# data[].attributes.headline
ห้ามโลภของผู้อื่น

# data[].attributes.subject
ห้ามโลภของผู้อื่น

# data[].attributes.body
ห้าม​โลภ​บ้าน‍เรือน​ของ​เพื่อน‍บ้าน ห้าม​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อน‍บ้าน หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เขา หรือ​โค ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง‍ใดๆ ซึ่ง​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน‍บ้าน เพราะการเอาของคนอื่น อาจจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน และไม่ควร เอาของ ของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นของชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย ก็ไม่ควร

นางสาวทิพย์สุดา เพชรปานกัน เลขที่29 ชั้นม.6/7

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
พระบัญญัติ 10 ประการ หรือ บทบัญญัติ 10 ประการ ( อังกฤษ: Ten Commandments; ฮีบรู: עשרת הדיברות‎; แอราเมอิก: ܥܣܪܐ ܦܘܩܕܢܐ; กรีก: Δέκα εντολές;) คือรายการคำสอนและข้อปฏิบัติตาม คัมภีร์ฮีบรู ซึ่งเชื่อว่า พระยาห์เวห์ได้ประทานแก่ วงศ์วานอิสราเอล ผ่านทาง โมเสส ที่ ภูเขาซีนาย บัญญัตินี้สลักไว้บนแผ่นหิน 2 แผ่น บัญญัติ 10 ประการใช้ใน ศาสนาคริสต์และ ศาสนายูดาห์

ใน ภาษายิดดิช ใช้คำว่า Aseret ha-Dvarîm עשרת הדברים ใน ภาษาฮีบรูและ ภาษาฮีบรูมิซนะห์ ใช้คำว่า Aseret ha-Dibrot עשרת הדברות ซึ่งทั้งสองคำหมายถึง บัญญัติ 10 ประการ และมีการใช้ใน ภาษากรีก ซึ่งแปลมาจากภาษาฮีบรูว่า δέκα λόγοι (dekalogoi) หมายถึง คำสิบคำ (the ten words) อีกด้วย

ตาม คัมภีร์ฮีบรู บัญญัติชุดนี้ปรากฏใน หนังสืออพยพและ หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ และไม่ได้แบ่งเป็นข้อไว้แต่แรก ในสมัยต่อมาจึงจัดลำดับเป็น 10 ข้อเพื่อความสะดวก อย่างไรก็ตามตำราทางศาสนาคริสต์แต่ละฉบับไล่ลำดับบัญญัติทั้ง 10 ไว้ต่างกัน

ในปัจจุบัน มีการเรียงลำดับบัญญัติ 10 ประการ ไว้ 7 แบบ ดังนี้

รูปแบบ:

ข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลข้างต้น เป็นสำนวนแปลตาม พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011 ของสมาคมพระคริสตธรรมไทย

ฉบับภาษาไทย

บัญญัติ 10 ประการ ได้แปลเป็นภาษาไทยหลายฉบับ โดยมีสำนวนภาษาและลำดับข้อแตกต่างกันไป ดังนี้

ฉบับลูเทอแรน

ตามหนังสือ "รากฐานมั่นคงแห่งความเชื่อคริสเตียน" ที่สถาบันศาสนศาสตร์ลูเธอร์แรนจัดพิมพ์ขึ้นในปี พ.ศ. 2537 มีรายละเอียดดังนี้

1. อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา (อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน)

2. อย่าออกพระนามของพระเจ้าของเจ้าอย่างไม่สมควร

3. จงระลึกถึงวันซะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์

4. จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า

5. อย่าฆ่าคน

6. อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา

7. อย่าลักทรัพย์

8. อย่าเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน

9. อย่าโลภครัวเรือนของเพื่อนบ้าน

10. อย่าโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน หรือทาสทาสีของเขา หรือ โค ลา ของเขา หรือสิ่งใด ๆ ซึ่งเป็นของเพื่อนบ้าน

ฉบับคาทอลิก

สำหรับสำนวนแปลที่คริสตชน โรมันคาทอลิกในประเทศไทย ใช้ในปัจจุบัน ตาม "บทภาวนาของคริสตชน (ฉบับปรับปรุง 2010)" มีดังนี้

เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน

1. จงนมัสการ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าองค์เดียวของท่าน

2. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมเหตุ

3. อย่าลืมฉลองวันพระเจ้าเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

4. จงนับถือบิดามารดา

5. อย่าฆ่าคน

6. อย่าผิดประเวณี

7. อย่าลักขโมย

8. อย่าพูดเท็จใส่ร้ายผู้อื่น

9. อย่าปลงใจผิดประเวณี

10. อย่ามักได้ทรัพย์สินของผู้อื่น

ฉบับโปรเตสแตนต์

สำหรับสำนวนแปลของคริสตชน โปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ตาม "พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011" ของ สมาคมพระคริสตธรรมไทย มีรายละเอียดดังนี้

เรา​คือ​ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์​คือ​จาก​แดน​ทาส

1. ห้าม​มี​พระ‍เจ้า​อื่น‍ใด​นอก‍เหนือ‍จาก​เรา

2. ห้าม​ทำ​รูป‍เคารพ​สำหรับ​ตน เป็น​รูป​สิ่ง‍ใด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ฟ้า​เบื้อง‍บน หรือ​บน​แผ่น‍ดิน​เบื้อง‍ล่าง หรือ​ใน​น้ำ​ใต้​แผ่น‍ดิน ห้าม​กราบ‍ไหว้​หรือ​ปรน‌นิ‌บัติ​รูป​เหล่า‍นั้น เพราะ​เรา​คือ​ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระ‍เจ้า​ที่​หวง‍แหน ให้​โทษ​ของ​บิดา​ตก‍ทอด​ไป​ถึง​ลูก‍หลาน​ของ​ผู้​ที่​ชัง​เรา​จน‍ถึง​สาม​ชั่ว​สี่​ชั่ว‍อายุ‍คน แต่​แสดง​ความ​รัก‍มั่น‍คง​ต่อ​คน​ที่​รัก​เรา และ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​จน‍ถึง​นับ​พัน​ชั่ว‍อายุ‍คน

3. ห้าม​ใช้​พระ‍นาม​พระยาห์เวห์พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด เพราะ​ผู้​ที่​ใช้​พระ‍นาม​ของ​พระ‍องค์​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด​นั้น พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ทรง​เอา​โทษ

4. จง​ระลึก‍ถึง​วันสะบาโต ถือ​เป็น​วัน‍บริ‌สุทธิ์ จง​ทำ​งาน​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เจ้า​หก​วัน แต่​วัน‍ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​สะ‌บา‌โต​แด่​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ใน​วัน‍นั้น​ห้าม​ทำ​งาน​ใดๆ​ไม่​ว่า​เจ้า​เอง หรือ​บุตร‍ชาย​บุตร‍หญิง​ของ​เจ้า หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เจ้า หรือ​สัตว์‍ใช้‍งาน​ของ​เจ้า หรือ​คน‍ต่าง‍ด้าว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ประตู​เมือง​ของ​เจ้า เพราะ​ใน​หก​วัน​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น‍ดิน ทะเล และ​สรรพ‍สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่า‍นั้น แต่​ใน​วัน‍ที่​เจ็ด​ทรง​พัก เพราะ‍ฉะนั้น​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​อวย‍พร​วัน‍สะ‌บา‌โต และ​ทรง​ตั้ง​วัน‍นั้น​ไว้​เป็น​วัน‍บริ‌สุทธิ์

5. จง​ให้​เกียรติ​แก่​บิดา​มารดา​ของ​เจ้า เพื่อ​อายุ​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ยืน‍ยาว​บน​แผ่น‍ดิน ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​ประ‌ทาน​แก่​เจ้า

6. ห้าม​ฆ่า​คน

7. ห้าม​ล่วง‍ประ‌เวณี​ผัว‍เมีย​เขา

8. ห้าม​ลัก‍ขโมย

9. ห้าม​เป็น​พยาน‍เท็จใส่‍ร้าย​เพื่อน‍บ้าน

10. ห้าม​โลภ​บ้าน‍เรือน​ของ​เพื่อน‍บ้าน ห้าม​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อน‍บ้าน หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เขา หรือ​โค ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง‍ใดๆ ซึ่ง​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน‍บ้าน

# data[].attributes.attachment_link.title
บัญญัติ 10 ประการ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
พระบัญญัติ 10 ประการ หรือ บทบัญญัติ 10 ประการ ( อังกฤษ: Ten Commandments; ฮีบรู: עשרת הדיברות‎; แอราเมอิก: ܥܣܪܐ ܦܘܩܕܢܐ; กรีก: Δέκα εντολές;) คือรายการคำสอนและข้อปฏิบัติตาม คัมภีร์ฮีบรู ซึ่งเชื่อว่า พระยาห์เวห์ได้ประทานแก่ วงศ์วานอิสราเอล ผ่านทาง โมเสส ที่ ภูเขาซีนาย บัญญัตินี้สลักไว้บนแผ่นหิน 2 แผ่น บัญญัติ 10 ประการใช้ใน ศาสนาคริสต์และ ศาสนายูดาห์ ใน ภาษายิดดิช ใช้คำว่า Aseret ha-Dvarîm עשרת הדברים ใน ภาษาฮีบรูและ ภาษาฮีบรูมิซนะห์ ใช้คำว่า Aseret ha-Dibrot

# data[].attributes.headline
ห้ามโลภของบ้านเรือนของเพื่อนบ้าน

# data[].attributes.subject
ห้ามโลภของบ้านเรือนของเพื่อนบ้าน

# data[].attributes.body
ห้าม​โลภ​บ้าน‍เรือน​ของ​เพื่อน‍บ้าน ห้าม​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อน‍บ้าน หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เขา หรือ​โค ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง‍ใดๆ ซึ่ง​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน‍บ้าน เพราะการเอาของคนอื่น อาจจะทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน และไม่ควร เอาของ ของคนอื่นมาเป็นของตัวเอง ถึงแม้จะเป็นของชิ้นเล็ก ชิ้นน้อย ก็ไม่ควร

นางสาวทิพย์สุดา เพชรปานกัน เลขที่29 ชั้นม.6/7

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
พระบัญญัติ 10 ประการ หรือ บทบัญญัติ 10 ประการ ( อังกฤษ: Ten Commandments; ฮีบรู: עשרת הדיברות‎; แอราเมอิก: ܥܣܪܐ ܦܘܩܕܢܐ; กรีก: Δέκα εντολές;) คือรายการคำสอนและข้อปฏิบัติตาม คัมภีร์ฮีบรู ซึ่งเชื่อว่า พระยาห์เวห์ได้ประทานแก่ วงศ์วานอิสราเอล ผ่านทาง โมเสส ที่ ภูเขาซีนาย บัญญัตินี้สลักไว้บนแผ่นหิน 2 แผ่น บัญญัติ 10 ประการใช้ใน ศาสนาคริสต์และ ศาสนายูดาห์

ใน ภาษายิดดิช ใช้คำว่า Aseret ha-Dvarîm עשרת הדברים ใน ภาษาฮีบรูและ ภาษาฮีบรูมิซนะห์ ใช้คำว่า Aseret ha-Dibrot עשרת הדברות ซึ่งทั้งสองคำหมายถึง บัญญัติ 10 ประการ และมีการใช้ใน ภาษากรีก ซึ่งแปลมาจากภาษาฮีบรูว่า δέκα λόγοι (dekalogoi) หมายถึง คำสิบคำ (the ten words) อีกด้วย

ตาม คัมภีร์ฮีบรู บัญญัติชุดนี้ปรากฏใน หนังสืออพยพและ หนังสือเฉลยธรรมบัญญัติ และไม่ได้แบ่งเป็นข้อไว้แต่แรก ในสมัยต่อมาจึงจัดลำดับเป็น 10 ข้อเพื่อความสะดวก อย่างไรก็ตามตำราทางศาสนาคริสต์แต่ละฉบับไล่ลำดับบัญญัติทั้ง 10 ไว้ต่างกัน

ในปัจจุบัน มีการเรียงลำดับบัญญัติ 10 ประการ ไว้ 7 แบบ ดังนี้

รูปแบบ:

ข้อความจากคัมภีร์ไบเบิลข้างต้น เป็นสำนวนแปลตาม พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011 ของสมาคมพระคริสตธรรมไทย

ฉบับภาษาไทย

บัญญัติ 10 ประการ ได้แปลเป็นภาษาไทยหลายฉบับ โดยมีสำนวนภาษาและลำดับข้อแตกต่างกันไป ดังนี้

ฉบับลูเทอแรน

ตามหนังสือ "รากฐานมั่นคงแห่งความเชื่อคริสเตียน" ที่สถาบันศาสนศาสตร์ลูเธอร์แรนจัดพิมพ์ขึ้นในปี พ.ศ. 2537 มีรายละเอียดดังนี้

1. อย่ามีพระเจ้าอื่นใดนอกเหนือจากเรา (อย่าทำรูปเคารพสำหรับตน)

2. อย่าออกพระนามของพระเจ้าของเจ้าอย่างไม่สมควร

3. จงระลึกถึงวันซะบาโต ถือเป็นวันบริสุทธิ์

4. จงให้เกียรติแก่บิดามารดาของเจ้า

5. อย่าฆ่าคน

6. อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา

7. อย่าลักทรัพย์

8. อย่าเป็นพยานเท็จใส่ร้ายเพื่อนบ้าน

9. อย่าโลภครัวเรือนของเพื่อนบ้าน

10. อย่าโลภภรรยาของเพื่อนบ้าน หรือทาสทาสีของเขา หรือ โค ลา ของเขา หรือสิ่งใด ๆ ซึ่งเป็นของเพื่อนบ้าน

ฉบับคาทอลิก

สำหรับสำนวนแปลที่คริสตชน โรมันคาทอลิกในประเทศไทย ใช้ในปัจจุบัน ตาม "บทภาวนาของคริสตชน (ฉบับปรับปรุง 2010)" มีดังนี้

เราคือองค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของท่าน

1. จงนมัสการ องค์พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าองค์เดียวของท่าน

2. อย่าออกพระนามพระเจ้าโดยไม่สมเหตุ

3. อย่าลืมฉลองวันพระเจ้าเป็นวันศักดิ์สิทธิ์

4. จงนับถือบิดามารดา

5. อย่าฆ่าคน

6. อย่าผิดประเวณี

7. อย่าลักขโมย

8. อย่าพูดเท็จใส่ร้ายผู้อื่น

9. อย่าปลงใจผิดประเวณี

10. อย่ามักได้ทรัพย์สินของผู้อื่น

ฉบับโปรเตสแตนต์

สำหรับสำนวนแปลของคริสตชน โปรเตสแตนต์ในประเทศไทย ตาม "พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับมาตรฐาน 2011" ของ สมาคมพระคริสตธรรมไทย มีรายละเอียดดังนี้

เรา​คือ​ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ผู้​ได้​นำ​เจ้า​ออก​จาก​แผ่น‍ดิน​อียิปต์​คือ​จาก​แดน​ทาส

1. ห้าม​มี​พระ‍เจ้า​อื่น‍ใด​นอก‍เหนือ‍จาก​เรา

2. ห้าม​ทำ​รูป‍เคารพ​สำหรับ​ตน เป็น​รูป​สิ่ง‍ใด​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ฟ้า​เบื้อง‍บน หรือ​บน​แผ่น‍ดิน​เบื้อง‍ล่าง หรือ​ใน​น้ำ​ใต้​แผ่น‍ดิน ห้าม​กราบ‍ไหว้​หรือ​ปรน‌นิ‌บัติ​รูป​เหล่า‍นั้น เพราะ​เรา​คือ​ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า เป็น​พระ‍เจ้า​ที่​หวง‍แหน ให้​โทษ​ของ​บิดา​ตก‍ทอด​ไป​ถึง​ลูก‍หลาน​ของ​ผู้​ที่​ชัง​เรา​จน‍ถึง​สาม​ชั่ว​สี่​ชั่ว‍อายุ‍คน แต่​แสดง​ความ​รัก‍มั่น‍คง​ต่อ​คน​ที่​รัก​เรา และ​รักษา​บัญญัติ​ของ​เรา​จน‍ถึง​นับ​พัน​ชั่ว‍อายุ‍คน

3. ห้าม​ใช้​พระ‍นาม​พระยาห์เวห์พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด เพราะ​ผู้​ที่​ใช้​พระ‍นาม​ของ​พระ‍องค์​ไป​ใน​ทาง​ที่​ผิด​นั้น พระ‍ยาห์‌เวห์​จะ​ทรง​เอา​โทษ

4. จง​ระลึก‍ถึง​วันสะบาโต ถือ​เป็น​วัน‍บริ‌สุทธิ์ จง​ทำ​งาน​ทั้ง‍สิ้น​ของ​เจ้า​หก​วัน แต่​วัน‍ที่​เจ็ด​นั้น​เป็น​สะ‌บา‌โต​แด่​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า ใน​วัน‍นั้น​ห้าม​ทำ​งาน​ใดๆ​ไม่​ว่า​เจ้า​เอง หรือ​บุตร‍ชาย​บุตร‍หญิง​ของ​เจ้า หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เจ้า หรือ​สัตว์‍ใช้‍งาน​ของ​เจ้า หรือ​คน‍ต่าง‍ด้าว​ที่​อาศัย​อยู่​ใน​ประตู​เมือง​ของ​เจ้า เพราะ​ใน​หก​วัน​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​สร้าง​ฟ้า​และ​แผ่น‍ดิน ทะเล และ​สรรพ‍สิ่ง​ซึ่ง​มี​อยู่​ใน​ที่​เหล่า‍นั้น แต่​ใน​วัน‍ที่​เจ็ด​ทรง​พัก เพราะ‍ฉะนั้น​พระ‍ยาห์‌เวห์​ทรง​อวย‍พร​วัน‍สะ‌บา‌โต และ​ทรง​ตั้ง​วัน‍นั้น​ไว้​เป็น​วัน‍บริ‌สุทธิ์

5. จง​ให้​เกียรติ​แก่​บิดา​มารดา​ของ​เจ้า เพื่อ​อายุ​ของ​เจ้า​จะ​ได้​ยืน‍ยาว​บน​แผ่น‍ดิน ซึ่ง​พระ‍ยาห์‌เวห์​พระ‍เจ้า​ของ​เจ้า​ประ‌ทาน​แก่​เจ้า

6. ห้าม​ฆ่า​คน

7. ห้าม​ล่วง‍ประ‌เวณี​ผัว‍เมีย​เขา

8. ห้าม​ลัก‍ขโมย

9. ห้าม​เป็น​พยาน‍เท็จใส่‍ร้าย​เพื่อน‍บ้าน

10. ห้าม​โลภ​บ้าน‍เรือน​ของ​เพื่อน‍บ้าน ห้าม​โลภ​ภรรยา​ของ​เพื่อน‍บ้าน หรือ​ทาส​ทาสี​ของ​เขา หรือ​โค ลา​ของ​เขา หรือ​สิ่ง‍ใดๆ ซึ่ง​เป็น​ของ​ของ​เพื่อน‍บ้าน

# data[].attributes.attachment_link.title
บัญญัติ 10 ประการ - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
พระบัญญัติ 10 ประการ หรือ บทบัญญัติ 10 ประการ ( อังกฤษ: Ten Commandments; ฮีบรู: עשרת הדיברות‎; แอราเมอิก: ܥܣܪܐ ܦܘܩܕܢܐ; กรีก: Δέκα εντολές;) คือรายการคำสอนและข้อปฏิบัติตาม คัมภีร์ฮีบรู ซึ่งเชื่อว่า พระยาห์เวห์ได้ประทานแก่ วงศ์วานอิสราเอล ผ่านทาง โมเสส ที่ ภูเขาซีนาย บัญญัตินี้สลักไว้บนแผ่นหิน 2 แผ่น บัญญัติ 10 ประการใช้ใน ศาสนาคริสต์และ ศาสนายูดาห์ ใน ภาษายิดดิช ใช้คำว่า Aseret ha-Dvarîm עשרת הדברים ใน ภาษาฮีบรูและ ภาษาฮีบรูมิซนะห์ ใช้คำว่า Aseret ha-Dibrot

# data[].attributes.body
ห้ามล่วงประเวณีผัวเมียเขา[1][2] หรือ อย่าผิดประเวณี[3] (อังกฤษ: Thou shalt not commit adultery) เป็นหนึ่งในข้อบทบัญญัติสิบประการ ซึ่งพระยาห์เวห์ได้ประทานให้กับชนชาติอิสราเอลผ่านทางโมเสส ซึ่งเป็นบัญญัติข้อที่ 6 ของการจัดรูปแบบพระบัญญัติแบบไฟโล แบบออกัสตินแห่งฮิปโป แบบคำสอนพระศาสนจักรคาทอลิก และแบบลูเทอแรน และเป็นบัญญัติข้อที่ 7 ของการจัดรูปแบบพระบัญญัติแบบเซปตัวจินต์ แบบทาลมุด และแบบคริสตจักรปฏิรูป
นายกิตติศักดิ์ ชูศรี 6/8 เลขที่1

# data[].attributes.body
ห้ามฆ่าคน ในศาสนาคริสต์  บัญญัติข้อนี้เป็นข้อที่หกที่ห้ามการฆาตกรรมมนุษย์โดยเจตนา เพราะว่า  การทำลายชีวิตโดยไม่มีอำนาจที่จะกระทำเช่นนั้นอย่างผิดกฎหมาย พระเจ้าทรงกำหนดโทษถึงตายสำหรับผู้ที่ฝ่าฝืนบัญญัติข้อนี้ พันธสัญญาใหม่ไม่เพียงประณามการฆาตกรรมเท่านั้น แต่รวมถึงความเกลียดชังซึ่งเป็นสิ่งที่กระตุ้นให้คนหนึ่งปรารถนาจะให้อีกคนหนึ่งตายด้วย และการกระทำหรืออิทธิพลใดที่ไม่พอพระทัยพระเจ้าที่เป็นเหตุให้อีกคนหนึ่งต้องตายฝ่ายวิญญาณ
ที่มา
th.m.wikipidia.org
https://artsandculture.google.com/entity/m080ndjx?hl=th

# data[].attributes.headline
ข้อห้าม ศาสนาซิกข์

# data[].attributes.subject
ข้อห้าม ศาสนาซิกข์

# data[].attributes.body
พูดคุยไร้ค่า : คุยโว , ซุบซิบ , โกหก , ใส่ร้าย "งูเห่า" และอื่น ๆ , ไม่ได้รับอนุญาต ปราชญ์แกรนนายท่านบอกซิก "ปากของคุณไม่ได้หยุด slandering และนินทาเกี่ยวกับคนอื่น. บริการของคุณไร้ประโยชน์และไร้ผล."
หากมีผู้นับถือศาสนาซิกข์กระทำผิดศีล แล้วสำนึกในความผิด ผู้นั้นจะเข้าหา ปัญจะปิยะ (council) แล้วจะได้รับคำสั่งให้ฝึกจิตตนด้วยการสวดมนตร์เยอะๆ และให้รับใช้สังคม โดยเฉพาะที่วัดซิกข์ เช่น ในการช่วยจัดเก็บรองเท้าของทุกคนที่เข้ามา และ/หรือ ช่วยเสริฟอาหารและนํ้าดื่มให้กับทุกคนที่เข้ามา และ/หรือ ช่วยเก็บและล้างชามของทุกคน แต่ส่วนใหญ่ชาวซิกข์ทำสิ่งเหล่านี้เองโดยไม่ต้องถูกสั่ง                  https://hmong.in.th/wiki/Prohibitions_in_Sikhism                                          นายรัฐพร แก้วเวหา เลขที่12

# data[].attributes.attachment_caption
ข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารของพราหมณ์ ฮินดู

# data[].attributes.headline
ข้อห้ามในศาสนาพราหมณ์ฮินดู นายสิทธิศักดิ์ คำสี

# data[].attributes.subject
ข้อห้ามในศาสนาพราหมณ์ฮินดู นายสิทธิศักดิ์ คำสี

# data[].attributes.body
ห้ามรัปประทานเนื้ออย่างเช่นเนื้อวัวเพราะเป็นพาหนะของพระศิววะ https://www.matichonweekly.com/column/article_4410

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารของพราหมณ์
พราหมณ์เมืองพัทลุงจะไม่กินเนื้อและปลาไหลเพราะพราหมณ์ถือว่าวัวเป็นสัตว์ที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นพาหนะของพระอิศวรซึ่งเป็นเทพเจ้าของพราหมณ์ส่วนเนื้อปลาไหล ที่พราหมณ์ไม่รับประทาน เพราะมีเรื่องเล่าทำนองนินทาว่า ในสมัยหนึ่งพระอิศวรเสด็จประพาสป่า ทรงพบกวางคู่หนึ่งกำลังร่วมสังวาสกันอยู่ พระอิศวรเกิดความกำหนัดขึ้นมาจึงแปลงกายเป็นกวางตัวผู้ร่วมสังวาสกับกวางตัวเมียต่อมาพระอิศวรเกิดความละอายใจจึงตัดอวัยวะสืบพันธ์ทิ้งไป ก็เกิดเป็นปลาไหล ด้วยความเชื่อนี้เองพราหมณ์จึงไม่กินปลาไหล
รูปเคารพของพราหมณ์พัทลุง เท่าที่เหลือในปัจจุบัน คือ รูปพระอิศวรหล่อสำริดปางนาฏราชศิลปะอินเดียพระพิฆเนศวร พระอุมา และยังมีรูปพระโพธิสัตว์มัญชุศรีของพระพุทธศาสนาลัทธิมหายานร่วมอยู่ด้วยโดยพราหมณ์เข้าใจว่าเป็นรูปพระอิศวร"

จากตำนานพราหมณ์เมืองพัทลุงที่ยกมาอ้างดังกล่าว พอจะโยงใยไปถึงการก่อตั้งสำนักเขาอ้อได้เนื่องจากตามหลักฐานพบว่าพราหมณ์เคยไปอยู่ละแวกอำเภอควนขนุน คือ ในเขตใกล้เคียงกับเขาอ้อและที่ว่าพราหมณ์ชอบตั้งที่พำนักสูง ๆ เพราะถือว่าตัวเองเป็นชนชั้นสูงโดยเฉพาะพราหมณ์ผู้เรืองเวทย์ด้วยแล้ว ยิ่งต้องการที่สูงอาศัยอยู่และต้องการสถานที่สงบเงียบเพื่อการบำเพ็ญพรต ในละแวกอำเภอควนขนุน
เขาอ้อถือเป็นชัยภูมิที่ดีมากแห่งหนึ่ง เส้นทางคมนาคมในอดีต คือ ลำคลองผ่านหน้าเขาภายในเขามีถ้ำกว้างใหญ่ เย็น สบาย รอบ ๆ เขาเป็นที่อยู่ของชาวบ้านและที่สำคัญอยู่ไม่ห่างตัวเมืองพัทลุงเก่ามากนักด้วยเหตุนี้อาจจะมีพราหมณ์ผู้เรืองเวทสักกลุ่มได้ตั้งสำนักขึ้นเพื่อถ่ายทอดวิทยาการของพราหมณ์สู่ลูกหลานพราหมณ์รวมทั้งลูกหลานกษัตริย์ซึ่งเป็นหน้าที่ของพราหมณ์โดยตรงที่จะต้องทำหน้าที่ราชครูให้เหล่าพระวงศ์และองค์รัชทายาทในเมืองต่างๆ ด้วยเหตุนี้วัดเขาอ้อ แม้ต่อมาเปลี่ยนเป็นวัด มีพระเป็นเจ้าอาวาสแล้วเจ้าเมืองต่างๆ ก็นิยมส่งลูกหลานไปเรียน

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารของพราหมณ์

# data[].attributes.attachment_link.title
ข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารของพราหมณ์

# data[].attributes.attachment_link.description
ข้อห้ามเกี่ยวกับอาหารของพราหมณ์ พราหมณ์เมืองพัทลุงจะไม่กินเนื้อและปลาไหลเพราะพราหมณ์ถือว่าวัวเป็นสัตว์ที่ศักดิ์สิทธิ์ เป็นพาหนะของพระอิศวรซึ่งเป็นเทพเจ้าของพราหมณ์ส่วนเนื้อปลาไหล ...

# data[].attributes.attachment_caption
เพราะจะทำให้คนติดการพนันจนเสียเงินเสียงานจะทำให้ทรัพย์พินาศผู้ที่ติดการพนันย่อมไม่เจริญ

# data[].attributes.headline
ห้ามเล่นการพนัน♡♡

# data[].attributes.subject
ห้ามเล่นการพนัน♡♡

# data[].attributes.body
ที่มา  https://inin2539.wordpress.com/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%882-56/%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B8%81/

https://isecosmetic.com/wiki/Prohibitions_in_Sikhism

นางสาวลัดดา เยชอกู่ เลขที่ 20 6/8

# data[].attributes.attachment_link.title
รู้จุดอ่อนคุณก็สามารถทำเงินจากการพนันได้ง่ายๆ

# data[].attributes.headline
ห้ามลักทรัพย์

# data[].attributes.subject
ห้ามลักทรัพย์

# data[].attributes.body
อย่าลักทรัพย์

อย่าลักทรัพย์ บัญญัติข้อนี้ไม่ได้หมายถึงแต่การขโมยของผู้อื่น แต่รวมถึงการเบียดเบียน การกดขี่ การเอาเปรียบผู้อ่อนแอกว่า ผู้ที่ยากจนกว่า หรืออีกนัยหนึ่งเป็นเนื่องเกี่ยวกับความยุติธรรม ส่วนที่เกี่ยวกับการลักทรัพย์โดยตรง พระคัมภีร์กล่าวถึงความโลภในทรัพย์สินของผู้อื่นและของโลกโดยทั่วไป การลักทรัพย์มีโทษหนักเบาตามกรณี หนังสือห้าเล่มแรกได้กำหนดกฎเกณฑ์และการลงโทษเกี่ยวกับเรื่องนี้ไว้มาก เกี่ยวกับบัญญัติข้อนี้มีเรื่องที่กรรมสิทธิ์ในทรัพย์สิน ซึ่งมนุษย์แต่ละคนมีแม้ว่าในท้ายที่สุด ทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นของพระเจ้า พระเจ้าตรัสว่า "เจ้าจะขายที่ดินของเจ้าให้ขาดมิได้ เพราะว่าที่ดินนั้นเป็นของเรา เพราะเจ้าเป็นแขกเมือง และเป็นผู้อาศัยอยู่กับเรา"

ที่มา: http://www.openbase.in.th/http%3A/%252Fwww.panyathai.or.th/wiki/index.php/%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%8D%E0%B8%8D%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4_10_%E0%B8%9B%E0%B8%A3%E0%B8%B0%E0%B8%81%E0%B8%B2%E0%B8%A3%22

https://m.pantip.com/topic/37950009?

# data[].attributes.body
การผิดประเวณี ข่มขืน การมีเพศสัมพันธ์ระหว่างชายกับชาย หรือหญิงกับหญิง จะต้องมีประจักษ์พยานที่มีความยุติธรรม เพศชาย 4 คน
เหตุผลคือ
กฎหมายอาญาอิสลามจะบังคับใช้กับชาวมุสลิมในคดีที่มีความผิดในลักษณะ Hudud (ความผิดที่มีบทลงโทษที่กำหนดไว้ในคัมภีร์อัลกุรอานและแนวทางของศาสดามุฮัมมัด อาทิ การลักขโมย การปล้นหรือจี้ การลักทรัพย์ การทำร้ายร่างกาย การผิดประเวณี การกล่าวหาว่าผู้อื่นกระทำผิดประเวณี การบริโภคเครื่องดื่มมึนเมา และการกระทำอันขัดต่อหลักศรัทธาของศาสนาอิสลาม ซึ่งมีบทลงโทษ อาทิ การเฆี่ยน การตัดมือ การประหารชีวิตโดยการขว้างหินจนเสียชีวิต เป็นต้น

และการกระทำความผิดตามกฎหมายศาสนาอิสลามในลักษณะอื่นๆ เช่น การละทิ้งศาสนา (Irtidad) การละเลยการละหมาดในวันศุกร์ การไม่เคารพต่อศาสนาในห้วงเดือนรอมฎอน การที่หญิงชายที่มิได้เป็นคู่สมรสอยู่ตามลำพังสองต่อสองในที่รโหฐาน (Khalwat) การบูชาลัทธิหรือเทพเจ้าอื่นที่เป็นการขัดต่อหลักศาสนาอิสลาม (Hukum Syarak) และการเผยแผ่ศาสนาอื่นนอกเหนือจากศาสนาอิสลาม เป็นต้น

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
บทลงโทษการผิดประเวณี
การผิดประเวณี คือ การทำอนาจารในอวัยวะเพศของผู้หญิงผู้ซึ่งเป็นที่ต้องห้ามสำหรับเขา

บทบัญญัติเกี่ยวกับการผิดประเวณี

การผิดประเวณีเป็นสิ่งต้องห้าม (หะรอม) และเป็นบาปใหญ่รองจากการตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺและการฆ่าชีวิตผู้อื่นโดยไม่ถูกต้องและความผิดนั้นจะไม่เท่าเทียมกัน ดังนั้นการผิดประเวณีกับผู้ที่มีสามี กับผู้ที่เป็นเครือญาติ (มะหฺรอม) กับภรรยาของเพื่อนบ้านจะเป็นเรื่องที่ร้ายแรงยิ่ง

ผลเสียจากการผิดประเวณี มันคือตัวทำลายระเบียบของโลกใบนี้ในการรักษาเชื้อสายวงศ์ตระกูล รักษาความบริสุทธิ์ และรักษาสิ่งที่ศาสนาห้าม การผิดประเวณีจะรวมความชั่วช้าทั้งหลาย จะเปิดประตูสู่การละเมิดฝ่าฝืน และทำให้เกิดโรคร้ายต่างๆ ทั้งด้านร่างกายและจิตใจ เป็นที่มาของความยากจน ผู้คนจะรังเกียจคนที่ทำผิดประเวณี และใบหน้าของผู้ที่ทำผิดประเวณีจะมีสัญลักษณ์และเขาจะหลบหนีจากผู้คน

สำหรับการผิดประเวณีจะมีโทษหนัก โทษในโลกดุนยาสำหรับผู้ที่แต่งงานแล้วคือ การขว้างกับหินจนกระทั่งเสียชีวิต สำหรับผู้ที่เป็นโสดคือ การเฆี่ยนตีและเนรเทศ ส่วนโทษในโลกอาคิเราะฮฺคือ หากไม่เตาบะฮฺมีโทษสถานหนักคือ ผู้ที่ทำผิดประเวณีทั้งผู้หญิงและผู้ชายจะถูกรวมไว้บนเตาในนรกญะฮันนัมสภาพที่เปลือยกาย

อัลลอฮฺตะอะลาตรัสว่า

"และบรรดาผู้ที่ไม่วิงวอนขอพระเจ้าอื่นใดคู่เคียงกับอัลลอฮฺ และพวกเขาไม่ฆ่าชีวิตซึ่งอัลลอฮฺทรงห้ามไว้เว้นแต่เพื่อความยุติธรรม

และพวกเขาไม่ผิดประเวณี

และผู้ใดกระทำเช่นนั้น เขาจะได้พบกับความผิดอันมหันต์ การลงโทษในวันกิยามะฮฺจะถูกเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่าสำหรับเขา

และเขาจะอยู่ในนั้นอย่างอัปยศ เว้นแต่ผู้ที่กลับเนื้อกลับตัวและศรัทธาและประกอบการงานที่ดี

เขาเหล่านั้น อัลลอฮฺจะทรงเปลี่ยนความชั่วของพวกเขาเป็นความดี และอัลลอฮฺเป็นผู้ทรงอภัย ผู้ทรงเมตตาเสมอ"

(อัลฟุรกอน / 68 - 70)

อัลมุหฺศ็อน คือ ผู้ที่แต่งงานแล้วเป็นผู้ที่ผ่านการร่วมประเวณีกับภรรยาโดยการแต่งงานที่ถูกต้อง ในขณะที่ทั้งคู่สามี ภรรยาเป็นอิสรชน และบรรลุศาสนภาวะ ส่วน อัลบิกรฺ คือ ผู้ที่ไม่มีคุณสมบัติตามที่กล่าวมา

การแต่งงานตามหลักการอิสลามคือหนทางที่ปลอดภัยที่สุด ที่จะมายับยั้งอารมณ์และรักษาเผ่าพันธุ์และไม่อนุญาตให้ระบายนอกเหนือจากแนวทางที่อิสลามกำหนด อิสลามได้สั่งใช้ให้ปกปิดด้วยฮิญาบ ลดสายตา และห้ามผู้หญิงเดินโดยไม่มีสิ่งใดปิดเท้า เผยโฉม ปะปนกับผู้ชาย โชว์เครื่องประดับ อยู่ร่วมกับผู้ชายตามลำพัง หรือจับมือผู้ชาย และเช่นเดียวกันห้ามผู้หญิงเดินทางโดยไม่มีญาติใกล้ชิด ที่กล่าวมาทั้งหมดนี้เป็นการป้องกันผู้หญิงและผู้ชายไม่ให้ตกอยู่ในวังวนการทำผิดประเวณี

عن أبي هريرة رضي الله عنه عن النبي ﷺ قال: "كُتِبَ عَلَى ابنِ آدَمَ نَصِيبُـهُ مِنَ الزِّنَى، مُدْرِكٌ ذَلِكَ لَا مَـحَالَةَ، فَالعَيْنَانِ زِنَاهُـمَا النَّظَرُ، وَالأُذُنَانِ زِنَاهُـمَا الاسْتِـمَاعُ، وَاللِّسَانُ زِنَاهُ الكَلامُ، وَاليَدُ زِنَاهَا البَطْشُ، وَالرِّجْلُ زِنَاهَا الخُطَا، وَالقَلْبُ يَـهْوَى وَيَتَـمَنَّى، وَيُصَدِّقُ ذَلِكَ الفَرْجُ وَيُكَذِّبُـهُ". متفق عليه

ความหมาย จากอบีฮุรอยเราะฮฺ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ จากท่านนบี กล่าวว่า
"ส่วนแบ่งจากการผิดประเวณีถูกกำหนดให้แก่ลูกหลานอาดัม ซึ่งต้องเกิดขึ้นโดยมิอาจเลี่ยงได้ ดังนั้นด้วยกับ สองตาผิดประเวณีโดยการมอง สองหูผิดประเวณีโดยการฟัง ลิ้นผิดประเวณีโดยการพูด มือผิดประเวณีโดยการสัมผัส เท้าผิดประเวณีโดยการเก้าย่าง และหัวใจโดยการใฝ่ฝันและจิตนาการ ส่วนจะเกิดขึ้นหรือไม่อยู่ที่อวัยวะเพศ"
(บันทึกโดยอัลบุคอรียฺ หมายเลขหะดีษ 6243 และมุสลิม หมายเลขหะดีษ 2657 สำนวนหะดีษเป็นของท่าน)

1. โทษของผู้ที่แต่งงานแล้ว (อัลมุหฺศ็อน) คือ การขว้างด้วยกับก้อนหินจนกระทั่งเสียชีวิต ไม่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง มุสลิมหรือกาฟิร

2. โทษของผู้ที่ยังไม่แต่งงาน (อัลบิกรฺ) คือ เฆี่ยนตี 100 ครั้ง และเนรเทศเป็นเวลา 1 ปี ไม่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง และสำหรับทาสถูกเฆี่ยน 50 ครั้ง ไม่ต้องเนรเทศไม่ว่าเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง

เมื่อมีผู้หญิงคนหนึ่งตั้งครรภ์โดยที่ไม่มีสามีหรือไม่มีเจ้านายก็จะถูกลงโทษ หากนางไม่ได้อ้างถึงความคุมเครือหรือถูกบังคับ และผู้ใดบังคับให้ผู้หญิงทำผิดประเวณีผู้นั้นจะต้องถูกลงโทษ ส่วนนางจะได้รับการยกโทษและนางก็จะได้รับสินสอด (ค่าเสียหาย)

เงื่อนไขในการลงโทษผู้ทำผิดประเวณีมี 3 ประการ

1. อวัยวะเพศของผู้ชายล่วงล้ำเข้าไปในอวัยวะเพศผู้หญิงที่ยังมีชีวิต

2. ไม่มีการคลุมเครือ (เข้าใจผิดว่าเป็นภรรยาตัวเอง - ผู้แปล) ฉะนั้นไม่มีการลงโทษผู้ที่ร่วมประเวณีกับผู้หญิงที่เข้าใจว่าเป็นภรรยาของตัวเอง

3. สามารถยืนยันได้ว่ามีการผิดประเวณีจริง

3.1 โดยการยอมรับสารภาพ เป็นการยอมรับของผู้ที่มีสติปัญญาดีหนึ่งครั้ง และสี่ครั้งสำหรับผู้ที่ต้องสงสัยว่าสติไม่ดี และทั้งสองกรณีต้องยอมรับชัดเจนว่าร่วมประเวณีจริงและจะต้องยอมรับตลอดไปจนถึงมีการลงโทษ

3.2 โดยมีพยาน จะต้องมีพยานมายืนยันจำนวน 4 คน เป็นผู้ชายมุสลิมที่มีความเที่ยงธรรมเป็นพยานได้

1. ผู้ทำผิดประเวณีจะถูกลงโทษไม่ว่าจะเป็นมุสลิมหรือกาฟิร (ผู้ปฏิเสธ) เพราะเป็นการลงโทษต่อการผิดประเวณี ดังนั้นจำเป็นต้องลงโทษต่อกาฟิรด้วย เช่นเดียวกับการชดใช้ในกรณีการฆ่าและการตัดมือในกรณีลักขโมย 3. เมื่อผู้เป็นไท (อิสรชน) ทำผิดประเวณีกับทาสีหรือตรงกันข้าม ดังนั้นแต่ละคนก็ต้องรับโทษของตัวเอง

2. เมื่อผู้ที่แต่งงานแล้วทำผิดประเวณีกับผู้ที่เป็นโสด ดังนั้นโทษของเขาคือขว้างด้วยก้อนหินเฆี่ยนตีหรือเนรเทศ

4. ผู้ที่ทำผิดประเวณีจะถูกลงโทษเมื่อเขาเป็นผู้ที่บรรลุศาสนภาวะ มีสติสัมปชัญญะ ไม่ถูกบังคับ รู้ว่าเป็นสิ่งต้องห้าม หลังจากที่เขายืนยันต่อผู้ปกครอง(ฮากิม) โดยการรับสารภาพหรือโดยมีพยาน พร้อมกับไม่มีสิ่งที่คลุมเครือ

ผู้ที่ถูกลงโทษโดยการขว้างกับก้อนหินไม่ว่าจะเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายไม่ต้องฝัง แต่ผู้หญิงจะต้องปกปิดด้วยกับเสื้อผ้าเพื่อมิให้เปิดเผยเรือนร่าง

ผู้หญิงใดที่ตั้งครรภ์จากการผิดประเวณีหรือนางรับสารภาพว่าผิดประเวณี ให้อิมาม (ผู้นำ)เป็นบุคคลแรกทำการขว้างหินหลังจากนั้นผู้คนทั่วไป ถ้าหากมีการยืนยันการผิดประเวณีโดยมีพยาน 4 คน พวกเขาคือบุคคลกลุ่มแรกที่จะทำการขว้างหินต่อจากนั้นอิมามและจากนั้นผู้คนทั่วไป

การที่ไม่รู้ถึงสิ่งที่ตามมาจากการกระทำสิ่งต้องห้ามมิใช่อุปสรรคในการลงโทษ สำหรับการที่ไม่รู้ว่าการกระทำนั้นต้องห้ามหรือไม่นั้นคืออุปสรรค ฉะนั้นผู้ใดรู้ว่าการผิดประเวณีเป็นสิ่งต้องห้ามแต่ไม่ว่ารู้บทลงโทษของมันคือการขว้างด้วยหินหรือการเฆี่ยนตีการไม่รู้ของเขามิใช่อุปสรรค แต่ทว่าเขาต้องได้รับการลงโทษ

เมื่อคนที่แต่งงานแล้วทำผิดประเวณีภรรยาของเขาก็มิเป็นที่ต้องห้ามต่อเขา และเช่นเดียวกันหากผู้หญิงที่มีสามีแล้วทำผิดประเวณีนางก็มิเป็นที่ต้องห้ามต่อสามี แต่เขาทั้งสองนั้นได้กระทำบาปใหญ่ ฉะนั้นต้องสารภาพผิดและขออภัยโทษต่ออัลลอฮฺ

1. อัลลอฮฺตะอะลาตรัสว่า

"และพวกเจ้าอย่าเข้าใกล้การผิดประเวณี เพราะแท้จิงมันเป็นสิ่งลามกและเป็นทางอันชั่วช้า"

(อัลอิสรออ์ / 32)

عن عبدالله بن مسعود رضي الله عنه قال: سألت رسول الله ﷺ أي الذنب أعظم عند الله؟ قال: "أَنْ تَـجْعَلَ لله نِدّاً وَهُوَ خَلَقَكَ" قَالَ: قُلْتُ لَـهُ إنَّ ذَلِكَ لَعَظِيمٌ، قَالَ قُلْتُ ثُمَّ أَيٌّ؟ قَالَ: "ثُمَّ أَنْ تَقْتُلَ وَلَدَكَ مَـخَافَةَ أَنْ يَطْعَمَ مَعَكَ" قُلْتُ ثُمَّ أَيٌّ؟ قَالَ: "ثُمَّ أَنْ تُزَانِيَ حَلِيلَةَ جَارِكَ". متفق عليه

2. ความหมาย จากอับดุลลอฮฺ บิน มัสอูด เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ กล่าวว่า ฉันได้เรียนถามท่านรอสูลุลลอฮฺ ว่า
"ความผิดอันใดที่ร้ายแรงที่สุด ณ อัลลอฮฺ? ท่านตอบว่า การที่ท่านได้ตั้งภาคีต่ออัลลอฮฺในขณะที่พระองค์ได้ทรงสร้างบังเกิดท่าน
ฉัน (อิบนุมัสอูด) ได้กล่าวว่า ดังกล่าวเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่จริงๆ ฉันถามว่า หลังจากนั้นความผิดอันใดอีก?
ท่านตอบว่า การที่ท่านฆ่าลูกเพราะกลัวว่าจะเขาจะเอาอาหารของท่าน ฉันถามอีกว่า หลังจากนั้นความผิดอันใดอีก? ท่านตอบว่า การที่ท่านทำผิดประเวณีกับภรรยาของเพื่อนบ้านของท่าน"
(บันทึกโดยอัลบุคอรียฺ หมายเลขหะดีษ 6811 และมุสลิม หมายเลขหะดีษ 86 สำนวนหะดีษเป็นของท่าน)

ผู้ใดที่ทำผิดประเวณีกับญาติใกล้ชิด เช่น พี่สาว ลูกสาว ภรรยาของพ่อ หรือคนอื่นๆ ที่อยู่สถานะเดียวกัน ในสภาพที่เขารู้ว่าเป็นสิ่งต้องห้ามจำเป็นจะต้องประหารชีวิต

عن البراء رضي الله عنه قالَ: أَصَبْتُ عَمِّي وَمَعَهُ رَايةٌ فَقُلتُ أينَ تُريدُ؟ فقالَ: بَـعثني رسُولُ الله ﷺ إلَى رَجُلٍ نَكَحَ امْرَأَةَ أَبِيهِ فَأَمَـرَنِي أَنْ أَضْرِبَ عُنُقَهُ وآخُذَ مَالَـهُ". أخرجه الترمذي والنسائي

ความหมาย จากอัลบัรรออ์ เราะฎิยัลลอฮฺอันฮุ กล่าวว่า ฉันได้เจอกับคุณลุงของฉันขณะที่ถือธง ฉันได้ถามว่าท่านต้องการไปไหน? ดังนั้นเขาตอบว่า

"ท่านรอสูลุลลอฮฺ ได้ส่งฉันไปยังชายคนหนึ่ง เขาได้แต่งงานกับภรรยาของพ่อของเขา ท่านได้สั่งให้ฉันตัดคอของเขาและให้ฉันเอาทรัพย์สินของเขา"

(บันทึกโดยอัตติรมิซียฺ หมายเลขหะดีษ 1362 และอันนะสาอีย์ หมายเลขหะดีษ 3332 นี้เป็นสำนวนหะดีษเป็นของท่าน)
มุหัมมัด บิน อิบรอฮีม อัตตุวัยญิรีย์ แปลโดย : ยูซุฟ อบูบักรฺ / Islam House

# data[].attributes.attachment_link.title
บทลงโทษการผิดประเวณี

# data[].attributes.attachment_link.description
บทลงโทษการผิดประเวณี การผิดประเวณี คือ การทำอนาจารในอวัยวะเพศของผู้หญิงผู้ซึ่งเป็นที่ต้องห้ามสำหรับเขา บทบัญญัติเกี่ยวกับการผิดประเวณี การผิดประเวณีเป็นสิ่งต้องห้าม (หะรอม) ...

# data[].attributes.headline
ห้ามทานปลาไหล

# data[].attributes.subject
ห้ามทานปลาไหล

# data[].attributes.body
เนื้อปลาไหล ที่พราหมณ์ไม่รับประทาน เพราะมีเรื่องเล่าทำนองนินทาว่า ในสมัยหนึ่งพระอิศวรเสด็จประพาสป่า ทรงพบกวางคู่หนึ่งกำลังร่วมสังวาสกันอยู่ พระอิศวรเกิดความกำหนัดขึ้นมาจึงแปลงกายเป็นกวางตัวผู้ร่วมสังวาสกับกวางตัวเมียต่อมาพระอิศวรเกิดความละอายใจจึงตัดอวัยวะสืบพันธ์ทิ้งไป ก็เกิดเป็นปลาไหล ด้วยความเชื่อนี้เองพราหมณ์จึงไม่กินปลาไหล
https://www.baanjomyut.com/library/brahmin/05.html
พราหมณ์.com

# data[].attributes.headline
นายนคริทร์ วันแก้ว เลขที่10

# data[].attributes.subject
นายนคริทร์ วันแก้ว เลขที่10

# data[].attributes.body
1.ห้ามมีเพศสัมพันธ์นอกสมรส: ห้ามการล่วงประเวณีหมายความว่าชาวซิกข์ไม่ได้รับอนุญาตให้นอกใจสามีและภรรยาWikipedia  site:isecosmetic.com

ที่มา:https://isecosmetic.com/wiki/Prohibitions_in_Sikhism

# data[].attributes.headline
อย่าล่วงประเวณีผัวเม

# data[].attributes.body
อย่าล่วงประเวณีผัวเมียเขา

# data[].attributes.headline
ข้อห้ามศาสนาพราหมณ์ ฮินดู นายวรภัทร์ พงษ์รักไทย เลขที่17

# data[].attributes.subject
ข้อห้ามศาสนาพราหมณ์ ฮินดู นายวรภัทร์ พงษ์รักไทย เลขที่17

# data[].attributes.body
ห้ามรับประทานเนื้อวัว ซึ่งรวมถึงไม่ให้ฆ่าวัวด้วย การฆ่า (และกิน) วัวถือกันว่าเป็นบาปหนัก

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
ศาสนาพหุเทวนิยมเก่าแก่สำคัญของโลก

ศาสนาฮินดู หรือในเอกสารภาษาไทยนิยมใช้คำว่า ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นศาสนาหนึ่งในกลุ่ม ศาสนาอินเดีย และเป็น ธรรมะหรือแนวทางการใช้ชีวิตของผู้คน[note 1] ที่เป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายใน อนุทวีปอินเดียและบางส่วนใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบน เกาะบาหลี เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก[note 2] ศาสนิกชนและนักวิชาการบางกลุ่มเรียกศาสนาฮินดูว่าเป็น " สนาตนธรรม" หรือหนทางนิรันดร์ชั่วประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ[4][5] นักวิชาการมักมองศาสนาฮินดูว่าเป็นการผสมผสานของ[note 3] หรือสังเคราะห์มาจาก[note 4] วัฒนธรรม จารีต และประเพณีอันหลากหลายในอนุทวีปอินเดีย[7][note 5] ที่มีรากฐานหลากหลาย[note 6] และไม่มี ศาสดาหรือผู้ริเริ่มตั้งศาสนา แต่ผู้เผยแผ่คำภีร์พระเวท ยุคแรกเริ่มคือ ฤๅษีวยาส ท่านเปรียบเสมือนเป็นศาสดาคนหนึ่ง[10] "การสังเคราะห์ศาสนาฮินดู" (Hindu synthesis) นี้เริ่มมีขึ้นระหว่างราว 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงคริสต์ศักราช 300 ภายหลังการสิ้นสุดลงของ ยุคพระเวท (1500 ถึง 500 ก่อนคริสตกาล), และเจริญรุ่งเรืองใน อินเดียสมัยกลางไปพร้อมกับ การเสื่อมของศาสนาพุทธในอนุทวีปอินเดีย

ถึงแม้ว่าศาสนาฮินดูจะเต็มไปด้วยปรัชญาหลายแขนง แต่ก็สามารถเชื่อมโยงถึงกันผ่านแนวคิดที่มีร่วมกัน, พิธีกรรมที่คล้ายคลึงกัน, จักรวาลวิทยาฮินดู, คัมภีร์ฮินดู และ สถานที่แสวงบุญ ส่วนคัมภีร์ของศาสนาฮินดูนั้นจำแนกออกเป็น ศรุติ (จากการฟัง) และ สมรติ (จากการจำ) คัมภีร์เหล่านี้มีทั้ง ปรัชญาฮินดู, ประมวลเรื่องปรัมปราฮินดู, พระเวท, โยคะ, พิธีกรรม, อาคม และการสร้าง โบสถ์พราหมณ์ เป็นต้น คัมภีร์เล่มสำคัญได้แก่ พระเวท, อุปนิษัท, ภควัทคีตา, รามายณะ และ อาคม[15][16] ที่มา ผู้ประพันธ์ และความจริงนิรันดร์ในคัมภีร์เหล่านี้ล้วนมีบทบาทสำคัญ แต่ศาสนาฮินดูก็มีแนวคิดหลักสำคัญที่สนับสนุนการตั้งคำถามต่อที่มาและเนื้อความของคัมภีร์เพื่อให้เข้าใจสัจธรรมต่าง ๆ ได้อย่างลึกซึ้ง และสร้างประเพณีหรือแนวคิดต่อยอดในอนาคต[17]

สาระสำคัญในศาสนาฮินดูคือ " ปุรุษารถะ" ทั้งสี่ อันเป็นจุดมุ่งหมายอันสมควรในชีวิตของมุนษย์ ได้แก่ ธรรมะ (หน้าที่/จริยธรรม), อรรถะ (การเจริญเติบโต/หน้าที่การงาน), กามะ (ประสงค์/แรงจูงใจ) และ โมกษะ (การหลุดพ้น/การเป็นอิสระจาก การเวียนว่ายตายเกิด)[18][19] นอกจากนี้ แนวคิดสำคัญอื่น ๆ ที่พบในศาสนาฮินดูยังรวมถึง กรรม (การกระทำ/ผลของการกระทำ), สังสารวัฏ (วงจรเวียนว่ายตายเกิด) และ การปฏิบัติ โยคะ (หนทางสู่โมกษะ) ที่มีอยู่หลากหลายปรัชญา[16] การปฏิบัติในศาสนาฮินดู มีทั้ง ปูชา (การบูชา), การสวดมนต์และร้องเพลงสวด, ชปะ, การปฏิบัติสมาธิ, สังสการ (พิธีกรรมเปลี่ยนผ่าน), เทศกาลประจำปีและการออกเดินทางแสวงบุญตามโอกาส ศาสนิกชนบางส่วนละทิ้งชีวิตทางโลกและการยึดติดกับวัตถุ เพื่ออกสู่ สันยาสะ (ถือพรต/ออกบวช) เพื่อเข้าสู่โมกษะ[21] ศาสนาฮินดูยังเน้นย้ำถึงหน้าที่ตลอดกาล เช่น ความกตัญญู ซื่อสัตย์, ไม่ทำร้ายสัตว์และผู้คน ( อหิงสา), การใจเย็น, ความอดทนอดกลั้น, การข่มใจตนเอง และความเมตตา[web 1][22] นิกายในศาสนาฮินดูหลักมี 4 นิกาย คือ ลัทธิไวษณพ, ลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และ ลัทธิสมารตะ[23]

ศาสนาฮินดูถือเป็น ศาสนาที่มีผู้นับถือมากที่สุดในโลกเป็นอันดับที่ 3 มีศาสนิกชนซึ่งเรียกว่า ชาวฮินดู อยู่ราว 1.15 พันล้านคน หรือ 15-16% ของประชากรโลก[web 2][24] ศาสนาฮินดูมีผู้นับถือมากที่สุดใน อินเดีย, เนปาล และ มอริเชียส นอกจากนี้ยังเป็นศาสนาหลักใน จังหวัดบาหลี อินโดนีเซียเช่นกัน[25] ชุมชนฮินดูขนาดใหญ่ยังพบได้ใน แคริบเบียน, เอเชียตะวันออกเฉียงใต้, อเมริกาเหนือ, ยุโรป, แอฟริกา และ ประเทศอื่น ๆ[26][27]

สาระสำคัญในศาสนาฮินดูมันวนเวียนอยู่กับประเด็นของธรรมะ, สังสาระ, โมกษะ และการปฏิบัติโยคะ

ดูบทความหลักที่: ปุรุษารถะ

ศาสนาฮินดูดั้งเดิมเชื่อว่าจุดมุ่งหมายในชีวิตของมนุษย์มีอยู่สี่ประการ ได้แก่ ธรรมะ, อรรถะ, กามะ และ โมกษะ เป้าหมายทั้งสี่นี่เรียกรวมว่า " ปุรุษารถะ"[18][19]

ธรรมะ (ทางที่ถูกต้อง/จริยะ) แก้ไข

ธรรมะถือเป็นจุดมุ่งหมายที่ชัดเจนที่สุดในศาสนาฮินดู[28] แนวคิดของธรรมะนั้นรวมถึงพฤติกรรมที่ถือว่าสอดคล้องไปกับ รตะ หนทางที่ทำให้ทั้งชีวิตและจักรวาลคงอยู่ได้[29] และยังรวมถึงหน้าที่, สิทธิ, กฎระเบียบ, สัจธรรม และ "การใช้ชีวิตอย่างถูกทาง"[30] ธรรมะฮินดูประกอบด้วยหน้าที่ทางศาสนา, จริยธรรมและคุณธรรม และหน้าที่ของแต่ละบุคคล รวมถึงการปฏิบัติตนและนิสัยที่นำไปสู่ความเป็นระเบียบเรียบร้อยของสังคม[30] Van Buitenen ได้เคยกล่าวว่า[31] ธรรมะนั้นเป็นสิ่งที่สิ่งมีชีวิตทั้งหมดที่มีอยู่จะต้องยอมรับและเคารพเพื่อยังผลให้เกิดการรักษาความสามัคคีและความสงบเรียบร้อยในโลก เป็นการแสวงหาและการดำเนินการตามธรรมชาติและการเรียกหาที่แท้จริง อันมีบทบาทในการปรองดองโดยทั่วกัน[31] ส่วน Brihadaranyaka Upanishad ได้ระบุว่าธรรมะคือ

ไม่มีสิ่งใดเหนือยิ่งกว่าธรรมะ ผู้ที่อ่อนแอจะเอาชนะผู้ที่แข็งแกร่งกว่าได้ก็ด้วยธรรมะ ธรรมะนั้นคือความจริง (สัตยะ) อย่างแท้จริง ดังนั้นเมื่อผู้ใดพูดความจริง เป็นอันเรียกได้ว่าเขาผู้นั้น "ได้เปล่งวาจาของธรรมะ!" เพราะทั้งคู่ (ความจริง และ ธรรมะ) เป็นคำที่มีความหมายเดียวกัน - Brihadaranyaka Upanishad

พระกฤษณะ ใน มหาภารตะ ได้ทรงนิยามธรรมว่าเป็น การสนับสนุนความจริงทั้งในโลกนี้และโลกอื่น (Mbh 12.110.11) คำส่า "สนาตนะ" แปลว่า "นิรันดร์" ดังนั้น "สนาตนธรรม" จึงแปลส่า "ความจริงอันเป็นนิรันดร์" ไม่มีจุดเริ่มต้น และไม่มีที่สิ้นสุด[32]

อรรถะ หรือ อารถะ คือ การแสวงหาความมั่งคั่งอย่างมีเป้าหมายและมีคุณธรรม เพื่อการดำรงชีวิต ภาระผูกพัน และความมั่งคั่งทางทรัพย์สิน อรรถะยังรวมถึงชีวิตทางการเมือง การทูต และการมีความเป็นอยู่ที่ดี แนวคิดนี้รวมถึง "วิถีชีวิตทุกมุมของชีวิต" กิจกรรมและทรัพยากรทั้งหมดที่ช่วยให้คนหนึ่งสามารถมีความมั่งคงทางอาชีพการงานและทางการเงิน[33] การแสวงหาอรรถะอย่างพอเหมาะพอควรถือเป็นเป้าหมายสำคัญของชีวิตมนุษย์ในศาสนาฮินดู[34][35]

กาม แปลว่า ความปรารถนา, ความรัก, ชอบ, หลงใหล ทั้งมีและปราศจากความคิดเชิงชู้สาวและอารมณ์ทางเพศ และหมายถึงความสุข ความยินดี อันเกิดจากสัมผัสต่าง ๆ ของร่างกาย[36][37] ในศาสนาฮินดู กามะถือเป็นส่วนจำเป็นที่ช่วยให้ชีวิตคงอยู่ได้อย่างแข็งแรง ทั้งนี้ทั้งนั้นยังต้องอยู่ภายใต้การนำพาของธรรมะ, อรรถะ และโมกษะ[38]

โมกษะ หรือ มุขติ ถือเป็นเป้าหมายสูงที่สุดในศาสนาฮินดู โมกษะอาจหมายถึงการหลุดพ้นจากความทุกข์ และจากสังสาระ (การเวียนว่ายตายเกิด)[39][40] ในนิกายอื่น ๆ ของศาสนาฮินดูเช่น Monistic ถือว่าโมกษะเป็นเป้าหมายที่เข้าถึงได้ในชาติปัจจุบัน เป็นสถานะของความสุขผ่านการรับรู้ตนเอง การเข้าใจธรรมชาติของจิตวิญญาณของเสรีภาพและ "ตระหนักว่าจักรวาลทั้งหมดเป็นส่วนหนึ่งของตน"[41][42]

เป้าหมายสูงสุดของชีวิตเรียกว่า "โมกษะ", " นิรวานะ" หรือ " สมาธิ" เป็นที่เข้าใจกันอยู่หลายแบบ: การเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับพระเป็นเจ้า, การเข้าสู่ความสัมพันธ์นิรันดร์กับพระเจ้า, การเป็นหนึ่งเดียวกับจักรวาล, การละทิ้งความเห็นแก่ตัวจนสิ้น, การหลุดพ้นจากสังสาระ ซึ่งคือการไม่เกิดอีก การไม่ทุกข์อีก[43][44]

แนวคิดเรื่องพระเป็นเจ้า แก้ไข

ศาสนาฮินดูนั้นมีหลายความเชื่อ มีตั้งแต่ เอกเทวนิยม, พหุเทวนิยม, สรรพันตรเทวนิยม, สรรพเทวนิยม, สรรพเทวนิยม, เอกเทวนิยม ไปจนถึง อเทวนิยม[45][46][web 3]

ดูบทความหลักที่: นิกายในศาสนาฮินดู

ศาสนาฮินดูไม่มีหลักคำสอนหลักกลาง ในขณะเดียวกันชาวฮินดูเองจำนวนมากก็ไม่ได้อ้างว่าเป็นของนิกายหรือประเพณีใด ๆ[47] อย่างไรก็ตาม ในงานศึกษาเชิงวิชาการนิยมแบ่งออกเป็น 4 นิกายหลัก ได้แก่ ลัทธิไวษณพ, ลัทธิไศวะ, ลัทธิศักติ และ ลัทธิสมารตะ[48] นิกายต่าง ๆ นี้แตกต่างกันหลัก ๆ ที่เทพเจ้าองค์กลางที่บูชา, ธรรมเนียมและมุมมองต่อการ หลุดพ้น[50] Julius J. Lipner ได้ระบุไว้ว่าการแบ่งนิกายของศาสนาฮินดูนั้นแตกต่างจากในศาสนาหลักอื่น ๆ ของโลก เพราะนิกายของศาสนาฮินดูนั้นคลุมเครือกับการฝึกฝนของบุคคลมากกว่า เป็นที่มาของคำว่า "Hindu polycentrism" (หลากหลายนิยมฮินดู, ฮินดูตามท้องถิ่น)[51]

ลัทธิไวษณพ บูชา พระวิษณุ[52] และปางอวตารของพระองค์ โดยเฉพาะ พระกฤษณะ และ พระราม[53] ลักษณะของนิกายนี้โดยทั่วไป ไม่ใช่ลักษณะนักพรตติดอาราม แต่มุ่งเน้นไปที่กิจกรรมชุมชนและการปฏิบัติที่นับถือศรัทธา ความรักสนุกนี้มีที่มาจากการสื่อนัย ๆ ถึงลักษณะอัน "ขี้เล่น ร่าเริง และสนุกสนาน" ของพระกฤษณะรวมถึงอวตารองค์อื่น ๆ[50] พิธีกรรมและการปฏิบัติจึงมักเต็มไปด้วยการระบำในชุมชน, ขับร้องดนตรี ทั้ง กีรตัน (Kirtan) และ ภชัน (Bhajan) โดยเชื่อกันว่าเสียงและดนตรีเหล่านี้จะมีพลังในการช่วยทำสมาธิและมีพลังอำนาจเชิงความเชื่อ[54] การเฉลิมฉลองและพิธีกรรมในศาสนสถานของไวษณพมักมีความประณีต ละเอียดลออ[55] ส่วนรากฐานเชิงศาสนศาสตร์ของไวษณพนั้นมาจากภควัทคีตา, รามายณะ และปุราณะต่าง ๆ ที่เกี่ยวข้องกับพระวิษณุ[56]

ลัทธิไศวะ มุ่งเน้นที่ พระศิวะ ศาสนิกชนไศวะมีแนวโน้มไปทางปัจเจกพรตนิยม (ascetic individualism) และแตกออกเป็นนิกายแยกย่อยได้อีก[50] แนวทางปฏิบัติของไศวะรวมถึงการศรัทธาแบบภักติ แต่ความเชื่อโน้มเอียงมาทางนิกายแบบ nondual, monistic อย่าง Advaita และ ราชโยคะ[48][54] ไศวะมีทั้งกลุ่มที่นิยมบูชาในศาสนสถาน บางส่วนก็มุ่งเน้นที่การปฏิบัติโยคะ ทั้งหมดเพื่อพยายามเข้าเป็นอันหนึ่งเดียวกันกับพระศิวะทั้งสิ้น[57] ลักษณะขององค์อวาตารนั้นไม่ค่อยพบ และไศวะบางกลุ่มมองพระเป็นเจ้าในลักษณะของครึ่งบุรุษ-ครึ่งสตรี ( อรธนารีศวร) ไศวะนั้นมีความเกี่ยวพันกับศักติ โดยมักมองว่าองค์ศักติเป็น พระชายาของพระศิวะ[48] การเฉลิมฉลองประกอบด้วยเทศกาลต่าง ๆ และการมีส่วนร่วมในศาสนพิธีและเดินทางไปแสวงบุญยังสถานที่แสวงบุญเช่น Kumbh Mela ร่วมกับไวษณพ[58] ลัทธิไศวะพบได้ทั่วไปในแถบหิมาลัย ตั้งแต่กัศมีร์จนถึงเนปาล และในอินเดียใต้[59]

ลัทธิศักติ บูชาเทวีหรือ ศักติเป็นพระมารดาของจักรวาล[50] พบมากเปนพิเศษในรัฐทางตะวันออกเฉียงเหนือและตะวันออกของอินเดีย เช่น รัฐอัสสัม และ เบงกอลตะวันตก เทวีที่บูชานั้นมีรูปลักษณ์ตั้งแต่ พระแม่ปราวตี ซึ่งทรงอ่อนโยนไปจนถึงองค์ที่มีพระลักษณะดุดันเช่น พระแม่ทุรคา และ พระแม่กาลี ศาสนิกชนเชื่อว่า ศักติเป็นพลังอำนาจที่คอยรองรับความเป็นบุรุษ ระเบียบการปฏิบัติของศักติเกี่ยวข้องกับแนวทางแบบ ตันตระ[60] การเฉลิมฉลองมีทั้งเทศกาล ซึ่งบางส่วนมีพิธีกรรมที่นำเทวรูปดินเหนียวแช่ลงให้ละลายไปในแม่น้ำ[61]

ลัทธิสมารตะ บูชาเทพเจ้าฮินดูองค์หลัก ๆ ไปพร้อม ๆ กัน ได้แก่ พระศิวะ, พระวิษณุ, องค์ศักติ, พระคเนศ, พระสุริยะ และ พระการติเกยะ ธรรมเนียมแบบสมารตะนั้นเกิดขึ้นราวหลังยุคคาสสิกของฮินดูตอนต้น ราวเริ่มต้นคริสตกาล หลังศาสนาฮินดูเริ่มรวมเข้ากับการปฏิบัติแบบพราหมณ์และความเชื่อพื้นมือง[63]

ดูบทความหลักที่: ประวัติศาสนาฮินดู

คัมภีร์ พระเวท เดิมมี 3 คัมภีร์ เรียกว่า "ไตรเวท" คือ

1. ฤคเวท เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมบทสวดสดุดีพระผู้เป็นเจ้าทั้งหลาย บรรดาเทพเจ้าที่ปรากฏในฤคเวทสัมหิตามีจำนวน 33 องค์ ทั้ง 33 องค์ ได้จัดแบ่งตามลักษณะของที่อยู่เป็น 3 กลุ่ม คือ เทพเจ้าที่อยู่ในสวรรค์ เทพเจ้าที่อยู่ในอากาศ และเทพเจ้าที่อยู่ในโลกมนุษย์ มีจำนวนกลุ่มละ 11 องค์

2. ยชุรเวท เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมบทประพันธ์ที่ว่าด้วยสูตรสำหรับใช้ในการประกอบยัญพิธียชุเวทสัมหิตา แบ่งออกเป็น 2 แขนง คือ

1. ศุกลชุรเวท หรือ ยชุรเวทขาว ได้แก่ ยชุรเวทที่บรรจุมนต์ หรือคำสวดและสูตรที่ต้องสวด

2. กฤษณยชุรเวท หรือ ยชุรเวทดำ ได้แก่ ยชุรเวทที่บรรจุมนต์และคำแนะนำเกี่ยวกับการประกอบยัญพิธีบวงสรวง ตลอดทั้งคำอธิบายในการประกอบพิธีอีกด้วย

3. สามเวท เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมบทประพันธ์อันเป็นบทสวดขับร้อง บทสวดในสามเวทสัมหิตามีจำนวน 1,549 บท ในจำนวนนี้มีเพียง 75 บท ที่มิได้ปรากฏในฤคเวท

ต่อมาได้เพิ่ม อรรถเวท เป็นคัมภีร์ที่รวบรวมบทประพันธ์ที่ว่าด้วยมนต์หรือคาถาต่าง ๆ

ดูบทความหลักที่: อาศรมสี่

อาศรม หรือ อาศรม 4 หมายถึง ขั้นตอนการดำเนินชีวิตของชาวฮินดู เฉพาะที่เป็นพราหมณ์วัยต่าง ๆ โดยกำหนดเกณฑ์อายุคนไว้ 100 ปี แบ่งช่วงของการไว้ชีวิตไว้ 4 ตอน ตอนละ 25 ปี ช่วงชีวิตแต่ละช่วงเรียกว่า อาศรม (วัย) อาศรมทั้ง 4 ช่วง มีดังนี้

1. พรหมจรยอาศรม เริ่มตั้งแต่อายุ 8-15 ปี ผู้เข้าสู่อาศรมนี้เรียกว่า พรหมจารี

2. คฤหัสถาศรม อยู่ในช่วงอายุ 15-40 ปี

3. วานปรัสถาศรม อยู่ในช่วงอายุ 40-60 ปี

4. สันยัสตาศรม อยู่ในช่วงอายุตั้งแต่ 60 ปีขึ้นไป สำหรับผู้ปรารถนาความหลุดพ้น (โมกษะ) จะออกบวชเป็น "สันยาสี" เมื่อบวชแล้วจะสึกไม่ได้

โมกษะ คือ การหลุดพ้นจากการเวียนว่ายตายเกิด เช่นเดียวกับศาสนาพุทธ ถือว่าเป็นหลักความดีสูงสุด ดังคำสอนของศาสนาฮินดูสอนว่า "ผู้ใดรู้แจ้งในอาตมันของตนว่าเป็นหลักอาตมันของโลกพรหมแล้ว ผู้นั้นย่อมพ้นจากสังสาระการเวียนว่าย ตาย เกิด และจะไม่ปฏิสนธิอีก"

ดูบทความหลักที่: โบสถ์พราหมณ์

1. See: ↑

Fowler: "probably the oldest religion in the world" (Fowler 1997, p. 1)

Klostermaier: The "oldest living major religion" in the world (Klostermaier 2007, p. 1)

Kurien: "There are almost a billion Hindus living on Earth. They practice the world's oldest religion..." [1]

Bakker: "it [Hinduism] is the oldest religion".[2]

Noble: "Hinduism, the world's oldest surviving religion, continues to provide the framework for daily life in much of South Asia."[3]

2. Among its roots are the ↑ Vedic religion of the late Vedic period (Flood 1996, p. 16) and its emphasis on the status of Brahmans (Samuel 2010, pp. 48-53), but also the religions of the Indus Valley Civilisation (Narayanan 2009, p. 11; Lockard 2007, p. 52; Hiltebeitel 2007, p. 3; Jones & Ryan 2006, p. xviii) the Sramana or renouncer traditions of north-east India (Flood 1996, p. 16; Gomez 2013, p. 42), with possible roots in a non-Vedic Indo-European culture (Brokhorst 2007), and "popular or local traditions" (Flood 1996, p. 16).

1. ↑ Kurien, Prema (2006). "Multiculturalism and American Religion: The Case of Hindu Indian Americans". Social Forces. 85 (2): 723-741. doi:10.1353/sof.2007.0015.

2. ↑ Bakker, F.L. (1997). "Balinese Hinduism and the Indonesian State: Recent Developments". Bijdragen Tot de Taal-, Land- en Volkenkunde. Deel 153, 1ste Afl. (1): 15-41. doi:10.1163/22134379-90003943. JSTOR 27864809.

3. ↑ Noble, Allen (1998). "South Asian Sacred Places". Journal of Cultural Geography. 17 (2): 1-3. doi:10.1080/08873639809478317.

4. ↑ Knott 1998, pp. 5, Quote: "Many describe Hinduism as sanatana dharma, the eternal tradition or religion. This refers to the idea that its origins lie beyond human history".

5. ↑

6. ↑

7. Bilimoria; และคณะ, บ.ก. (2007). Indian Ethics: Classical Traditions and Contemporary Challenges. p. 103. See also Koller, John (1968). "Puruṣārtha as Human Aims". Philosophy East and West. 18 (4): 315-319. doi:10.2307/1398408. JSTOR 1398408.

8. ↑ Dharma, Samanya; Kane, P. V. History of Dharmasastra. 2. pp. 4-5. See also Widgery, Alban (1930). "The Priniciples of Hindu Ethics". International Journal of Ethics. 40 (2): 232-245. doi:10.1086/intejethi.40.2.2377977.

9. ↑ "Christianity 2015: Religious Diversity and Personal Contact" (PDF). gordonconwell.edu. January 2015. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม (PDF) เมื่อ 2017-05-25.

10. ↑ "Peringatan". sp2010.bps.go.id.

11. ↑ "Hindus". Pew Research Center's Religion & Public Life Project. 18 December 2012.;
"Table: Religious Composition by Country, in Numbers (2010)". Pew Research Center's Religion & Public Life Project. 18 December 2012. คลังข้อมูลเก่า เก็บจาก แหล่งเดิม เมื่อ 1 February 2013.

12. ↑ The Oxford Dictionary of World Religions, Dharma, The Oxford Dictionary of World Religions: "In Hinduism, dharma is a fundamental concept, referring to the order and custom which make life and a universe possible, and thus to the behaviours appropriate to the maintenance of that order."

13. Dharma, The Columbia Encyclopedia, 6th Ed. (2013), Columbia University Press, Gale, ISBN 978-0787650155

14. J. A. B. Van Buitenen, Dharma and Moksa, Philosophy East and West, Vol. 7, No. 1/2 (Apr. - Jul. 1957), pp 33-40

15. ↑ John Koller, Puruṣārtha as Human Aims, Philosophy East and West, Vol. 18, No. 4 (Oct. 1968), pp. 315-319

16. ↑ Macy, Joanna (1975). "The Dialectics of Desire". Numen. 22 (2): 145-60. doi:10.2307/3269765. JSTOR 3269765.

17. See: ↑

The Hindu Kama Shastra Society (1925), The Kama Sutra of Vatsyayana, University of Toronto Archives, pp. 8;

A. Sharma (1982), The Puruṣārthas: a study in Hindu axiology, Michigan State University, ISBN 9789993624318, pp 9-12; See review by Frank Whaling in Numen, Vol. 31, 1 (Jul. 1984), pp. 140-142;

A. Sharma (1999), The Puruṣārthas: An Axiological Exploration of Hinduism, The Journal of Religious Ethics, Vol. 27, No. 2 (Summer, 1999), pp. 223-256;

Chris Bartley (2001), Encyclopedia of Asian Philosophy, Editor: Oliver Learman, ISBN 0-415-17281-0, Routledge, Article on Purushartha, pp 443

18. ↑ R.C. Mishra, Moksha and the Hindu Worldview, Psychology & Developing Societies, Vol. 25, Issue 1, pp 23, 27

19. ↑ J. A. B. Van Buitenen, Dharma and Moksa, Philosophy East and West, Vol. 7, No. 1/2 (Apr. - Jul. 1957), pp. 33-40

20. see: ↑

Karl Potter, Dharma and Mokṣa from a Conversational Point of View, Philosophy East and West, Vol. 8, No. 1/2 (Apr. - Jul. 1958), pp. 49-63

Daniel H. H. Ingalls, Dharma and Moksha, Philosophy East and West, Vol. 7, No. 1/2 (Apr. - Jul. 1957), pp. 41-48;

Klaus Klostermaier, Mokṣa and Critical Theory, Philosophy East and West, Vol. 35, No. 1 (Jan. 1985), pp. 61-71

21. ↑ Lance Nelson (2007), An Introductory Dictionary of Theology and Religious Studies (Editors: Orlando O. Espín, James B. Nickoloff), Liturgical Press, 48.0 ISBN 978-0814658567, pages 562-56348.1 48.2

22. ↑ SS Kumar (2010), Bhakti - the Yoga of Love, LIT Verlag Münster, 50.0 ISBN 978-3643501301, pages 35-3650.1 50.2 50.3

23. Edwin Bryant and Maria Ekstrand (2004), The Hare Krishna Movement, Columbia University Press, ISBN 978-0231122566, pages 38-43

24. ↑ History: Hans Koester (1929), The Indian Religion of the Goddess Shakti, Journal of the Siam Society, Vol 23, Part 1, pages 1-18;
Modern practices: June McDaniel (2010), Goddesses in World Culture, Volume 1 (Editor: Patricia Monaghan), ISBN 978-0313354656, Chapter 2

25. ↑ Hiltebeitel, Alf (2013), "Hinduism", ใน Kitagawa, Joseph (บ.ก.), The Religious Traditions of Asia: Religion, History, and Culture, Routledge

อ้างอิงผิดพลาด: มีป้ายระบุ
<ref> สำหรับกลุ่มชื่อ "web" แต่ไม่พบป้ายระบุ <references group="web"/> ที่สอดคล้องกัน หรือไม่มีการปิด </ref>

# data[].attributes.attachment_link.title
ศาสนาฮินดู - วิกิพีเดีย

# data[].attributes.attachment_link.description
ศาสนาพหุเทวนิยมเก่าแก่สำคัญของโลก ศาสนาฮินดู หรือในเอกสารภาษาไทยนิยมใช้คำว่า ศาสนาพราหมณ์-ฮินดู เป็นศาสนาหนึ่งในกลุ่ม ศาสนาอินเดีย และเป็น ธรรมะหรือแนวทางการใช้ชีวิตของผู้คน[note 1] ที่เป็นที่นับถืออย่างแพร่หลายใน อนุทวีปอินเดียและบางส่วนใน เอเชียตะวันออกเฉียงใต้ โดยเฉพาะบน เกาะบาหลี เป็นที่ยอมรับกันทั่วไปว่าเป็นศาสนาที่เก่าแก่ที่สุดในโลก[note 2] ศาสนิกชนและนักวิชาการบางกลุ่มเรียกศาสนาฮินดูว่าเป็น " สนาตนธรรม" หรือหนทางนิรันดร์ชั่วประวัติศาสตร์ของมนุษยชาติ[4] [5] นักวิชาการมักมองศาสนาฮินดูว่าเป็นการผสมผสานของ[note 3] หรือสังเคราะห์มาจาก[note 4] วัฒนธรรม จารีต และประเพณีอันหลากหลายในอนุทวีปอินเดีย[7] [note 5] ที่มีรากฐานหลากหลาย[note 6] และไม่มี ศาสดาหรือผู้ริเริ่มตั้งศาสนา แต่ผู้เผยแผ่คำภีร์พระเวท ยุคแรกเริ่มคือ ฤๅษีวยาส ท่านเปรียบเสมือนเป็นศาสดาคนหนึ่ง[10] "การสังเคราะห์ศาสนาฮินดู" (Hindu synthesis) นี้เริ่มมีขึ้นระหว่างราว 500 ปีก่อนคริสตกาล ถึงคริสต์ศักราช 300 ภายหลังการสิ้นสุดลงของ ยุคพระเวท (1500 ถึง

# data[].attributes.headline
 ห้ามกินสัตว์ที่ตายเอง และสัตว์ที่มิได้เชือดด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ยกเว้น ปลา สัตว์น้ำ สัตว์ทะเล                     เพราะ สิ่งแรกของอาหารต้องห้ามที่กุรอานกล่าวถึงก็คือเนื้อของ “ซากสัตว์” นั่นคือ สัตว์บกและสัตว์ปีกที่ตายเองโดยไม่ได้ถูกฆ่าหรือถูกล่าโดยมนุษย์ เหตุผลที่ห้ามก็คือ - การกินเนื้อสัตว์ที่ตายเองเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงต่อความรู้สึกของคนทั่วไป * อัลเลาะห์มิทรงต้องการให้มนุษย์กินสิ่งที่เขามิดได้ตั้งใจหรือคิดที่จะกินhttps://www.islammore.com/view/434  https://www.lib.ru.ac.th/journal2/?p=12010                                         นายต้นตระกูล สรวมทอง เลขที่2 ม.6/8   

# data[].attributes.subject
 ห้ามกินสัตว์ที่ตายเอง และสัตว์ที่มิได้เชือดด้วยพระนามของอัลลอฮ์ ยกเว้น ปลา สัตว์น้ำ สัตว์ทะเล                     เพราะ สิ่งแรกของอาหารต้องห้ามที่กุรอานกล่าวถึงก็คือเนื้อของ “ซากสัตว์” นั่นคือ สัตว์บกและสัตว์ปีกที่ตายเองโดยไม่ได้ถูกฆ่าหรือถูกล่าโดยมนุษย์ เหตุผลที่ห้ามก็คือ - การกินเนื้อสัตว์ที่ตายเองเป็นสิ่งที่น่าขยะแขยงต่อความรู้สึกของคนทั่วไป * อัลเลาะห์มิทรงต้องการให้มนุษย์กินสิ่งที่เขามิดได้ตั้งใจหรือคิดที่จะกินhttps://www.islammore.com/view/434  https://www.lib.ru.ac.th/journal2/?p=12010                                         นายต้นตระกูล สรวมทอง เลขที่2 ม.6/8   

# data[].attributes.headline
ห้ามกินเนื้อหมู

# data[].attributes.subject
ห้ามกินเนื้อหมู

# data[].attributes.body
กุรอานนั้น ได้ห้ามการบริโภคเนื้อหมู ไม่น้อยกว่า 4 แห่ง ที่แตกต่างกัน มันถูกห้ามในซูเราะฮฺ 2:173 5:3 6:145 และ16:115

“ได้ถูกห้ามแก่พวกเจ้าแล้ว (สำหรับอาหาร) คือ เนื้อสัตว์ที่ตายเอง เลือด เนื้อสุกร และสัตว์ที่กล่าวนามอื่น จากอัลเลาะฮฺ (ขณะเชือด)” (อัลกุรอาน 5:3)

โองการกุรอานที่กล่าวมานี้ เป็นการเพียงพอแล้ว ที่จะทำให้มุสลิมคนหนึ่ง เชื่อมั่นว่า ทำไมเนื้อหมูจึงถูกห้ามยุคปัจจุบัน มีการใช้กล้องจุลทรรศน์ส่องดูเนื้อสัตว์ก็พบว่า เนื้อสัตว์ทุกชนิดมีพยาธิตัวเล็กๆ ที่ตามนุษย์มองไม่เห็นอยู่มากน้อยต่างกันไป แต่ในเนื้อหมูมีพยาธิบางชนิดซึ่งมีเกราะที่เกิดจากไขมันในเนื้อหมูห่อหุ้มมันอยู่ ซึ่งความร้อนจากการหุงต้มไม่สามารถทําลายมันได้  พยาธิเหล่านี้จะเข้าไปฝังอยู่ในร่างกายมนุษย์หลังจากที่กินเนื้อหมูเข้าไป และรอฟักตัวออกมาทําอันตรายร่างกายมนุษย์ เช่น ประสาทตาและประสาทสมอง เป็นต้น

https://www.lib.ru.ac.th/journal2/?p=3607

# data[].attributes.headline
ห้ามรับประทานอาหารด้วยมือซ้ายเป็นอันขาด

# data[].attributes.subject
ห้ามรับประทานอาหารด้วยมือซ้ายเป็นอันขาด

# data[].attributes.body
ท่านทั้งหลายอย่ากินด้วยมือซ้าย แท้จริงชัยฏอนนั้น กินด้วยมือซ้าย”

(รายงานโดย มุสลิม)

•••••••••••••••••••••••••••••••••••••••••

+ เพิ่มเติมจากฮาดิษ

1)ได้มีคำสั่งห้ามจากท่านนบีชัดเจน ถึงการห้ามรับประทานด้วยมือซ้าย แต่ให้รับประทานด้วยมือขวา เพราะการใช้มือซ้ายในการรับประทานนั้น เป็นแบบอย่างของชัยฏอน

https://islamhouse.muslimthaipost.com/article/18161

เหตุผลที่ห้าม

https://youtu.be/zAnngeB6SbU

ชื่อ:นายธนโชติ ดีทั่ว
ม.6/8เลขที่15

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ข้อห้าม  พิธีกรรม  ฮาราม  ข้อห้ามในศาสนาอิสลาม ข้อห้ามของศาสนาอิสลาม - ห้าม อิสลาม พิธีกรรม ต่างศาสนา

# data[].attributes.attachment_link.title
ข้อห้ามในศาสนาอิสลาม ข้อห้ามของศาสนาอิสลาม - ห้าม อิสลาม พิธีกรรม ต่างศาสนา

# data[].attributes.attachment_link.description
ข้อห้ามในศาสนาอิสลาม ข้อห้ามของศาสนาอิสลาม - ห้าม อิสลาม พิธีกรรม ต่างศาสนา มีอะไรบ้าง คำตอบอยู่ที่นี่....

# data[].attributes.headline
ห้ามกินเนื้อสัตว์ที่ผ่านพิธี

# data[].attributes.subject
ห้ามกินเนื้อสัตว์ที่ผ่านพิธี

# data[].attributes.body
การกินเนื้อสัตว์ที่ถูกฆ่าตามพิธีกรรม (เนื้อคุธา ): ชาวซิกข์ไม่ได้รับอนุญาตโดยเด็ดขาด การกินเนื้อสัตว์ที่ถูกฆ่าตามพิธีกรรม (เช่น ฮาลาล หรือ โคเชอร์ หรือที่เรียกว่า เนื้อคุธา ) หรือเนื้อสัตว์ใด ๆ ที่ langar คือ เสิร์ฟยกเว้นเนื้อจัทคา สำหรับชาวซิกข์จำนวนมาก (และในนิกายเล็ก ๆ บางนิกายเช่น Akhand Kirtani Jatha ) เชื่อว่าห้ามรับประทานเนื้อสัตว์ที่ปรุงโดยชาวยิวและชาวมุสลิมสิ่งนี้เป็นความเชื่อที่ยึดถือกันทั่วโลก เนื้อสัตว์ที่ชาวซิกข์กินเรียกว่าเนื้อ

ที่มา:https://inin2539.wordpress.com/%E0%B8%A0%E0%B8%B2%E0%B8%84%E0%B9%80%E0%B8%A3%E0%B8%B5%E0%B8%A2%E0%B8%99%E0%B8%97%E0%B8%B5%E0%B9%882-56/%E0%B8%AB%E0%B8%A5%E0%B8%B1%E0%B8%81%E0%B8%9B%E0%B8%8F%E0%B8%B4%E0%B8%9A%E0%B8%B1%E0%B8%95%E0%B8%B4%E0%B8%82%E0%B8%AD%E0%B8%87%E0%B8%A8%E0%B8%B2%E0%B8%AA%E0%B8%99%E0%B8%B2%E0%B8%8B%E0%B8%B4%E0%B8%81/

https://isecosmetic.com/wiki/Prohibitions_in_Sikhism

# data[].attributes.headline
ห้ามคุมกำเนิดโดยไม่ม

# data[].attributes.body
ห้ามคุมกำเนิดโดยไม่มีความจำเป็นต่อสุขภาพของมารดา
https://www.thairath.co.th/content/137017

# data[].attributes.body
เพราะผมและเส้นขนตามร่างกายคือสิ่งศักดิ์สิทธิ์ที่พระเจ้าประทานให้

ที่มา : https://inin2539.wordpress.com/ภาคเรียนที่2-56/หลักปฏิบัติของศาสนาซิก/
https://www.m-culture.go.th/mculture_th60/download/Sikhism.pdf

ชื่อ - นามสกุล ครูเจน จ้า
เลขที่ 99