistische politiek van de Verenigde Staten.

Uit onvrede over het Spaanse koloniale bewind waren Cubaanse opstandelingen in de jaren 1890 een guerrillastrijd begonnen tegen de Spanjaarden, met als inzet een onafhankelijk Cuba. Spanje was echter niet van plan de winstgevende kolonie op te geven en sloeg de opstand met harde hand neer. Geen van de strijdende partijen wist een beslissende overwinning te behalen, met als gevolg een slepende guerrillastrijd.

Gouverneur Valeriano Weyler besloot daarom in 1896 tot reconcentratie, waarbij de plattelandsbevolking massaal naar de grotere dorpen en steden werd gedreven, om daar in afgegrendelde concentratiekampen te leven. Wie zich verzette kreeg de kogel. Het doel was de rebellen alle middelen van bestaan te ontnemen, omdat ze de strijd alleen konden voortzetten met voedsel van de boerenbevolking. Als de akkers echter braak bleven liggen, zo redeneerde Weyler, zouden de uitgehongerde guerrilla's hun strijd snel opgeven. De reconcentrados bezweken in de kampen aan honger en ziekte. De gedwongen volksverhuizing stopte de landbouwproductie, zodat de voedselvoorraad zienderogen slonk. Op een bevolking van 1,6 miljoen zielen stierven uiteindelijk 20.000 burgers.

De strijd op Cuba haalde in de Verenigde Staten al gauw de voorpagina's van de sensatiepers, die met schreeuwende, vette koppen steevast aandacht aan misdaad, schandalen en ongelukken schonk, en dezelfde methode hanteerde om de wantoestanden op Cuba aan de kaak te stellen. Berichten over de rampzalige concentratiekampen wekten alom afschuw en sterkten veel Amerikanen in hun overtuiging dat het kolonialisme had afgedaan: de opstandelingen hadden recht op een onafhankelijk Cuba. Maar terwijl de boulevardpers Spanje als de boeman afschilderde, was de opinie blind voor de misdaden die de rebellen begingen. Het rooskleurige beeld van heldhaftige guerrilla's liet geen berichten toe over afpersing van de boerenbevolking, noch het platbranden van akkers en het plegen van aanslagen.

Het Witte Huis was aanvankelijk niet geneigd om tussenbeide te komen, maar toen de Cubaanse crisis in 1898 escaleerde, zag de Republikeinse president William McKinley zich genoodzaakt tot ingrijpen. Een eerste incident vond plaats op 9 februari, toen de New York Journal met een primeur kwam: het blad had de hand weten te leggen op een privébrief van de Spaanse ambassadeur Enrique Dupuy de Lôme, waarin hij Madrid verzekerde dat de Amerikaanse president te zwak was om Spanje tot de orde te roepen. Nog geen week later bereikte Washington het nieuws dat het pantserschip , dat op bevel van de president naar Cuba was gestuurd om Amerikaanse staatsburgers te evacueren als de situatie op het eiland uit de hand liep, in de haven van Havana was geëxplodeerd. Uiteindelijk kwamen 266 bemanningsleden om het leven. De boulevardpers was ervan overtuigd dat de Maine op een Spaanse zeemijn was gelopen. Beide incidenten deden de roep om tussenkomst alleen maar luider klinken. Spanje moest beseffen dat koloniale repressie en een aanslag als deze niet ongestraft konden blijven.

Onder druk van de pers, de publieke opinie en de Senaat besloot McKinley uiteindelijk om Spanje tot de orde te roepen. Op 27 maart eiste de president in een ultimatum aan Madrid een wapenstilstand, het sluiten van de concentratiekampen en wierp hij zichzelf op als bemiddelaar tussen Spanje en de guerrilla's. In de hoop een oorlog te vermijden accepteerden de Spanjaarden een staakt-het-vuren en stonden ze de reconcentrados toe naar hun huizen terug te keren, maar onderhandelingen gingen hun te ver, omdat deze onder Amerikaanse auspiciën onvermijdelijk zouden uitdraaien op onafhankelijkheid.

Washington nam geen genoegen met de Spaanse concessies, omdat de weg naar Cubaanse onafhankelijkheid op voorhand was afgesneden. President McKinley zag daarom geen andere mogelijkheid dan het Congres om een oorlogsverklaring te vragen. Op 20 april verleende het Congres de president toestemming om met geweld er tussen te komen als Spanje zijn troepen niet zou terugtrekken. Bovendien werd in het Teller-amendement vastgelegd dat de Amerikaanse tussenkomst niet mocht uitdraaien op annexatie van Cuba.

Historici vinden de humanitaire claim die Washington aanvoerde voor de interventie niet altijd geloofwaardig; andere motieven speelden zeker een rol. Om te beginnen was de Republikeinse Partij eind 19e eeuw in de ban geraakt van het Manifest Destiny, een stroming die volhield dat het lot de Verenigde Staten had voorbeschikt tot een grote mogendheid uit te groeien, die zich kon meten met de Europese imperia. Daarnaast hadden de ideeën van vlootadmiraal Alfred Thayer Mahan aan invloed gewonnen, die naar voorbeeld van het Britse Rijk pleitte voor een grote vloot met zowel koopvaardijschepen als slagschepen, en havens in het Caribisch en Pacifisch gebied nastreefde die een handelsimperium moesten samenbinden. Tot slot had een economische crisis in de VS begin jaren 1890 geleerd dat een overschot aan goederen op de binnenlandse markt desastreus was, dus zagen zakenlieden in de oorlog een middel om Spaanse kolonies over te nemen, die vervolgens als afzetmarkten voor Amerikaanse producten konden dienen.

Lang duurde de oorlog niet, want zowel de Spaanse vloot als de koloniale troepen bleken geen partij voor het veel modernere Amerikaanse leger, dat bovendien, door het optreden van kapitein Andrew Summers Rowan, een bondgenoot had gevonden in de troepenmacht van de Cubaanse opstandelingenleider Calixto García.

Het eerste oorlogsnieuws kwam echter uit de Filipijnen, een kolonie die evenals Cuba in handen was van de Spanjaarden. Op 1 mei slaagden Amerikaanse slagschepen onder leiding van commandant George Dewey erin de Spaanse vloot tot zinken te brengen in de Slag in de Baai van Manilla.

Vervolgens barstte de strijd op Cuba los, waar Amerikaanse soldaten op 1 juli de heuvels rondom de stad Santiago de Cuba omsingelden en kruisers de haven blokkeerden, waarna de ingesloten Spaanse vloot op 2 juli tijdens een ontsnappingspoging werd vernietigd. De Slag bij Santiago de Cuba was een grote overwinning voor de Amerikanen. Twee weken later gaf Santiago zich over aan de Amerikanen. Het Spaanse debacle was compleet toen de Verenigde Staten van de situatie profiteerden door ook de Spaanse eilanden Guam en Puerto Rico te bezetten. Binnen drie maanden was de strijd beslecht. Na bemiddeling van Frankrijk werd op 12 augustus een staakt-het-vuren gesloten.

President McKinley stond voor een dilemma. Moesten de Amerikanen de zwaarbevochten Spaanse kolonies weer uit handen geven of als oorlogsbuit behouden? Het Teller-amendement maakte annexatie van Cuba onmogelijk, maar de Amerikanen kwamen tijdens de vredesonderhandelingen in Parijs, die in oktober van start gingen, toch met harde eisen aanzetten: Puerto Rico en de Filipijnen moesten in ruil voor een afkoopsom Amerikaanse kolonies worden. De Spanjaarden zagen geen andere mogelijkheid dan de twee gebieden uit handen te geven, terwijl Cuba een onafhankelijke staat werd. Spanje was als de grote verliezer uit de strijd gekomen, maar de wereldhistorische betekenis is vooral dat de Verenigde Staten als nieuwe imperiale mogendheid ten tonele waren verschenen.

Op 10 december 1898 werd de Vrede van Parijs getekend waarmee officieel een einde kwam aan de oorlog.

# data[].attributes.attachment_link.description
De Spaans-Amerikaanse Oorlog vond in 1898 plaats tussen Spanje en de Verenigde Staten. De Verenigde Staten steunden de Cubaanse opstandelingen tegen de Spaanse kolonisator en grepen de ontploffing van het Amerikaanse slagschip in de haven van Havana aan om militair tussenbeide te komen.

# data[].attributes.body
(Wikipedia..)
The Sexenio Democrático or Sexenio Revolucionario (English: The six democratic or revolutionary years) is a period of 6 years between 1868 and 1874 in the history of Spain.

The Sexenio Democrático starts on 30 September 1868 with the overthrow of Queen Isabella II of Spain after the Glorious Revolution, and ends on 29 December 1874 with the Bourbon Restoration, when Isabella's son Alfonso XII became King after a coup d'état by Martínez-Campos.

The sexenio spawned the most progressive 19th-century Spanish constitution, the 1869 Constitution, the one dedicating the most space to the rights of the Spanish citizens.[1]

Three phases can be distinguished in Sexenio Democrático:

The Provisional Government (1868–1871) (September 1868 – January 1871)

The rule of King Amadeo I of Spain (January 1871 – February 1873)

The First Spanish Republic (February 1873 – December 1874)

The Sexenio Democrático was a politically very unstable period.

# data[].attributes.body
Romantiek, ontwikkelde zich in Europa in de tweede helft van de 18e eeuw, volledig ontwikkeld in de 19e eeuw. Gekenmerkt door de herwaardering van spontaniteit, fantasie en sentiment, waarbij de schrijver een subject is dat zijn individualiteit zijn persoonlijke zelf in de tekst kan uitdrukken.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1898: Los últimos de Filipinas is een Spaanse film uit 2016, geregisseerd door Salvador Calvo.

De film vertelt het verhaal van de opstand tegen het Spaanse garnizoen in het kustplaatsje Baler. 54 Spaanse soldaten verschansen zichzelf in de kerk San Luis Obispo de Tolosa, om zich te verdedigen tegen de Filipijnse opstandelingen.

Rolverdeling

Prijzen en nominaties

De film werd genomineerd voor negen Premios Goya, waarvan de film er één won.

# data[].attributes.attachment_link.description
1898: Los últimos de Filipinas is een Spaanse film uit 2016, geregisseerd door Salvador Calvo. De film vertelt het verhaal van de opstand tegen het Spaanse garnizoen in het kustplaatsje Baler. 54 Spaanse soldaten verschansen zichzelf in de kerk San Luis Obispo de Tolosa, om zich te verdedigen tegen de Filipijnse opstandelingen.

# data[].attributes.body
De man en vrouw van de romantiek zoeken geen logische verklaring voor de feiten van het leven, integendeel, ze proberen via intuïtie verbinding te maken met de waarden van de geest. Om deze reden is het een tijd waarin er voortdurend conflict is, vanwege de botsing die ontstaat die tussen idealen, aspiraties en de onvermijdelijke realiteit die mensen omringt.

Door deze ontgoocheling over het leven, over wat men heeft en wat werkelijk gewenst en geïdealiseerd is, ontstaan er verschillende houdingen: neiging tot eenzaamheid, somberheid, hopeloosheid en vele andere vormen, die aanleiding gaven tot het creëren van een reeks personages, zoals de bandiet, de piraat, de avonturier, de rebel, de fatale vrouw en de muze.

De literaire thema's waren liefde, vrijheid en dood, op een originele manier gepresenteerd in stijl en vorm.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=m_N_hGLK5Po

# data[].attributes.body
-Het isolement en de eenzaamheid van het individu, dat zich overgeeft aan zijn innerlijk en zich onderdompelt in zijn eigen gedachten.
- Individualistische geest , met de verhoging van de eigen persoonlijkheid.
-Het verlangen naar vrijheid
-Irrationalisme, dat te maken heeft met het bovennatuurlijke, magie en mysterie die de romantische geest aantrekken.
-De idealistische geest
-subjectivisme
-nationalisme
-angst en botsing met de werkelijkheid.

# data[].attributes.body
De liberaal-conservatieve , beter bekend is als de Conservatieve Partij , 1 ² was een politieke partij Spaanse gecreëerd door Antonio Canovas van het kasteel op het moment van het aanvragen van Alfonso XII aannemen dat de Spaanse kroon na het mislukken van de Eerste Republiek . Het bracht een gevarieerde groep mensen samen, van de aanhangers van Isabel II toen de Republiek arriveerde, tot de leden van de liberale unie die hij zelf had gevormd. In de eerste jaren van de geschiedenis was het bestaan ​​van de partij verbonden met Cánovas zelf.

# data[].attributes.body
De partij werd opgericht door Antonio Cánovas del Castillo aan het einde van de Revolutionaire Sexenio , in de periode 1874-1876. Het werd 'liberaal' genoemd vanwege het staatssysteem dat het verdedigde - altijd in overeenstemming met de grondwet van 1876 die Cánovas zelf had opgesteld - en ' conservatief ' vanwege het soort ideeën dat, ten tijde van het beheer van staatskwesties, zouden gaan regeren in Spanje. In de beginjaren kwamen de leden van de Conservatieve Partij uit oude formaties die hadden bestaan ​​tijdens het bewind van Elizabeth II : een belangrijk deel kwam van de uitgestorven Liberale Unie , ³ terwijl een ander deel afkomstig was van de eveneens uitgestorvenGematigde partij . Cánovas del Castillo domineerde jarenlang de Spaanse politieke situatie, tot de verkiezingen van 1881 .

In 1884 trad de Katholieke Unie toe tot de partij .

In 1885 ondertekende hij het pact van El Pardo met de Liberale Partij van Sagasta , waarbij beide partijen overeenkwamen om aan de macht te wisselen na de dood van Alfonso XII , wat gegarandeerd was dankzij de caciquile-netwerken die beide partijen in heel Spanje hadden en het toen radicale ideologieën - socialisme , anarchisme , republicanisme - door het verkrijgen van macht en het beëindigen van de monarchie .

Na de moord op Cánovas del Castillo door een anarchist in 1897, werd de leiding van de partij overgenomen door Francisco Silvela .

# data[].attributes.body
Gustavo Aldolfo Domínguez Bastida is geboren in Sevilla in 1836 en is overleden in Madrid in het jaar 1870. Hij was een Spaanse toneelschrijver en dichter. Hij wordt tot de bekendste schrijvers van de Spaanse romantiek gerekend. Zijn bekendste werken zijn de Rimas (rijmen) en de Leyendas (legendes) die tegenwoordig samen worden uitgegeven. Deze gedichten en verhalen vormen een onlosmakelijk onderdeel van de Spaanse literatuur en behoren tot de verplichte stof van middelbare scholieren in de Spaanstalige wereld.

# data[].attributes.body
Magdalena Carmen Frida Kahlo y Calderón was een Mexicaanse surrealistische kunstschilderes.

Frida schilderde over meerdere thema’s die een rol speelden in haar leven. Zo had zij veel belangstelling voor haar afkomst en erfgoed, maar voerde zij ook een innerlijke strijd rondom kinderloosheid en vrouwelijkheid. De grootste thema’s zijn echter het ongeluk dat haar op haar 18e bijna fataal is geworden en de scheiding van haar grote liefde en mede-kunstenaar Diego Rivera.

Frida Kahlo had relatief veel pech in haar leven. Als Frida zes jaar oud is wordt zij getroffen door polio, waardoor haar been en voet blijvend worden misvormd. Vanwege deze misvorming droeg Frida broeken en lange jurken, om het zoveel mogelijk te kunnen verbergen. Desalniettemin werd zij als kind uitgemaakt voor ‘Frida Hinkebeen’.

Frida wilde graag arts worden, maar al tijdens het eerste jaar van haar studie schilderde zij vooral portretten van haar medestudenten. Hoewel een familievriend haar talent opmerkt maakt zij in eerste instantie verder geen aanstalten voor een artistieke carrière.

Op haar 18e raakt ze zwaargewond bij een ongeluk tussen een bus en een tram wat ze ternauwernood overleeft. Door dit ongeluk was zij twee jaar aan bed gekluisterd, wat er mede voor heeft gezorgd dat ze veel is gaan schilderen. Door dit ongeluk kan Frida geen kinderen krijgen.

In 1929, als Frida 22 jaar oud is, trouwt zij met Diego Rivera. Hij zag haar talenten en heeft haar altijd aangespoord om te blijven schilderen. Hun huwelijk was echter zeer stormachtig en de twee scheidden in 1939. Frida schijnt ooit gezegd te hebben: “Ik had twee zware ongelukken in mijn leven; één waarin een tram mij aanreed, de andere was mijn man. Mijn man was de ergste.”

# data[].attributes.body
https://www.artsalonholland.nl/grote-meesters-kunstgeschiedenis/francis-goya-spaanse-kunst

https://nl.wikipedia.org/wiki/Francisco_Goya

# data[].attributes.body
Tijdens de periode 1868-1874, waarbij de Bourbonmonarchie was afgezet in Spanje, was Cánovas tot in april 1872 in de Cortes de leider van een kleine groep afgevaardigden die voor de aanstelling van prins Alfons van Bourbon, de zoon van de vroegere koningin Isabella II, tot nieuwe Spaanse koning waren.

# data[].attributes.body
Eind 1874 pleegde generaal Arsenio Martínez Campos een staatsgreep, waarna de Bourbonmonarchie werd hersteld onder het koningschap van prins Alfons, vanaf nu koning Alfons XII van Spanje. Cánovas had echter gehoopt dat Alfons na een oproep van het volk door de Cortes tot koning zou uitgeroepen worden en niet via een militaire staatsgreep. Hij aanvaardde de feiten echter en besloot, nadat hij eind 1874 door koning Alfons tot de nieuwe Spaanse premier benoemd werd, een nieuwe grondwet te schrijven. Die grondwet deed de koninklijke macht in wetgeving en regering toenemen, maar de fundamentele rechten van het volk werden gegarandeerd. De terugkeer van een gezagvolle overheid bracht de republikeinen terug naar de achtergrond.

# data[].attributes.body
Goya's schilderstijl behoorde tot de romantiek Goya schilderde in het  realisme en het impressionisme, maar was een voorloper van de moderne kunst, namelijk het expressionisme en het surrealisme.  Hij schilderde vaak zijn achtergrond wat vager, zijn voorgrond wat helderder.

# data[].attributes.body
https://www.youtube.com/watch?v=11yjltYYj9k

# data[].attributes.headline
Monumento de Miguel Primo de Rivera en Jerez de la Frontera, España

# data[].attributes.subject
Monumento de Miguel Primo de Rivera en Jerez de la Frontera, España

# data[].attributes.headline
Zie Powerpoint in Teams en in de portaal

# data[].attributes.subject
Zie Powerpoint in Teams en in de portaal

# data[].attributes.headline
Rebelión militar. Dónde, cuándo, cómo, por qué.

# data[].attributes.subject
Rebelión militar. Dónde, cuándo, cómo, por qué.

# data[].attributes.body
En 1975 no se deseaba la continuidad de la dictadura y el país clama por volver a un sistema democrático.

# data[].attributes.body
De Spaanse Joan Miró is beroemd vanwege zijn schilderijen met abstracte vormen die op speelse wijze lijken te zweven binnen de compositie. Net als zijn landgenoot Salvador Dalí was hij een toonaangevende kunstenaar binnen de stroming van het surrealisme. Zijn werken zijn één van de meest originele van de twintigste eeuw met veel fantasie en verbeelding. In de fantastische wereld van Joan Miro ontmoeten de schilderkunst en de dichtkunst elkaar. Vele andere schilders hebben zich door het werk van Miró laten inspireren.

# data[].attributes.body
Salvador Dalí (Figueras 1904-1989), de beroemde kunstenaar uit Spanje, wordt beschouwd als een van de belangrijkste vertegenwoordigers van het surrealisme. In zijn surrealistische werk combineert Dalí een naturalistische stijl met irrationele tamelijk bizarre thema's. Salvador Dalí heeft ook het logo van de Chupa Chups lolly's ontworpen. In de VS heeft Dalí ook gewerkt als adviseur en tekenaar voor Walt Disney,

# data[].attributes.body
La generación de autores vanguardistas surgió en 1927 con sus fundadores Pedro Salinas, Melchor Sánchez Almagro, Rafael Alberti y Gerardo Diego, quienes designaron un nombre para el grupo rindiendo homenaje al máximo exponente de la literatura barroca del Siglo de Oro, Luis de Góngora (1561-1627), dado que se cumplían 300 años de su fallecimiento. Surgió entonces el nombre de “generación del 27”.

Fuente: https://www.caracteristicas.co/generacion-del-27/#ixzz6pwjU7O1h

# data[].attributes.body
El desarrollismo is een economisch model, bedacht door Arturo Frondizi, toenmalig Argentijnse president. Desarrollismo wil zeggen dat er hoge belastingen op buitenlandse producten komen, zodat mensen meer binnenlandse producten kopen. Zodoende wordt de nationale economie gestimuleerd.

# data[].attributes.body
Medio jaren 1930 zou de grote verscheidenheid aan stijlen die voortvloeiden uit de beweging van de Generatie van '27 de onderlinge banden tussen de aanhangers geleidelijk al losser maken. De Spaanse Burgeroorlog zou er uiteindelijk definitief voor zorgen dat de groepering uit elkaar viel. Lorca en Hernandez vonden de dood, Alberti, Felipe, Cernuda en Salinas gingen in verschillende landen in ballingschap, Alonso en Diego bleven in Spanje en vonden uiteindelijk zelfs hun weg onder het Franco-regime.

Bron: wikipedia....

# data[].attributes.body
Na de Spaanse burgeroorlog, greep in 1939 Francisco Franco de macht als dictator van Spanje. Hij regeerde over Spanje tot zijn dood in 1975.

De ontwikkeling van de economie in de jaren veertig, na de Spaanse burgeroorlog was negatief. Er was crisis, net zoals in de rest van de Europese landen na de Tweede Wereldoorlog. De Spaanse crisis was echter nog erger en duurde langer dan de crisis in de andere landen. Dit kwam door de Spaanse burgeroorlog:

·        Er waren zware materiële verliezen. Er was een uitputting van de goud- en deviezenreserves. Hierdoor daalde de landbouwproductie met 20% en de industriële productie met 30%. Er was slijtage van de infrastructuur, met name de spoorwegen.

·        Spanje verloor ongeveer 1 tot 1,5 procent van de bevolking door de burgeroorlog. Dit is vergelijkbaar met Frankrijk en Italië door de Tweede Wereldoorlog.

In 1959 kwam er een plan van stabilisatie voor de Spaanse economie. Dit hield in dat de economie meer geliberaliseerd werd en er streng werd toegezien op de economie

De jaren zestig staan bekend als de jaren waarin de Spaanse economie een sterke groei meemaakte. Belangrijk was dat Spanje zich in 1959 aansloot bij het Internationaal Monetair Fonds en in 1961 bij de Organisatie voor Economische samenwerking en ontwikkeling

. De economische welvaart van Spanje werd het ‘’Spaanse wonder’’ genoemd. Na Japan groeide de Spaanse economie tussen 1959 en 1974 het sterkst van de hele wereld.

In de laatste jaren van het regime van Franco, 1973-1974, steeg de prijs van olie sterk. Dit was catastrofaal voor Spanje, want dat produceerde zelf weinig energie en moest het hebben van de import van olie. De oliecrisis zorgde voor het einde van de economische groei die was ingezet in de jaren zestig. Na de dood van Franco in 1975, hadden de politici moeite om goed met de oliecrisis om te gaan. In Spanje was er veel werkloosheid en een hoge inflatie. Het inflatiepercentage steeg naar 20 procent per jaar. De gemiddelde inflatie in Europa lag rond de 12 procent per jaar. Bij de eerste democratische verkiezingen in 1977 was de nationale schuld van Spanje 12 miljard dollar.

# data[].attributes.body
Afbeelding

# data[].attributes.body
Pablo Picasso was een Spaanse kunstschilder, tekenaar, beeldhouwer, grafisch kunstenaar, sieraadontwerper en keramist. Hij was een van de bekendste.

Pablo werd geboren aan de Plaza de La Merced in Malaga.
Reeds in 1890 schilderde Pablo in olieverf de Picador. Een stierenvechter in de arena. Vanaf 1894 hield Pablo een dagboek bij, waarin hij portretten en karikaturen tekende.
Uiteindelijk heeft hij nog meer grote interessante kunstwerken gemaakt.

# data[].attributes.body
Hij staat ook wel bekend om de blauwe periode. Hij begon alles blauw te verven nadat zijn beste vriend was overleden. Hij leefde van 1901-1904 in een depressie, dat was de oorzaak van blauwe periode.
Geometrische vormen. In 1907 trad Picasso toe tot een kunstgalerie in Parijs. Uiteindelijk werden zijn werken steeds meer verhandeld.
Hij heeft verschillende schilderstijlen gehad. Blauwe periode: tidens deze tijd leefde hij in armoede in Parijs. Hij maakt sombere schilderijen in donkere en sombere kleuren. Deze kleuren symboliseren de koude, de dood en kwetsbaarheid van bestaan.
Roze periode: Geleidelijk werd Picasso bekender en kreeg hij zijn eerste successen. Picasso werd minder somber, wat in zijn schilderijen tot uitdrukking kwam door het gebruik van zachte tinten blauw en roze. De onderwerpen van zijn schilderijen zijn in deze periode vaak geïnspireerd op het circus.
Kubistische periode: In Parijs kwam Picasso in aanraking met primitieve Afrikaanse en Polynesische beeldhouwwerken, die hem inspireerden tot het afbeelden van totemfiguren en masekers in zijn schilderijen. Picasso experimenteerde constant met nieuwe technieken en werkte aan een minder naturalistische , meer geometrische stijl

# data[].attributes.body
Het schilderij laat mensen in de stad Guernica zien tijdens het bombardement. Picasso wilde zelf geen uitleg geven op het schilderij.[2]

Het schilderij toont de chaos van een bombardement. We zien afgerukte ledematen, vlammen, een schreeuwende vrouw met een dode baby.[1] In totaal staan er zes personen door elkaar (vier vrouwen, een man en een kind) en daarnaast een paard en een stier.[3]

Ook de achtergrond is door elkaar, er is geen verschil tussen binnen en buiten. De mensen rennen in paniek uit hun huizen. Er is veel tegelijk te zien op het schilderij, bijvoorbeeld een paard dat in paniek een huis binnenstormt. Rechts valt iemand van het brandende dak. Een moeder huilt om haar dode kind.

# data[].attributes.body
Juan Gris wordt ook wel eens de classicist onder de kubisten genoemd. De kunstenaar werd op 23 maart 1887 geboren in Madrid onder de naam José Victoriano Gonzalez. Aanvankelijk volgde hij een opleiding tot ingenieur. In 1904 stapte hij echter over op de schilderkunst en kort hierna verhuisde hij naar Parijs. Daar nam hij de naam Juan Gris aan en sloot hij zich aan bij kring kunstenaars rond Pablo Picasso en Max Jacob (Bateau-Lavoir). Gedurende de eerste jaren van zijn verblijf in Parijs was hij erg arm en voorzag hij noodgedwongen in zijn onderhoud door (humoristische) tekeningen en stripverhaaltjes te maken voor verschillende tijdschriften.

Vanaf 1911 begon de Spanjaard ook olieverfschilderijen te maken. In 1912 maakte hij een bekend portret van Picasso.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
La censura cinematográfica en España no fue un invento de Franco. La primera normativa oficial se promulgó en 1912, y durante la dictadura de Primo de Rivera (1923-30) se acentuó. Se comenzaron a cortar o prohibir aquellas películas que cuestionaban los valores tradicionales de España y ofrecían una imagen peyorativa del país.

La mayoría eran extranjeras, ya que el cine español apenas hacía falta censurarlo: era tan conservador, tradicionalista y puritano como la sociedad que representaba, y completamente subordinado a la moral impuesta por la Iglesia católica.

Tras la proclamación de la República en 1931, la presión censora se relajó, pero no desapareció. Sin embargo, no fue hasta la victoria de Franco en la Guerra Civil cuando se institucionalizó definitivamente la censura. Hubo que esperar hasta la muerte del dictador y el advenimiento de la democracia para abolirla.

Mientras duró, se prohibieron títulos emblemáticos, se cortaron escenas y se manipularon diálogos. Estas son 14 claves para entender cómo funcionó la censura franquista:

1. Objetivo claro

La Junta Superior de Censura Cinematográfica tenía el objetivo de preservar los valores morales de las películas que se estrenaban en las salas españolas y controlar su contenido ideológico. Entre sus atribuciones estaban las de supervisar los guiones de la producción nacional, conceder los permisos de rodaje, otorgar las licencias de exhibición y calificar las películas por edades. Los filmes que no cumplían con los preceptos exigidos o se modificaban o eran prohibidos.

2. El doblaje como arma

El doblaje era una práctica obligatoria desde 1941, y fue el arma más poderosa de la censura franquista, ya que permitía ejercer un control absoluto sobre los diálogos, los sonidos e incluso la música.

3. Derecho de veto

La junta de censura estaba encabezada por el director general de Cinematografía, y la integraban representantes del Departamento de Propaganda, del Ejército y, en especial, de la Iglesia. Los delegados eclesiásticos tenían la última palabra en cuestiones de moralidad, pudiendo vetar películas aprobadas por los demás miembros de la junta. Todo lo relacionado con la patria, la religión y la familia era intocable.

4. En la lista negra

Durante los primeros años del régimen se marcó a todas aquellas personalidades del mundo del cine que habían expresado sus simpatías por la República. En 1940 se prohibió citar en la publicidad de las películas los nombres de veintinueve estrellas de Hollywood. Entre ellas estaban Chaplin, Bette Davis o Joan Crawford.

5. Lavado de cara

Cuando el rumbo de la Segunda Guerra Mundial cambió, el régimen también lo hizo. La rebautizada Junta Superior de Orientación Cinematográfica empezó a censurar películas que antes se habrían estrenado sin problemas, como las de propaganda abiertamente nazi. Al finalizar la conflagración, el lavado de cara ya se había producido: España era menos militarista y fascista, y más católica y anticomunista. Como consecuencia, un movimiento clave en la historia del cine como el Neorrealismo italiano, tachado de "filocomunista" por los censores, prácticamente se escamoteó a los españoles.

6. Disidencia interna

La creación del Ministerio de Información y Turismo en 1951 empezó a vigilar más de cerca las películas nacionales ante cualquier atisbo de disidencia entre los cineastas. Los directores Luis García Berlanga y Juan Antonio Bardem, este último adscrito al clandestino Partido Comunista, solían decir que fueron ellos los que inventaron la censura en el cine español, ya que antes no había sido necesaria. Bardem llegó a estar detenido por motivos políticos durante el rodaje de una de sus obras maestras, Calle Mayor (1956), y Berlanga, cansado de que sus guiones fueran continuamente modificados, propuso (sin éxito) que uno de los censores, un cura dominico, apareciese como coguionista en los títulos de crédito de su película Los jueves, milagro (1957).

7. "Cosas de americanos"

Con el cine que llegaba del exterior la censura se mostró mucho más permisiva, sobre todo en cuestiones políticas, aunque no todas las cintas pasaban el filtro. Mientras la trama no se desarrollara en España, no había peligro. "Son cosas de los americanos", solían apuntar los censores en sus informes.

8. Mano dura

Con el sexo no había piedad. Daba igual la nacionalidad, el prestigio o la popularidad de la película: la censura era implacable. Besos lúbricos, muestras de cariño efusivas, cuerpos muy desvestidos, bailes desenfrenados, sexo aparentemente "desviado", divorcio, adulterio, amancebamiento... Nada escapaba al ojo profiláctico del censor, sobre todo del eclesiástico. Las cintas, que ya de por sí solían llegar censuradas de sus países de origen (el llamado "código Hays" se venía aplicando en Hollywood desde 1934), eran analizadas escrupulosamente y clasificadas según una escala del 1 ("para todos los públicos") al 4 ("gravemente peligrosa"), pasando por el famoso 3-R ("mayores con reparos").

9. Momentos estelares

La persecución llegó a dar lugar a situaciones que rozaban el absurdo. Se calificó para adultos la película juvenil La gran aventura de Tarzán (John Guillermin, 1959) porque el cuerpo del hombre-mono podía "desviar peligrosamente la atención de los adolescentes de la sexualidad femenina". Pero el momento estelar de la actividad censora llegó con la película Mogambo (John Ford, 1953). Para evitar que se viera un caso de adulterio, a la junta no se le ocurrió otra cosa que, a través del doblaje, convertir al matrimonio protagonista en una pareja de hermanos. Sin embargo, como las imágenes eran muy elocuentes respecto a la naturaleza de su relación, lo que consiguieron fue transformar un adulterio en un incesto.

10. Un tímido aperturismo

1962 fue un año de cambio para el cine en España. El nombramiento del "progresista" Manuel Fraga Iribarne como ministro de Información y Turismo permitió una tímida relajación de la censura cinematográfica. Este hecho coincidió con la primera vez que se veía un biquini en una película española (en Bahía de Palma, melodrama de Juan Bosch). La permisividad fue más tímida de lo esperado, pero, aun así, se dieron algunos pasos. Un buen ejemplo es El verdugo (1963), la obra maestra de Berlanga, que se estrenó después de recibir numerosos cortes y críticas furibundas desde los sectores más inmovilistas del régimen.

11. Hacer la vista gorda

En los años sesenta, el régimen estimuló, a través de ayudas económicas, la creatividad de una generación de jóvenes cineastas salidos de la remozada Escuela Oficial de Cinematografía. El resultado de este apoyo fue la aparición del llamado "Nuevo cine español", que tuvo como máximos representantes al productor Elías Querejeta y al director Carlos Saura. Sus películas desafiaban la censura, pero, como tenían éxito en los festivales internacionales, se hacía la vista gorda. Proporcionaron prestigio internacional al país y, de paso, al estrenarse en el extranjero, jugosas divisas. Incluso Buñuel pudo volver a España y rodar la película Tristana (1970).

12. Viajes a Perpiñán

Los vientos de cambio no tardaron en variar de dirección a finales de la década. La expulsión de Fraga Iribarne de su cargo en 1969 y el nombramiento del opusdeísta Alfredo Sánchez Bella devolvieron la censura a sus tiempos más inquisitoriales. Fueron los años de las famosas peregrinaciones a Perpiñán. Los cinéfilos (y no tan cinéfilos, simples curiosos) se veían obligados a cruzar la frontera para poder ver películas prohibidas. Es el caso de El último tango en París (Bernardo Bertolucci, 1972), que llegó a exhibirse con subtítulos en castellano como deferencia hacia los españoles que llenaban los cines franceses cercanos a la frontera.

13. La generación del "destape"

Con la muerte de Franco en 1975, se pudo visionar el primer desnudo integral del cine español, protagonizado por María José Cantudo en la película La trastienda (Jorge Grau, 1976). Con ella se inició el llamado género del "destape". La cartelera se llenó de películas cuyo único reclamo eran los desnudos de las actrices "por exigencias del guion".

14. Último coletazo

Pero una cosa era permitir el estreno de intrascendentes comedias picantes y otra muy distinta películas con fuerte contenido político. En 1979, con la censura oficialmente abolida desde hacía dos años, se estrenó El crimen de Cuenca. La Guardia Civil, molesta por la imagen que se daba de ellos en el filme, abrió un consejo de guerra a su directora, Pilar Miró, y presionó al gobierno de Adolfo Suárez para que secuestrara la película. Gracias a un cambio de legislación, la realizadora fue juzgada y absuelta por un tribunal civil. De esta manera terminaban más de cuarenta años de censura institucional que dejó muchas víctimas por el camino: espectadores ninguneados, productoras arruinadas, distribuidoras perjudicadas y cineastas silenciados.

Este texto se basa en un artículo publicado en el número 564 de la revista Historia y Vida. ¿Tienes algo que aportar? Escríbenos a redaccionhyv@historiayvida.com.

# data[].attributes.attachment_link.description
La censura cinematográfica en España no fue un invento de Franco. La primera normativa oficial se promulgó en 1912, y durante la dictadura de Primo de Rivera (1923-30) se acentuó. Se comenzaron a cortar o prohibir aquellas películas que cuestionaban los valores tradicionales de España y ofrecían una imagen peyorativa del país.

# data[].attributes.body
Alles moest gecontroleerd worden voordat het gepubliceerd werd:
Films/muziek/tijdschrift/foto's/boeken.
Op twee onderwerpen werd het strengst gecontroleerd:
1. Seksualiteit (naaktheid)
2. politiek

Men wilde de katholieke samenleving houden zoals ze was. Ondanks dat er streng werd gecontroleerd, en er zware straffen stonden voor het tóch publiceren van deze dingen, werd het toch gedaan, hetzij in verhulde vorm:

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Women in Francoist Spain found traditional Catholic Spanish gender roles being imposed on them, in terms of their employment opportunities and role in the family. For Republican women, Francoist Spain was a double loss, as the new regime first took away the limited political power and identities as women which they had won during the Second Spanish Republic (1931-1939), and it secondly forced them back into the confines of their homes. Motherhood would become the primary social function of women in Francoist Spain.

Feminism in Spain would be co-opted by the regime, encouraging not liberation, but instead the engagement of pious domesticity. The Castilian Association of Homemakers and Consumers was unique in this period, for trying to co-opt the regime to support women's liberation from the inside.

Some women in the Communist Party of Spain would support violence against the state through armed resistance. Other women found themselves in prisons. Pregnant women in prison often had their children kidnapped by the state, in order for them to be placed in families that supported the government line. Many Republican women went into exile in this period, with a number of them working to support other women in the same position.

Francoist Spain was a Pseudo-fascist state whose ideology rejected what it considered the inorganic democracy of the Second Republic. It was an embrace of organic democracy, defined as a reassertion of traditional Spanish Roman Catholic values that served as a counterpoint to the Communism of the Soviet Union during the same period. It came into exist in 1939 following the end of the Spanish Civil War. Misogyny and heteronormativity where linchpins of fascism in Spain, where the philosophy revolved around and fixed gender roles that praised the role of strong male leadership. For women, the end of the Civil War represented a loss for women, and an introduction of a repressive regime specifically targeting them.

The fascist ideology entered as a framework to justify Franco's actions in overthrowing the Second Republic with a grounding in support of Falange española, which was created by José Antonio Primo de Rivera in 1934, with Franco assuming leadership of the party in April 1937. Franco used his status as head of Falange to become , fashioning himself as a political and spiritual leader who led the country in a Crusade against the secular forces of the Second Republic. The regime sought legitimacy through propaganda efforts, involving reclaiming elements of Spain's past. This included citing of Jerónimo Merola's 1587 work, República original sacada del cuerpo humano. It also borrowed from the works of Spanish intellectuals including Joaquin Costa, Angel Ganivet, and José Ortega y Gasset. It also tried to tie in modern Catholicism, and works such as Pius XII's Mystici corporis Christi published in 1943. This process was part of an effort to create the perception of a new Golden Age for Spain.

Spain was described during the mid-1950s as an example of the Leonine Ideal, and had support from Pope Pius XII in Rome. Pius XII was anointed Pope only a month before the end of the Spanish Civil War. Franco sent a telegram to Pius XII to congratulate him on his election, with the telegram being published in the daily monarchist newspaper ABC. Both Franco and Pius XII were vehemently anti-atheist Communist in their world views.

The truth of the Spanish women's experience in this period is not one experience, but many that continually juxtapose upon each other where various stories about their experiences have been highly politicized.

As a consequence of the Spanish Civil War, over a million Spaniards died, another million were forced into exile and an unknown number disappeared. Franco's regime would continue Civil War based reprisals until the end of World War II, with an estimated 200,000 people being executed by the regime or died in prison in that period for their alleged Republican links. Adolf Hitler provided support for Franco during the Spanish Civil War.

In the first days of the Francoist period, it was a crime to be a mother, daughter, sister or wife of a "red", and this could be punished with long prison sentences or death.

Women were subjected to economic reprisals by the regime. In Galicia, around 14,600 people were victims of such reprisals. Former Republican A Gudiña mayor Florinda Ortega Pérez was one such victim. The government confiscated her business and all her property, along with fining her 10,000 pesetas. This bankrupted her and forced her into exile.

Eugenics in Spain in the late 1930s and through to the 1940s was not based on race, but instead on people's political alignment with the regime. Ricardo Campos said, "the racial question during the Franco era is complex." He went on to say, "despite the similarities of the Franco regime with the Italian and German fascism and the interest that the eugenics provoked, the strong Catholicism of the regime prevented its defense of the eugenic policies that were practiced in the Nazi Germany." Campos went on to say, "it was very difficult to racialize the Spanish population biologically because of the mixture that had been produced historically." Vallejo-Nágera in his 1937 work, "Eugenics of the Hispanicity and Regeneration of the Race" defined Hispanicness around spirituality and religion. The goal was the "strengthening psychologically" of the phenotype. Because Catholicism was opposed to negative eugenics, the only way to fight the degradation was through repression of abortion, euthanasia and contraception. Doctors in Francoist Spain had two roles: to be moral protectors of Spanish reproduction and to provide science based medical services. This put male doctors in charge of women's birth control. When medical doctors in the Second Republic and early Francoist period defended birth control, it was on the eugenics grounds that it protected the health of both women and children, especially as it related to the spread of genetic disease and the spread of tuberculosis and sexually transmitted diseases.

Most of the resistance in Spain during the early Franco period was a result of guerrillas, who coordinated their activities in the interior both with political militants in exile and with militants in prison. Most of Spain's militant women who remained in Spain were in prison or had gone underground where they served as important figures in coordinating activities between all three groups. Prisons in this case proved invaluable for many militant women as they allowed them to rebuild their activist networks or create new networks. They were also one of the biggest sources of female resistance to the Franco regime by exercising daily resistance behind prison walls.

The 1940s and 1950s were a dark period in Spanish history, where the country was still recovering from the effects of the Spanish Civil War, where the economy was poor and people suffered a huge number of deprivations as a result of the loss of life and the repressive nature of the regime which sought to vanquish any and all remaining Republican support by going after anyone who had been affiliated with or expressed any sympathies towards the Second Republic.

The end of World War II meant Franco felt threatened by the extinction of other European fascist regimes on the continent. To ensure his and the regime's continued existence, he took more further steps to purge outward fascist elements. This resulted in increased lack of coherence for the regime's fascist based ideology. Steps included referring to the government as autoritarismo or régimen conservador de desarrollo ("conservative regime of development"), merging fascist organizations like Falange with more traditional, Catholic organizations to repress Falange's more overt fascist elements, and by not trying to portray the regime as aggressive towards other nations.

In the 1940s, women were barred from a number of professions. These included being a magistrate, diplomat, notary, customs officer, stock broker, and prison doctor. This was because women's primary job was to be a homemaker.

From the 1940s to the 1980s, families, religious figures, strangers could all report women to the authorities for violating female morality. These women then could then be imprisoned without a trial in reformatories. Examples of reasons women were incarcerated included "having gone with the comparsas of film artist Marisol" and "not obeying her mother. She likes the street a lot and does not want to work." In Barcelona during the 1940s, women had to be accompanied by men such as fathers, brothers or husbands if they wanted to be out on the street at night; they could not go out unaccompanied. Internal Spanish women migrants found life in Spain difficult during the 1940s, 1950s and 1960s as Francoist policy dictated they remain in the home. Unlike their husbands who could new develop social connections through outside employment, immigrant women were isolated having left behind their previous social support networks.

During the 1940s, the number of women in Málaga for crimes related to food acquisition sentenced to Caserón de la Goleta increased. The city itself had a severe food shortage and typhus was common. Women would get to the prison and happily suck on orange peels because that was more than was available on the streets of Málaga. The prison would not protect them from typhus and other diseases which continued to spread throughout the prison where women were put six to a room designed for two. During the 1940s and 1950s, Francoism said prisoners could be redeemed by the Church. Consequently, promulgating the faith was often made a condition of release. One rule required that for prisoners with children to receive subsidies, they needed to be married. As a result, many women got married behind bars and had their children baptized as Roman Catholics.

The most popular novels written by women in the 1940s and 1950s were romance novels ( Spanish: novelas rosas), outselling all other types of women's writings. These were not serious literary works, but were intended for mass consumption. The 1940, 1950s and 1960s were a period where the broader male dominated literary establishment refused to take women's literary efforts seriously. Francisco García Pavón asked in an interview about women's writings, "Are women's arms too weak for the oars of a great novel?" to which he basically answered yes. Consequently, there was very little serious criticism of women's writings and an erasure of their efforts in the immediate post war period. When their works were criticized, they were often compared only to works of other women in the past and found wanting. Some criticism in literary publications would comment on a female writers appearance, while taking very little note of her actual writings. When good women writers like Carmen Nonell were recognized, they were recognized in ways that sought to erase their gender.

Until the mid-1950s, Spain was crippled by an economic crisis coupled with a government imposed repressive society and culture that demanded uniformity and compliance. Starting in the 1950s, Spain started adopting a more consumerist economy. This would continue on into the 1960s and would play a role in introducing Spanish women to the new modern Western woman. This introduction would result in the eschewing of the concept of True Catholic Womanhood. The 1950s saw mass migration of people from the countryside to the city. The regime began to adapt their ideology to deal with this new urban reality. Many women made such moves with the hope that they could be more anonymous and avoid accusations of small towns of being "reds".

Prohibitions against the sale of contraception in Andalusia in the 1950s, 1960s and 1970s were largely ineffective as women had various means to try to limit the number of children they had. This was especially true for women engaging in sex outside of marriage at a time when that practice, along with having children when single, were highly condemned by the government. Women were willing to take risks to have sex for pleasure by using some form of birth control. For many married Andalusian women in the 1950s, 1960s and 1970s, there was a certain fatalism about the fact they would inevitably become mothers. It was difficult for them to try to negotiate family planning with their spouses. Starting in the 1950s, foreign movies in Spain presented women with images of beautiful and glamorous women who had their own agency. This image conflicted with the state presented image, which demanded women surrender agency to their husbands and fathers and become mothers. These movies also served to bring Spanish women out of their international isolation. They also helped feed a Spanish consumerist culture that challenged the regime.

By the 1960s, Francoist Spain had changed its definition of Catholic womanhood. Women were no longer only biological organisms existing for the sole purpose of procreation, but as beings for whom Spanish cultural meaning rested.

Despite being contraception being illegal, by the mid-1960s, Spanish women had access to the contraceptive pill. Women could be prescribed the pill by their doctors if they were married and could make a case that they had a gynecological problem which the pill could fix, but this reason could not be a desire to avoid being pregnant.

The 1960s marked an economic shift in Spain, as the country moved from an agrarian based economy of the rural countryside to an industrial based economy of the cities. This necessitated the introduction of women on a large scale into the Spanish workforce. The 1960s saw the same inequalities of the past, with most of the economic gains going towards the bourgeois while the poor were left destitute and unable to strike for better working conditions. Parts of rural Castile and still lacked roads, electricity and running water.

Starting in the 1960s, women's groups and feminists organizations began to emerge. Women's associations were tolerated by the regime but were not completely legal. During the 1960s and 1970s, the Women's Section aided in raising expectations of what was possible for women to accomplish by taking personal responsibility for their actions.

By the end of the 1960s, the destiny of women in Spain was changing as women increasingly began to express their dissatisfaction with state imposed patriarchy. Their dissatisfaction would play a large role in the later collapse of the regime following Franco's death.

The high-profile quarrels among leftist women and increasingly involvement of male dominated political organizations led to the creation in the 1970s of third-wave radical feminism in Spain, that was both similar and notably dissimilar to their American counterparts of the same name by being more explicitly socialist and politically focused on class in their orientation. These women would found Partido Feminista (PF) and Seminario Colectivo Feminista, an organization founded in 1976 as a result in a split inside PF.

Socialist Unión General de Trabajadores and Communist Comisiones Obreras were the two leading underground clandestine unions during the 1960s and 1970s. Women were involved with UGT as part of their opposition to the regime. Women were arrested and tortured for their involvement in the Francoist period. Security officers would insult women, questioning their status as both women and mothers.

In the Basque Country, both Basque and Spanish women would remain socially isolated until the 1970s when younger women began to push their way inside the dominant culture. This included going to bars and restaurants. Female internal migrants in the Basque country began to be accepted as more Basque than those who had lived in the region for generation, in part because they were more willing to become politically engaged on discussions of Basque nationalism. This political awakening also enabled these women to become more active in efforts to counter the regime.

Because abortion was illegal in Spain, during the 1970s, Spanish women who could afford it went to London to get abortions. Between 1974 and 1988, 195,993 Spanish women traveled to England and Wales to get an abortion. Women also went to the Netherlands in this period to have abortions. France was not an option, as at the time it required women who had abortions to be French residents and have resided in the country for at least three months. Women then needed to wait a week to reflect before they could get an abortion. An unknown number of women went to North Africa and Portugal for abortions.

Divorce in the late Franco period and early transition period was available via ecclesiastical tribunals. These courts could nullify marriage for a fee. Consequently, they were mostly only available to the rich. The Civil Courts would only be involved in separation procedures at the provisional level. The Catholic Church was actively opposed to civil divorce in the mid and late 1970s.

Women who had been behind Republican lines found themselves locked out from a number of professions just because of where they had lived. This included civil service jobs, teaching positions, journalism jobs, and places in professional organizations. It was not until later labor shortages that laws around employment opportunities for women changed. These laws passed in 1958 and 1961 provided a very narrow opportunity, but an opportunity, for women to be engaged in non-domestic labor outside the household.

The end of the Civil War, and the victory of Nationalist forces, saw the return of traditional gender roles to Spain. This included the unacceptability of women serving in combat roles in the military. Where gender roles were more flexible, it was often around employment issues where women felt an economic necessity to make their voices heard. It was also more acceptable for women to work outside the home, though the options were still limited to roles defined as more traditionally female. This included working as nurses, or in soup kitchens or orphanages. Overall though, the end of the Civil War proved a double loss for Republican women, as it first took away the limited political power and identities as women they had won during the Second Republic and it secondly forced them back into the confines of their homes.

With strict gender norms back in place, women who had found acceptable employment prior and during the Civil War found employment opportunities even more difficult in the post war period. Teachers who had worked for Republican schools often could not find employment.

Motherhood became the primary social function of women in Francoist Spain. Still, while motherhood played this critical societal role, it was one the regime only wanted to see perpetuated among those who shared in their political ideology. Children of mothers with leftist or Republican leanings were often removed from their care in order to prevent mothers from sharing their ideology with their offspring.

A law passed on 30 March 1940 meant Republican women could keep their children with them in prison until the child turned three years old. At this point, children were then put into state care to prevent the contagion of Republican thinking from spreading. The number of children removed from Republican mothers between 1944 and 1954 was 30,960. These children were not allowed to remain in contact with their families, and many found themselves in centers run by Auxilio Social. When mothers were released from prisons, they were often watched to make sure they were good mothers as defined by the state. Actively surveilled, many women lost custody of new children they had.

Republican mothers abroad addressed the problem of specifically being targeted by Franco's regime by created the Unión de Mujeres Españolas (UME) in France. The purpose of the organization was to legitimize political activity of mothers as being part of the broader efforts of "female consciousness." UME published a magazine called Mujeres Antifascistas Españolas. The publication linked Republican women in exile with those in Spain, including some who were in prison. It honored women's roles as front line combatants, and suggested the special role of motherhood made their voices more valuable when it came to speaking out against the problems of the Franco regime. This contrasted to the beliefs of Spanish Communist women in exile, which suggested mothers in this period should fade into the background, serving in roles that supported single women and men who could be more visible in the struggle against Franco. Communists emphasized a traditional view of motherhood espoused by Franco.

Sección Femenina de Falange worked to depict feminism as a form of depravity. It associated feminism with drug abuse and other evils plaguing society. State supported feminism, expressed through Sección Femenina, offered Isabel the Catholic and Teresa of Avila as symbols for Spanish women to look up. They had first been used by Francoist women during the Civil War, and reminded women that their role was to become mothers and to engage in pious domesticity.

Sección Femenina did things like creating agricultural and adult schools, sports centers and libraries. They organized cultural groups and discussion groups. They published their own magazine. They worked to preserve traditional rural life. All of this was done with the underlying goal of encouraging traditional womanhood, of remaining in the home as a good daughter, and later as a good wife and mother. The pride that women got in completing these domestic tasks associated with Sección Femenina's teachings has been described by Guiliana Di Febo as Christian feminism.

Some feminists in Franco's Spain tried to subvert government goals and change policy by becoming directly involved in government institutions. The Castilian Association of Homemakers and Consumers was one organization that attracted the type of feminist that believed that change should come from within. They became regime accepted vehicles for female dissent.

Women's rights

The ideological pillars for a New Spain in the Franco era became national syndicalism and national Catholicism. The Franco period saw an extreme regression in the rights of women. The situation for women was more regressive than that of women in Nazi Germany under Hitler. The legal status for women in many cases reverted to that stipulated in the Napoleonic Code that had first been installed in Spanish law in 1889. The post Civil War period saw the return of laws that effectively made wards of women. They were dependent on husbands, fathers and brothers to work outside the house. Women needed permission to do an array of basic activities, including applying for a job, opening a bank account or going on a trip. The law during the Franco period allowed husbands to kill their wives if they caught them in the act of adultery.

In March 1938, Franco suppressed the laws regarding civil matrimony and divorce that had been enacted by the Second Republic. The 1954 Ley de Vagos y Maleantes saw further repression directed at women, specifically those who were lesbians. The law saw many lesbians committed, put into psychiatric institutions and given electroshock therapy.

The Communist Party of Spain became the dominant clandestine political organization in Spain following the end of the Civil War. It would retain this position until the death of Franco saw PSOE replace it. Women were involved with the party, helping to organize covert armed resistance by serving in leadership roles and assisting in linking up political leaders in exile with those active on the ground in Spain. During the later parts of the war and at its conclusion, some women from POUM were coerced into making false confessions in Moscow courtrooms, and then sent to Soviet prisons. Their major crime was being Trotskyites. It was only during the 1950s and 1960s that some of those women involved with POUM and Trotskyite purges began to re-evaluate their role in them; their change of hearts only occurred after Stalinist Communism lost its prestige among leftist circles.

The end of the Civil War, and the victory of Nationalist forces, saw the return of traditional gender roles to Spain. This included the unacceptability of women serving in combat roles in the military. After the war, many milicianas faced difficulties. This included the general population being subjected to a propaganda war that ridiculed their involvement in the conflict. At the same time, the new government sought them out to put them in prison or torture them. Many fighters were also illiterate, and found this to be restrict later activities. This was coupled with restrictions placed on some when in exile in France that limited their opportunities. For those who remained politically active, they had to deal with open sexism in the Communist Party and in anarchist circles.

Some milicianas never retired. They instead continued active violence against the state as part of communist and anarchist cells, using terrorism like tactics. This included bombing Guardia Civil positions, robbing banks and attacking offices of Falanage. Women involved with this resistance effort included Victoria Pujolar, Adelaida Abarca and Angelita Ramis. These women, and women like them, served as go betweens for exiled leaders in France and those on the ground in Spain. They worked with Communist Party leaders to plan attacks.

Women's media, writing and art

Margarita Nelken, María Martínez Sierra and Carmen de Burgos had all been pre-Civil War feminist writers. Following the war, their work was subjected to strict censorship. Spanish feminists in Spain in the post Civil War period often needed to be active in exile. Works produced by these writers including by Carmen Laforet in 1945 and La mujer nueva in 1955, Primera memoria by Ana María Matute in 1960. Writings of some foreign feminists did find their way to Spain, including the Le deuxième sex published in French in 1947 by Simone de Beauvoir. Inside Spain, well connected, often aristocratic Spanish feminists were sometimes able to publish their works for domestic consumption by 1948. This includes works by María Lafitte, Countess of Campo Alanaga, and Lilí Álvarez. Works by Republican pre-war feminists like Rosa Chacel and María Zambrano, who continued to write from exile, also saw their works smuggled into Spain.

1. Jones, Anny Brooksbank (1997). Women in Contemporary Spain. Manchester University Press. ISBN 9780719047572.

2. ^ Rodrigo, Mercedes Yusta (2004). "Rebeldía individual, compromiso familiar, acción colectiva: las mujeres en la resistencia al franquismo durante los años cuarenta". Historia del presente (4): 63-92. ISSN 1579-8135.

3. ^ Isabel Ferrer Senabre (2011). "Canto y cotidianidad: visibilidad y género durante el primer franquismo". Trans. Revista Transcultural de Música (in Spanish) (15). ISSN 1697-0101.

4. ^ Junquera, Natalia (2019-02-28). "El mensaje oculto de las fotografías de las víctimas del franquismo". El País (in Spanish). ISSN 1134-6582.

5. ^ BARBARROJA, Cristina S. (24 February 2016). "María Teresa Carbonell, sonrisa y memoria del POUM". (in Spanish).

6. Jiménez, Alba Villén; Ignaciuk, Agata (2018). "¿Una pequeña revolución sexual?: Experiencias de sexualidad y anticoncepción de mujeres andaluzas entre los años cincuenta y ochenta del siglo XX". Dynamis: Acta Hispanica Ad Medicinae Scientiarumque Historiam Illustrandam. 38 (2): 303-331. ISSN 0211-9536.

7. Ballester, David (2003), ^ Els homes sense nom. L'exili i la clandestinitat de la UGT de Catalunya (1939-1976). Barcelona: Viena Edicions-Fundació Josep Comaposada.

8. ^ Ashton, John R.; Alvarez-Dardet, Carlos; Colomer, Concha; PEIRö, Rosana (2001-06-01). "Does the liberalization of abortion laws increase the number of abortions? The case study of Spain". European Journal of Public Health. 11 (2): 190-194. doi:10.1093/eurpub/11.2.190. ISSN 1101-1262. PMID 11420809.

9. ^ Cambronero-Saiz, Belén; Cantero, María Teresa Ruiz; Vives-Cases, Carmen; Portiño, Mercedes Carrasco (2007-01-01). "Abortion in Democratic Spain: The Parliamentary Political Agenda 1979-2004". Reproductive Health Matters. 15 (29): 85-96. doi:10.1016/S0968-8080(07)29295-X. ISSN 0968-8080. PMID 17512380.

10. ^ Martin Moruno, Dolorès (2010). "Becoming visible and real: Images of Republican Women during the Spanish Civil War". Visual Culture & Gender. 5: 5-15.

11. Schmoll, Brett (2014). "Solidarity and silence: motherhood in the Spanish Civil War" (PDF). Journal of Spanish Cultural Studies. 15 (4): 475-489. doi:10.1080/14636204.2014.991491. S2CID 143025176.

12. ^ Ryan, Lorraine (January 2006). Pelan, Rebecca (ed.). A Case Apart: The Evolution of Spanish Feminism. Feminisms within and without. Galway: National Women Studies Centre.

13. ^ Hochschild, Adam (2016-03-29). Spain in Our Hearts: Americans in the Spanish Civil War, 1936-1939. Houghton Mifflin Harcourt. ISBN 9780547974538.

14. ^ Reagan, Georgia Elena (2013). "Postmemory, feminism, and women's writing in contemporary Spanish novels set in the Spanish Civil War and Franco dictatorship". Graduate School. Masters Thesis. Louisiana State University and Agricultural and Mechanical College. 1.

15. ^ Martin-Dominguez, Javier (2017-08-22). "A British painter's nightmare in post-Civil War Spain". El País. ISSN 1134-6582.

# data[].attributes.attachment_link.description
Women in Francoist Spain found traditional Catholic Spanish gender roles being imposed on them, in terms of their employment opportunities and role in the family. For Republican women, Francoist Spain was a double loss, as the new regime first took away the limited political power and identities as women which they had won during the Second Spanish Republic (1931-1939), and it secondly forced them back into the confines of their homes.

# data[].attributes.body
In februari 1936 won het linkse volksfront de verkiezingen en werd de regering geformeerd tot link-rupublikeien. Binnen het leger liepen ondertussen de spanningen toe en ontstonden plannen voor een opstand. Op 16 juli 1936 vond deze opstand onderleding van Emilio Mola Vidal plaats. Ze veroverde de schiereilanden en deels het noorden van Spanje. Echter mislukte de opstand in grote steden als Barcelona en Madrid.

In de nacht van 18 op 19 juli benoemde preseident Manuel Azana de links-republikein José Giral Pereira tot minister-president. Giral deelde wapens aan het volk uit en de burgeroorlog barstte los. Azana hoefde echter niets van dit geweld te hebben en wilde het liefst aftreden. Frankrijk en Groot Brittanie weigerde te te helpen, Azana ervaarde deze actie als een dolkstoot in de rug van de Spaanse republiek.

Franco keerde op 19 juli terug uit Marokko. Het Marokkaanse leger  steunde de opstand en Franco wilde het leger overbrengen naar Spanje. Franco kreeg hulp van Italie en Duitsland voor het maken van een luchtbrug en kon zo het leger transporteren naar Spanje. Franco wilde eerst het zuidwestelijk deel van het land vedroveren en zo een verbinding maken met het noorden, wat in handen van de opstandelingen was. De opmars naar het noorden verliep spoedig. Merida werd gemakkelijk ingenomen en de verovering van Badajoz volgde spoedig. Elke inwoner, militair of burger die een wapen droeg ,werd geexecuteerd. In de arena van Badajoz zijn duizende aanhangers van links vermoord. Echter behoord dit tot een linkse mythen van de burgeroorlog.

In januari 1937 werd Malaga aangevallen. Franco kreeg hierbij hulp van Italie en Duitsland. Op 8 februari werd de stad ingenomen. Veel inwoners probeerde te vluchten, andere werden gexecuteerd.

Tijdens de veroveringen werd er veel bloedvergoten, 10 duizende burgers kwamen om het leven. In 1939 werd iedereen die geassioeerd werd met met de verliexende republieienden gexecuteerd.

Na veel strijd resulteerde de veroveringen van Franco in nationalistische didactuur. Vele Spanjaarden vluchten naar Zuid-Frankrijk.