# data[].attributes.headline
Οι θεοί του Ολύμπου 

# data[].attributes.body
Οι θεοί του Ολύμπου ήταν δώδεκα και κατοικούσαν στην κορυφή του Ολύμπου.

# data[].attributes.headline
Οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου 

# data[].attributes.subject
Οι δώδεκα Θεοί του Ολύμπου 

# data[].attributes.attachment_link.title
Ελληνική μυθολογία - Οι 12 θεοί του Ολύμπου (Θεατροποιημένη αφήγηση)

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Δίας.

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Δίας.

# data[].attributes.headline
Ο θεός Δίας ή ο Θεός Ζευς 

# data[].attributes.subject
Ο θεός Δίας ή ο Θεός Ζευς 

# data[].attributes.body
Ήταν ο πατέρας των Θεών και προστάτης των καιρικών φαινομένων, των ξένων, της οικογένειας και της γονιμότητας. Τέλος, ήταν ο Θεός του κεραυνού και του ουρανού.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ζευς (μυθολογία)

# data[].attributes.body
Ήταν σύζυγος του Θεού Δία. ήταν προστάτιδα του γάμου και της συζυγικής πίστης.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές. χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο.
Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία. Για τη σημερινή ημερομηνία χρησιμοποιήστε: {{χωρίς παραπομπές|19|04|2020}}

Θεά Ήρα

Θεά του γάμου, των γυναικών, του τοκετού και της οικογένειας

Σύμβολα

Ρόδι, φτερό παγωνιού, διάδημα, αγελάδα, κρίνο, νούφαρο, κούκος, πάνθηρας, σκήπτρο, θρόνος και λιοντάρι

Σύζυγος-οι

Δίας

Γονείς

Τιτάνας Κρόνος και Τιτανίδα Ρέα

Αδέλφια

Θεά Εστία, θεά Δήμητρα, θεός Πλούτωνας, θεός Ποσειδώνας και θεός Δίας. Ο κένταυρος Χείρωνας ήταν ετεροθαλής αδελφός της.

Τέκνα

Θεός Άρης, θεά Ειλείθυια, θεά Ήβη, θεός Ήφαιστός (κατά τον Ησίοδο τον γέννησε μόνη της), θεά Αγγελία (κατά μία εκδοχή), θεά Ενυώ (πιθανόν), θεά Έρις (πιθανόν)

Στην Ρωμαϊκή μυθολογία
Γιούνο

( wikidata π)

Στην ελληνική μυθολογία η Ήρα ήταν σύζυγος του Δία, κόρη του Κρόνου και της Ρέας. Ήταν η θεά του γάμου . Ζήλευε τον άνδρα της Δία για τις απιστίες του προς αυτήν και πολλές φορές εκδικήθηκε τις γυναίκες με τις οποίες την απατούσε ο Δίας. Ταυτιζόταν κατά την Ρωμαϊκή Μυθολογία με τη θεότητα Γιούνο ενώ στην Ετρουσκική με την θεότητα Ούνι.

Η γέννηση της βασίλισσας των θεών τοποθετείται σε σημεία. Μερικά από αυτά είναι η Σάμος ή η Στυμφαλία ή η Εύβοια. Ο Κρόνος την κατάπιε, προσπαθώντας να πολεμήσει τη μοίρα του, καθώς η Γαία και ο Ουρανός του είχαν προφητεύσει πως ένας απόγονός του θα διεκδικούσε την εξουσία. Μόνο όταν η Ρέα κατόρθωσε να ξεγελάσει τον Κρόνο, τότε η Ήρα ξαναείδε το φως.

Μετά την εκθρόνιση του Κρόνου, ο Δίας τη ζήτησε σε γάμο. Τρελός από έρωτα για την αδελφή του, ο Δίας δεν παραιτήθηκε από τους σκοπούς του. Μια μέρα, καθώς η θεά περπατούσε στο δάσος, ο Δίας μεταμορφώθηκε σε κούκο και έπεσε στα πόδια της ανυποψίαστης Ήρας. Τότε ο βασιλιάς των θεών πήρε την πραγματική του μορφή. Επιβλητικός και πανίσχυρος εξουδετέρωσε και τις τελευταίες αντιστάσεις της θεάς. Η Ήρα νικήθηκε, υποτάχτηκε, έγινε για πάντα δική του, αφού πρώτα εξασφάλισε "υπόσχεση γάμου".

Κατά μία εκδοχή ο μύθος της ένωσης του Δία και της Ήρας συμβόλιζε την ένωση της καθαρότητας του Ουρανού (εκφραστής του ο Δίας) με τον Αέρα, στοιχείο ζωτικής σημασίας για τον άνθρωπο, που εκφραστής του ήταν η Ήρα.

Από το γάμο της Ήρας και του Δία γεννήθηκαν ο Άρης, η Ήβη και η Ειλείθυια. Σύμφωνα με τον Όμηρο γεννήθηκε και ο Ήφαιστος, ενώ κατά τον Ησίοδο η Ήρα γέννησε μόνη της τον Ήφαιστο, χωρίς τη συμμετοχή του Δία.

Συχνά η Ήρα περιγραφόταν ή απεικονιζόταν κρατώντας κάποιο σκήπτρο ως σύμβολο κυριαρχίας ή έχοντας στα χέρια της ρόδι (σύμβολο γονιμότητας). Άλλα γνωστά σύμβολα της Ήρας ήταν το παγώνι, ο κούκος που συμβόλιζε τον ερχομό της άνοιξης και διάφορα λουλούδια και φυτά που συμβόλιζαν την ευλογία της φύσης.

Προς τιμήν της Ήρας γίνονταν γιορτές σε πολλές πόλεις της αρχαίας Ελλάδας και ονομάζονταν Ηραία. Τα λαμπρότερα Ηραία γίνονταν στο Άργος, τη Σάμο και την Ολυμπία.

Οι ναοί προς τιμήν της Ήρας είχαν το όνομα Ηραίον. Το πιο σημαντικό Ηραίον στον Ελλαδικό χώρο είναι το Ηραίον της Σάμου.

Απόγονοι της Ήρας ήταν οι Κάδμειοι (ανάμεσά τους ο θεός Διόνυσος), οι Πελοπίδες (ο Αγαμέμνονας, ο Μενέλαος, ο Θησέας, ο Αίγισθος, ο Ορέστης, η Ηλέκτρα, η Ιφιγένεια, ο Αμφιτρύωνας, η Αλκμήνη, ο Ευρυσθέας, ο Ιόλαος, ο Ηρακλής) οι Θεστιάδες (η Αλθαία, η Λήδα, ο Μελέαγρος, η Δηιάνειρα, οι Διόσκουροι, η Ωραία Ελένη, ο Αμφιάραος), ο Ασκληπιός, οι Παλικοί, ο Αιγέας και ο ληστής Περιφήτης.

Υπήρχε ένας μύθος της δέσμευσης του θεού Έρωτα με την Ψυχή στην οποία εμπλεκόταν η Ήρα με σκοπό να καθησυχάσει την Αφροδίτη με την βοήθεια της Δήμητρας.

Με το όνομα της Ήρας αναφέρονται δύο αστεροειδείς, ο 3 Ήρα (3 Juno) (που για την ακρίβεια ονομάσθηκε από τη ρωμαϊκή θεότητα Γιούνο, αντίστοιχη της Ήρας στη ρωμαϊκή μυθολογία, και ανακαλύφθηκε το 1804) και ο 103 Ήρα (103 Hera), που ανακαλύφθηκε το 1868.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήρα (μυθολογία)

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα παραθέτει τις πηγές του αόριστα, χωρίς Βοηθήστε συνδέοντας το κείμενο με τις πηγές παραπομπές . χρησιμοποιώντας παραπομπές, ώστε να είναι επαληθεύσιμο. Το πρότυπο τοποθετήθηκε χωρίς ημερομηνία.

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ποσειδώνας 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ποσειδώνας 

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ποσειδώνας

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ποσειδώνας

# data[].attributes.body
Ήταν προστάτης της θάλασσας

# data[].attributes.attachment_link.title
Ποσειδώνας (μυθολογία)

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Απόλλων

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Απόλλων

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Απόλλων 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Απόλλων 

# data[].attributes.body
Ήταν προστάτης της μαντικής τέχνης, της μουσικής και του χορού.

# data[].attributes.attachment_link.title
Απόλλων Ο Θεός Του Ήλιου ~ Apollo God Of The Sun

# data[].attributes.headline
Η Θεά Αθηνά 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Αθηνά 

# data[].attributes.headline
Η Θεά Αθηνά 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Αθηνά 

# data[].attributes.body
Ήταν η Θεά της Σοφίας και του πολέμου.

# data[].attributes.attachment_link.title
Αθηνά η θεά της σοφίας ~ Athena goddess of wise counsel

# data[].attributes.headline
Η Θεά Αφροδίτη

# data[].attributes.subject
Η Θεά Αφροδίτη

# data[].attributes.headline
Η Θεά Αφροδίτη

# data[].attributes.subject
Η Θεά Αφροδίτη

# data[].attributes.body
Ήταν η πιο όμορφη γυναίκα θεών και ανθρώπων, Ήταν η προστάτιδα του έρωτα.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Καλύτερη Λαμία

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μυθολογία
Αφροδίτη: Ο επικρατέστερος μύθος για την προέλευσή της είναι ότι γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού στην Πάφο μέσα από τους αφρούς της θάλασσας. Από εκεί ο άνεμος Ζέφυρος μ' ένα απαλό φύσημα την έσπρωξε στη θάλασσα, μέσα στα κατάλευκα αφρισμένα κύματα. Την υποδέχτηκαν οι Ώρες (οι εποχές του χρόνου), την έντυσαν και τη στόλισαν. Μετά τη μετέφεραν στον Όλυμπο και την παρουσίασαν στον Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Όλοι τη θαύμασαν, θαμπώθηκαν από την ομορφιά της, της έλεγαν αμέτρητα κοπλιμέντα και ήθελαν να την κάνουν γυναίκα τους.
Όμηρος Ησίοδος και πρώιμοι συγγραφείς.
Για τον Όμηρο, τον Ησίοδο και άλλους πρώιμους συγγραφείς, η θεά συνδέθηκε στενά με την Κύπρο. Η Οδύσσεια αναφέρει την Πάφο ως πατρίδα της θεάς, ενώ η Ιλιάδα αναφέρει το Κύπρις ως το πιο κοινό επίθετό της16. Ό Ησίοδος την αναφέρει ως Κυπρογενή και Κυθηρεία. Ο Ησίοδος στη Θεογονία του μας παρουσιάζει μια διαφορετική εκδοχή. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε στον απέραντο Ωκεανό. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο.

Η Αφροδίτη είναι η θεά του έρωτα και της ομορφιάς της ελληνικής μυθολογίας και του ελληνικού Δωδεκαθέου .

Ήταν σύζυγος του Ηφαίστου αλλά περιγράφεται ως ερωμένη του Άρη, με τον οποίο φέρεται ότι απέκτησε Τον Έρωτα, τον Δείμο και τον Φόβο. Με τον Ποσειδώνα έφερε στη ζωή τον Έρυκα, που έδωσε το όνομά του στο ομώνυμο βουνό της Σικελίας και τη Ρόδο, ενώ με τον Διόνυσο χάρη στη μαγική μεσολάβηση της Ήρας γέννησε τον Πρίαπο. Γιος της θεωρείται επίσης ο Ερμαφρόδιτος, τον οποίο έφερε στη ζωή η θεά μαζί με τον Ερμή. Η Αφροδίτη είναι διάσημη για τις σχέσεις της με τους διάφορους ήρωες και τους Θεούς.

Η ΑΦΡΟΔΙΤΗ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΑΝ ΘΕΑ ΑΠΟ ΤΟ 1700 π.Χ. ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

Το εύρημα του Α. Έβανς Από την ανασκαφή της Κνωσού. Έκδοση 1935 Σελ. 956 -Φωτ. 925

Και όμως.... Υπάρχει η θεά στην Κρήτη από το 1700 π.Χ. και έφτασε μέχρι την εποχή του 400 μ.Χ. στον ελληνισμό .Είναι μια φυσιολογική συνέχεια και μια ακόμα απόδειξη του ελληνισμού της Κρήτης από τα προϊστορικά χρόνια. Οι αναφορές περί της ανατολικής θεάς από πού προέρχονται; Μια θεά που γεννιέται στον αφρό της θάλασσας θα μπορούσε να είναι άλλη εκτός από των Ελλήνων;

Βρέθηκε στην ανατολική πλευρά του παλατιού της Κνωσού στα εσωτερικά διαμερίσματα σε μια απομονωμένη θέση από τον Α.Έβανς που τον ονόμασε " η Κυρά της Θάλασσας "..Ξαπλωμένη στα κύματα ..Την ερμηνεύει ο Αρθούρος Έβανς - Χρονολόγηση .Έβανς 1700-1600/1500 π.Χ. -Αποτύπωση Έβανς. Έκδοση 1935.

Ο Απελλής, Ιωνικής καταγωγής -352 π. Χ. - 300 π.Χ.

Ένα από τα κορυφαία του έργα ήταν η Αναδυομένη Αφροδίτη για την οποία πιθανώς χρησιμοποίησε ως μοντέλο την παλλακίδα του Μ. Αλεξάνδρου Καμπάσπη η την ερωμένη του Πραξιτέλη , Φρύνη και κοσμούσε το Ασκληπιείο στην Κω .

Κατά τη ρωμαϊκή κατοχή οι Κώες καταχρεωμένοι και αδυνατώντας να πληρώνουν τους φόρους προς τη Ρώμη, έδωσαν ως αντίτιμο των φόρων τον πίνακα του Απελλή.

Ο αυτοκράτορας Αύγουστος που είχε αδυναμία στα ελληνικά έργα το έδωσε σε Έλληνες καλλιτέχνες για να διορθώσουν τις φθορές που είχε υποστεί Κανείς όμως δεν τόλμησε να αγγίξει το έργο του μεγάλου ζωγράφου.

Η θεά Αφροδίτη κοιτιέται στον καθρέφτη της, - αγαλματίδιο του 3ου αιώνα π.Χ.

Φωτ : https://ift.tt/2k5A2L8

Μερικά χρόνια αργότερα ο Νέρωνας ανέθεσε την αντιγραφή του έργου στο ζωγράφο Δωρόθεο.

Έτσι με τα χρόνια καταστράφηκε το πρωτότυπο αλλά σώθηκε το αντίγραφο.

Στο αντίγραφο έγινε και δεύτερη αντιγραφή η οποία παρέμεινε στο Βατικανό και κατά την Αναγέννηση η σύνθεση του Απελλή έγινε πηγή έμπνευσης για την αναδυομένη Αφροδίτη του Μποτιτσέλι, αλλά και πολλών άλλων καλλιτεχνών που ένιωσαν την ανάγκη να στραφούν προς το φως της αρχαίας Ελλάδας.

Η αναδυόμενη Αφροδίτη σε ερυθρόμορφη αττική πελίκη - Αρχαιολογικό Μουσείο Θεσσαλονίκης,περίπου 370 - 360 π.Χ.

Όπως συμβαίνει με πολλές αρχαιοελληνικές θεότητες, υπάρχουν περισσότεροι του ενός μύθοι αναφορικά με την προέλευσή της. Σύμφωνα με τη Θεογονία του Ησίοδου,[Ησίοδος, Θεογονία, 188] γεννήθηκε όταν ο Κρόνος απέκοψε τα γεννητικά όργανα του πατέρα του, Ουρανού, και τα πέταξε στη θάλασσα. Από τον αφρό προήλθε η θεά, εξ' ού και το όνομά της. Κατά την Ιλιάδα του Ομήρου, είναι κόρη του Δία και της Διώνης. Ο Πλάτων υποστηρίζει στο "Συμπόσιον" πως αμφότερες οι αφηγήσεις είναι έγκυρες, αλλά αναφέρονται στη γέννηση διαφορετικών οντοτήτων: της Ουρανίας και της Πανδήμου Αφροδίτης, προστάτιδες του πνευματικού πλατωνικού εξειδανικευμένου και σαρκικού ηδονιστικού έρωτα αντίστοιχα. Παρόλο που οι εκδιδόμενες γυναίκες θεωρούσαν την Αφροδίτη προστάτιδά τους, η δημόσια λατρεία της ήταν σοβαρή, ιεροπρεπής και απέριττη.

Εξαιτίας της ομορφιάς της και του σωματικού της κάλλους , οι άλλοι θεοί φοβήθηκαν ότι ο ανταγωνισμός μεταξύ τους για να κερδίσουν την εύνοιά της θα οδηγούσε σε πόλεμο. Συνεπώς ο Δίας κανόνισε το γάμο της με τον Ήφαιστο, ο οποίος, εξαιτίας της ασχήμιας και των δυσμορφιών του, δεν εκλαμβανόταν ως απειλή. Η Αφροδίτη είχε, ωστόσο, πολλούς εραστές, τόσο θεούς, όπως ο Άρης, όσο και ανθρώπους, όπως ο Αγχίσης. Διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στο μύθο του Έρωτα και της Ψυχής, ενώ προκάλεσε τη γέννηση του Άδωνη, ο οποίος έγινε αργότερα εραστής της. Θεωρείται μητέρα πολλών ακόμη μικρότερων θεοτήτων και οντοτήτων. Στον Τρωικό Πόλεμο, τον οποίο σε μεγάλο βαθμό πυροδότησε βοηθώντας τον Πάρη να απαγάγει την Ωραία Ελένη, η θεά τάχθηκε με το μέρος των Τρώων.

Ιερά όντα της θεάς ήταν η μυρτιά, τα περιστέρια, τα σπουργίτια, τα άλογα και οι κύκνοι. Η Αφροδίτη είναι επίσης γνωστή ως Κυθέρεια και Κύπριδα από τους δύο βασικούς τόπους λατρείας της, τα Κύθηρα και την Κύπρο, που υποστήριζαν ότι αποτελούν τον τόπο γέννησής της. Χάρις στο μύθο της ανάδυσής της από τη θάλασσα η Αφροδίτη λατρευόταν ευρέως ως προστάτιδα των ναυτικών, με τα επίθετα Πελαγία, Ευπλοία και Θαλασσία. Λόγω του δεσμού της με το θεό Άρη, λατρέυτηκε παραδόξως και ως πολεμική θεότητα στη Σπάρτη με το επίθετο Αρεία, ενώ οπλισμένη απεικονιζόταν και η Ουράνια Αφροδίτη στα Κύθηρα. Πολλές τοπικές λατρείες της απέδιδαν διάφορα ονόματα και παραδόσεις, εντούτοις, οι Αρχαίοι Έλληνες αναγνώριζαν πως οι δοξασίες αυτές αναφέρονταν σε μία κοινή θεά, την Αφροδίτη.

Σύμφωνα με τον ομηρικό μύθο γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού, μια ακτή της Πάφου στην Κύπρο, γι'αυτό και της δόθηκε το προσωνύμιο "Κύπρια". Σύμφωνα με τον Ησίοδο, στην Θεογονία του, η Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό της θάλασσας (εξού και το όνομά της) όταν ο Κρόνος έκοψε τα γεννητικά όργανα του Ουρανού (του πατέρα του) και τα πέταξε στην θάλασσα. Σπρωγμένη από τον Ζέφυρο στη θάλασσα, η Αφροδίτη βγήκε γυμνή από την θάλασσα στις ακτές της Πάφου και έπειτα καλλωπίστηκε από τις θεραπαινίδες, τις Ώρες, και μεταφέρθηκε στον Όλυμπο, όπου παρουσιάστηκε στο Δία και τους υπόλοιπους θεούς. Σύμφωνα με την εκδοχή του Ησίοδου, η Αφροδίτη γεννήθηκε στα ανοιχτά των Κυθήρων από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού πέφτοντας στη θάλασσα μετά τον ακρωτηριασμό του από τον Κρόνο. Πάλι με τη βοήθεια του Ζέφυρου ταξίδεψε μέχρι την Πάφο. Πέρασε από τα Κύθηρα και κατόπιν κατευθύνθηκε στην Κύπρο. Τα Κύθηρα θεωρούνται το νησί της Ουράνιας Αφροδίτης, όπου και υπήρχε το πρώτο ιερό της στον Ελλαδικό χώρο. Ήταν γνωστή ως Αφροδίτη η "Πάφια", ενω ο Όμηρος στην Ιλιάδα την αναφέρει ως "Κυθέρεια θεά του έρωτα τροφός".

Σύμφωνα με τον Όμηρο στην Ιλιάδα η θεά Αφροδίτη ήταν κόρη του θεού Δία και της Ωκεανίδας Διώνης.

from ΑΡΧΑΙΟΓΝΩΜΩΝ https://ift.tt/32LMet1
via IFTTT

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
αυτοδιοίκηση

# data[].attributes.attachment_link.title
Η θεά Αφροδίτη το 1700 π.Χ. στη μινωική Κρήτη ως "Κυρά της θάλασσας"...!

# data[].attributes.attachment_link.description
Μυθολογία Αφροδίτη: Ο επικρατέστερος μύθος για την προέλευσή της είναι ότι γεννήθηκε στην Πέτρα του Ρωμιού στην Πάφο μέσα από τους αφρούς της θάλασσας. Από εκεί ο άνεμος Ζέφυρος μ' ένα απαλό φύσημα την έσπρωξε στη θάλασσα, μέσα στα κατάλευκα αφρισμένα κύματα. Την υποδέχτηκαν οι Ώρες (οι εποχές του χρόνου), την έντυσαν και τη στόλισαν.

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Άρης 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Άρης 

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Άρης.

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Άρης.

# data[].attributes.body
Ήταν Θεός της μάχης και του πολέμου.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Εναλλαγή του πίνακα περιεχομένων

Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

Θεός Άρης

Σύντροφος-οι

Αφροδίτη, Οτρήρη, Ενυώ, Αερόπη, Άγραυλος η Νεότερη, Αλθαία, Κυρήνη, Αστυόχη, Αταλάντη, Bistonis, Καλλιόπη, Χρύση, Δημονίκη, Αρπίνα, Πελοπία, Πυρήνη, Πρωτογένεια, Στερόπη, Τερείνη, Τερψιχόρη, Τρίτεια (μυθολογία), Ἀγχινόη, Φυλόνομη, Καλλιρρόη, Critoboule, Δωτίς, Ερύθεια και Αρμονία

Γονείς

Δίας και Ήρα

( wikidata π)

Ο Άρης είναι ο Έλληνας θεός του πολέμου και ένας από τους Δώδεκα Ολύμπιους, γιος της Ήρας[1]. Πολλοί λένε πως είναι γιος και του Δία, αλλά ο μύθος λέει πως η Ήρα (Hera) έμεινε έγκυος με τον Άρη, από έναν κρίνο. Υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.

Στους μύθους ο Άρης εμφανίζεται πολεμοχαρής και προκλητικός, και εκπροσωπεί την παρορμητική φύση του πολέμου. Οι Έλληνες ήταν αμφίσημοι προς τον Άρη: αν και ενσωμάτωσε τη φυσική ανδρεία που είναι αναγκαία για την επιτυχία στον πόλεμο, ήταν μια επικίνδυνη δύναμη[2]. Ο Φόβος και ο Δείμος ήταν προσδεμένοι στο άρμα μάχης του.

Στην Ιλιάδα, ο πατέρας του, Δίας, του λέει ότι είναι ο πιο μισητός θεός γι' αυτόν[3]. Η αξία του ως θεός του πολέμου τοποθετείται είναι αμφίβολη, καθώς κατά τη διάρκεια του Τρωικού Πολέμου, ο Άρης ήταν στην πλευρά των ηττημένων, ενώ η Αθηνά, που συχνά απεικονίζεται στην ελληνική τέχνη ως κάτοχος Νίκης στο χέρι της, ευνόησε τους Έλληνες[2].

Ο Άρης παίζει σχετικά περιορισμένο ρόλο στην ελληνική μυθολογία όπως αντιπροσωπεύεται στη λογοτεχνική αφήγηση, αν και αναφέρονται οι πολλές ερωτικές σχέσεις του και οι άφθονοι απόγονοι του[4]. Όταν ο Άρης δεν εμφανίζεται στους μύθους, συνήθως αντιμετωπίζει ταπείνωση[5]. Είναι γνωστός ως εραστής της Αφροδίτης, της θεάς του έρωτα, που ήταν παντρεμένη με τον Ήφαιστο, θεό της χειροτεχνίας. Η πιο διάσημη ιστορία που σχετίζεται με τον Άρη και την Αφροδίτη τους δείχνει να εκτίθενται μέσω μίας έξυπνης συσκευής του αδικημένου συζύγου της[6].

Χάρη στον γιο του τον Οινόμαο από τη Στερόπη, ο Άρης έγινε πρόγονος ονομαστών προσώπων, όπως του Ατρέα, του Θυέστη, του Αγαμέμνονα, του Μενέλαου, του Αίγισθου, του Ορέστη, της Ηλέκτρας, του Πυλάδη, του Πιτθέα, του Θησέα, του Ιππόλυτου, της Ιφιγένειας, του Δημοφώντα, του Ακάμαντα, του Ευρυσθέα, του Αμφιτρύωνα, της Αλκμήνης, του Ιόλαου, του Ηρακλή, της Αδμήτης, του Κοπρέα, του Αλκάθοου και του Αία του Τελαμώνιου.

Από την κόρη του Αρμονία έγινε πρόγονος των απόγονων του Κάδμου, οι οποίοι είναι ο θεός Διόνυσος, το τέρας Σφίγγα και ονομαστά πρόσωπα, όπως η Σεμέλη-Θυώνη, η Ινώ-Λευκοθέα, ο Πενθέας, ο Ακταίωνας, ο Μελικέρτης-Παλαίμονας, ο Λάιος, ο Οιδίποδας, ο Οινοπίωνας, ο Στάφυλος, ο Θόας και ο Άνιος.

Από τον Θέστιο ο Άρης έγινε πρόγονος της Αλθαίας, της Λήδας, του Μελέαγρου, της Δηιάνειρας, του Τυδέα, του Διομήδη, της Ωραίας Ελένης, της Κλυταιμνήστρας, των Διοσκούρων και του Αμφιάραου. Από τον Φλεγύα ήταν πρόγονος του θεού Ασκληπιού.

Η αρχαιότερη μορφή τού θεωνυμίου Ἄρης συναντάται στη Γραμμική Β΄ με τον τύπο a-re = Ἄρει (τύπος δοτικής). Η ετυμολογική προέλευση δεν είναι επιβεβαιωμένη· συνήθως προτείνεται η σύνδεση με το αρχ. ἀρή/ἀρά "κατάρα, καταστροφή" ή με το αρχ. ἄρος "βοήθεια, όφελος", αν και αρκετοί θεωρούν πιθανή την προελληνική του αρχή[7]. Δεν σχετίζεται ετυμολογικά με το αντίστοιχο λατινικό Mars, -tis.

Το έργο του Άρη είναι καθορισμένο από την εποχή του Ομήρου. Ο χαρακτήρας του στον Όμηρο και τους άλλους ποιητές δεν είναι πολυσύνθετος όπως άλλων θεών ( Απόλλων, Διόνυσος). Οι παραδόσεις περιορίζονται σε μερικούς σύντομους μύθους. Κατά την κοινή παράδοση ήταν γιος του Δία και της Ήρας γεννημένος στις ουράνιες εκτάσεις, από μητέρα της οποίας η διάθεση για φιλονικίες συμβολίζει τις ατμοσφαιρικές ταραχές. Σπάνια αποκαλείται γιος της Ενυούς η οποία συνηθέστερα είναι κόρη του, τροφός ή σύντροφός του. Είναι κυρίως πολεμικός θεός και το όνομά του είναι συνώνυμο του πολέμου. Έχει τον οπλισμό και το ύφος των ηρώων της εποποιίας, και μάχεται με βιαιότητα, κάτι που είναι μόνο δικό του χαρακτηριστικό. Συνήθως μάχεται πεζός σπάζοντας με την ορμή του τα άρματα και ανατρέποντας τα τείχη. Άλλες φορές είναι σε άρμα με δύο (Δείμος και Φόβος) ή τέσσερις μεγαλοπρεπείς ίππους (παιδιά του Βορέα και της Ερινύας) (Φόβος, Αίθωνας, Φλόγιος και Κόναβος όπως τους ονομάζει ο Κόιντος ο Σμυρναίος).

Ο Άρης, σύμφωνα με τους ποιητές, έχει πελώριο σώμα (όταν έπεσε από το κτύπημα μιας πέτρας που του πέταξε η Αθηνά κάλυψε εννιά πλέθρα γης), είναι ισχυρός και ορμητικός. Στη μάχη ορμά μαινόμενος με τρομακτικά μάτια. Κραυγάζει δυνατά όσο εννέα ή δέκα χιλιάδες άνθρωποι που πολεμούν. Στη μανία του είναι ακόρεστος στο αίμα και στη σφαγή. Αδιαφορεί για το δίκαιο και δεν αναγνωρίζει κανένα νόμο. Κατά τον Τρωικό πόλεμο βοηθά τους Τρώες αν και είχε υποσχεθεί να βοηθήσει τους Αχαιούς στην Ήρα και την Αθηνά, για αυτό υβρίζεται από την Αθηνά σαν αλλοπρόσαλλος. Η πολεμική του μανία τον κάνει μισητό ακόμη και στο Δία.

Αν και λάμβανε περιστασιακά θυσίες από στρατεύματα που πήγαιναν στον πόλεμο, ο θεός είχε επίσημο ναό και λατρεία σε λίγες μόνο τοποθεσίες[8] και η νυχτερινή θυσία ενός σκύλου στον Ενυάλιο στη Σπάρτη φαίνεται πως αφομοιώθηκε στη λατρεία του Άρη[9]. Ανατολικά της Σπάρτης, περιγράφεται πως υπήρχε αρχαϊκό άγαλμα του αλυσοδεμένου Άρη, για να δείξει ότι το πνεύμα του πολέμου και η νίκη πρέπει να φυλάσσονται στην πόλη[10].

Ο ναός του Άρη στην Αρχαία Αγορά της Αθήνας, (5ος αι. ΠΚΕ), τον οποίο είδε ο Παυσανίας τον 2ο αιώνα, μετακινήθηκε εκεί επί εποχής Αυγούστου. Ουσιαστικά, ήταν ένας ρωμαϊκός ναός αφιερωμένος στον Άρη του Αυγούστου[8]. Δεύτερος ναός του Άρη βρίσκεται στον αρχαιολογικό χώρο της Μητρόπολης, στη δυτική Τουρκία[11].

Ο Δείμος και ο Φόβος είναι οι ακόλουθοί του στον πόλεμο[12]. Σύμφωνα με τον Ησίοδο, ήταν παιδιά του, που γεννήθηκαν από την Αφροδίτη[13]. Η Έρις, η θεά της διαφωνίας, ή η Ενυώ, η θεά του πολέμου, της αιματοχυσίας και της βίας, θεωρείτο αδελφή και σύντροφος του βίαιου Άρη[14]. Σε τουλάχιστον μια παράδοση, ο Ενυάλιος, ένα άλλο όνομα για τον Άρη, ήταν ο γιος της Ενυούς[15].

Ο Άρης συνοδεύεται επίσης από τον Κυδοιμό, τον δαίμονα της μάχης, τις Μάχες, τις Υσμίνες (πράξεις ανθρωποκτονίας), τον Πόλεμο, δευτερεύουσα θεότητα του πολέμου ή απλά επίθετο του Άρη και την κόρη του Πολέμου, την Αλαλά, θεά-προσωποποίηση της ελληνικής πολεμικής κραυγής, το όνομα της οποίας χρησιμοποιεί ο Άρης ως δική του πολεμική κραυγή. Η αδελφή του Άρη Ήβη φέρεται, επίσης, να του προετοιμάζει λουτρά. Σύμφωνα με τον Παυσανία, οι ντόπιοι κάτοικοι της Θεράπνης, Σπάρτη, αναγνώρισαν τη Θηρώ ως θεραπαινίδα του Άρη.[16].

Σύμφωνα με τον Όμηρο, στη ραψωδία Θ της Οδύσσειας ο Ήφαιστος ανακαλύπτει τον Άρη με την Αφροδίτη και απλώνει τα δίχτυα [17], ενώ στη ραψωδία Ε της Ιλιάδας ο Δίας δεν κρύβει την οργή του κατά του Άρη και του λέει ότι είναι ο πιο μισητός θεός [18].

Burkert, W. (1987). Greek Religion. London: Harvard University Press. ISBN 9780674362819.

Hansen, W. (2005). Classical Mythology: A Guide to the Mythical World of the Greeks and Romans. Oxford: Oxford University Press;. ISBN 978-0195300352.

Chantraine P., 1999²: Dictionnaire étymologique de la langue grecque. Paris: Klincksieck· Harper D., 2001-19: Online etymological dictionary, in loc.·Beekes R.S.P., 2010: Etymological Dictionary of Greek. Leiden, Boston: Brill.

Wolfe, Jessica (2005). . "Spenser, Homer, and the mythography of strife". Renaissance Quarterly 58: 1220+http://link.galegroup.com/apps/doc/A141260392/GPS?u=nm_p_losalamos&xid=ab4996a1. [νεκρός σύνδεσμος]

1. Hesiod, ↑ Theogony 921 (Loeb Classical Library https://books.google.com/books?id=lnCXI9oFeroC&dq=Ares+intitle%3Atheogony+inauthor%3Ahesiod&q=%22she%2C+mingling+in+love%22+Ares#v=snippet&q=%22she%2C%20mingling%20in%20love%22%20Ares numbering]); Ιλιάδα, 5.890-896. Αντίθετα ο αντίστοιχος ρωμαϊκός Μαρς γεννήθηκε από την Ήρα σύμφωνα με τον Οβίδιο (Fasti 5.229-260).

2. ↑ Burkert, 2,0 Greek Religion, σ. 169.2,1

3. ↑ Ιλιάδα 5.890-891.

4. Hansen, ↑ Classical Mythology, σσ. 113-114; Burkert, Greek Religion, σ. 169.

5. Hansen, ↑ Classical Mythology, σσ. 113-114.

6. Hansen, ↑ Classical Mythology, σσ. 113-114.

7. Chantraine P., 1999↑ ²: Dictionnaire étymologique de la langue grecque. Paris: Klincksieck· Harper D., 2001-19: Online etymological dictionary, in loc.·Beekes R.S.P., 2010: Etymological Dictionary of Greek. Leiden, Boston: Brill.

8. ↑ Burkert, 8,0 Greek Religion, σ. 170.8,1

9. ↑ "Ares". academic.eb.com/levels/collegiate/article/9344. Britannica Academic, Encyclopædia Britannica. 10 Οκτωβρίου 2007.

10. ↑ Παυσανίας, 3.15.7.

11. . ↑ "City of mother goddess opens to tourism". Hurriyet Daily News. August 21, 2014http://www.hurriyetdailynews.com/city-of-mother-goddess-opens-to-tourism--70668.

12. ↑ Ιλιάδα 4.436f, και 13.299f,επίσης Ησιόδου Ασπίδα Ηρακλέους 191, 460 και Quintus Smyrnaeus, 10.51.

13. Ησιόδου, ↑ Θεογονία 934f.

14. Wolfe, Jessica (2005). . ↑ "Spenser, Homer, and the mythography of strife". Renaissance Quarterly 58: 1220+http://link.galegroup.com/apps/doc/A141260392/GPS?u=nm_p_losalamos&xid=ab4996a1. [νεκρός σύνδεσμος]

15. ↑ Eustathius on Homer, 944

16. ↑ Παυσανίας, 3. 19. 7-8

17. ↑ Όμηρος - ραψωδία Θ, 292 από βικιθήκη - "δεῦρο, φίλη, λέκτρονδε, τραπείομεν εὐνηθέντε· οὐ γὰρ ἔθ' Ἥφαιστος μεταδήμιος, ἀλλά που ἤδη οἴχεται ἐς Λῆμνον μετὰ Σίντιας ἀγριοφώνους."

18. ↑ Όμηρος, Ἰλιάς ραψ. Ε 888Τὸν δ' ἄρ' ὑπόδρα ἰδὼν προσέφη νεφεληγερέτα Ζεύς."μή τί μοι ἀλλοπρόσαλλε παρεζόμενος μινύριζε.ἔχθιστος δέ μοί ἐσσι θεῶν οἳ Ὄλυμπον ἔχουσιν·]

19. Γενεαλογικό Δέντρο των Ολύμπιων Θεών που βασίζεται στη ↑ Θεογονία του Ησίοδου .

20. Σύμφωνα με τον ↑ Όμηρο, Ιλιάδα 1.570-579, 14.338, Οδύσσεια 8.312, Ο Ήφαιστος ήταν γιος της Ήρας και του Δία, Gantz, σελ. 74.

21. Σύμφωνα με τον ↑ Ησίοδο, Θεογονία 927-929, Ο Ήφαιστος γεννήθηκε μόνο από την Ήρα χωρίς πατέρα, Gantz, σελ. 74.

22. Σύμφωνα με τον ↑ Ησίοδο, Θεογονία 886-890, για τα παιδιά του Διός από τις επτά συζύγους του, η Αθηνά ήταν κόρη του Δία και της Μήτις. Ο Δίας εμπόδισε τη Μήτι να γεννήσει και την κατάπιε αλλά το παιδί εκείνο ήταν η Αθηνά η οποία γεννήθηκε τελικά από το κεφάλι του. ", Gantz, σελ. 51-52, 83-84.

23. Σύμφωνα με τον ↑ Ησίοδο, Θεογονία 183-200, Η Αφροδίτη γεννήθηκε από τον αφρό που δημιούργησαν τα γεννητικά όργανα του Ουρανού, Gantz, σελ. 99-100.

24. Σύμφωνα με τον ↑ Όμηρο, Η Αφροδίτη ήταν κόρη του Διός (Ιλιάδα 3.374, 20.105; Οδύσσεια 8.308, 320) και της Διώνης(Ιλιάδα 5.370-71), Gantz, σελ. 99-100.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άρης (μυθολογία) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Εναλλαγή του πίνακα περιεχομένων Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια Θεός Άρης Σύντροφος-οι Αφροδίτη, Οτρήρη, Ενυώ, Αερόπη, Άγραυλος η Νεότερη, Αλθαία, Κυρήνη, Αστυόχη, Αταλάντη, Bistonis, Καλλιόπη, Χρύση, Δημονίκη, Αρπίνα, Πελοπία, Πυρήνη, Πρωτογένεια, Στερόπη, Τερείνη, Τερψιχόρη, Τρίτεια (μυθολογία), Ἀγχινόη, Φυλόνομη, Καλλιρρόη, Critoboule, Δωτίς, Ερύθεια και Αρμονία Γονείς Δίας και Ήρα ( wikidata π) Ο Άρης είναι ο Έλληνας θεός του πολέμου και ένας από τους Δώδεκα Ολύμπιους, γιος της Ήρας [1] .

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ερμής

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ερμής

# data[].attributes.body
Ο Ερμής ήταν ο αγγελιοφόρος των Θεών και προστάτης του εμπορίου.

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ερμής 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ερμής 

# data[].attributes.body
Ήταν ο αγγελιοφόρος των Θεών και προστάτης του εμπορίου.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 17/12/2011.

Ο Ερμής είναι ο αγγελιαφόρος των θεών της ελληνικής μυθολογίας. Ακόμη λειτουργεί ως ψυχοπομπός, οδηγεί δηλαδή τις ψυχές των νεκρών στον Άδη (όπως μαθαίνουμε στην ), αλλά είναι και προστάτης των κλεφτών, των τυχερών παιγνίων και του εμπορίου. Σύμφωνα με τον επικρατέστερο μύθο, πατέρας του ήταν ο Δίας και μητέρα του η Μαία, μία από τις Πλειάδες, τις θυγατέρες του Άτλαντα, του γίγαντα που κρατούσε στις πλάτες του τον ουρανό. Πρόκειται για τις Πλειάδες κόρες που αργότερα ο Δίας τις μετέτρεψε σε αστερισμό, μαζί με τον κυνηγό Ωρίωνα, καθώς ο τελευταίος τις καταδίωκε.

Πρόκειται, ίσως, για την πιο συμπαθητική θεότητα του ελληνικού δωδεκάθεου, καθώς συνδυάζει, αρχικά, πολύ έντονα τα ανθρώπινα με τα θεϊκά στοιχεία, αλλά και διότι θεωρείται, ουσιαστικά, ο πρώτος δάσκαλος του ανθρώπινου γένους, Εκείνος είναι που εισήγαγε τα γράμματα και τις επιστήμες στην ανθρωπότητα, δίδαξε τη χρήση της διάνοιας και, μάλιστα, υπάρχουν μύθοι οι οποίοι του αποδίδουν τη μετάδοση της γνώσης της φωτιάς στους ανθρώπους. Ταυτόχρονα, είναι προστάτης του εμπορίου, των ουσιαστικών τελετών και της μαγείας. Εκφράζει με ένα αρχετυπικό, σχεδόν, τρόπο την ταχύτητα, την ευλυγισία, τη μεταβλητότητα, μα και τους απατηλούς δρόμους που κάποιες φορές ακολουθεί ο νους, καθώς εύκολα απατάται και κάνει λάθη. Διαθέτει, επιπλέον, μια σκιώδη και περισσότερο ανθρώπινη όψη, καθώς είναι πρώτος στην απάτη, το ψεύδος και την κλοπή. Ο Βρετανός ακαδημαϊκός Ρ. Φ. Γουΐλετς γράφει τα εξής:

"...ο Ερμής είναι ο πλέον συμπαθής, ο πλέον ασταθής, ο πλέον συγκεχυμένος, ο πιο πολυσύνθετος και επομένως ο πιο Έλληνας από όλους τους ολύμπιους θεούς".

Τα βασικότερα γνωρίσματά του, ωστόσο, είναι ότι λειτουργεί ως αγγελιαφόρος των θεών, δηλαδή, ως μεσάζοντας μεταξύ αυτών και των ανθρώπων, ενώ επιτελεί και το λειτούργημα του ψυχοπομπού, οδηγώντας τις ψυχές των νεκρών στον Άδη. Επίσης, είναι από τους θεούς που για τις δραστηριότητες τους χρησιμοποιούν τη σκοτεινή Νύχτα και για αυτό θεωρείται πως έχει πολύ καλή σχέση με τη Σελήνη. Μάλιστα, αναφέρεται ότι το βράδυ που έκλεψε τους "ιερούς βους" (ιερά βόδια) του Απόλλωνα, μόλις την τέταρτη μέρα από τη γέννησή του, η Σελήνη βγήκε δυο φορές, για να τον διευκολύνει στη μετακίνησή του από την Πιερία μέχρι τα όρη της Κυλλήνης. Σύμβολά του είναι το κηρύκειο, έμβλημα των γοργόφτερων αγγελιαφόρων, και τα φτερωτά σανδάλια. Στην Εσωτερική Παράδοση, ο Ερμής συμβολίζει τον Λόγο, δηλαδή, το σύνολο όλων των διανοιών στο Σύμπαν ή σε κάποιο από τα υποσυστήματα του.

Η καταγωγή του Ερμή είναι πολύ μακρινή και συνδέεται με την προϊστορική Ελλάδα, καθώς υπάρχουν στοιχεία που υποδεικνύουν ότι οι , ή Ερμεία, (οι κατακόρυφοι λίθοι που χρησιμοποιούνταν για την οριοθέτηση περιοχών (ξερολιθιές) και ως οδοδείκτες για τους ταξιδιώτες) ήταν διαδεδομένες στην προϊστορική Κρήτη και σε άλλες περιοχές της αρχαίας Ελλάδας, και θεωρείται πως έχουν στενή σχέση με τα Καβείρια μυστήρια, τα πλέον αρχέγονα μυστήρια της ελληνικής επικράτειας κατά την αρχαιότητα.

Όπως είναι γνωστό, από την πτολεμαϊκή περίοδο η πόλη της Αλεξανδρείας στην Αίγυπτο καθίσταται ένα από τα πιο ξακουστά πνευματικά κέντρα της εποχής, στην οποία συναντώνται και αναμιγνύονται όλα τα φιλοσοφικά ρεύματα. ήδη παλαιότερα, όμως, από τότε που οι Έλληνες ήρθαν σε επαφή με τον αιγυπτιακό πολιτισμό και τη θρησκεία του, επήλθε μια ταύτιση του ελληνικού Ερμή και του αιγυπτιακού Θωθ, καθώς διαπίστωσαν ότι υπήρχαν κοινά χαρακτηριστικά μεταξύ των δυο θεοτήτων. Ωστόσο, κατά την πτολεμαϊκή, τη ρωμαϊκή περίοδο και τους πρώιμους χριστιανικούς αιώνες διαμορφώθηκε μια νέα αρχετυπική μορφή, η οποία δεν ήταν ξεκάθαρα κάποια από τις δύο μορφές, αλλά αποτελούσε ένα συνδυασμό των χαρακτηριστικών των δύο, διανθισμένων, ενδεχομένως, με επιδράσεις από την ιουδαϊκή παράδοση.

Τον 2ο αιώνα π.Χ. ο Ιουδαίος μυθιστοριογράφος Αρτάπανος έγραψε μια αφήγηση της ζωής του Μωυσή, στην οποία τον ταύτιζε με τον Ερμή, δηλαδή τον Θωθ, θεωρώντας πως εισήγαγε στους Αιγύπτιους τα πλοία, τις μηχανές, τα όπλα, τη φιλοσοφία κ.λπ.. Τον θεωρεί, επίσης, επινοητή των ιερογλυφικών.

Γενικότερα, πάντως, θεωρείται ότι ο Ερμής της ελληνιστικής περιόδου ήταν μια, προσεκτικά πλασμένη, κοσμοπολίτικη θεότητα, η οποία, κάλλιστα, μπορούσε να ταυτιστεί με θνητά πρόσωπα. Για παράδειγμα, οι Λυκάονες δεν είχαν καμιά δυσκολία να αναγνωρίσουν στο πρόσωπο του Απόστολου Παύλου τον ενσαρκωμένο Ερμή, διότι ήταν ικανότατος ρήτορας. Και τούτο γιατί εξαιτίας της ιδιότητας των Ερμή & Θωθ ως αγγελιαφόρων των θεών, καθιερώθηκε ο ελληνιστικός Ερμής ως "Λόγος", με την έννοια εκείνου που ερμηνεύει στους ανθρώπους τη θεϊκή θέληση.

Οι Στωικοί φιλόσοφοι απέδωσαν στον Ερμή ακόμα κεντρικότερο ρόλο στη θεολογία τους, θεωρώντας τον ως Λόγο-Δημιουργό, επηρεασμένοι, προφανώς, από την αιγυπτιακή αποδοχή του Θωθ ως δημιουργού. Εκείνο, όμως, που γίνεται εμφανές, είναι ότι η ανάμειξη της αιγυπτιακής με την ελληνική θεολογία, σε συνδυασμό με την ελληνιστική φιλοσοφία, παρήγαγε ένα σύνολο μεγαλύτερο από τα μέρη του, μια θεότητα που πήρε τη θέση της ανάμεσα στους θεούς του ρωμαϊκού πανθέου. Παρ' όλο που στην αρχή οι Ρωμαίοι, σαφώς επηρεασμένοι από το αρχαιοελληνικό πάνθεο, εκρωμάισαν τις ελληνικές θεότητες, στη συνέχεια, η αιγυπτιακή επίδραση είχε ως αρχικό αποτέλεσμα την ταύτιση του Ερμή ( Λατ. Mercurius) με τον Θωθ, χωρίς, και πάλι,να μένουν εκεί. Απέδωσαν μια μυθολογική ερμηνεία της παρουσίας του Ερμή στην Aίγυπτο. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο ο Κικέρων απαρίθμησε τουλάχιστον πέντε πρόσωπα που διεκδικούσαν το όνομα Ερμής. Από αυτά, το τρίτο ήταν ο γνωστός Ερμής, καρπός της ένωσης του Δία με τη Μαία, ενώ το πέμπτο, που λατρεύτηκε από το λαό του Φενεού, λέγεται ότι σκότωσε το φύλακα των κοπαδιών του Απόλλωνα, τον Άργο, και για να αποφύγει τις συνέπειες κατέφυγε στην Αίγυπτο. Αυτός, σύμφωνα με τον Κικέρωνα, είναι που δίδαξε στους Αιγύπτιους τους νόμους τους και το αλφάβητό τους, "είναι εκείνος που οι Αιγύπτιοι αποκαλούν Θωθ".

Στη Θελημιτική Θρησκεία, ο Ερμής είναι άγιος της Γνωστικής Καθολικής Εκκλησίας.

Αυτή η επιγραφή βρίσκεται στο Πύργο Μπόλλινγκεν (Ελβετία). Ο Πύργος κτίστηκε από τον Ελβετό ψυχίατρο (Carl Gustav Jung, 26 Ιουλίου 1875 - 6 Ιουνίου 1961) . Είναι ένα μικρό κάστρο λίγο έξω από το χωριό Bollingen στην βόρεια ακτή της λεκάνης Obersee (Άνω Λίμνη), στην Λίμνη της Ζυρίχης.

Η ελληνική επιγραφή γράφει τα εξής:

"Ὁ Αἰὼν παῖς ἐστι παίζων, πεττεύων* παιδὸς ἡ βασιληίη" * Τελεσφόρος διελαύνων τοὺς σκοτεινοὺς τοῦ κόσμου τόπους, καὶ ὡς ἀστὴρ ἀναλάμπων ἐκ τοῦ βάθους, ὁδηγεῖ "παρ' Ἠελίοιο πύλας καὶ δῆμον ὀνείρων".

1. Στο πάνω μέρος (πάνω από τον Τελεσφόρο) είναι το υπ' αριθ. 52 απόσπασμα του Ηρακλείτου. "ο Αιώνας είναι παιδί που παίζει, και παίζει πεσσούς (ζάρια). Του παιδιού είναι η βασιλεία και ενδιάμεσα το αλχημιστικό σύμβολο του Κρόνου.

2. Στο κάτω μέρος (κάτω από τον Τελεσφόρο) πρόκειται για το απόσπασμα της Οδύσσειας, (Ραψωδία ω , στ. 10-11) και αναφέρεται στον ψυχοπομπό Ερμή που οδηγεί τις ψυχές των δολοφονηθέντων μνηστήρων, που αφού πέρασαν τις πύλες του Ηλίου και την χώρα των Ονείρων, έφτασαν στο ασφόδελο λειμώνα... είναι αφιερωμένο στον Άρη, με το σύμβολό του να βρίσκεται ανάμεσα στο κείμενο.

3. Το αριστερό είναι αφιερωμένο στον Ήλιο - Δία (με τα αντίστοιχα σύμβολα) και συμβολίζει το αρσενικό.

4. Και το δεξιό τεταρτημόριο είναι αφιερωμένο στην Σελήνη - Αφροδίτη και συμβολίζει το θηλυκό.

Τα δύο αυτά τεταρτημόρια σχετίζονται με τον αλχημιστικό "Ιερό Γάμο". Στο κέντρο, στον μικρότερο κύκλο, βρίσκεται ο μικρός Τελεσφόρος.

Αγλαός, Αιμύλος, Αίπυτος, Αλεξίκακος, Αλύχμιος, Αμύητος,
Βοηλάτης, Βοοσσόος, Βουκλόπος, Βουφόνος,
Διάκτορος, Δόμιος,
Εινόδιος ή Ενόδιος, Ελικώνιος, Εμπολαίος, Επαρωγός, Επίσκοπος, Εριούνης ή Εριούνιος, Ερμηνεύς, Εύπτερος, Εύρραπις, Εύσκοπος, Εύφρων, Εύχολος,
Θέσκελος, Θέσμιος, Θοός,
Κήρυξ, Κλυτόβουλος, Κλυτός, Κρατύς, Κριοφόρος, Κύδιμος, Κυλλήνιος, Κυνοκέφαλος, Κωρυκιώτης,
Λαοσσόος, Λάφριος, Λευκός, Λόγιος, Λυσιμέριμνος,
Μαιήιος, Μηχανιώτης,
Νωνακριάτης,
Παράμμων, Ποικιλόβουλος, Ποικιλόμυθος, Πολύγιος, Πολυμήτης, Πρόμαχος, Πρόναος, Προπυλαίος, Προφήτης, Πτερόπους, Πτηνοπέδιλος, Πυληδόκος,
Σοφός, Σπαργανιώτης, Σπηλαΐτης, Στροφαίος, Σώκος,
Ταλαίος, Τανύπτερος, Τανυσίπτερος, Ταχύγουνος, Τετραγλώχιν, Τρικέφαλος, Τρισάριστος, Τροφιούχος,
Φαεσφόρος, Φαιδρός, Φερέσπονδος, Φώριος,
Χαριδώτης, Χαρμοφέρων, Χθόνιος, Χρυσόπτερος, Χρυσόρραπις,
Ψυχοστόλος,
Ωκυπέδιλος, Ωκυπέτης, Ωκύπους, Ωκύπτερος κτλ...

Πηγή* Lexicon Graeco-prosodiacum

από βικιθήκη Ερμού, Ορφικοί ύμνοι

(θυμίαμα λίβανον)

Απόδοση

Κλῦѳί μου, Ἑρμεία, Διὸς ἄγγελε, Μαιάδος υἱέ,

παγκρατὲς ἦτορ ἔχων, ἐναγώνιε, κοίρανε ѳνητῶν,
εὔφρων, ποικιλόβουλε, διάκτορε ἀργειφόντα,
πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, λόγου ѳνητοῖσι προφῆτα,
γυμνάσιν ὃς χαίρεις δολίαις τ' ἀπάταις, οφιοῦχε,
ἑρμηνεῦ πάντων, κερδέμπορε, λυσιμέριμνε,
ὃς χείρεσσιν ἔχεις εἰρήνης ὅπλον ἀμεμφές,
Κωρυκιῶτα, μάκαρ, ἐριούνιε, ποικιλόμυѳε,
ἐργασίαις ἐπαρωγέ, φίλε ѳνητοῖς ἐν ἀνάγκαις,
γλώσσης δεινὸν ὅπλον τὸ σεβάσμιον ἀνѳρώποισι*
κλῦѳί μου εὐχομένου, βιότου τέλος ἐσѳλὸν ὀπάζων
ἐργασίαισι, λόγου χάρισιν καὶ μνημοσύνηισιν.

Άκουσέ με, Ερμεία, άγγελε του Διός, υιέ της Μαίας,
που έχεις παγκρατές ήτορ(καρδιά), εναγώνιε, κοίρανε των θνητών,
εύφρωνα, ποικιλόβουλε, διάκτορε, αργειφόντα,
πτηνοπέδιλε, φίλανδρε, δια λόγου προφήτη για τους θνητούς,
που χαίρεσαι με γυμνάσια και δόλιες απάτες, που κατέχεις την τροφή,
που ερμηνευείς τα πάντα, κερδέμπορε, που λύνεις της μέριμνες,
που έχεις στα χέρια σου το αμεμφές όπλο της ειρήνης,
Κωρυκιώτα, μάκαρ, εριούνιε, με τους ποικίλους μύθους,
επαρωγέ των εργασιών, φίλε των θνητών στις ανάγκαις,
που δίνεις στους ανθρώπους της γλώσσας το δεινό & σεβάσμιο όπλο.
Άκουσέ εμένα που εύχομαι, χάρισέ μου εχθλό τέλος του βίου
και των εργασιών μου, την χάρη του Λόγου και μνημοσύνη.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ερμής (μυθολογία)

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 17/12/2011. Ο Ερμής είναι ο αγγελιαφόρος των θεών της ελληνικής μυθολογίας.

# data[].attributes.headline
Η Θεά Άρτεμις 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Άρτεμις 

# data[].attributes.headline
Η Θεά Άρτεμις 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Άρτεμις 

# data[].attributes.body
Ήταν Θεά της άγριας φύσης, του κυνηγιού, των ζώων και της γονιμότητας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άρτεμις Η Θεά του Κυνηγιού ~  Artemis Goddess of Hunting

# data[].attributes.headline
Η Θεά Δήμητρα 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Δήμητρα 

# data[].attributes.headline
Η θεά Δήμητρα 

# data[].attributes.subject
Η θεά Δήμητρα 

# data[].attributes.body
Ήταν η Θεά της γης, της γεωργίας, της τροφής και της γονιμότητας.,

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Συνεισφέροντες στα εγχειρήματα Wikimedia

# data[].attributes.attachment_link.title
Δήμητρα (μυθολογία) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Από τη Βικιπαίδεια, την ελεύθερη εγκυκλοπαίδεια

# data[].attributes.headline
Η Θεά Εστία 

# data[].attributes.subject
Η Θεά Εστία 

# data[].attributes.body
Ήταν προστάτιδα της οικογενειακής ευτυχίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 16/06/2012.

Κατά την ελληνική μυθολογία, η Εστία είναι η θεά της εστίας, της οικιακής ζωής και της οικογένειας, η οποία λάμβανε την πρώτη προσφορά σε κάθε θυσία που λάμβανε χώρα σε μια οικία και δεν είχε δημόσια λατρεία. Στη ρωμαϊκή μυθολογία, παρεμφερής αυτής είναι η Βέστα (ομόηχη λέξη, η οποία έχει προκύψει από δάνειο της ρίζας της) και προσωποποιούσε τη δημόσια εστία, της οποίας η λατρεία έδενε τους Ρωμαίους με μια μορφή ευρύτερης οικογένειας.

Το όνομά της σημαίνει "οίκος και εστία": το σπίτι και τους ενοίκους του. Η Εστία συμβολίζει την συμμαχία μεταξύ των αποικιών και των μητέρων-πόλεών τους.

Η Εστία είναι η μεγαλύτερη κόρη της Ρέας και του Κρόνου, αδελφή του Δία, της Ήρας, του Άδη του Ποσειδώνα και της Δήμητρας. Αρχικώς, εντασσόταν στους ολύμπιους θεούς, αλλά, αργότερα, προσέφερε τον θρόνο στον Διόνυσο προκειμένου να λήξουν οι αψιμαχίες και έριδες μεταξύ τους. Έπειτα, φρόντιζε την ιερή φλόγα στον Όλυμπο. Οι βωμοί της περιελάμβαναν κάθε οικογενειακή εστία.

Αμέσως μετά την γέννησή τους, ο Κρόνος κατάπιε την Εστία και τα αδέλφια της, πλην του Δία, ο οποίος, αργότερα, τους διέσωσε, οδηγώντας τους σε πόλεμο εναντίον του Κρόνου και των άλλων Τιτάνων.

Η Εστία ορκίστηκε να παραμείνει για πάντα παρθένα, αρνούμενη τα καλέσματα του αδελφού της Ποσειδώνα και του Απόλλωνα. Όταν, κάποτε, κινδύνευσε να βιαστεί από τον Πρίαπο, έναν ελάσσονα θεό της γονιμότητας, σώθηκε από το ογκάνισμα ενός όνου.

Η Εστία ήταν μικρή θεότητα, δίχως αναφορά σε πολλούς μύθους, μα έπαιρνε την πρώτη θυσία στην οικία από μία γυναίκα ή, μερικές φορές, από άνδρες. Ποτέ δεν έφευγε από τον Όλυμπο.

Τέλος, η Εστία, η Αθηνά και η Άρτεμις ήταν οι μόνες Θεές που πάνω τους δεν είχε δύναμη η Αφροδίτη, η οποία είχε υποτάξει στο σύνολο, θεούς και ανθρώπους .

[Ησίοδος-Θεογονία 454] Ῥείη δὲ δμηθεῖσα Κρόνῳ τέκε φαίδιμα τέκνα,

Ἱστίην Δήμητρα καὶ Ἥρην χρυσοπέδιλον,
455 ἴφθιμόν τ᾽ Ἀίδην, ὃς ὑπὸ χθονὶ δώματα ναίει
νηλεὲς ἦτορ ἔχων, καὶ ἐρίκτυπον Ἐννοσίγαιον,
Ζῆνά τε μητιόεντα, θεῶν πατέρ᾽ ἠδὲ καὶ ἀνδρῶν,

τοῦ καὶ ὑπὸ βροντῆς πελεμίζεται εὐρεῖα χθών.
Από τη Βικιθήκη,Ησίοδος-Θεογονία[1]

[Ησίοδος-Θεογονία]Κι η Ρέα στον Κρόνο υποταγμένη γέννησε τέκνα λαμπρά,

την Εστία, τη Δήμητρα και τη χρυσοπέδιλη Ήρα,
το δυνατό τον Άδη, που κατοικεί παλάτια κάτω από τη γη
κι έχει καρδιά ανήλεη, τον Εννοσίγαιο το βαρύχτυπο,
το συνετό το Δία, πατέρα θεών και ανθρώπων,
που απ᾽ τη βροντή του τρέμει η πλατιά η γη.

Πλάτων -Νόμοι 745b

[745b] .... τὸ δὴ μετὰ τοῦτο πρῶτον μὲν τὴν πόλιν ἱδρῦσθαι δεῖ τῆς χώρας ὅτι μάλιστα ἐν μέσῳ, καὶ τἆλλα ὅσα πρόσφορα πόλει τῶν ὑπαρχόντων ἔχοντα τόπον ἐκλεξάμενον, ἃ νοῆσαί τε καὶ εἰπεῖν οὐδὲν χαλεπόν: μετὰ δὲ ταῦτα μέρη δώδεκα διελέσθαι, θέμενον Ἑστίας πρῶτον καὶ Διὸς καὶ Ἀθηνᾶς ἱερόν, ἀκρόπολιν ὀνομάζοντα, κύκλον περιβάλλοντα, ἀφ᾽ .... . από τη Βικιθήκη - Πλατών -Νόμοι 745b '

[ 745b].......Εκείνο που έρχεται πρώτο μετά το παραπάνω είναι το ότι ο νομοθέτης πρέπει να φροντίσει να κτισθεί η πόλη όσο μπορεί πιο κοντά στο κέντρο της χώρας , αφού επιλέξει ένα μέρος που να προσφέρει όλες τις ανέσεις που πρέπει να έχει μια πόλη, και τα οποία δεν είναι δύσκολο να τα αντιληφθούμε και να τα εκφράσουμε* 'Έπειτα πρέπει να την χωρίσει σε δώδεκα μέρη, αφού χτίσει ναό της Εστίας, του Διός και της Αθηνάς, που θα ονομασθούν ακρόπολη και θα τα περιβάλει με τείχος,....

[θυμίαμα αρώματα]Ἑστία εὐδυνάτοιο Κρόνου θύγατερ βασίλεια, ἣ μέσον οἶκον ἔχεις πυρὸς ἀενάοιο, μεγίστου, τούσδε σὺ ἐν τελεταῖς ὁσίους μύστας ἀναδείξαις, θεῖσ᾽ αἰειθαλέας, πολυόλβους, εὔφρονας, ἁγνούς* οἶκε θεῶν μακάρων, θνητῶν στήριγμα κραταιόν, ἀιδίη, πολύμορφε, ποθεινοτάτη, χλοόμορφε* μειδιόωσα, μάκαιρα, τάδ᾽ ἱερὰ δέξο προθύμως, ὄλβον ἐπιπνείουσα καὶ ἠπιόχειρον ὑγείαν.. από τη Βικιθήκη - Ορφικός ύμνος Εστίας '

[θυμίαμα αρώματα] Ευδύνατη Εστία, θυγατέρα του Κρόνου, βασίλισσα, που έχεις τον μέσο οίκο του αέναου μέγιστου πυρός, ανέδηξε στις τελετές τούτους τους όσιους μύστες, θέτοντας τους αειθαλείς, πολύολβους, εύφρονες & αγνούς. Οίκε των μακάρων θεών, κραταιό στήριγμα των θνητών, αίδια, πολύμορφη, ποθεινότατη, χλοόμορφη. Μειδιόωσα, μακάρια, δέξου προθύμως τούτα τα ιερά, επιπνέοντας όλβο και ηπιόχειρη υγεία.

Μυθολογία της Αρχαίας Ελλάδος, από τον Paul Decharme

Marcel Detienne et Janet Lloyd, " The Gods of Politics in Early Greek Cities ", Arion (automne 2004).

Mika Kajava, " Hestia Hearth, Goddess, and Cult ", Harvard Studies in Classical Philology.

Pierre Lévêque (helléniste)|Pierre Lévêque et Louis Séchan, Les Grandes divinités de la Grèce, Armand Colin, coll. " l'Ancien et le nouveau ", Paris, 1990.

Haiganuch Sarian, " Hestia ", LIMC 5 (1990).

# data[].attributes.attachment_link.title
Εστία (μυθολογία) - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 16/06/2012.

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ήφαιστος 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ήφαιστος 

# data[].attributes.headline
Ο Θεός Ήφαιστος 

# data[].attributes.subject
Ο Θεός Ήφαιστος 

# data[].attributes.body
Ήταν Θεός της φωτιάς, των ηφαιστείων και της μεταλλουργίας.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί.
Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 17/12/2011.

Ο Ήφαιστος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν ένας από τους κύριους Ολύμπιους θεούς του αρχαίου Δωδεκάθεου.

Ήταν ο θεός της φωτιάς του ουρανού, της γης και οποιασδήποτε τεχνικής ή τέχνης με αυτή, όπως της χαλκουργίας, και, εν γένει, μεταλλουργίας. Σύμφωνα με την Ιλιάδα του Ομήρου, (Ξ 338), ήταν υιός του Δία και της Ήρας. Αυτό αναφέρεται στους ομηρικούς στίχους, τους οποίους ακολούθησαν οι μεταγενέστεροι συγγραφείς. Ωστόσο, ο Ησίοδος στη Θεογονία του (927) τον παρουσιάζει, όχι ως καρπό του έρωτα αλλά της έριδας και φιλονικίας μεταξύ Δία και Ήρας, φερόμενος να γεννιέται από την Ήρα με παρθενογένεση. Ο Ήφαιστος μαζί με την Εστία αποτελούσαν τις κύριες θεότητες του πυρός.

Ο Ήφαιστος, που το όνομά του ετυμολογείται από την αρχαία ελληνική λέξη (ρήμα) " ἧφθαι", που σημαίνει αναμμένο είναι, ή κατ΄ άλλους (Μαξ Μίλλερ) από το όνομα Ήβη < αρχαίο Ἥβη (= νεότητα) κατά μετατροπή του β σε φ, αποτέλεσε την ανθρωπόμορφη ακμάζουσα θεότητα της φυσικής δύναμης του πυρός σε όλες τις μορφές του και χρήσεις του, από κεραυνό και αστραπή στον ουρανό μέχρι ηφαίστειο στη γη, αλλά και ως εσωτερική ανθρώπινη φλόγα έμπνευσης και δημιουργίας. Οι δε περιγραφές και συμπεριφορές του Ηφαίστου, που του αποδίδοντα με αλληγορική πάντα σημασία, αποκαλύπτουν στην ουσία ακριβώς όλα εκείνα τα στοιχεία που σχετίζονται με τα παραπάνω.

Η συγκριτική φιλολογία θεωρεί το όνομα αυτό ως ένα από τα ολίγα της ελληνικής μυθολογίας με έννοια τόσο διαυγή, φθάνοντας μάλιστα ν΄ αναγνωρίζει σ΄ αυτό ένα από τα συνήθη επίθετα του Αγνί, του βουδικού θεού του πυρός.

Με βάση τα παραπάνω και κυρίαρχες τις παραστάσεις της φωτιάς που προκαλούν το μεγαλύτερο δέος (κεραυνοί, αστραπές, καθώς και τα επίγεια ηφαίστεια) " γεννήθηκε" ο 'Ηφαιστος από τους ύπατους θεούς, τον Δία και την Ήρα, καθιστάμενος και αυτός Ολύμπιος και, συνεπώς, αδελφός της Αθηνάς, της Αφροδίτης, του Απόλλωνα, της Άρτεμης, του Άρη, του Ερμή και του Διονύσου, καθώς και των Μουσών, των Χαρίτων και πολλών ημίθεων, όπως, των Διόσκουρων και της Ωραίας Ελένης, του Ηρακλή, του Περσέα, του Μίνωα κ.ά.

Ο Ήφαιστος ως θεός του πυρός είναι ο νεώτερος των θεών, ο υστερότοκος των ύπατων θεών που όμως παραμένει ο "νεώτερος" επειδή ποτέ δεν χάνει τη δύναμή του. Κατά τις γενικές περιγραφές φέρεται άσχημος και παραμορφωμένος, τόσο που η ίδια η μητέρα του, η Ήρα, τον πέταξε από τον Όλυμπο από τη ντροπή της. Από την πτώση του ο Ήφαιστος κατέστη κουτσός. Ο θεός-βρέφος έπεσε στη θάλασσα, όπου τον περισυνέλεξαν η Θέτις η " κουροτρόφος" (θεότητα προστασίας των παίδων και της μητρικής στοργής) και η Ευρυνόμη, (θεότητα της θάλασσας), οι οποίες τον ανέθρεψαν για εννέα χρόνια. Μόλις μεγάλωσε, ο θεός έστησε αμέσως το πρώτο του σιδηρουργείο στον βυθό του Αιγαίου, σφυρηλατώντας, εκεί, όμορφα τεχνουργήματα για τις δύο αυτές θεότητες.

Διάφοροι μύθοι

Μια ημέρα, η Ήρα, ζηλεύοντας τα κοσμήματα της Θέτιδας, ρώτησε, επίμονα, τη Νηρηίδα για την προέλευσή τους και, όταν ανακάλυψε ότι τα είχε φιλοτεχνήσει ο υιός που η ίδια είχε περιφρονήσει, πήγε, τον πήρε μαζί της και τον ξανάφερε στο όρος των θεών. Εκεί, του προσέφερε ένα σιδηρουργείο με 20 φυσερά και του έδωσε για σύζυγο την πανέμορφη Αφροδίτη.

Σχετικώς με την επάνοδο του Ηφαίστου στις κορυφές του Ολύμπου υπάρχει και άλλη εκδοχή, σύμφωνα με την οποία, έστειλε δώρο στη μητέρα του ένα μοναδικής τέχνης θρόνο, στον οποίο μόλις εκείνη κάθισε, παγιδεύθηκε ακαριαία από αόρατα δεσμά και υποχρεώθηκε να ζητήσει τη βοήθεια του περιφρονημένου υιού της προκειμένου να ελευθερωθεί.

Στην Ιλιάδα, η Αφροδίτη εμφανίζεται να απιστεί στον Ήφαιστο, με τον γοητευτικό Άρη, πάνω στη συζυγική τους κλίνη, όπου όμως, ο άσχημος όσο και έξυπνος θεός της φωτιάς, τους αιφνιδιάζει κάποια στιγμή, παγιδεύοντας τους σε ένα λεπτό χρυσό δίχτυ και εκθέτοντάς τους, ακολούθως, μπροστά σε όλους τους άλλους θεούς. Ο Ησίοδος, πάντως, εμφανίζει ως σύζυγο του Ηφαίστου την Αγλαΐα, τη νεότερη από τις Χάριτες.

Σε μεταγενέστερο περιστατικό, ο Δίας εκπίπτει και πάλι τον θεό-σιδηρουργό από την κατοικία των θεών, επειδή ετούτος, είχε σπεύσει να βοηθήσει την Ήρα, όταν κρεμάμενη από τον ουράνιο θόλο, τιμωρείται για τη θύελλα που είχε στείλει εναντίων του Ηρακλή. Ετούτη τη φορά, ο Ήφαιστος πέφτει σε ξηρά, στη νήσο Λήμνο, όπου τον βρήκαν το δειλινό, εξαντλημένο και με σπασμένα και τα δυο του πόδια, οι Σίντιες. Η περίθαλψη και η φιλοξενία των φτωχών αυτών ανθρώπων κατέστησε από τότε το νησί τους τον αγαπημένο τόπο θνητών, για τον θεό. Εκεί, πάνω στο όρος Μόσυχλον, ξανάφτιαξε το μόνιμο, πλέον, εργαστήριό του. Θα κατασκευάσει πολλά έξοχα τεχνουργήματα που παραγγέλλουν οι θεοί, καθώς και όπλα για ορισμένων εκ των ανθρώπων.

Ανάμεσα στα χειροτεχνήματα του Ηφαίστου ξεχωρίζει η πήλινη γυναίκα, η Πανδώρα, την οποία ο Δίας έδωσε ως σύζυγο στον Επιμηθέα προκειμένου να τον εκδικηθεί, εξαιτίας της προσβολής του αδερφού του του Προμηθέα προς αυτόν, με την κλοπή της φωτιάς.

[θυμίαμα λιβανομάνναν] Ηφαιστ᾽ ὀμβριμόθυμε, μεγασθενές, ἀκάματον πῦρ, λαμπόμενε φλογέαις αὐγαῖς, φαεσίμβροτε δαῖμον, φωσφόρε, καρτερόχειρ, αἰώνιε, τεχνοδίαιτε, ἐργαστήρ, κόσμοιο μέρος, στοιχεῖον ἀμεμφές, παμφάγε, πανδαμάτωρ, πανυπέρτατε, παντοδίαιτε, αἰθήρ, ἥλιος, ἄστρα, σελήνη, φῶς ἀμίαντον* ταῦτα γὰρ Ἡφαίστοιο μέλη θνητοῖσι προφαίνει. πάντα δὲ οἶκον ἔχεις, πᾶσαν πόλιν, ἔθνεα πάντα, σώματά τε θνητῶν οἰκεῖς, πολύολβε, κραταιέ. κλῦθι, μάκαρ, κλήιζω <σε> πρὸς εὐιέρους ἐπιλοιβάς, αἰεὶ ὅπως χαίρουσιν ἐπ᾽ ἔργοις ἥμερος ἔλθοις. παῦσον λυσσῶσαν μανίαν πυρὸς ἀκαμάτοιο καῦσιν ἔχων φύσεως ἐν σώμασιν ἡμετέροισιν. από τη Βικιθήκη - Ορφικοί ύμνοι [4]

[Απόδοση] "Ήφαιστε ομβριμόθυμε, μεγασθενή, ακάματον πύρ, που λάμπεις με φλογερές αυγές, φαεσίμβροτε δαίμονα, φωσφόρε, καρτερόχειρα, αιώνιε, τεχνοδίαιτε, εργαστήρ, κόσμοιο μέρος, στοιχείο αμεμφές, παμφάγε, πανδαμάτωρ, πανυπέρτατε, παντοδίαιτε, αιθήρ, ήλιος, άστρα, σελήνη, φως αμίαντον, γιατί αυτά τα μέλη του Ηφαίστου προφαίνουν για τους θνητούς. Έχεις κάθε οίκο, κάθε πόλη, πάντα τα έθνη, οικείς και στα σώματα των θνητών, πολύολβε, κρατεέ. Άκουσε, μάκαρ, σε καλώ προς ευίερες επιλοιβές, να έλθεις ήμερος αεί όπως χαίρεσαι επι των έργων, παύοντας την λυσσώσα μανία του πυρός που έχει ακάματη καύση της φύσεως μέσα στα σώματά μας

Το όνομα του Ηφαίστου δόθηκε στα "ηφαίστεια όρη", τα γνωστά, σήμερα, στη γεωλογία ως ηφαίστεια, που με τη σειρά τους ονόμασαν κλάδο της, την ηφαιστειολογία. Είναι προφανής ο λόγος που οι άνθρωποι φαντάζονταν ότι κάτω από ένα βουνό που έβγαζε καπνό, φωτιά και, επιπλέον, βροντώδεις ήχους, είχε το εργαστήριό του ένας θεός. Για τον ίδιο λόγο, εκτός από το Μόσυχλο (που επί αιώνες εξέπεμπε αναθυμιάσεις), άλλες εκδοχές θέλουν το σιδηρουργείο του Ηφαίστου να "υποκρύπτεται" σε άλλα ηφαιστειογενή μέρη, συνήθως, στην Αίτνα, στον Βεζούβιο, ή στις Αιολίδες Νήσους.

1. Απαρέμφατο μέσου παρακειμένου του ρήματος άπτω < αρχ. ἅπτω

2. Ο Μαξ Μίλλερ ταυτίζει το όνομα Ήφαιστος με το Γιαβίσθα, επίθετο του Αγνί. Το δε όνομα Γιαβίσθα είναι το υπερθετικό του ονόματος Γιούβαχ (Juvenis)

3. Ήφαιστος, από την ιστοσελίδα του Οδυσσέα (Υπουργείο Πολιτισμού και Αθλητισμού

Ιλιάδα Ομήρου

Θεογονία Ησιόδου

Νεώτερον Εγκυκλοπαιδικόν Λεξικόν Ηλίου, τόμ. 9ος, σσ. 408-410

# data[].attributes.attachment_link.title
Ήφαιστος - Βικιπαίδεια

# data[].attributes.attachment_link.description
Το λήμμα δεν περιέχει πηγές ή αυτές που περιέχει δεν επαρκούν. Μπορείτε να βοηθήσετε προσθέτοντας την κατάλληλη τεκμηρίωση. Υλικό που είναι ατεκμηρίωτο μπορεί να αμφισβητηθεί και να αφαιρεθεί. Η σήμανση τοποθετήθηκε στις 17/12/2011. Ο Ήφαιστος, σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ήταν ένας από τους κύριους Ολύμπιους θεούς του αρχαίου Δωδεκάθεου.