# data[].attributes.body
ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

# data[].attributes.attachment_link.title
ΒΑΣΙΚΕΣ ΕΝΝΟΙΕΣ ΠΟΥ ΑΦΟΡΟΥΝ ΤΗ ΔΙΑΔΙΑΚΑΣΙΑ ΤΗΣ ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗΣ

# data[].attributes.headline
ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ :  

# data[].attributes.subject
ΟΠΤΙΚΟΑΚΟΥΣΤΙΚΟ ΥΛΙΚΟ :  

# data[].attributes.body
ΕΝΑ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝ ΒΙΝΤΕΟ ΓΙΑ ΤΗ ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ

# data[].attributes.body
Η ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ ΣΕ ΜΙΑ ΕΙΚΟΝΑ

# data[].attributes.body
ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΩΝΤΑΣ ΤΗ ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ :ΑΠΟ ΤΟ 300π.χ εως ΣΗΜΕΡΑ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πολλούς αιώνες αργότερα, το πείραμα του (17 ος αιώνας) έθεσε σε αμφισβήτηση τις απόψεις του Αριστοτέλη. Ο Helmont , αφού πρώτα ζύγισε προσεκτικά το κλαδί μιας ιτιάς και ένα δοχείο γεμάτο με στεγνό χώμα, φύτεψε το κλαδί στο χώμα και παρακολούθησε την ανάπτυξή του για πέντε χρόνια.

Στο διάστημα αυτό, η μόνη ουσία που πρόσθετε στο φυτό ήταν το νερό. Στο τέλος αυτής της περιόδου, αφαίρεσε το φυτό από το χώμα και το ζύγισε ξανά. Παράλληλα ζύγισε ξανά το χώμα, αφού πρώτα το είχε αφυδατώσει. Διαπίστωσε ότι η ποσότητα του χώματος που είχε καταναλωθεί ήταν πολύ μικρή σε σχέση με την αύξηση του βάρους του φυτού στη διάρκεια των πέντε χρόνων. Οι παρατηρήσεις του τον οδήγησαν στο συμπέρασμα ότι η πρόσληψη νερού από τα φυτά και όχι στοιχείων του εδάφους, είναι αυτή που οδηγεί στην αύξηση του βάρους τους .

Ο Helmont δεν διέθετε τα μέσα για να υπολογίσει την ποσότητα του αέρα που είχε χρησιμοποιηθεί από το φυτό στη διάρκεια της ανάπτυξής του. Αυτός είναι και ο λόγος που δεν μπορούσε να αντιληφθεί τη συμμετοχή του διοξειδίου του άνθρακα στην ανάπτυξη του φυτού.

Στη διάρκεια του ίδιου αιώνα, ο απέδειξε ότι , τον 18 τα πράσινα φύλλα είναι οι δομές του φυτού που σχετίζονται με τη σύνθεση της τροφής τους. Ο ο αιώνα, απέδειξε ότι τα φυτά χρησιμοποιούσαν κατά τη συνθετική τους δραστηριότητα και συστατικά της ατμόσφαιρας.

Λίγο αργότερα, ο Άγγλος χημικός ανακάλυψε, μέσα από μία σειρά πειραμάτων, ότι τα φυτά απορροφούν διοξείδιο του άνθρακα και απελευθερώνουν οξυγόνο και ότι ένα φυτό και ένα ζώο μπορούν να επιβιώσουν για ένα σύντομο χρονικό διάστημα αν τοποθετηθούν σε ένα κλειστό γυάλινο δοχείο.

Ο Joseph Priestley έβαλε ένα ποντίκι και ένα κερί αναμμένο μέσα σε ένα σφραγισμένο γυάλινο δοχείο ( a ). Μετά από λίγες ώρες παρατήρησε ότι το ποντίκι πέθαινε και το κερί έσβησε ( b ). Στη συνέχεια έκανε και ένα δεύτερο πείραμα. Μέσα στο γυάλινο δοχείο, τοποθέτησε ένα κερί αναμμένο, ένα ποντίκι και ένα φυτό( c ). Παρατήρησε ότι το ποντίκι είχε επιβιώσει και το κερί παρέμεινε αναμμένο για περισσότερο χρονικό διάστημα σε σύγκριση με το πρώτο πείραμα( d ).

Αξιοποιώντας τα "νέα" δεδομένα, ο Jan Ingenhausz μπόρεσε να αποδείξει ότι μόνο τα πράσινα τμήματα των φυτών μπορούν να προσλαμβάνουν συστατικά της ατμόσφαιρας και η πρόσληψη αυτή συμβαίνει μόνο παρουσία φωτός .

Στις αρχές του 19 ου αιώνα, ο το οξυγόνο που παράγουν τα φυτά προέρχεται από το διοξείδιο του άνθρακα που απορροφούν . Jean Senebier πρότεινε ότι Η πρότασή του φαινόταν τόσο λογική που έγινε ευρέως αποδεκτή μέχρι τη μέση του εικοστού αιώνα, που έγινε δυνατή η σήμανση των ατόμων των χημικών στοιχείων.

Οι έρευνες για τον μηχανισμό της φωτοσύνθεσης απέκτησαν μια πιο ολοκληρωμένη μορφή όταν ο Julius Sachs απέδειξε ότι το κύριο προϊόν της φωτοσύνθεσης ήταν ένας υδατάνθρακας .

Το 1937, ο Robin Hill απέδειξε πειραματικά ότι και σ' αυτές τις συνθήκες μπορεί να παραχθεί οξυγόνο ακόμα και αν δεν υπάρχει διαθέσιμο διοξείδιο του άνθρακα. Η σειρά των χημικών αντιδράσεων της φωτοσύνθεσης που συμβαίνουν στο φως ονομάστηκαν έκτοτε "φωτεινές αντιδράσεις" ή "αντιδράσεις του Hill". η απελευθέρωση οξυγόνου κατά τη φωτοσύνθεση συμβαίνει μόνο παρουσία φωτός

# data[].attributes.attachment_link.title
ΑΝΑΚΑΛΥΠΤΟΝΤΑΣ ΤΗ ΦΩΤΟΣΥΝΘΕΣΗ - Βασικές Λειτουργίες του Φυτού

# data[].attributes.attachment_link.description
Πολλούς αιώνες αργότερα, το πείραμα του (17 ος αιώνας) έθεσε σε αμφισβήτηση τις απόψεις του Αριστοτέλη. Ο Helmont , αφού πρώτα ζύγισε προσεκτικά το κλαδί μιας ιτιάς και ένα δοχείο γεμάτο με στεγνό χώμα, φύτεψε το κλαδί στο χώμα και παρακολούθησε την ανάπτυξή του για πέντε χρόνια.