# data[].attributes.body
- natryski
- wentylacja

# data[].attributes.body
Jednym ze środków ochrony przed środkami chemicznymi o właściwościach żrących jest zapewnienie natrysków awaryjnych do przemywania całego lub części ciała pracownika, u którego doszło do kontaktu ze środkiem chemicznym o właściwościach żrących. Kolejnym środkiem ochrony w tym zakresie jest zapewnienie w apteczce zakładowej środków na oparzenia, np. aqua – gel.
Zgodnie z obowiązującymi przepisami istnieje obowiązek posiadania natrysku awaryjnego wszędzie tam, gdzie znajduje się środek chemicznymi o właściwościach żrących. Nie ma tutaj znaczenia ilość środka chemicznego o właściwościach żrących oraz rodzaj wykonywanych czynności przez pracownika z ww. środkiem chemicznym.

Wyposażenie pomieszczeń pracy w natryski awaryjne, ich rodzaj i ilość powinno zależeć nie tylko od samego występowania na stanowisku pracy środka chemicznego o właściwościach żrących, lecz także od rodzaju wykonywanej pracy związanej z tym środkiem chemicznym i ilością takiego środka chemicznego.

Obowiązek posiadania natrysku awaryjnego wynika z rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 26 września 1997 r. w sprawie ogólnych przepisów bezpieczeństwa i higieny pracy (tekst jedn.: Dz. U. z 2003 r. Nr 169, poz. 1650 z późn. zm.) – dalej r.o.b.h.p. W § 103 ust. 1 r.o.b.h.p. wskazano obowiązek zainstalowania natrysków ratunkowych (prysznice bezpieczeństwa) do obmycia całego ciała oraz oddzielnych natryski (prysznice) do przemywania oczu.

Jeżeli podczas procesów pracy występuje niebezpieczeństwo oblania pracowników środkami chemicznymi o właściwościach żrących lub zapalenia odzieży na pracowniku - nie dalej niż 20 m w linii poziomej od stanowisk, na których wykonywane są te procesy, powinny być zainstalowane natryski ratunkowe (prysznice bezpieczeństwa) do obmycia całego ciała oraz oddzielne natryski (prysznice) do przemywania oczu. Natryski powinny, w razie potrzeby, umożliwiać ich natychmiastowe uruchomienie samoczynne lub w inny sposób - z uwzględnieniem ograniczonej sprawności osób z nich korzystających. Natryski i urządzenia powinny być zasilane wodą nieogrzewaną i działać niezawodnie bez względu na warunki atmosferyczne.

# data[].attributes.body
cyrkulacja powietrza, z reguły pomiędzy pomieszczeniami a przestrzenią na zewnątrz. Prawidłowo działająca wentylacja jest niezbędna w pomieszczeniach, gdzie przebywają zwierzęta czy ludzie, dopływające z zewnątrz powietrze zapewnia wymianę zużytego i zanieczyszczonego na świeże, niezbędne do oddychania oraz prawidłowej i bezpiecznej pracy urządzeń zużywających powietrze. Jest to szczególnie ważne w sytuacji dodatkowych zanieczyszczeń, takich jak dym papierosowy, opary substancji chemicznych, pyły itp. Można również mówić o wentylacji jako systemie zamkniętym występującym np. w samolotach, gdzie zużyte powietrze jest filtrowane, a następnie mieszane z tlenem, regulowana jest temperatura i wilgotność, a powietrze powraca do kabin.
Rodzaje wentylacji:
-    naturalna - wymiana powietrza przy wykorzystaniu przeciągu

grawitacyjna - wymiana powietrza wykorzystująca różnicę ciśnień między przestrzenią wentylowaną a ujściem kanału wentylacyjnego do atmosfery. Zanieczyszczone powietrze zostaje wyssane z pomieszczenia przez kratkę wentylacyjną, a do pomieszczenia napływa powietrze zewnętrzne przez celowo wykonane nawiewy (np. okna, kratki nawiewne sterowane higroskopijnie) albo nieszczelności w obudowie budynku

mechaniczna - sterowana wymiana powietrza

hybrydowa - kombinacja wentylacji grawitacyjnej i mechanicznej stosowanych w zależności od zapotrzebowania na świeże powietrze i warunków pogodowych (różnicy gęstości powietrza wywiewanego i otoczenia).

Objawy złej wentylacji:

pleśń

skropliny pary wodnej na szybach oraz innych powierzchniach w pomieszczeniu

wyczuwalny podwyższony poziom wilgotności powietrza

ciąg wsteczny powietrza przez kratki wentylacyjne (objawia się między innymi poprzez zapachy pleśni, wlot pyłów, zapachy potraw, spalin, dymu, papierosów)

# data[].attributes.body
- maski przeciwgazowe
- maski przeciwpyłowe
- maski z pochłaniaczem
- odzież ochronna
- kaski

# data[].attributes.body
indywidualne urządzenie, przylegające do twarzy i wykonane z gumy, silikonu lub innych materiałów, służące do ochrony dróg oddechowych, oczu i skóry twarzy przed działaniem bojowych środków trujących, pyłów radioaktywnych a także bakterii i wirusów chorobotwórczych. Maska przeciwgazowa ma zastosowanie militarne dla ochrony przed atakami z użyciem broni chemicznej, w przemyśle chemicznym, dla ochrony przed lotnymi zanieczyszczeniami przemysłowymi oraz górnictwie i pożarnictwie.
Maski przeciwgazowe występują zwykle w dwóch rodzajach:

Maski filtracyjne, które oczyszczają skażone powietrze za pomocą filtrów, filtropochłaniaczy albo pochłaniaczy.

Maski izolacyjne (np. o zastosowaniu medycznym), w których sprężone w wysokociśnieniowej butli powietrze doprowadzane jest do maski elastycznymi przewodami lub regenerowane na drodze reakcji z odpowiednimi substancjami chemicznymi.

# data[].attributes.body
stosowane są w szerokim zakresie prac, przy których mogą wydzielać się cząstki ciał stałych (np. w postaci pyłów), czy też alergeny bądź aerozole biologiczne. W maskach tych całe wdychane powietrze przechodzi przez materiał filtracyjny.

Wymagania jakie spełniać muszą tego typu maski określa w Unii Europejskiej norma EN 149:2001+A1:2009. Norma ta dzieli maski na trzy klasy (FFP1, FFP2 i FFP3) w zależności od stopnia ochrony użytkownika wobec aerozoli.
W przypadku masek filtrujących bierze się pod uwagę szereg parametrów, m.in.:

penetracja – maksymalny stopień w jakim pyły i dymy mogą przedostawać się do obszaru pod maską; badana z wykorzystaniem dwóch aerozoli (chlorku sodu i oleju parafinowego) przy objętościowym natężeniu przepływu wynoszącym 95 l/min

całkowity przeciek wewnętrzny – maksymalny stopień nieszczelności maski wynikający z niecałkowitego przylegania maski do skóry twarzy oraz ewentualnych nieszczelności zaworu wydechowego

opory oddychania – maksymalne opory jakie może stawiać maska podczas oddychania; maksymalne wartości określone są przy minutowej wentylacji płuc dla wdechu wynoszącej 30 i 95 l/min oraz dla wydechu przy 160 l/min; dla porównania: wysiłek fizyczny w postaci jazdy na rowerze to średnio 20–30 l/min, natomiast wyjątkowo intensywny wysiłek fizyczny z użyciem sprzętu ochrony dróg oddechowych może prowadzić do wzrostu minutowej wentylacji płuc nawet do kilkuset l/min.

# data[].attributes.body
do tego rodzaju urządzeń, które służą do ochrony dróg oddechowych używa się specjalnych pochłaniaczy.
Pochłaniacz – część maski filtracyjnej (przeciwgazowej) służąca do oczyszczania wdychanego powietrza z substancji trujących, promieniotwórczych i biologicznych. Składa się z warstw sorbentów (zobacz: węgiel aktywny, hopkalit) i filtru przeciwdymnego.

# data[].attributes.body
rodzaj odzieży chroniącej człowieka podczas pracy przed działaniem czynników szkodliwych lub niebezpiecznych dla zdrowia oraz zabezpieczającej przed ewentualnymi urazami ciała.
Odzież ochronną można podzielić ze względu na:

rodzaje i dziedziny, w których jest stosowana,

właściwości, które posiada,

elementy ubioru wynikające z elementów chronionych części ciała.

Elementy ubioru:

kombinezony

płaszcze

fartuchy

kaptury

obuwie

rękawice

hełmy

kaski

gogle

# data[].attributes.body
rodzaj ochronnego nakrycia głowy, używanego przez osoby uprawiające sport oraz wiele grup zawodowych i w zależności od tego różniących się budową.
Pierwotnie kaskiem nazywane były hełmy dragonii, fizylierów austriackich i kirasjerów z XVIII wieku i były to hełmy stalowe ozdobione wzmacniającym grzebieniem i kitą. Obecnie kaski wykonywane są z różnych materiałów - najpopularniejsze kaski budowlane wykonane są z plastiku, zaopatrzone w wyściółkę, pasek mocujący pod brodę czy osłonę twarzy.
Obecnie kaski w odróżnieniu od hełmów, kojarzone są z zastosowaniami cywilnymi.