# data[].attributes.body
Irma Willems is geboren op de speciale datum, 11 12 22! Ze is opgegroeid in Lillo als oudste van dochter van 4 kinderen. Ze heeft gewerkt als professionele naaister, haute couture, in Antwerpen. Tot ze trouwde en 5 kinderen kreeg . Ze heeft altijd al haar en ook lang onze kleren zelf gemaakt, zelfs haar sokken!!  Ze was de meest optimistische mens dat ik ooit gekend heb, ook al was haar leven echt niet altijd makkelijk. Ze is bijna 98 geworden.
Een deel van de wol was van mijn lieve zus Suzanne, zij is altijd bij m’n moeder thuis blijven wonen. Ze had het altijd al erg moeilijk en heeft dan spijtig genoeg in 2018, op 63 jarige leeftijd zelfmoord gepleegd. Ook zij was een professionele naaister, maar het was toch vooral breien waar ze mee bezig was. Het wat meer speciale garen, en wat glinsterend was van mijn zus. Suske noemden we haar.

# data[].attributes.body
‘ Magnolia’

Wat klinkt dat mooi!

Hij of zij die ooit deze naam bedacht,

spreekt over verwondering.

Vanuit de winter naar het voorjaar

staan zijn knoppen onze verwachting te tarten.

Dan is zijn naam ‘ Tulpenboom ‘ overduidelijk

en de gelijkenis vlug getrokken.

Breed uitgegroeid kunnen de knoppen

alle licht ontvangen,

en wordt onze nieuwsgierigheid steeds groter

tot dat overweldigend moment dat

die bloemenpracht voor ons mag schitteren.

Een kleurenpalet van wit, roos en zacht bordeaux

wordt voor enkele weken op onze netvliezen geprojecteerd.

Zacht dwarrelend, blijven deze bloemblaadjes als een fluwelen tapijt

deze boom in de schijnwerper plaatsen.

Dit wonderlijke moment en prachtige geschenk willen we dankbaar omringen in de kleuren die aan ons werden geopenbaard.

Dit verhaal mag zo deel worden van de verbinding tussen de wooneenheden Magnolia en Linde.

Peter De Smedt

# data[].attributes.body
Je spreekt tot mij in

hartjes vol liefde.

Wanneer we goed kijken,

dan heeft elk zijn of haar plaatsje gekregen

langs die hoge stam

reikend naar die blauwe lucht.

Vogels genieten ervan om onder dit bladerdak te vertoeven,

hun eigen vleugels uitstrekkend, schikkend en verzorgend,

luisterend naar het zacht geritsel van de wind die in haar takken speelt.

Je lindebloesem werd vroeger nog fel gewaardeerd.

Van heinde en ver kwamen zoals zoemende bijtjes, de mensen af

om jonge blaadjes en lindebollen te plukken en te verzamelen

om er op een later moment een zachte en weldoende thee van te trekken.

Zelfs gedroogd werd het bewaard tot in koude wintermaanden,

wat goed was om de luchtwegen meer weerstand te geven.

Misschien herinner je zelf nog de straat, het plein waar een statige linde de sfeer bepaalde en waar menigeen elkaar vond in een ontmoeting.

Ook hier in de tuin van Huis Sint-Jozef, mag de linde het startpunt of eindpunt zijn van vele ontmoetingen, wandelingen.

Onder deze boom staan we al eens stil en vertellen er elkaar onze diepste geheimen of vertrouwen elkaar een stuk van ons leven toe.

Peter De Smedt