# data[].attributes.body
De hemel is opgeblonken

met goud omzoomde randen

haar torens zijn slingerplanten

en verzonken is de nacht

Je houdt van dit lied

dat als glasscherfjes klinkt

buigt als nerfjes in de wind

breken doen ze niet

# data[].attributes.body
De lucht is ontstoken

boven mij drijft een wolk

hoofdpijn verstopt zich niet langer achter
open ramen en airco’s

achter ramen wijst mijn grootvader nog

naar de lucht die

veel voller was dan het nu achteloos verdampt

in gedachten verdwijnen de wolken nog wel eens

dan rijgen breekbare muggenramen zich los met een enkele haal

zoals hij lange halen schaven kon

zonder enige wonden te slaan

in wolken lijft hij me tegen de felle noordenwind

# data[].attributes.body
Waar we van houden

zijn de dromen die ze ons vertellen

op het tempo van de herhaling

waar we blindelings naar kijken

zo staan de glazen rode wijn op tafel

van onze gasten.

Waar we van houden

zijn de reddelozen die

nog niet verdronken zijn :

het zijn onze gasten die voorzichtig

hun lippen zetten om de rode wijn.

Waar we van houden

zijn de verhalen die 's nachts anders

verteld worden dan wanneer

de tafel afgeruimd moet worden

# data[].attributes.body
Stil nam je mijn stem en lichaam in je op

als je lief en ledig antwoord
even stil en ledig was ik,
licht en teder gedragen.

Weegt het huis zo zwaar nu
waar we ontwaken
waarheen gaat jouw blik

door mijn kamers, de wereld die
ik bewoon, de gordijnen breken

de geborgen geuren open
breken bijna de tere woorden.

Door het gebladerte heen hoor je nog slechts
de vogels zingen met
hun heimatlied, is dit de wereld
waarin ik je verblind heb met
de vele kleurschakeringen die jij niet ziet.

Ook al klinken we nog als toen
zonder echt te spreken
om geen tere bladeren te breken

elk jaar zijn er bladeren die blijven hangen.

# data[].attributes.body
De nachtelijke stoet wordt bedreigd

zo statig nog

steken de cipiers en hun trawanten

het ijzerwerk voor zich uit

tussen hun handen

houden ze trompetten vast,

kniplichten, en ze dansen

in peristaltiek, hun fanfaremuziek uit

naar de ochtendlanden

# data[].attributes.body
Mis me niet

verlaten kan je me niet

we hebben ons beiden in

elkaar geslagen

onze ogen zijn tranen

waar zou ik jou ooit kunnen loslaten

vroeg ik nog,

en daar zetten dorstige wolken aan

mijn aarden kussen zullen je schuilen,

antwoord ik je nog,

ook al ben je nu zo ver vandaan

# data[].attributes.body
’s Nachts sijpel je binnen

nog heel even sla je de piano aan

met je natte handen sla je wat weg

voor de hele duisternis verglijdt

tokkel je nog telkens

weer even tegen het raam

tegen de contouren van de verre kamer

alle donkerte ten spijt

kan je de nacht stillen

zoals het zichtbaar licht jou nabij is

sloeg je mijn hart aan

toen je binnen kwam en de regen

misschien je tranen verborg

de tonen kunnen me niet ontgaan

de koude stopt zich vanzelf helemaal onder

zo fel zal het licht morgen zijn

zo slaap je jezelf in

hoorbaar is de stilte

bij wat je toedekt en sust

voor een nacht zonder