# data[].attributes.body
Elif KUŞÇU

Devran KORKMAZ

# data[].attributes.body
Edebiyat veya literatür (bazen yazın); olay, düşünce, duygu ve hayalleri dil aracılığı ile estetik bir şekilde ifade etme sanatıdır. Edebî yazılar yazan sanatçılara edebiyatçı denir.
Kaynakça:https://tr.wikipedia.org/wiki/Edebiyat

# data[].attributes.body
Edebiyat türlerini önce ikiye ayırmak mümkündür. Birincisi nazım, ikincisi nesirdir. Nazım belli bir ölçü ve kalıp esas alınarak üretilmiş edebiyat ürünleridir. Ya da kısaca bütün şiir ve şiirsel metinlerdir. Hece vezni gibi belli bir kalıp ve ölçü kaygısı güdülerek yazılır. Nesir ise serbest, ölçüsüz düz yazıdır. Nazım genel olarak bütün şiir türlerini kapsar. Nesir ise edebiyatın şiir dışındaki tüm biçimlerini. Roman, öykü, tiyatro, deneme gibi.
Kaynakça:https://tr.wikipedia.org/wiki/Edebi_tarz

# data[].attributes.body
Edebiyat Çeşitleri: Fantastik edebiyat, Gotik edebiyat, İktisadi edebiyat, Divan edebiyatı, Halk edebiyatı, Varoluşçu edebiyat,

Post modern edebiyat, Yeraltı edebiyatı,

Nazım: Şiir, Destan, Ağıt, Mesnevi, Eleji
Nesir (düz yazı): Roman, Öykü, Masal, Tiyatro, Deneme, Fıkra, Makale, Biyografi, Otobiyografi, Eleştiri, Anı, Gezi yazısı, Mizah, Edebi destan, Sohbet
Sözlü Anlatım: Nutuk (Söylev), Mülakat (Görüşme), Röportaj, Sempozyum, Forum, Münazara, Konferans
Kaynakça:https://tr.wikipedia.org/wiki/Edebi_tarz

# data[].attributes.body
“Kadınlar ile ilgili yapılabilecek üç şey vardır. Onu sevebilir, onun için acı çekebilir ya da onu edebiyata çevirebilirsin.”
Kaynakça:http://www.eskimeyenkitaplar.com/turk-edebiyatini-etkileyen-8-kadin-yazar/

# data[].attributes.body
Kadının Türk toplumunda ve kültür hayatında evin içerisinden çıkışı Tanzimat’tan sonradır:
“Tanzimat’tan sonra kadının toplum hayatında etkili olması ve eğitilmesi konusu daha ziyade ev ve çocuğun yetiştirilmesi açısından ele alınmıştır. Yine de kızların eğitimine önem verildiği, ilk kadın gazete ve dergilerinin çıktığı dönem, bu dönemdir. Türkçülük akımı bu konuya öncelik vermiş ve II. Meşrutiyetten itibaren kadın toplum hayatında kendisini kuvvetle hissettirmiş ve Milli Mücadelede de her kesimden kadın vatan savunmasına koşmuştur.”(Enginün, 1979: 288-289).
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.body
İlk Türk kadın romancı Fatma Aliye Hanım, Tanzimat’tan II. Meşrutiyet’e uzanan süreçte roman, felsefe, İslam, kadın hakları, tarih üzerine eser vermiştir. Fransızca’dan tercümeler yapmış, sonraları ise Ahmed Midhat Efendi üslûbunu andıran romanlar yazmıştır. Fatma Aliye 1892’de kendi adıyla yayımladığı “Muhaderat” adlı ilk romanında kadın problemlerini ele almaktadır. Burada kadının toplum ve çalışma hayatının içerisinde yer alması işlenir. Fatma Aliye Hanımın çalışmaları bununla sınırlı değildir. Uhuvvet (1897) ve Udi (1899) romanında kadının çalışma hayatındaki yerini anlatır. Hanımlara Mahsus Gazete’de de bu konularla ilgili yazılar kaleme alır. 1908 II. Meşrutiyete kadar Fatma Aliye Hanım, neredeyse tek kadın yazardır.
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.body
Halide Onbaşı olarak da tanınan Halide Edib Adıvar, yazarlığının yanı sıra 1919 yılında İstanbul halkını ülkenin işgaline karşı harekete geçirmek için yaptığı konuşmaları ile zihinlerde yer etmiş usta bir hatiptir. Kurtuluş Savaşı’nda cephede Mustafa Kemal’in yanında görev yapmış bir sivil olmasına rağmen rütbe alarak savaş kahramanı sayılmıştır. Savaş yıllarında Anadolu Ajansı’nın kurulmasında rol alarak gazetecilik de yapmıştır. Aynı zamanda İstanbul Üniversitesi’nde edebiyat profesörü, İngiliz Filoloji Kürsüsü Başkanlığı yapmış bir akademisyen ve 1950’de girdiği TBMM’de milletvekilliği yapmış bir siyasetçidir. II. Meşrutiyet döneminde Halide  Edib Adıvar, romanlarının kahramanlarını kadınlar arasından seçer. Toplumun sosyal ve kültürel problemlerine bir kadın dikkatiyle yönelir (Enginün, 1979: 189). Handan (1912), Ateşten Gömlek (1922), Kalp Ağrısı (1924), Zeyno’nun Oğlu (1926) romanlarında Türk kızlarının felaketler dönemindeki portreleri dikkatlere sunulur. Sinekli Bakkal’daki (1936) Rabia tipi ile değer çatışmaları yaşayan kadın tipi işlenir.
Kaynakça 1: https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/
Kaynakça 2: https://tr.wikipedia.org/wiki/Halide_Edib_Ad%C4%B1var
Kaynakça 3: http://www.eskimeyenkitaplar.com/turk-edebiyatini-etkileyen-8-kadin-yazar/

# data[].attributes.body
Samiha Ayverdi, romanlarını daha çok tasavvuf düşüncesi çevresinde kurar. Ayrıca Doğu-Batı çatışması, dolayısıyla da geçmiş-hâl çatışması da temel konularındandır. Ayverdi, olaylardan çok insanların iç dünyalarına yönelir, Onun romanlarında işlenen aşk asla cinsellik boyutuna erişmez, daha ziyade duygu aşamasındadır. Romanlarındaki kişilerin büyük çoğunluğunu İstanbul’un aristokrat ve aydın kesiminden seçmiştir. Karakterler manevi boyutlarında büyük çatışmalar yaşar. Romanlarının sonu ders niteliğindedir. Bu romanlarının hemen hepsinde olaylar bir aşka bağlanır. Aşk Budur (1938), karşılıksız bir aşkın sunduğu ruh hâlini dile getirir. İhanetin yalnızca duygu boyutunda yaşandığı eserde, bir bakıma gerçek aşkın Allah’ta gizli olduğu sezdirilmektedir. Batmayan Gün (1939), Aliye adlı bir genç kızın içinde büyüttüğü bir aşk duygusu çevresinde gelişir. Ateş Ağacı (1941), Cemil adındaki genç bir aydının kaçış, arayış, isyan, inanma gibi insana özgü duyguları çevresinde döner. Romanda evli bir Türk erkeği ile Hristiyan Fransız kadının aşkı, toplumsal davranış değerlerine takılıp imkânsızlaşmıştır. Ayverdi; Yaşayan Ölü (1942) romanında, aristokrat çevrede yaşayan Leylâ’nın, bir “kaçış”la Konya’ya öğretmen olarak gidişini anlatır. Yolcu Nereye Gidiyorsun (1944) romanında, yine aristokrat bir çevrede dünyaya gelen Adlî adında bir roman kişisinin çocukluğundan itibaren yaşadıkları anlatılır. Mesihpaşa İmamı’nda (1948), Hâlis adındaki bir camii imamının kendi içerisindeki yalın dünyası ve aşkı vardır. “Mesihpaşa İmamı romanı, her türlü sevgiden yoksun ya da sahip olduğu değerlerin farkında olmayan bir insanın, bir din adamının her alanda kendini ne kadar kolay harcayabileceğini; bağlı olduğu değerler manzumesinin çözülüşünü ve sonunda yıkılışını vurgular.” (Gündüz, 2004: 406). Sâmiha Ayverdi’nin romanlarındaki karakterler çeşitli kavram değerleri yüklenir. Dolayısıyla bu karakterlerin kendi içlerinde bir çatışması vardır.
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.body
"Kadın yazarların annesi" olarak anılır. Hece ölçüsünde hamasi şiirleri ve konuşulan Türkçe ile yazılmış romanları vardır.  Romanlarını daha çok yaşadıkları ve izlenimleri çevresinde kurgulamıştır. Bu romanları; Küller (1921), Sisli Geceler (1925), Gülün Babası (1933), Büyükanne (1971), Aydınlık Kapı (1974), Aşk ve Zafer (1978) isimlerini taşır. Gülün Babası’nda Edirne, Aşk ve Zafer’de de Urfa’da öğretmenlik yaptığı yılların izlenimlerini anlatır. Büyükanne romanında da, çok iyi bir öğretmenin bütün kötülüklere bile iyilikle karşılık veren mizacı anlatılmaktadır.
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.headline
Sevgi Soysal (Nutku, Sabuncu) (1936-1976)

# data[].attributes.subject
Sevgi Soysal (Nutku, Sabuncu) (1936-1976)

# data[].attributes.body
Türk romanında kadın sorunlarını gündeme getirmiş yeni bir soluktur. Yürümekten (1970) itibaren konularını kendi hayatını, tanık olduğu olayları hareket noktası alarak eleştirel gerçekçi/toplumcu romanlara yönelir. Yürümek romanı Ela ile Memet’in çocukluk ve gelişim çağlarında yaşadıkları cinsel sorunları sosyokültürel boyutuyla okuyucuya yansıtır. Yenişehirde Öğle Vakti (1974) romanında gözleme dayalı bir insan portresini dikkatlere sunar. Şafakta (1975), 12 Mart döneminin olaylarını çatışmaların merkezinden birine ait dikkatle kurgular. Denilebilir ki Şafak, belli bir dönemin olaylarını sergileyen ve artık sosyolojik değer taşıyan bir romandır. Sevgi Soysal’ın ölümünden sonra yayımlanan Tante Rosa (1980), Sevgi Soysal’ın anneannesinin, teyzesinin ve kendisinin, kadınsal sorunlarını ele almakla birlikte bu sorunları evrenselleştiren ve bir kadının ince, keskin duyarlılığıyla veren bir romandır.
Kaynakça 1: http://www.leblebitozu.com/siradisi-bir-kadin-sevgi-soysalin-hayati-ve-kitaplari/
Kaynakça 2: https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.body
Tezer Özlü, Çocukluğun Soğuk Geceleri ve Yaşamın Ucuna Yolculuk olmak üzere az sayıda kitabıyla tanınır. İlk kitabı 1963’ten itibaren dergilerde yayımlanan öykülerinden oluşan Eski Bahçe’dir. Kitap ilk kez 1978’de basıldı. 1980’de ilk romanı olan Çocukluğun Soğuk Geceleri yayımlandı. Kendisini derinden etkilemiş üç yazar olan Svevo, Kafka ve Pavese’nin izinden giderek yazdığı ikinci romanı 1983’te Auf den Spuren eines Selbstmords (Bir İntiharın İzinde) adıyla yayımlandı. 1983 Marburg Yazın Ödülü’nü kazanan kitap, yazar tarfından Yaşamın Ucuna Yolculuk adıyla Türkçe olarak bir anlamda yeniden yazıldı ve bu haliyle 1984’te basıldı. Günce ve anlatılarından bazı parçalar ise Kalanlar (1990) adlı küçük bir kitapçıkta bir araya getirildi. Bu kitapta yer alan çoğu Almanca yazılmış metinler, Sezer Duru tarafından Türkçeye çevrildi. Özlü’nün yayımlanmamış senaryosu Zaman Dışı Yaşam da 1993’ten itibaren yazarın tüm yapıtlarını yayımlayan YKY tarafından basıldı. Bu seride, yazarın dostu Leyla Erbil’e yazdığı mektuplardan oluşan Tezer Özlü’den Leyla Erbil’e Mektuplar (1995) da bulunmaktadır.
Kaynakça:http://www.eskimeyenkitaplar.com/turk-edebiyatini-etkileyen-8-kadin-yazar/

# data[].attributes.body
Türk öykü yazarı ve çevirmen olan Tomris Uyar, Cumhuriyet Dönemi Türk Edebiyatı'nın 1970'ten sonra gelişen Türk öykücülüğünün önemli isimlerindendir. Öykülerinde; çağrışım, imge, iç konuşma, betimleme ve ayrıntılar önemli unsurlar olarak ön plana çıkar. "Samimilik, yoğunluk ve gerçekçilik" öğelerinin öykülerde yer almasının gerekliliğini savunur. Modern dünya edebiyatından yaptığı çevirilerle de Türk edebiyatına katkıda bulunur. Öyküleri, İngilizce, Almanca, Fransızca, Lehçe ve Rusçaya çevrilerek çeşitli antolojilerde yer alır. Cemal Süreya ve Ülkü Tamer ile beraber Papirüs dergisi kurucularındandır. Eleştiri, deneme ve kitap tanıtma yazıları, "Yeni Dergi", "Soyut", "Varlık" dergileri başta olmak üzere dönemin önemli dergilerinde yayımlanır. Eserlerinde oldukça usta bir dil kullanır. İlk öykü kitabı olan "İpek ve Bakır"da küçük burjuva insanlarının yaşam biçimlerini konu edinir. İlk öykülerinde ağırlıklı olarak kadınların dünyasına eğilir. "Yürekte Bukağı" ve "Yaza Yolculuk" eserleri farklı yıllarda Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazanır. 60'dan fazla çevirisi kitaplaşan Uyar'ın günlükleri "Gündökümü" genel başlığı altında yayımlanır. "Sarmaşık Gülleri" adlı öyküsü S. Önal tarafından televizyona uyarlanır.
Kaynakça:https://www.edebiyatokulu.org/2016/01/tomris-uyar.html

# data[].attributes.body
İlk romanından sonuncu romanına kadar 1950’li yıllardan itibaren Türk toplumundaki sosyal değişimleri kadını merkeze alarak anlatır. Romanlarında klasik anlatım tekniklerinin dışına çıkarak bilinç akışı, iç monolog gibi yeni anlatım teknikleri deneyen yazar Ölmeye Yatmak (1973), Fikrimin İnce Gülü (1979), Bir Düğün Gecesi (1979), Yaz Sonu (1980), Üç Beş Kişi (1984), Hayır (1987), Ruh Üşümesi (1991), Romantik Bir Viyana Yazı (1993), Gece Hayatım (1993) adlı romanlarının tümünde yaşadığı dönemi sorgulamıştır. Adalet Ağaoğlu’nun ilk romanı Ölmeye Yatmak’tır. Romalarının kahramanları genellikle aydınlardır. Bu bakımdan anlaşmazlık gibi görünen konularda, ifadelerde yazar aydınları dolaylı yönden eleştirir. Romanlarında kişiler roman kurgusuyla iç içe verilmiştir. 50’li yıllardan itibaren Türk toplumunda görülen sosyal ve düşünsel değişiklikleri, yanlış Batılılaşmayı, köksüz ve özümsenmemiş modernizmi, kaba sloganlara dayalı ulusçuluğu, sağ-sol çatışmalarını eleştirel gerçekçi bir tutumla biraz da ironik bir anlatımla ele almıştır. Korku, ölüm, erkek-kadın ilişkileri, özveri, aşk, yaşlılık, gençlik, başkaldırı, özgürlük vb. evrensel temalar güncel kaygılarla, dünyaya bakışıyla, toplumsal gelişmelerle iç içe verilmiştir. Cinsel konuları da çok işlemiştir.
Kaynakça 1: https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/
Kaynakça 2: https://www.edebiyatogretmeni.org/adalet-agaoglu/

# data[].attributes.attachment_link.title
TÜRK EDEBIYATININ CAN SUYU: 21 KADIN YAZAR

# data[].attributes.body
Romanlarında toplumsal problemleri ve kadınların çeşitli dertlerini işler. Kadınların başkaldıran yönlerini öne çıkarır. Kadınların haklarını elde edebilmeleri için siyasal mücadelelerin içerisinde olmaları gerektiğini de işaret eder. Kadınlarda iç dünyanın tüm boyutları sergilenir. Aynı zamanda birey – toplumsal davranış değerleri çatışma halindedir. Yarın Yarın'da (1976) kadının gözüyle topluma dair tüm olumsuzlukları gözler önüne sermeye çalışır. Pınar Kür, Yarın Yarın romanında 68 kuşağının ideolojik söylemleriyle okuyucuya seslenir. Öyle ki, hayat kadınlarını varlıklı zengin işadamlarından daha onurlu gösterir. Pınar Kür, Küçük Oyuncunun (1977) konusunu tiyatro çevresindeki ilişkilerden alır. 1979 yılında yayımlanan Asılacak Kadın, cinsel bakımdan sömürülen ve sonunda cinayete sürüklenen genç bir kadının yaşadıkları üzerine kurulmuştur. Romanında hasta ruhlu bazı erkeklerin dünyasına da dikkat çeker. Bir Cinayet Romanı (1989), yazım tekniği bakımından oldukça farklıdır. Romanda kurmaca metin ile gerçeklik arasındaki ince çizgiye dikkat çekilir. Bir Cinayet Romanı’nda, “iç-roman” diye niteleyeceğimiz “Ölümün Vazgeçilmez Çekiciliği” adlı başka bir roman daha vardır. İki romandaki olaylar birlikte yürür. Bu ikinci romanı üstkurmaca metin olarak tanımlamamız gerekir. Sonuncu Sonbaharda (1992) yine bir cinayetin çözümlenmesi çevresinde postmodern üslup ve biçim endişesini öne çıkarır.
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/

# data[].attributes.body
Çağdaş Türk edebiyatının önemli isimlerinden birisidir. Türk öykücülüğünde genellikle "küçük insanlar" diye adlandırılan toplumun ezilmiş, hakkı yenmiş, duyarlıklı iç dünyaları keşfedilmemiş insanlarını, düşmüş kadınları, kötü yola sürüklenen küçük kızları, huzursuz burjuva ailelerini, yurt özlemi çeken ve gittikleri yerlere uyum sağlayamayan göçmenlerin yaşamını, yoksulluk içinde yaşama savaşı veren ve sahip oldukları tek şeyin sevgi olduğu yalnız kadınları ve küçük çocukların dramlarını insan sevgisiyle dolu bir bakış açısı ile okuyucusuna anlatmıştır. Öykülerinin en önemli yönü insani sıcaklık, dönemsel tanıklık/değişim ve yoksul ailelerin var olma serüvenidir. İlk kitabı Parasız Yatılı ile 1972 Sait Faik Hikâye Armağanı'nı kazanınca daha da ünlenmiştir. Ve bu ödülü kazanan ilk kadın yazar unvanını almıştır. “Anne”yi hayata açılan bir kapı olarak gören Füruzan, eserlerinde özellikle aile sorunlarını da başarıyla anlatmıştır. Kadın olmasından dolayı doğal olarak kadın duyarlılığını ve sorunlarını anlatmış olan yazar bunu nesnel bir bakış açısı ile yapmış, erkek ve kadın ilişkilerini tarafsızca izlemiştir.
Kaynakça 1: https://tr.wikipedia.org/wiki/F%C3%BCruzan
Kaynakça 2: https://www.edebiyatogretmeni.org/furuzan-tekil/#:~:text=As%C4%B1l%20ad%C4%B1%20Feruze'dir.,i%C3%A7i%20ili%C5%9Fkileri%2C%20ku%C5%9Fak%20%C3%A7at%C4%B1%C5%9Fmalar%C4%B1n%C4%B1%20anlat%C4%B1r.

# data[].attributes.body
Eserlerindeki düşünce metodu Marksist yaklaşımdır. Yalnız onun bu Marksist yaklaşımı, katı ve bağlayıcı düşünceden uzak, daha modern bir Marksist yaklaşımdır. Sigmund Freud, James Joyce, Samuel Beckett gibi yazarlardan etkilenmiştir. Postmodern anlatımın tüm olanaklarından yararlanmıştır. Postmodern edebiyatın gereklerini yerine getirmiştir ki bu bakımdan oldukça kapalı ve karmaşık bir anlatımı vardır. Bilinç akışı yöntemini oldukça fazla kullanmıştır. Bazı öykülerinde okuru saf dışı bırakacak ölçüde bilinç akışı yöntemine başvurmuştur. Psikanaliz yöntemini kullanmıştır. Özgürlükçüdür. Dinin, toplumun, okulun ve sosyal hayatın getirdiği tüm baskı ve diretmelere karşıdır. Bu özgürlükçü görüşünü eserlerine de yansıtmıştır. "1971'de yayımlanan Tuhaf Bir Kadın dört bağımsız öykü olarak da okunabilen bir romandı. Ayrıca edebiyatımızda ilk kez, bakirelik, ensest, cinsel taciz, dayak gibi konulan da içermesi ve Türkiye'de henüz "feminizm" sözcüğü edilmezken yazılmış olması nedeniyle feministlerce de bir ilk kitap olarak görüldü. Tuhaf Bir Kadın ayrıca geliştirdiği biçem ve biçim açısından da Türk edebiyatında önemli bir yer aldı" (Selim İleri).
Kaynakça 1: https://www.turkedebiyati.org/leyla-erbil.html
Kaynakça 2: https://www.makaleler.com/leyla-erbilin-edebi-kisiligi

# data[].attributes.body
Yazmaya 1977'den itibaren dergilerde yayınlanan öyküleriyle başladı. İlk öykü kitabı 1979'da yayınlanan "Ağda Zamanı". Bu kitapla Akademi Kitabevi 1980 İlk Kitap Öykü Başarı Ödülü'nü aldı.

Kahramanmaraş'taki toplumsal olayları anlattığı "Kıran Resimleri" 1983'te yayınlandı. Bu kitapla da Nevzat Üstün Öykü Ödülü'nü kazandı. Kitap 1989'da Fransızca'ya çevrilip yayınlandı. Öykü ve romanlarında genellikle kadın-erkek ilişkilerini, sevgiyi, kadının kimliğini, bağlılık ve özgürlük sorunlarını ele aldı. Romanlarında şiirsel bir anlatım sergiler. Ölü Erkek Kuşlar (1991), Yeni Yalan Zamanlar (1994) adlı romanlarında kadın duyarlığını, kadın kimliğini, geleneksel değerler ile yaşanmak zorunda kalınan hayatın çatışmasını işler. Hiçbir Aşk Hiçbir Ölüm (1997) romanında bir anne ile kızın ilişkisini konu alır. Anne tecrübeleri ile kızına yol göstermeye çabalar. Kız ise boşanmanın eşiğindedir. Bu iki kadının problemleri iç konuşmalarla zenginleştirilerek dile getirilir. İçimde Kuşlar Göçüyor (1998), Mor (2003) İnci Aral’ın diğer romanlarıdır.
Kaynakça 1: https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/
Kaynakça 2: https://www.turkedebiyati.org/yazarlar/inci-aral.html

# data[].attributes.body
Türkiye’nin önemli toplumsal değişmeler geçirdiği bir dönem olan 1919-1960 yılları arasında şiir, öykü ve romanlar yayımlamış bir edebiyatçıdır. 1919’da Darülfünun'un Edebiyat Fakültesi Coğrafya Bölümü’nü bitirerek “Türkiye’de Darülfünun’dan mezun ilk kadın” unvanının sahibi olmuştur. Birçok kadın derneğinde aktif görev alan sanatçı; Türkiye’de kadın özgürlüğünün ilk temsilcileri ve savunucularından birisidir. Romanlarında kadınların dünyasını anlatır. Renksiz Istırap(1928) ve Yakut Kayalar’da(1931), genç kızların istemediği evliliğe zorlanmalarının eleştirisini yapan Şükûfe Nihal; Çöl Güneşi’nde(1933)  genç kızların evlilikte nelere dikkat etmeleri gerektiği üzerinde durur. Yalnız Dönüyorum(1938), romanında içinde bulunduğu yalnızlığı hatıra formunda dile getirmektedir. “Şükûfe Nihal’in Çölde Sabah Oluyor(1951) ve Vatanım İçin(1955) dışında kalan romanları kadın romanlarıdır. Yaratılan bir ana kadın kahraman etrafında kadın ve kadınlıkla ilgili meseleler söz konusu edilir. Bunların başında evlilik meselesi ve yanlış evlilikler gelir. Buna bağlı olarak eş seçimi, evlilik hayatı, bu evlilik hayatındaki paylaşımlar ve kadınların eğitimi gelir. Burada yazarı en çok meşgul eden şey evliliğin basit bir beraberlik hatta Çöl Güneşi’nde ifade edildiği gibi kadının hayat sigortası olarak görülmesinin yanlışlığıdır.” (Argunşah, 2002: 193).
Kaynakça 1: https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/
Kaynakça 2: https://tr.wikipedia.org/wiki/%C5%9E%C3%BCk%C3%BBfe_Nihal_Ba%C5%9Far

# data[].attributes.body
Cumhuriyetin ilk kadın öykü yazarlarındandır. Türk edebiyatının önemli kadın öykücülerinden birisidir. 1970'li yıllardaki siyasi savrulmaları öyküleştirmiş, kadın ve çocuk sorunlarına eğilmiş bir yazardır. Öykülerindeki konular hem bireysel hem de toplumsaldır. Evlilik, kadın dünyası, aşk, yalnızlık, özgürlük, yaşama sevinci, 12 Mart dönemi, kuşak çatışmaları, yoksulluk ve göç onun tercih ettiği konulardır. Toplum içinde kendi iç yalnızlığını sürdüren genç kız ve kadınların bu yalnızlık psikolojilerini çözümlemede yoğunlaşır. Örf ve adetlerin sıktığı kadınları anlatır.
Kaynakça:https://www.edebiyatogretmeni.org/nezihe-meric/

# data[].attributes.body
Türkçülük akımının roman türündeki ilk temsilcilerindendir. Türk Kurtuluş Savaşı'na kalemiyle katılmış bir kadın yazardır. Aydemir (1918) isimli Turancı düşüncenin izlerini taşıyan romanıyla tanınmıştır. Roman, Rusya’da esaret altında yaşayan Türklerin siyasal ve sosyal problemlerini konu edinir. Anadolu dışındaki Türkleri kucaklamak arzusu söz konusu edilmiştir. Olay; Demir Beyle Hazinin Türklük düşüncesi çevresinde ortaya çıkan ve gelişen aşklarıdır. Hazinin kişiliği ile, belki de kadın yazar olmanın sorumluluğu ile, kadının toplum içerisindeki yeri dile getirilir. Müfide Ferit Tekin Pervaneler(1924), romanında ise yabancı okullarda eğitim gören Türk kızlarının milli benliklerinden uzaklaşmaları işlenir. Yabancı okulların yürüttüğü misyonerlik faaliyetleri anlatılır. Müfide Ferit, her iki romanında da, kadının toplumdaki yerini ve işlevini, kadının milli görevleri çevresinde dikkatlere sunmaya çalışmaktadır.
Kaynakça:https://www.turkedebiyati.org/feminist-soylem-ve-kadin-yazarlar/