# data[].attributes.body
Gecenin bı yarısı olmuştu hala uyumamisti.Ne derdi vardı ki uykusuzluga bırakmıştı o yeşil bakan gözlerini.Aslinda dertmis gibi düşündüğü tek şey yanlizlikti bence.Ve içindeki bu yanlizlik duygusu onu ele geçiriyordu.Gercekten yanlız birimiydi o?Hayır değildi bence.Cunku Hic sönmeyen,hatta üst üste yakılan,sonuna kadar içine çekilen bir sigarası vardı.Duvarlar ne kadar üstüne gelirse daha fazla çekiyordu o sigara dumanıni içine.Ama bu yaptığı sadece kendisine zarar vermekti.Yanlizlik uğruna degermi kendinden vazgeçmek.Bu hayatta yanlız olmayı isteyen milyonlarca insan var.Ne demişler az insan,çok huzur...❤️

# data[].attributes.body
Insanlari ne mutlu edebilirdi herseyin en iyisi olmakmi yoksa istedigi herseyin kendisinin olmasımı bence insanlarin mutlu edicek tek sey kendisi olmasıydı.  Varligini hissetmesiydi  yasamak zor olsada istediğin herşeyi kendin yapmak zorundasın kendin var etmek zorundasın. Bu doğanın kanunu  yasamak için başarmak içinde  kendi varlığını ortaya koymak zorundasın.  Ama bilmemiz gereken tek şey hayat sadece altın bir kafes . Güzelliği inanılmaz derece güzel ama yasamak için özgürlüğün olmadan çalışmak cabalamak. Hayat sadece amacın olduğu zaman güzelleşir başarınca güzelleşir. Başardığımız gün özgürüz.  Güven selcik

# data[].attributes.body
Genç kız masasının başına oturmuş bir şeyler karalıyordu. Kendini o şekilde avutuyordu. Belki de kendisine zarar veren her şeyden böyle kurtuluyordu.  Zarar demişken, “Zarar: maddi  manevi her türlü kayıp.”   demekmiş  bunu da  öğreneli fazla olmamıştı. Gözüne öncelerden  yazdığı  masanın üstündeki yazıya ilişiverdi birden “İnsanların duyguları gibidir gökyüzü. Bazen bulutludur; kimseyi görmeyiz görmeyiz içimizde saklanmışlardır bulutların arasına. Bazen parçalı bulutludur; bir yanımız Güneş açarak mutlu  olur, diğer yarımızın içinde de kaybolunur. Bazen  güneşli olur  içimiz; bulutlunun tam tersi herkesi görebiliriz içimizde . Ve bazen ise yağmurlu; içimizde fırtınalar kopar  sırılsıklam olur kalbimiz. “ yazmıştı. Bir yandan haklıydı aslında     gökyüzü de duygularımız gibiydi. Derin bir nefes aldı genç kız  ve kendi kendine  “Şuan  yağmurlu gökyüzü aynı benim gibi. “  dedi ve devan etti
“Kadınlara dayatılan bu güzellik algısı gerçekten çok canımı sıkmaya başladı. Bizler kimsenin isteğine göre şekil almıyoruz sonuçta. Neymiş efendim zayıf olmalıymışız, kadın dediğin etli butlu olurmuş o neymiş öyle çiroz gibi, daha uzun olsaymış, daha kısa olsa güzel olurdu ne de olsa yemekte kimyon kadında minyon, beyaz tenli kadınlar ah onlara bayılıyorum, ögh o ne öyle çikolata gibi... Bu dayatmalar kadınları hatta küçük çocukları bile strese sokup ben güzel değilim diye düşündürebiliyor. Ama biz kadınlar her halimizle çok güzeliz. Bebeğinden yaşlısına... Bu dayatmalara karşı çıkıyorum çoğu zaman çünkü ben ya da bi' başka kadın aynaya baktığı haliyle güzeliz. Kilolarımızla, vücudumuzdaki tüylerle, inceliğimizle, kısa veya uzun boyumuzla, açık veya kapalı başımızla, uzun veya kısa saçlarımızla, makyajlı veya makyajsız halimizle... Biz çok güzeliz” deyip  masasının başından kalktı.

Büşra A.

# data[].attributes.body
Ankara aşti'den çıktık yollara 7 saatin sonunda evime Samsun'a varmıştım. Habersiz olan aileme sürpriz yapmayı kafaya koyarak valizimi peşimde sürüklüyordum. Apartmandan içeri girip yukarı iç kapının önüne geldiğimde içimde oluşan heyecanla anahtarımı çevirdim o an kahvaltı masasında olan ailem şaşkınlıkla bakışlarını kapıya çevirdiler hepsi birden ağızlarından istemsizce oluşan şaskın nidalara engel olamadılar.Sonrasında sıcak bir sarıp sarmalama seansının ardından sıcak anne kahvaltısının baş köşesine oturmuştum o an ait olduğum yerdeyim hissi kapladı içimi onların benim hayatımda yarattığı etkiyi daha iyi anlamıştım...
Serenay Korkmaz

# data[].attributes.body
Saatlerdir aynanın karşısındaydı Sare. Yüzünü inceliyor, vücudunu inceliyordu. Her seferinde başını olumsuzca iki yana sallıyordu. O sırada kapısı çaldı. İçeriye yakın arkadaşı Ayça girdi. Arkadaşını süzdü gözleri şişmişti ağlamaktan.
"Neler oluyor Sare? Ne bu halin?" Az önce ağlamaya ara veren Sare yeniden ağlamaya başladı arkadaşının karşısına geçti. "Bana bak ve doğruyu söyle Ayça ben güzel miyim?"
"Bebeğim tabii ki çok güzelsin. Niye böyle bir şey soruyorsun?"
"Değilim işte güzel değilim yapayalnız kalacağım hayatım boyunca. Gökhan gibi onlarda bana çok çirkinsin diyecek. Terk etti beni bakamıyormuş bana kilo vermişim kemiklerim sayılıyormuş. Beni böyle kimse sevmezmiş. Ayça kimse sevmeyecek mi beni? Kimse benimle iletişim kurmayacak mı? Sende mi gideceksin çirkinsin diye? Gitme nolur ben yalnız kalmak istemiyorum. Tek başıma mutlu olamam. Şimdiye kadar etrafımda olan insanlar hep gidiyor yalnız kalıyorum meğer ben çirkinmişim ondan gidiyormuş insanlar." kurduğu uzun cümleden sonra dizlerinin üzerine çöktü Sare. Ayça ne diyeceğini bilememişti. Birinin düşüncesi bile onu bu hâle getirmişti. Sevdiği adamdan böyle bir şey duymak onu yıpratmıştı. Arkadaşını ayağa kaldırdı aynanın karşısına geçirdi.
"Bak kendine. Yüzüne bak vücuduna bak. Biri sana güzel değilsin dedi diye sen güzel biri olmayacak mısın? Herkes bir şeyler diyecek. Kimi güzelsin kimi çirkinsin diyecek. Sen kendini bileceksin sadece. Böyle ağlaman neyi değiştirecek. Bak Sare bizler kimsenin isteğine göre şekil almıyoruz. Zayıf olmak, kilolu olmak, uzun olmak, kısa olmak, ten rengin bunlar seni sen yapan şeyler. Ben güzel değilim diye ağlaman kendine haksızlık olur kendine gel. Ağlama. Bizler kendi halimize güzeliz. Kilolarımızla, vücudumuzdaki tüylerle, inceliğimizle, uzun veya kısa saçlarımızla, makyajlı makyajsız hallerimizle daha bir sürü örnek verebilirim sana. Ama asıl anlaman gereken şey şu sen, ben bütün kadınlar çok güzel. Ve biri gitti diye yalnız kalmazsın. Ben buradayım ailen burada. Söyle şimdi kendine bakıp güzel misin Sare?"
Sare aynada kendine baktı arkadaşına hak verdi.
"Evet, ben çok güzelim."
Çağla Gül TEKİN

# data[].attributes.body
Gökyüzünde insanlar gibi farklı hallere bürünür. Mesela ilkbaharda doğa yeniden canlanır ağaçlar çiçek açar güneş yüzünü gösterir içimizi ısıtır hayvanlar uyuduğu uykudan uyanır tam anlamıyla hayat yeniden başlar insanların içi neşeyle dolar. Yazınsa güneş adeta içinmizi yakar doğa tam anlamıyla ısınır insanlar kendilerini plajlara denizlere atar. Sonbaharda ise daha değişik bir hal alır gökyüzü artık yavaş yavaş güneşle olan bağını azaltır ve yağmurlarla haşır neşir olur sanki ben artık küstüm dercesine kapatır kendini gökyüzü sonbaharda sadece gökyüzü değil doğada kusmeye başlar kendine ağaçlar yapraklarını döker etraf adeta çırılçıplak kalır insanlarda sonbaharla birlikte doğaya kusemye başlar etrafta daha az insan dolaşır olur herkes kabuğuna çekilir adeta. Kışın ise gökyüzü yağmuru bırakıp kendini sisli bir havayla ifade eder kendini iyice soğuklaştırır karla doğayı saklar adeta her yer bir anda kayboluverir bembeyaz karın altında havyanlar artık doğaya küsüp uyumaya çekilirler insanlar ise ewlerine çekilirler. Bu şekilde gökyüzü insanlar gibi farklı hallere bürünerek insanlar gibi kendini ifade eder

# data[].attributes.body
Yurt odasında oturuyordu. Odasının ne kadar karışık olduğunu düşündü. Üç oda arkadaşıyla birlikte yaşamak çok zordu onun için. Bu dağınıklığa alışamıyordu. Kendini bildi bileli ablasıyla aynı odayı paylaşıyordu. Ufak tefek tartışmaları olsa da ablası yanındayken kendini güvende hissediyordu. Şu an ise odasını, en güvende hissetmesi gereken yeri üç kişiyle paylaşıyordu. Peki bu kalabalık onun kendini güvende hissetmesini sağlıyor muydu?Ne yazık ki hayır, içindeki yalnızlık duygusu git gide artıyordu. Peki ya yalnızlık neydi? Tek başına kalmak mı, yoksa kalabalık içinde bağlantısız olmak mı? Tek başına mıydı gerçekten? Somut olarak baktığında değildi. Hatta hiç bu kadar insan olmamıştı çevresinde ama yalnız hissediyordu. Yanında birileri var evet ama onlarla bir iletişimi, paylaşımı yoktu ki. Odaya iyi anlaşamadığı oda arkadaşı geldi. Kapıyı sertçe kapadı ve bağırarak konuşmaya başladı. Odadan kaçmak istercesine sigara paketini alıp aşağı çıktı. İnanılmaz, ne kadar çabuk bitmişti paketi. Son dört dalı kaldığını görünce iç geçirdi. Bir tanesini içip yeni paket almak için yurttan çıktı…

# data[].attributes.body
Bağlılığın bir baskıyla olduğunu sanan insanlar ve bu baskının gereksiz olduğunu hisseden insanlar bir arada dursun.Bağlılın bir ince çizgi olduğunu benimsemiş değerini hissetmiş insalar uzaklaşıyordu bu kuralcı yapıdan.Tıpkı ülkemizde ki gereksiz yapılaşmanın doğal afetlerle birleşip yarattığı fırtına gibi gereksiz ve düzensiz giden bu yer yıkıma uğramıştı.Gökyüzü gibiydi insan karmaşık bazen parçalı bulutlu bazen de güneş açarak mutlu olan insan artık bu düzenden sıkılmış kayboluyordu.Belki de uzun bir yolculuğa çıkıyordu içselleşen döngüsünde derin mi derin bir yolculuğa uykusuz geceler,sürekli dinlenen müzikler,kurduğu hayaller,iştahsızlıklar. her türlü zarara yol açıyordu bu drum insanda maddi manevi her türlü kayıp bir kayboluşun eşiğidi belkide.
Semih Can Telim

# data[].attributes.body
Sadakatin olduğu yerdedir aşk; bir pamuk ipliğine bağlanmalıdır ve hayatın geri kalanın o incecik bağın kopmaması için adanmalı. Peki bağlılık sadece aşk mıdır? Bağlılıkla bağımlılık aynı mıdır mesela? Sigaraya bağlı birisi gerçekten bağlı mıdır yoksa bağımlı mı? Günde bir paket içmek, geri kalanları da gün içine yaymaya çalışmak. Ya yetmezse, bağımlılık onu harekete geçirecek kadar kuvvetli mi? Diyelim ki gerçekten kuvvetli, peki ya kibrit? Kibritin de payı vardır bağımlılıkta. Ufacık odun parçası alev almalı önce. Sonra sigarayı yakabilmeli. Kendi de yanarken etrafına da aynı derece hasar verebilmeli.
Bay A aklındaki düşüncelerle montunu askıdan aldı. Ne kadar bağımlı olmadığını düşünse de onu harekete geçirecek kadar kuvvetliydi. Şu an umursayacak durumda değildi. Zaten yeterince derdi varken böyle şeylere kafa yoramazdı. Usulca açtı kapıyı bağımlı olduğu sigarayı alabilmek için

Rabia Özalp

# data[].attributes.body
Kalabalıklar arasında olmasına rağmen yalnız değil miydi insan? Çevresinde herkes olmasına rağmen hiç kimse olmaması değil miydi yalnızlık?
İnsan kendini en iyi yalnızken tanır, yalnızken bulur. Tabi bu arayışın, bu buluşun en büyük yardımcıları da kitaplardır muhakkak.
Kocam rafların olduğu sayısız kitabın olduğu kütüphaneler. Bir o kadar kalabalık, bir o kadar sessiz. Tıpkı insan gibi; bir o kadar kalabalık, bir o kadar yalnız...
Zamanla anlar insan aslında kitaplar, kütüphaneler en iyi dostu en iyi sırdaşıdır. Herkesten, her şeyden daha çok bağlanır onlara ve kitap bağımlılığı başlar bu şekilde. Belki de bağımlılıkların en güzeli, en zararsız olanıdır.
Bir sonbahar akşamında, sıcacık kahve ile kütüphaneden alınan yaşanmışlık kokan bir kitabı; o heyecanla, o bağımlılıkla okumak, yalnız kalmanın en keyifli en güzel haliydi belki de.
Nuray Kırlangıç

# data[].attributes.body
Kütüphanedeki kitapları gözlerimle tariyordum. Beni iyi hissettirecek, içindeki kötü hisleri yok edecek bir kitaba ihtiyacım vardı. Gözlerim bir kitaba gitti. Kitabın kapağında güzel bir kadın yüzü vardı ve gözleri maviydi. Deniz kadar maviydi. Kendi gozlerimi hatırlamaya çalıştım. Simsiyah gözlerim vardı. Güzel değildim. İnsanlar benim için güzel demiyordu, demeyecekti. Onlar için güzellik algısı beni içlerine dahil etmiyordu. Kitabı elime aldım ve ilk sayfasını açtım. Tek bir cümle vardı ilk cümlede; 'Onlara Guzel olmak zorunda değilsin, kendin için iyi ol yeter.'
Okuduğum cümle ile kitabı kapattim ve o an kitabın kapağındaki mavi gözler tekrar beni buldu. Sonsuza kadar o gözlere bakabilirdim. bakmami sağlayan şeyler yaşamıştım, hayal kırıklığına ugramistim. Kaşlarımin uzunluğu, yüzümdeki çiller, gözlerimin rengi, dudaklarımın inceliği insanların beni üzmesi için Yeterliydi.

# data[].attributes.body
Duvarlar ne kadar üzerime geliyor ve yalnız hissettiriyorsa beni, bu fırtına da aynı şeyi yapıyor. Yalnız kaldığında insanın aklına türlü türlü şeyler gelirmiş derler, doğru gerçekten. Ölüm geliyor mesela, umutla çıkılmış bir yolculuğun sonucundaki kaza. İçtiğim sigaranın pervasızlığımdan perdeye gelen ateşi, yangın. Pek çok şeyin olabileceğini düşünüyorum, bu dünyada gerçekten inanılmaz bir düzen ve düzensizlik var. Bu döngünün içerisinde savruluyoruz oradan oraya. Fırtına gibi tıpkı, tam da döngüden bahsetmişken yeniden yazımın başına dönmem manidar oldu. Bazen böyle küçük detaylar bile gülümsetiyor benim gibi bir insanı bile. Gökyüzüne bakıyorum. O sonsuz mavilik benim içimde bir rahatlamaya yol açsın diye ama gökyüzü alabildiğine gri. Bu bile intiharın eşiğine gelmiş bir insanı tetiklemeye yeter aslında. Acaba daha fazla yaşam denen bu döngüye dayanabilecek miyim? Yoksa kolay olanı mı seçeceğim? Bilmiyorum. Gökyüzüne yeniden bakıyorum. O da bilmiyor.  Onun tek bildiği, bana tek gösterebildiği şey rengi. Tıpkı o günkü gibi. O trafik kazasını yaptığım gün... Kaza yıkıcıdır gerçekten ama sizden hem annenizi hem babanızı siz anlamadan almışsa çok daha yıkıcıdır, hem de aracı siz sürüyorsanız. Bunun vicdan azabıyla yaşamak, dört duvar arasına kapanmak çok zor bir insan için. Belki de ben dayanıksızımdır, emin değilim ama o lanet günden beri emin olduğum tek şey ciddi anlamda eşikte durduğum. Hangi aklı başı yerinde, dayanıklı insan o eşikteyken umudu gökyüzünde arar zaten? Yalnız bir insan arar işte. Arıyorum ama bulamıyorum. Yaşadığım tüm bu şeylere, çıktığım o kötü yolculuğa artık dayanamıyorum. Annemi, babamı elimden alan o kazayı yaptığım günden beri aklımda olan bu fikri artık gerçekleştiriyorum. Son sigaramı yakıyorum ve bir ümit beklediğim fırtınalı gökyüzüne bakarak içiyorum. Bırakıyorum kendimi aşağıya.

# data[].attributes.body
Yıllarca üniversite  hayalini kuruyorduk  . Yeni şehir  yeni  hayat  falan  tarzı vb. Beklenen   an gelmişti. Sına   sonuçları  açıklanmıştı  . Sonunda  üniversiteli  olmuştuk  .  Üniversite  okumak  için gurbete gitmiştik sonunda. Hem de Ankara ya . Memlekete  8 9 saat  neredeyse  otobüsle  . Yol stresi daha  fazla oluyor.  Ailemizi  özlüyoruz  burnumuzda tütüyorlar  . Her şeyi  bırakıp  gitmek istiyorsun  ama hayallerimiz için  hedeflerimiz  ve geleceğimiz  için  bazı  fedakarlıkları  yapmak  zorundayız  . Haftalarca  bilemedin  bazen  aylarca  ...

# data[].attributes.body
Raflardaki yüzlerce kitap arasından birini seçmek ne zor şeydi. Bir kısım insanlar ard arda dizilmiş ve okumaktan keyif alacağı hiç sıkılmayacağı kitabı arıyordu diğer kısım ise ders çalışıp istedikleri bilgiyi kitaplarda bulmaya çalışıyordu. İnsanı dinlendiren bu sessizlik çok güzeldi. Kahvemi alıp pencerenin önüne geçtim bu sessizlikte bir yandan kitap okuyup arada ise dışarıdaki bembeyaz görüntüyü izlemek hem keyif veriyor hemde insanı dinlendiriyordu.

# data[].attributes.body
Yollar mı güzeldi yoksa yolculuk sonunda gideceğimiz yer mi güzeldi? Yoksa yolculuk esnasında kurduğumuz hayaller miydi güzel olan...
Hangisi ne kadar güzeldir bilinmez ama sevdiğin biriyle yolculuğun tadı bambaşkadır her zaman. Yolculuk kadar yola çıktığın kişi de önemliydi sonuçta. Yarı yolda bırakılmamak önemliydi.

# data[].attributes.body
Kadınlara dayatılan bu güzellik algısı gerçekten çok canımı sıkmaya başladı. Bizler kimsenin isteğine göre şekil almıyoruz sonuçta. Neymiş efendim zayıf olmalıymışız, kadın dediğin etli butlu olurmuş o neymiş öyle çiroz gibi, daha uzun olsaymış, daha kısa olsa güzel olurdu ne de olsa yemekte kimyon kadında minyon, beyaz tenli kadınlar ah onlara bayılıyorum, ögh o ne öyle çikolata gibi... Bu dayatmalar kadınları hatta küçük çocukları bile strese sokup ben güzel değilim diye düşündürebiliyor. Ama biz kadınlar her halimizle çok güzeliz. Bebeğinden yaşlısına... Bu dayatmalara karşı çıkıyorum çoğu zaman çünkü ben ya da bi' başka kadın aynaya baktığı haliyle güzeliz. Kilolarımızla, vücudumuzdaki tüylerle, inceliğimizle, kısa veya uzun boyumuzla, açık veya kapalı başımızla, uzun veya kısa saçlarımızla, makyajlı veya makyajsız halimizle... Biz çok güzeliz.
Çağla Gül TEKİN

# data[].attributes.body
Göz kapakları ağırlaşırken yavaş yavaş... Ten soğuyor... Ruh dikenli çalıların arasında... Çırpınıyor... Nabız yavaşlıyor gittikçe yaklaşıyor durmaya. Derinleşiyor uyku... Sonrası güzel rüyalar.
Seray Özel

# data[].attributes.body
Maddi manevi her türlü kayıp.

# data[].attributes.body
Yaşam bir girdap.
O girdaba bir girdim mi kayboluyorsun.
Girdabın içinde sahip olduğun en değerli hazineni unutuyorsun. O hazinene sahip çıkmıyorsun, bazen çıkamıyorsun. Hazineyi har vurup harman savuruyorsun.
Bir de bakmışsın o en değerli hazinen sağlık bir anda elinden kayıvermiş. Hadi geri getir.
Sağlık her şey, bir kere kaybetti mi geri gelmesi bazı kaybedişlere sebep olabiliyor.
Geri gelmesi için vazgeçeçeklerin var. Neler onlar.
Bir kere kaybettin mi sağlığı geri gelene kadar hayat yok. Tat yok, zevk yok, gülüş yok, sohbet yok. Arkadaşlarımla toplanıp paylaşım gibi hayatımın en güzel anları, bir zaman diliminde yok artık.
Şimdi tekrar başlıyor hayat.
Her şeyin başı sağlık.
O yoksa her şey yok. Olmuyor. Hayat olmuyor. Yaşam olmuyor.
Sağlık, her şey.
Mustafa Günay Ahi

# data[].attributes.body
Sonbahar... Yapraklar ardından dökülen agaclarin göz yaşı, insanların ise baktıkça mutlu olduğu karanlık hava. Sapsarı görüntüsüyle muazzam bir dünyaya kapilarini acan mevsim.

# data[].attributes.body
Tek başına kalmak mı, yoksa kalabalık içinde bağlantısız olmak mı? Hangisi daha sıkıcı hatta acı verici?

Tek başına olmanın iyi tarafı yanına birinin gelebilme ihtimali, birisi gelince yalnızlık son bulacak, canın eskisi kadar sıkılmayacak, kendini desteksiz, ilgisiz hissetmeyeceksin. Ya kimse gelmezse? Bu ihtimal acı verici. Ya gelir de, zaman daha hızlı geçerse? Ölüm daha çabuk gelmez mi? Mutlu mutlu çabucak ölmek mi iyi, yoksa can sıkıntısından bir türlü ölümün gelmeyişi mi?

Yanında birilerinin olup, onlarla bir iletişiminin olmayışı, veya iletişimin olup da ortak bir paydanın olmayışı, ortak bir geleceğe bakmıyor olmak. Bu durum da yalnızlık sayılır. Tek başınayken yanına birinin gelme ihtimali vardı, gelince mutlu olacaktın. Al işte geldi! Ne işe yarıyor, keşke hiç olmayaydı bundan daha iyiydi. Yanında biri olup da onu hissedememek, onun seni hissetmiyor, umursamıyor oluşu.. Bu sanki daha kötü

Cengiz Özdemir Keleş
18060670

# data[].attributes.body
Sigara paketimin içine bakıyorum ve cebime geri koyuyorum.Daha öğlen yemeği ,akşam yemeği, çay molası vaar.Vee benim sadece dört dalım kalmış.Hangi ara içtim yirmi tanesini 🤷Markete gidip alsam desem çok uzak kim hazırlanıp cikicak şimdi.En iyisi bugunude bu dört dal ile kapatmak.

# data[].attributes.body
Bazen ev demek benim için. Soğuk vurduğunda içine sığındığım. Kapının ardındaki dünyaya karşı tek güvendiğim. İki tuğla, biraz çimento... hepsi bu. İşte o kadar basit belki.
Çoğu zamansa yalnızlık oluyor anlamı. Ne yaparsam yapayım içinden kaçamadığım... Öyle elle tutulan cinsten değil. Kafamın içinde hepsi. Bıçak gibi yaralar her darbesi. Sıkı sıkı sarıldığım, ellerimle ördüğüm, içinde öldüğüm yıkılmaz duvarlar. Altında kalsamda bazen vazgeçemiyorum. Başkalarına yazdığım doğruları kendim siliyorum.

# data[].attributes.body
Futbolu izlemeyi ve oynamayı çok seviyorum özelliklede Galatasaray'ı ve maçlarını Avrupa'daki futbol organizasyonlarini şampiyonlar ligi veya Avrupa ligi bunları izlemeyi çok seviyorum farklı farklı stadyumlarda binlerce seyirciyle oynanan maçları izlemeyi çok seviyorum. Futbol adeta yaşam kaynağı ve eğlenceli bir aktivite benim için

# data[].attributes.body
Attığın her çizigi silmemek üzere bir resim çizmek ve tabloyu ancak resmin bitiminde görebilmek...
Seher Bardakçı

# data[].attributes.body
Akıl sıra ermeyen ani ve istemsiz gelişen olaylar.

# data[].attributes.body
Uykusuzluk, yorgunluk, müzik, hayal dünyası, açlık

# data[].attributes.body
Ayın en güzel halidir dolunay, çünkü tüm cüssesi gözükür. Pasparlak beyaz rengiyle geceyi aydınlatır. Yıldızlar onun yanında sönük kalır.

# data[].attributes.body
İnsanların duyguları gibidir gökyüzü. Bazen bulutludur; kimseyi görmeyiz görmeyiz içimizde saklanmışlardır bulutların arasına. Bazen parçalı bulutludur; bir yanımız Güneş açarak mutlu  olur, diğer yarımızın içinde de kaybolunur. Bazen  güneşli olur  içimiz; bulutlunun tam tersi herkesi görebiliriz içimizde . Ve bazen ise yagmurlu; içimizde fırtınalar kopar  sırılsıklam olur kalbimiz.

Büşra Akkaya

# data[].attributes.body
Ölüm neydi? Bir kaybediş mi yoksa kurtuluş mu? Bir daha nefes alamamak, bir daha gökyüzünü görememek, bir daha hamburger yiyememek, bir daha... Peki bu güzel şeyleri yapamamak dışında bir daha acı çekmemek, mutsuz olmamak. Ölüm kimileri için kurtuluş kimileri için kaybediştir.

# data[].attributes.body
Ateş hayatımızın her anındayken onu oluşturmanın yollarından birisi de kibrit. Ufak odun parçalarından çıkan alevle meydana gelebiliyor. Küçük bir odun parçası devasa büyüklükteki odunları yok edebilir mesela. Bir evi, bir ormanı, bir şehri dahi yaktığı görülmüş. Asıl garip olan devasa şeylere sebep olması değil bu küçük şeyin. Garip olan çevresine o kadar zarar verirken kendisinin de bundan payını alması. Onca hasara sebep olurken kendinin de yok olup gitmesi...

# data[].attributes.body
Tüm dünyayı saran virüs insanları eve hapsetti ve sokaklarda sessizlik oluştu .
Sudem Ay

# data[].attributes.body
Bu sabah pencereden baktığımda etrafı bembeyaz gördüm ve cok mutlu oldum.Kışı seviyorum.Her bir kar tanesinin farklılığıni görmek ve yere iinişini izlemek bana huzur veriyor.❄️❄️

# data[].attributes.body
Sadakatin olduğu yerdedir aşk;bir pamuk ipliğine bağlanmalıdır ve hayatın geri kalanın o incecik bağın kopmaması için adanmalı.Hani insan sımsıkı bağ ile bağlamak ister ya sımsıkı halatlar olsun ister,bu yüzden de çok sıkar çok yıpratır,çok baskı uygular bunların olduğu yerde sadakatten bahsetmek hapishanedeki birine sana inanıyorum demekten başka bişey değildir.Bağlılık denen şey gözlerden kalbe giden ince bir yoldur akıl yön vermemelidir.Bağlı kalmak sadece tek bir kişiye odaklanmak değildir .Bağlanmak bir şiir gibi okuduğun gibi değil hissettirdiği gibidir.

# data[].attributes.body
Ülke kasıp kavruluyor, her taraftan bir cisim uçuyor. Acaba ne zaman dinecek? Acaba yarattığı zararlar nasıl telafi olacak? Binlerce kurye yaralandı, binlerce evin, işletmenin tavanı uçtu. İnanılmaz bir yıkım. Çok soğuk. İnsanlar üşüyor. Acaba evsizler napıyor? Çarşamba günü kar yağacak görünüyordu hafta sonu baktığımda ama yağmadı. Acaba ne zaman yağacak? Merak ediyorum. Kar yağışını hiç görmedim. Kartopu savaşını ise hatırlamadığım kadar küçük bir yaşta yapmıştım. Konu başlığına yeniden gözüm ilişti de, Fırtına denince aklıma Selanik Türküsü geldi. Bilir misiniz? Bir fırtına tuttu bizi, deryaya kardı. O bizim kavuşmalarımız ah yarim, mahşere kaldı. Çok dramatik. İzlediğim bir dizide duymuştum. O zaman da çok dramatik gelmişti, kavuşamadığım birisi de yok ama..

# data[].attributes.body
Tıp  doktor hijyen fakülte hastane klinik

# data[].attributes.body
Yurt odamda oturuyorum. Ne kadar karışık bir oda. Birbirinden farklı dört insanın bu dört duvar arasında yaşaması ne tuhaf. Herkesin kendine göre bir dağınıklığı, düzeni var. Kendi tarafıma baktığımda gözüme içinde çay olan bir kupa ilişiyor. Acaba ne zaman içtim bu çayı ve neden hala yıkamadım kupamı? Bugün hava fazla serin. Sürekli ellerim üşüyor. Daha ne kadar soğuk olabilir dediğim her gün bir öncekinden daha soğuk sanki.