# data[].attributes.body
het woord inclusiviteit kwam al snel naar voren, maar we wisten niet goed hoe we dit moesten koppelen aan het corona virus.

Daarom hebben we besloten om allemaal een woord-web te maken en info te gaan verzamelen, omdat vervolgens weer samen te voegen.

# data[].attributes.body
in het begin, toen Covid 19 alleen nog in china was en nog ergens anders in de wereld, waren er mensen die bang waren voor besmetting van chinezen. Nederlanders gingen er vanuit dat chinezen die in Nederland waren het virus konden dragen. Hierdoor dachten Nederlanders dat de kans op besmetting groter was als ze in de buurt kwamen van een chinees.

In de loop van de tijd nadat het virus zich steeds verder ging verspreiden, gaf heel de wereld de schuld aan China.

# data[].attributes.body
Toen de uitbraak bekend werd in de wereld nam iedereen meteen aan dat er niks meer uit het land kwam. Het land is een

# data[].attributes.body
Racisme is structureel dus moeten we dit ook structurele manier bestrijden. Betogen alleen helpt niet, dit werkt enkel om de huidige structuren wakker te schudden of te onderdrukken. We moeten nieuwe inzichten, ideeën en politiek ontwikkelen. Anders blijft de situatie van George Floyd opnieuw gebeuren over heel de wereld.

# data[].attributes.body
- tijdschriften kunnen geen shoots meer doen
- Vermindering vraag van kleding? wil de consument nog nieuwe items aankopen nu ze toch minder mensen zien?
- grote modefabrieken zetten hun in voor het maken van mondmaskers
-modeshows afgelast
-scherpe daling in de waarde van hun aandelen van grote mode keten
- wereldwijd minder gewinkeld
-aantal online aankopen gestegen
-modeshows zijn uitgesteld of krijgen een andere invulling (Giorgio Armani koos ervoor om een livestream te doen ipv een modeshow, dit deed hij om de volksgezondheid te waarborgen)

# data[].attributes.headline
racisme en het corona virus gaan hand in hand

# data[].attributes.subject
racisme en het corona virus gaan hand in hand

# data[].attributes.body
De meeste medische kennis is gebaseerd op witte lichamen: leerboeken staan vol met witte patiënten. Niet-witte patiënten krijgen niet altijd de zorg die ze nodig hebben. Racisme heeft een heden, geschiedenis en een toekomst met meer gezondheidsimpact dan corona ooit zal hebben.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maandag stonden duizenden mensen op de Dam. Woensdag verzamelden duizenden zich in Rotterdam. Door hun mondkapjes heen uitten zij hun ongenoegen over het buitensporige politiegeweld tegen zwarte lichamen in de Verenigde Staten. En over het hardnekkige voortbestaan van racisme in Nederland.

Wij, twee witte onderzoekers naar ongelijkheid en gezondheid, waren er op de Dam bij. We stonden voor een dilemma. Niet gaan betekende geen risico op corona. Wél gaan betekende opkomen voor iets dat we nóg belangrijker vinden dan corona. Dit was geen dilemma van 'doe-ik-wel-of-niet-mee-aan-een-polonaise'.

Na het protest ging het met name over de verspreiding van het coronavirus. In plaats van ophef over de inhoud van het protest, riep men dat demonstranten zich niet aan de 1,5 meter hielden. Onverantwoord, werd gezegd, en een gevaar voor de volksgezondheid.

Ironisch

Die reactie is op zijn zachtst gezegd ironisch. Inderdaad, zorg om verspreiding van het virus in een menigte is terecht in een pandemie. Maar in naam van de volksgezondheid blijft het wederom akelig stil als het gaat over die andere pandemie: racisme. Deze twee pandemieën staan niet tegenover elkaar. Allebei eisen ze slachtoffers. Maar corona treft witte mensen harder dan racisme, en dus bepalen witte mensen dat corona belangijker is.

In ons onderzoekswerk concluderen we telkens opnieuw dat racisme een rol speelt bij gezondheidsproblemen en in de gezondheidszorg, ook in Nederland. Het staat keihard vast: ongelijkheid maakt ongezond. Het beroemde medische tijdschrift The Lancet noemde racisme de pathologie waar we expres over zwijgen.

Aan de oppervlakte manifesteert de relatie tussen racisme en gezondheid zich bijvoorbeeld als politiegeweld. Daaronder ligt een complex, historisch gegroeid systeem dat we institutioneel racisme noemen. Witte mensen hebben daardoor gezondheidsvoordeel ten opzichte van niet-witte mensen. Dat systeem is geniepig: wij witte mensen merken niet dat het er is. Een beetje zoals met de wind mee fietsen.

Bewijs voor de werking van dit systeem is overweldigend: niet-witte mensen worden minder vaak aangenomen door witte werkgevers, zwarte kinderen krijgen vaker een te laag schooladvies van witte leerkrachten, de politie en de Belastingdienst doen aan etnisch profileren. De meeste medische kennis is gebaseerd op witte lichamen: leerboeken staan vol met witte patiënten. Niet-witte mensen krijgen niet altijd de zorg die ze nodig hebben. Pak de koloniale geschiedenis erbij, en tel op: racisme heeft een heden, verleden en toekomst met meer gezondheidsimpact dan corona ooit zal hebben. Toch verloopt het aankaarten van racisme in zorgopleidingen traag.

Urgentie

In veel westerse landen zijn mensen van kleur disproportioneel kwetsbaar voor corona. Het verschil wordt mede verklaard door diepgeworteld racisme, het resultaat van eeuwenlange ongelijkheid in economische kansen en toegang tot zorg. Tegelijkertijd zijn zij in de pandemie vaker 'essentiële', doch inwisselbare werknemers, bijvoorbeeld in de ouderenzorg of in de schoonmaak.

Natuurlijk weten we allang dat racisme ongezond is. Maar toch blijft dit probleem in Nederland op de achtergrond. Witte mensen aan het roer hebben er onvoldoende baat bij om het naar de voorgrond te verplaatsen. Er is altijd wel iets dat nóg urgenter is. Nu is dat corona. Racisme is vervelend, wordt gezegd, maar niet nu, niet zó, en niet hier, doe nog maar wat meer onderzoek, heb je je getallen wel op orde? Maar wanneer is het dan wél urgent, wie bepaalt dat?

Het #BlackLivesMatter-protest laat zien dat corona-angst de boosheid over raciale ongelijkheid niet overstemt. Wel of geen afstand houden lost die ongelijkheid niet op. Het is hoog tijd dat dat we racisme als gezondheidsthema serieus nemen, want tegen racisme komt nooit een vaccin.
Lees ook:

# data[].attributes.attachment_link.title
'Waarom gaat het vooral over corona? Tegen racisme komt geen vaccin'

# data[].attributes.attachment_link.description
Maandag stonden duizenden mensen op de Dam. Woensdag verzamelden duizenden zich in Rotterdam. Door hun mondkapjes heen uitten zij hun ongenoegen over het buitensporige politie­geweld tegen zwarte lichamen in de Verenigde Staten. En over het hardnekkige voortbestaan van racisme in Nederland. Wij, twee witte onderzoekers naar ongelijkheid en gezondheid, waren er op de Dam bij.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Terwijl het coronavirus zich steeds verder verspreidt, groeit daarmee ook de impact ervan op de mode-industrie. Eind januari brak het virus uit de Chinese stad Wuhan, waarna het zich snel verspreidde naar alle uithoeken van de wereld. De grootste uitbraak in Europa is in Italië, waar vooral het noorden van het land zwaar getroffen is. Het nieuws van de uitbraak kwam destijds tijdens Milan Fashion Week, wat leidde tot onrust en de annulering van shows en events.

Impact coronavirus op de mode-industrie

De uitbraak van het coronavirus begon in de Chinese stad Wuhan en verspreidde zich in enkele weken tijd door heel China. Dit had direct negatieve gevolgen voor de mode-industrie - het land is verantwoordelijk voor het grootste deel van zowel de productie als afzet. Modeconglomeraten als LVMH, Kering en Burberry Group zagen een scherpe daling in de waarde van hun aandelen als direct gevolg van de uitbraak in China.

Angst voor verdere verspreiding van het virus betekent dat productiehuizen in getroffen gebieden op slot zijn gegaan en consumenten met angst voor besmetting niet de straat op gaan om te winkelen. Er wordt daardoor wereldwijd niet alleen minder gewinkeld: sommige modehuizen waren zelfs genoodzaakt hun winkeldeuren te sluiten. Het aantal online aankopen is daarentegen wel gestegen.

Shows worden uitgesteld of krijgen andere invulling

Nadat het nieuws brak tijdens Milan Fashion Week dat het coronavirus zich in Noord-Italië in de buurt van de modestad begon te verspreiden, werden sommige shows afgelast. Giorgio Armani koos er zelfs voor de uitnodigingen voor zijn show in te trekken. De Italiaanse ontwerper had besloten zijn Herfst/Winter 2020 collectie niet voor een publiek te presenteren, maar middels een livestream op hun website. In een statement van het modehuis werd verteld dat die keuze was gemaakt ter ondersteuning van 'nationale inspanningen om de volksgezondheid te waarborgen' en zo de genodigden te stoppen in 'het bezoeken van overvolle ruimtes'.

Uit voorzorg werden veel toekomstige shows van grote modehuizen afgelast. Zo zou het Italiaanse modehuis Prada dit jaar voor het eerst een show houden in Japan. Een woordvoerder van Prada liet echter aan weten dat de resort show, die gepland stond op 21 mei, uit voorzorg is uitgesteld: 'We willen zo verantwoordelijk en respectvol mogelijk met de situatie omgaan. We betuigen ons oprechte medeleven aan alle mensen en gebieden die door het virus zijn getroffen.'

Ook het Britse Burberry heeft laten weten hun Herfst/Winter 2020 show in Shanghai uit te stellen. De show stond gepland op 23 april en Burberry zou er exclusieve items mee presenteren die speciaal gemaakt zijn voor de regio. Een nieuwe datum laat nog op zich wachten. Hetzelfde geldt voor de Cruise 2020 shows van onder meer Gucci en Chanel. Waar Gucci diens nieuwe collectie wilde presenteren in San Francisco op 15 mei, zou Chanels Cruise show plaatsvinden op het Italiaanse eiland Capri op 7 mei. De modehuizen geven aan opzoek te zijn naar een alternatieve manier om de nieuwe collecties te presenteren, op een andere datum en in een ander format.

Saint Laurent Herfst/Winter 2020.

Nu de internationale modeweken in september steeds dichterbij komen, rijst de vraag of de geplande shows op traditionele wijze voortgezet kunnen worden of dat er aanpassingen gemaakt moeten worden. De organisatie van London Fashion Week besloot het gehele programma online te verplaatsen naar juni, maar over de New Yorkse, Milanese of Parijse week is nog niets bekend. Wél liet Saint Laurent als eerste modehuis weten dat er niet geshowd gaat worden tijdens Paris Fashion Week. Dat maakte het modehuis bekend in een persbericht. Zo heeft Saint Laurent besloten zich terug te trekken uit het fashion week rooster en zelf opzoek te gaan naar een manier om de nieuwe collectie te presenteren. Op 13 mei maakte ook het Deense label Stine Goya bekend geen show te houden tijdens Copenhagen Fashion Week, die gepland staat in de zomer van 2020. Het label maakt tevens bekend ook volgend jaar tijdens de presentaties van de Lente/Zomer en Herfst/Winter 2021 collecties geen fysieke show te zullen organiseren, maar wel op een alternatieve manier onderdeel te blijven van CPHFW.

Modeweken afgelast

Naast bijzondere Cruise shows van grote modehuizen, gaan ook complete modeweken niet door wegens de coronacrisis. Zo stond Seoul Fashion Week gepland van 17 tot en met 21 maart in de Zuid-Koreaanse hoofdstad. Door de snelle toename van het aantal besmettingen is besloten de modeweek uit te stellen. China Fashion Week zou 25 tot en met 31 maart gehouden worden in Beijing, maar na de uitbraak van het coronavirus in Wuhan is de modeweek uitgesteld tot nader te bepalen data. Shanghai Fashion Week zou 26 maart beginnen maar is afgelast - in plaats daarvan is de modeweek een samenwerking met Alibaba's Tmall aangegaan om een online platform te creëeren waarop designers en labels hun Herfst/Winter 2020 collecties kunnen presenteren.

Ook de fysieke Tokyo Fashion Week werd gecanceld, maar ging toch door in een ander format. Zo vond de complete modeweek nu online plaats, zodat alle gasten en geïnteresseerden tóch de nieuwe collecties van Japanse ontwerpers konden bewonderen. Alle shows en presentaties waren online te volgen door middel van livestreams. Ook London Fashion Week heeft onlangs besloten volledig online te gaan aankomend modeseizoen. De modeweek in september wordt vervroegd naar juni, als de mannenshows ook (online) plaatsvinden. Hoe andere internationale modeweken omgaan met de huidige situatie, is nog niet bekend. Men's Fashion Week in Parijs in juni is al wel helemaal afgelast.

Financiële gevolgen voor de mode-industrie

Investeringsbank Jefferies schatte dat Chinese consumenten verantwoordelijk waren voor 40% van de 281 miljard euro die vorig jaar wereldwijd aan luxegoederen is gespendeerd. China zorgde daarmee voor 80% van de verkoopgroei van de luxesector. De Chinese markt is daarmee de snelstgroeiende luxury shopper demograaf in de wereld. De oorspronkelijke uitbraak van het coronavirus in China brengt dan ook direct financiële gevolgen voor de mode-industrie met zich mee. Meer dan vijftig miljoen Chinezen werden in quarantaine geplaatst uit angst voor verdere verspreiding van het virus en door aangepaste reisadviezen is er nu sprake van serieuze winkelleegloop. Bijvoorbeeld, een luxe Europees modehuis zag het aantal klanten in hun flagshipstore in Beijing teruglopen van negenhonderd naar vijf per dag.

Maar ook buiten China is de financiële impact van het coronavirus niet gering. Zo is de mode-industrie verantwoordelijk voor 5% van het bruto nationaal product van Italië. Modehuizen als Armani, Prada en Moncler werden direct getroffen door de daling in export na de uitbraak in China, hun grootste afzetmarkt. Na de uitbraak in Noord-Italië tijdens Milan Fashion Week werd een daling in de cijfers alleen nog maar groter. Zo lieten Chinese inkopers en ontwerpers de modeweek aan zich voorbijgaan.

Ook in Nederland zijn de economische gevolgen van de pandemie goed merkbaar. Winkels en horeca-gelegenheden sluiten hun deuren en zoeken naar alternatieve manieren om hun producten aan de man te krijgen. Restaurants gaan thuis bezorgen en de online bestellingen bij webshops rijzen de pan uit. Ondanks dat hebben veel bedrijven het moeilijk, en de gevolgen zullen nog jarenlang voelbaar zijn.

Modehuizen doneren in strijd tegen Covid-19

Nadat Giorgio Armani besloot hun show op Milan Fashion Week zonder publiek door te laten gaan, doneerde het modehuis 1,25 miljoen euro aan ziekenhuizen in Italië om het coronavirus tegen te gaan, zo liet Business of Fashion weten. Armani doneerde het geldbedrag aan drie ziekenhuizen in Milaan en een ziekenhuis in Rome. Ook Donatella Versace en haar dochter Allegra Versace doneerden een bedrag van 200.000 euro aan Italiaanse ziekenhuizen, evenals Miuccia Prada en haar man, die in totaal zes complete intensive care-afdelingen aan de Milanese ziekenhuizen Vittore Buzzi, Sacco en San Raffaele doneerden.

Niet alleen modehuizen, maar ook andere invloedrijke figuren uit de mode-industrie dragen op hun eigen manier een steentje bij. Zo heeft de Italiaanse influencer Chiara Ferragni samen met haar man Fedez een persoonlijke donatie van 100.000 euro gemaakt, om zo bij te dragen aan nieuwe ziekenhuisbedden op de intensive care in Milaan. Het stel heeft ook andere mensen opgeroepen om bij te dragen aan de GoFundMe-actie, waardoor de teller inmiddels op miljoenen euro's staat.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Daarnaast draagt het Franse luxe-conglomeraat LVHM bij aan de bestrijding van het coronavirus door voorlopig enkel gratis desinfecterende handgel te maken. Normaliter produceert het bedrijf onder meer parfum en cosmetica voor luxe modehuizen als Christian Dior, Givenchy en Louis Vuitton, maar nu gebruikt ze haar fabrieken om desinfecterende handgel te produceren. Ook worden de fabrieken momenteel benut voor de productie van mondkapjes, gezichtsmaskers en ziekenhuiskleding.
Alles over de donaties van modehuizen en beroemdheden lees je hier.

Coronavirus in Nederland
Meer informatie en de richtlijnen van de World Health Organisation zijn te vinden op hun website.
Iedere dag worden er in Nederland nog mensen besmet met het coronavirus, meldt het Rijksinstituut voor Volksgezondheid en Milieu (RIVM). Zondag 15 maart kondigde het kabinet strenge maatregelen af om het coronavirus te bestrijden. Alle scholen, kinderopvangcentra, restaurants, cafés en sportclubs moeten dicht tot en met 20 mei en evenementen tot en met 1 september worden afgelast. De regering riep alle Nederlanders op om waar mogelijk thuis te werken en anderhalve meter afstand tot elkaar te bewaren in publieke ruimtes, bijvoorbeeld tijdens het boodschappen doen.

Wil je zelf een bijdrage leveren aan de strijd tegen het coronavirus? Er zijn verschillende mogelijkheden om jouw steentje bij te dragen. Zo kun je geld doneren aan het Rode Kruis dat wereldwijd in actie komt tegen de coronacrisis, kun je noodzakelijk bloed doneren bij bloedbank Sanquin of je als vrijwilliger aanmelden bij platform 'Gewoon Mensen Die Mensen Willen Helpen'. Ook kun je lokale ondernemers en bedrijven ondersteunen door producten van hen te kopen.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io

# data[].attributes.attachment_link.title
Wat is de impact van het coronavirus op de mode-industrie?

# data[].attributes.attachment_link.description
Terwijl het coronavirus zich steeds verder verspreidt, groeit daarmee ook de impact ervan op de mode-industrie. Eind januari brak het virus uit de Chinese stad Wuhan, waarna het zich snel verspreidde naar alle uithoeken van de wereld. De grootste uitbraak in Europa is in Italië, waar vooral het noorden van het land zwaar getroffen is.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
We kunnen op zoveel manieren kijken naar de gevolgen van het COVID-19 virus of naar de stroom van protesten over het structurele racisme in onze Westerse samenleving. Het brengt ons in ieder geval terug naar de kern, naar waar het ons als mensen in essentie omgaat.

Als we de pandemie van het virus, het structurele racisme in onze Westerse samenleving, maar natuurlijk ook de klimaatcrisis, in een breder perspectief plaatsen, zouden we kunnen stellen dat de grens is bereikt. De grens van de uitgangspunten, de mensvisie, waarop op mondiaal niveau onze samenleving is gebaseerd. Een mensvisie, waarbij geld centraal is komen te staan en we een door geld gestuurde werkelijkheid scheppen. We worden door ons onderwijs in hoge mate opgeleid tot een homo economicus.

Hierbij zijn menselijke waarden onderbelicht geraakt, weggedrukt en zijn we met z'n allen slaaf geworden, bewust of onbewust van een systeem. We gehoorzamen aan en systeem dat niet de mens dient, maar het geld, het kapitaal. De balans is weg. Geld is niet verkeerd, als middel, wel als doel.

Het COVID-19 virus, de klimaatcrisis en de protesten tegen het racisme biedt ons een gigantische kans. De kans om onze samenleving fundamenteel te hervormen, waarbij geld weer wordt teruggebracht tot zijn werkelijke, ondergeschikte positie en wij als mens weer de regie terugpakken over ons leven en onze samenleving. Waarbij menselijke waarden centraal komen te staan en leidend zijn voor het scheppen van onze werkelijkheid.

Het punt is dat we hier niet meer kunnen vertrouwen op de politiek als corrigerend instrument, omdat de politiek het kapitalistische systeem is gaan volgen dat leidend is in onze wereld. Het marktmechanisme is leidend en de politiek is hier dienstbaar aan. Dus ook onze democratie. Dat is schokkend, want ook al brengen we onze stem uit, het systeem functioneert zelfstandig en gaat zijn eigen weg. We hebben er geen invloed op.

Veel mensen zijn boos, omdat zij zich in het geld gestuurde systeem zoals we dat nu kennen, niet gezien voelen. Zij behoren niet tot wat het systeem als succesvol bestempelt, namelijk veel geld, een groot huis plus dito auto, veel vakanties per jaar, o ja en er ook nog mooi uitzien. Dit is het beeld dat wij hebben van succes. En als je daar niet aan voldoet, heb je je best niet gedaan, is het je eigen schuld.

Veel mensen voelen zich slachtoffer, omdat zij hun eigenwaarde laten bepalen door de waarden van dit geld gerichte systeem. Andere mensen hebben zich een positie in dit systeem verworven en zullen er alles aan doen om deze positie, deze macht te behouden. Dit gaat ten koste van andere mensen, veelal, dat is een feit, met een andere dan blanke huidskleur. Want ons systeem is een wit, mannensysteem, waarbij zowel vrouwen als mensen met een andere huidskleur niet gelijkwaardig, maar vanuit minderwaardige beelden worden bekeken. Bewust of onbewust. Dat zit in ons systeem, in de structuur van het systeem. Dus logisch dat er veel woede is, veel frustratie.

Al vaker in de geschiedenis is een falend systeem omvergeworpen door een ontevreden, woedende massa. En kwam er een nieuw systeem met machtshebbers en volgers, wat telkens weer leidde tot disbalans, tot winnaars en verliezers.

We staan nu voor een fundamentelere hervorming, namelijk die van de collectieve naar de individuele mens. Want dat is wat ik zie en wat me raakt in deze tijd. Mensen gaan staan voor hun menselijke individualiteit en komen op voor menselijke waarden zoals gelijkwaardigheid en naastenliefde. Mensen gaan staan en spreken zich uit, soms op een heel authentieke manier. Zelf was ik bij het Black Lives Matter protest in Tilburg en het was bijzonder om al die individuen samen te zien staan, de kracht te voelen van het collectief.

Naar mijn mening is dit echter een beginstap. De werkelijke hervorming waar we voor staan is dat we ons van collectieve mens, kudde-mens, transformeren tot een individuele mens. Die zelf nadenkt, durft af te wijken van het collectief, voelt, zijn hart en passie volgt. Compassie heeft voor zijn medemens. Die niet ten koste van anderen beter wil worden. Die begrijpt dat die ander, dat jij dat zelf bent en net zo lang onderhandelt totdat er winst is voor iedereen.

Ja, dat is mogelijk en anders doe je het niet. Die zijn leegte niet opvult met verre reizen of dure producten, maar met zijn aandacht naar deze leegte toegaat en durft te voelen. Zijn of haar pijn toelaat en deze omhelst met de liefde voor zichzelf. Dit is niet een luxe. Dit is een noodzaak. Om te komen tot een hele mens in plaats van een gebroken mens en de gebroken samenleving waar we nu in zitten. In ieder mens zit deze potentie en nu is het de tijd om deze potentie aan te boren.

Deze hervorming begint niet bij de politiek of bij een beweging die weer zelf de macht wil hebben, maar bij ons als individu. Dat kan betekenen dat je naar een protestbijeenkomst gaat in jouw stad. Maar dat betekent nog veel meer dat je in je leven andere keuzes gaat maken dan dat ons systeem gebaseerd op geld van je verwacht.

Dat je vanuit het trouw zijn aan jezelf NEE zegt tegen je baas, tegen je leraar, je school, je partner, je ouders als dat voor jou niet klopt. Dat je dat NEE op een respectvolle manier uitlegt en als de ander dit niet accepteert vanuit macht, je de kracht en moed hebt om afscheid te nemen. Je je eigen weg gaat vanuit het JA zeggen tegen jouw verlangen en wat van binnenuit voor jou klopt. Andere individuen zoekt, die bij je aansluiten, waarmee je het leven viert en dit samen vormgeeft. Want al begint deze hervorming bij het individu, we doen dit samen.

Samen bouwen we aan een nieuwe samenleving, waarbij we ons menszijn eren en we niet langer slaaf zijn van een systeem, dat mensen, maar ook dieren knecht en tot een object maakt met als doel om winst te maken. Want dat is het uitgangpunt van de werkelijkheid waarmee we nu geconfronteerd worden met het COVID-19 virus, het racisme en de klimaatcrisis. We zijn als individu zo krachtig dat we deze werkelijkheid kunnen omvormen tot iets positiefs en hier sterker uit komen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Tom Ribbens: Pandemie van corona en racisme als begin voor hervoming

# data[].attributes.attachment_link.description
We kunnen op zoveel manieren kijken naar de gevolgen van het COVID-19 virus of naar de stroom van protesten over het structurele racisme in onze Westerse samenleving. Het brengt ons in ieder geval terug naar de kern, naar waar het ons als mensen in essentie omgaat.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Media geven de indruk dat het nieuwe coronavirus anti-Aziatisch racisme veroorzaakt. In werkelijkheid is dit een probleem van alle tijden en brengt de komst van het virus het enkel naar de oppervlakte. Voor '#ikbengeenfase (en geen virus)' portretteerde en interviewde ik negen Aziatische Nederlanders die zich al langer uitspreken tegen stereotypering en racisme.

"

Toen ik dit werk probeerde te pitchen bij kranten, bleef het stil

Toen ik dit werk probeerde te pitchen bij kranten, bleef het stil. Een paar keer kreeg ik te horen dat m'n serie 'te laat' was en 'niet relevant' of 'actueel meer'. Ik had schijnbaar een paar weken eerder moeten mailen, toen het nog hot topic was dat Aziatische mensen racistisch bejegend werden. Hoe langer ik erover nadacht, hoe meer me dit begon dwars te zitten. Dat dit soort racisme iedere dag actueel is, is precies het punt.

De foto's zijn geschoten in de woonplaatsen van de geportretteerden, tegen het decor van de lege straten tijdens de Nederlandse semi-lockdown.

Kevin Groen: 'Mensen van kleur ontkennen dat wij racisme ervaren'

Kevin Groen (36) uit Amsterdam schrijft en spreekt veel over diversiteit en inclusie.

Kevin Groen was zich er als kind al van bewust dat hij nooit aan heersende schoonheidsidealen kon voldoen. "Ik heb bijna mijn hele leven met een minderwaardigheidscomplex geleefd. Ik wilde een ooglidcorrectie voor grotere ogen, ik wilde een grotere neus en ik wilde langer gemaakt worden door middel van groeihormonen of het laten breken van mijn benen." Hij noemt dit een minder belicht voorbeeld van racisme: het buitengesloten worden in de positieve beeldvorming.

Zijn Aziatische uiterlijk heeft er in deze coronatijd voor gezorgd dat mensen hem gingen mijden. "Sommigen bedekken hun gezicht als ik bij ze in de buurt kom." Een jongen die op straat steeds 'corona' naar hem riep, daagde hem zelfs uit tot een gevecht. "Ik merk dat witte Nederlanders brutaler zijn geworden naar Aziatische mensen. Alsof dat iets is wat nu mag."

Dat racisme tegen Aziatische Nederlanders weinig serieus wordt genomen, komt volgens Groen doordat de Aziatische gemeenschap structureel is buitengesloten van het racismedebat. "Het publieke racismedebat wordt voornamelijk gevoerd door witte, zwarte en Arabische mensen. Latinx en Aziatische mensen worden niet of nauwelijks uitgenodigd. Wil je zo'n debat echt inclusief maken, dan zullen de mensen die steeds een plek aan tafel krijgen dat plekje soms moeten opgeven om ruimte te maken voor andere stemmen."

Hij merkt dat dit een veel vermeden gespreksthema is onder activisten. Groen: "Die hiërarchie zorgt voor ongemakkelijke vragen als: wie heeft er meer recht van spreken? Wiens lijden is groter? " Groen zag dat die vragen opkwamen toen Rui Jun Luong vorig jaar viraal ging door een artikel op FunX: ' Poepchinees, sambal bij of spleetoog: Aziaten pikken het niet langer '. Groen: "Mensen van kleur ontkenden in de reacties dat Aziaten racisme ervaren en schreven dat we niet zo zielig moeten doen en ons niet zo moeten aanstellen."

Het stilzwijgen van prominente antiracismeactivisten rondom dit onderwerp bevestigt dat veel mensen Aziaten niet zien als mensen van kleur als het om racisme gaat, zegt Groen. "Bij1 was er als de kippen bij om zich officieel uit te spreken tegen het 'boerkaverbod', maar bleef erg stil toen er een duidelijke golf van geweld tegen onze gemeenschap rondging."

Rui Jun Luong: 'We durven ons vaker uit te spreken'

Rui Jun Luong (24) uit Heerenveen is fotograaf, videograaf en designer en studeert momenteel af aan de kunstacademie in Groningen met haar project over Aziatische representatie in de media.

Op social media spreekt Rui Jun Luong zich uit tegen anti-Aziatisch racisme. Zo beschreef ze vorig jaar op Facebook haar frustratie en boosheid over RUMAG-host René Watzema, die een filmpje had gemaakt met een Chinese vrouw en daaronder een tekst had geschreven die bolstond van de etnische stereotyperingen en sinofobisch racistische opmerkingen. Dit incident zorgde voor grote ophef binnen de Aziatische gemeenschap in Nederland. Het had resultaat: de video werd offline gehaald en Watzema bood zijn excuses aan.

Het bericht van Luong werd vele malen gedeeld en becommentarieëerd, zoals ook gebeurde bij meerdere andere posts van haar. Zo maakte zij een ' Asian Racism Bingo ' met racistische opmerkingen die zij door de jaren over zich heen heeft gekregen, zoals: 'Kun je wel alles zien?', 'Mag ik hond of kat bestellen?' en 'Ga terug naar China'. In de reacties uiten veel andere Aziatische Nederlanders hun steun en herkenning.

Sinds de uitbraak van het coronavirus merkt Luong dat haar berichten op social media nog veel meer bekeken worden, omdat anti-Aziatisch racisme meer door de media wordt opgepakt. "Aziatische mensen zijn alerter geworden op het racisme en ze durven zich nu meer uit te spreken. Ze delen hun persoonlijke verhalen met mij via privéberichten", aldus Luong. Recent is ze de Facebook-pagina ' Asian Raisins' begonnen, waar Aziatische Nederlanders elkaar kunnen vinden en steunen in de momenteel verhevigde strijd tegen racisme in Nederland. Binnen twee dagen telde de pagina al meer dan duizend leden.

Sioejeng Tsao: 'Waarom is ons verhaal nu pas relevant?'

Sioejeng Tsao (28) woont in Amsterdam en is kunstenaar en activist. Via Instagram spreekt ze zich uit over maatschappelijke thema's als racisme, feminisme, cultuur en klimaatverandering.

Sinds Sioejeng Tsao bij onder andere De Wereld Draait Door verscheen om te praten over het toenemende aantal racistische incidenten sinds het coronavirus, krijgt ze veel media-aandacht. "Nu is ons verhaal ineens relevant. We worden uitgenodigd bij DWDD en ik krijg bijna dagelijks een mailtje in mijn inbox om geïnterviewd te worden over de Chinezen die het mikpunt zijn van racisme. Waarom nu pas? En waarom worden we nu alleen bij talkshows uitgenodigd om te praten als het over racisme gaat? Wij willen ook komen vertellen over kunst, of over de recessie die er nu zit aan te komen."

"

Veel mensen zien ons niet als een 'echte Nederlander'

Volgens Tsao komen Chinezen nog te weinig in het Nederlandse straatbeeld terug, ondanks het feit dat ze al meer dan honderd jaar in Nederland wonen. "Veel mensen zien ons niet als een 'echte Nederlander'. Negativiteit, racisme maar ook de vele stereotyperingen en stigmatiseringen zijn bepalend voor je zelfbeeld en je ontwikkeling. Het is zo belangrijk voor de vele Aziatische Nederlanders die ons land rijk is om zichzelf te herkennen en zichzelf terug te zien in de media, in lespakketten en in de cultuur."

Veel Aziatische Nederlanders weten Tsao inmiddels te vinden op social media: "Sinds er activisten naar voren zijn gestapt zoals Rui Jun Luong en Pete Wu, is er een nieuwe stroom ontstaan van Aziaten die zich uitspreken tegen het racisme waar zij dagelijks mee te maken hebben. Zij laten weten dat zij lang stil zijn gebleven door de normalisering van de grappen die ten koste van hen gemaakt worden. Nu zien ook zij in dat het niet oké is".

Pete Wu: 'Schreeuwen naar elkaar zorgt voor polarisatie'

Pete Wu (34) woont in Amsterdam en is schrijver, programmamaker en redacteur.

Afgelopen tijd stond Pete Wu in de belangstelling vanwege zijn boek De bananengeneratie, over het leven van de eerste in Nederland geboren generatie Chinese Nederlanders. Wu: "Ik hoop dat mijn boek een tipje van de sluier licht over wat de Chinese Nederlander kan zijn en hoe wij denken, opgroeien en leven. Diversiteit en inclusie betekenen alleen iets als je zelf de verhalen mag vertellen zoals je wilt. Daarom probeer ik zoveel mogelijk vanuit mijn verworven positie de stemmen van minder zichtbare mensen te laten horen."

Tijdens zijn jeugd zorgden heersende negatieve stereotyperingen over Oost-Aziatische mannen bij Wu voor een slecht zelfbeeld. Ook op datingapps kon hij er niet omheen: "Je vindt er flat-out discriminatie: de zin 'No Asians' kwam ik vaak tegen op online profielen toen ik net uit de kast was."

Sinds de coronacrisis ziet Wu op social media en in het nieuws veel berichten voorbijkomen over geweld tegen westerse mensen van Aziatische komaf. Hij krijgt met regelmaat berichten van mensen die hem op gebeurtenissen wijzen, en ziet ook veel gewelddadige boodschappen langskomen, gericht aan de daders. Wu: "Het is begrijpelijk dat mensen boos zijn, maar dat is niet de meest constructieve manier: schreeuwen naar elkaar zorgt alleen voor verdere polarisatie."

Wu heeft zo zijn eigen methodes om mensen te informeren en te benaderen: "Ik stuur weleens mijn boek gratis op naar mensen die zich schuldig maken aan onwetend racisme - gewoon, omdat ik hoop dat het boek ze meer inzichten geeft in de hoofden van degenen die ze discrimineren. Ik heb daar nog nooit een reactie op ontvangen. Maar ik weet ook: in een debat probeer je niet je tegenstander te overtuigen van jouw gelijk, maar alle omstanders en mensen die meekijken en luisteren."

Gya: 'Anti-Aziatisch racisme is niet alleen van nu'

Gya (22) woont in Velserbroek en is zangeres en rapper. Gya is haar artiestennaam.

Gya maakt new wave hiphopmuziek en verwerkt daarin graag haar culturele achtergrond. Eind februari bracht ze haar nummer 'Chinees' uit, met als refrein: 'Ik zie je haten op m'n fam, maar toch eet je Chinees'. Het was een reactie op de groeiende haat naar mensen van Aziatische afkomst door het coronavirus. "Maar", zegt Gya, "mensen hebben me altijd al uitgescholden op straat vanwege mijn afkomst. Al ver vóór de coronacrisis."

Nadat ze vorig jaar meedeed aan de FunX Talent talentenjacht, kreeg Gya voor het eerst ook online veel met racisme te maken. "Ineens begonnen mensen me op social media uit te schelden. Ik las dingen als: 'Jouw volk moet dood, het is jammer dat de Chinezen niet zijn vergast in de Tweede Wereldoorlog.'" Hierna begon ze zich steeds meer te verdiepen in racisme tegen Aziatische Nederlanders. "Ik kwam erachter dat er veel mensen in Nederland zijn die zich hiermee bezighouden. Ze geven workshops of maken kunst. Toen realiseerde ik me dat dit iets was wat ik wilde gaan verwerken in mijn muziek."

Gya's boodschap bereikt vooral jongere generaties, omdat ze enkel communiceert via muziek en via haar Instagram-account. Ze ontvangt regelmatig privéberichten van jonge meisjes van Aziatische afkomst, die hun hart bij haar uitstorten. "Ze zeggen bijvoorbeeld dat ze zichzelf lelijk vinden en dat ze gepest worden om hun uiterlijk. Dat ik de enige artiest ben die eruitziet zoals zij."

Gya ziet dat veel artiesten nu nummers maken die gerelateerd zijn aan het coronavirus. Maar die artiesten doen dat volgens Gya alleen 'om veel views te pakken'. "Maar anti-Aziatisch racisme is niet alleen van nu. Het wordt tijd dat mensen gaan wennen aan Aziaten die zich durven uit te spreken."

Vincent Yeers: 'Minderheden moeten hun krachten bundelen'

Vincent Yeers (23) uit Eindhoven is student politicologie en penningmeester van lhbti+-stichting OUT&ABROAD. Begin februari begon hij een online petitie tegen racisme met de titel ' Wij zijn geen virussen', die binnen drie dagen al bijna 30.000 keer ondertekend werd. Inmiddels staat de teller op ruim 57.000 handtekeningen.

"Het activisme heeft altijd al in me gezeten", zegt Yeers. "Voordat ik op mijn vijftiende naar Nederland verhuisde, was ik in China al heel actief. Met het Rode Kruis ging ik naar weeshuizen en verpleeghuizen om te helpen." Op WeChat, de Chinese variant van Facebook, plaatst Yeers lange teksten in het Chinees voor Chinezen die woonachtig zijn in Nederland. "Ik heb net een heel stuk geschreven over Geert Wilders en de geschiedenis van de PVV, omdat ik zag dat hij nu in deze crisistijd veel lof krijgt van Chinese Nederlanders omdat hij een lockdown wil. Dat stuk is nu al tienduizend keer gelezen."

Met zijn teksten richt hij zich op expats en studenten uit China die in Nederland wonen en de Nederlandse taal nog niet goed beheersen. Yeers: "Als je geen Nederlands begrijpt, mis je belangrijke informatie, zoals uitspraken van politici. Dan kun je nooit goed integreren." Om die reden verzorgt hij met OUT&ABROAD maandelijks een Nederlandse les. OUT&ABROAD organiseert daarnaast ook andere bijeenkomsten, in de hoop dat de Aziatische lhbti+-gemeenschap elkaar treft en zo meer zelfvertrouwen opbouwt.

Dat de coronacrisis een grote klap was voor de Aziatische gemeenschap in Nederland, heeft Yeers aan den lijve ondervonden. "Het begon tweeënhalve maand geleden al in de bus. Niemand wilde bij me in de buurt komen. Later, in het weekend voor carnaval, ging ik stappen in een gay bar. Mensen die ik bijna wekelijks zie daar, begonnen ineens naar me te roepen: 'Wat doe je hier, Chinees? Corona! Ga naar huis!' Uiteindelijk durfde ik met carnaval de deur niet meer uit. Ik heb het dit jaar overgeslagen."

Zijn petitie heeft hem veel publiciteit opgeleverd, maar Yeers vreest dat het slechts een fase is. "Hoelang zal dit duren? Misschien is racisme tegen Aziaten straks niet interessant meer. En wat dan?" Volgens Yeers moeten alle minderheden hun krachten bundelen om echt vooruitgang te boeken. "Mensen van Marokkaanse afkomst, Turkse afkomst, lhbti+ mensen, vrouwen, mensen met een geestelijke of lichamelijke beperking... We moeten allemaal samenkomen. Discriminatie kun je niet als individu oplossen."

We leven in onzekere tijden door het coronavirus. Er is behoefte aan betrouwbare informatie én verdieping. We hopen dat je dit bij ons vindt en wil bijdragen aan onze onafhankelijke journalistiek.

Dit kan je doen door te doneren of je te abonneren op ons magazine. Alvast bedankt!

# data[].attributes.attachment_link.title
'Anti-Aziatisch racisme is niet begonnen bij corona' - OneWorld

# data[].attributes.attachment_link.description
Media geven de indruk dat het nieuwe coronavirus anti-Aziatisch racisme veroorzaakt. In werkelijkheid is dit een probleem van alle tijden en brengt de komst van het virus het enkel naar de oppervlakte. Voor '#ikbengeenfase (en geen virus)' portretteerde en interviewde ik negen Aziatische Nederlanders die zich al langer uitspreken tegen stereotypering en racisme.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
8 juni 2020 - Laatste update 9 juni 2020

Wereldwijd protesteren zwarte en witte mensen samen tegen racisme. Ze kaarten een reëel probleem aan. Ook in Nederland hebben we te maken met institutioneel racisme. Dit betekent dat discriminatie zich voordoet op vele sociale terreinen: op de arbeidsmarkt, de woningmarkt, bij het zoeken naar een stage of baan en in de sport. Het College oordeelt regelmatig over discriminatie en doet uitgebreid onderzoek naar het probleem. Zodoende weten we dat racisme structureel en ernstig is. Maar we zien ook mogelijke oplossingen en brengen die actief onder de aandacht van werkgevers, ambtenaren, politici en burgers.

Wat doet het College?

Wat doet het College aan het voorkomen en bestrijden van discriminatie op grond van etnische afkomst? Het College doet regelmatig onderzoek naar discriminatie op grond van etniciteit, bijvoorbeeld op de arbeidsmarkt.

Woensdag publiceert het College zijn onderzoek naar discriminerend gedrag in de openbare ruimte. Daaruit blijkt dat discriminatie op grond van etnische afkomst en huidskleur door andere mensen regelmatig voorkomt: online, op straat, in de buurt, in het openbaar vervoer en in en rond uitgaansgelegenheden. Dat kan allerlei vormen aannemen, van racistische beledigingen tot lichamelijk geweld.

Op basis van zijn onderzoeken doet het College aanbevelingen aan onder meer ministeries, werkgevers en scholen. Het maakt daarbij concreet wat zij moeten doen voor een slachtoffer van discriminatie en welke concrete maatregelen zij kunnen nemen om discriminatie in de toekomst te voorkómen.

Maak discriminatie zichtbaar

Uit onze onderzoeken blijkt dat slachtoffers van discriminatie dit meestal niet melden bij een instantie. Maar als discriminatie niet wordt gemeld, blijft het onzichtbaar en kan het blijven voortbestaan. Na melding van een klacht, bijvoorbeeld bij een antidiscriminatievoorziening of bij het College, kunnen er maatregelen volgen nadat discriminatie is vastgesteld.

Dit gebeurde in het geval van een zaak van een jongen. Een hotel wees hem af als afwasser. Hij had het vermoeden dat het hotel hem niet aannam, omdat hij een buitenlands klinkende achternaam had. De jongen legde zijn zaak voor aan het College. Dat oordeelde dat het hotel verboden onderscheid had gemaakt. Het hotel heeft daarna maatregelen genomen.

Ook bij een gemeente die werd verdacht van ' etnisch profileren' oordeelde het College dat er sprake was van discriminatie. De gemeente controleerde bij het onderzoek naar fraude bij uitkeringen, alleen mensen met een buitenlandse nationaliteit extra.

Voorkom dat onbewuste vooroordelen tot discriminatie leiden

Melden van discriminatie is belangrijk, maar kan niet het probleem in zijn geheel oplossen. Belangrijker nog is dat discriminatie wordt voorkómen. En dat kan door ideeën over raciale superioriteit aan te pakken en te voorkomen dat bewuste en onbewuste etnische stereotyperingen tot discriminatie leiden.

Trainingen en voorlichting over etnische stereotyperingen

Het College geeft inmiddels jarenlang de training ' Selecteren zonder vooroordelen ' bij werving en selectie, onder meer aan de politie. Ook aan scholen geeft het College voorlichting over onbewuste vooroordelen en de gevolgen daarvan. Als mensen zich bewust worden van etnische stereotypen en vooroordelen over etnische minderheden, kan dit voorkómen dat deze leiden tot discriminerend gedrag en handelen. Dit helpt om institutioneel racisme te voorkomen.

Meer informatie

# data[].attributes.attachment_link.title
Wat valt er te doen tegen institutioneel racisme in Nederland?

# data[].attributes.attachment_link.description
Wereldwijd protesteren zwarte en witte mensen samen tegen racisme. Ze kaarten een reëel probleem aan. Ook in Nederland hebben we te maken met institutioneel racisme. Dit betekent dat discriminatie zich voordoet op vele sociale terreinen: op de arbeidsmarkt, de woningmarkt, bij het zoeken naar een stage of baan en in de sport.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
13 maart 2020 - Laatste update 23 maart 2020

Waarom is deze dag voor Nederland relevant? Wij hebben hier toch geen racistische wetten?

Inderdaad, Nederland heeft in artikel 1 van de Grondwet staan dat gelijke gevallen gelijk moeten worden behandeld en dat discriminatie op grond van onder meer ras is verboden. Dat woord 'ras' is trouwens vandaag de dag een beetje een vreemd begrip. Want wanneer ben je nu van een bepaald ras? Het gaat bij dat begrip echter ook om dingen als etnische afkomst en huidskleur. Je hoeft dus niet een 'etiket' van een bepaald ras te hebben om je op het verbod van rassendiscriminatie te kunnen beroepen.

Als mensen in Nederland te maken krijgen met racisme dan komt dat meestal niet voort uit het beleid of de wetten van de overheid, maar uit gedragingen van mensen in het maatschappelijk verkeer. Dan gaat het om gedragingen of uitlatingen waarmee mensen worden geconfronteerd vanwege hun huidskleur of andere uiterlijke kenmerken die iets zeggen over hun afkomst.

Dus de overheid in Nederland discrimineert niet?

Nou, er zijn in Nederland geen wetten en er is geen officieel beleid om mensen op grond van hun ras uit te sluiten of achter te stellen. Maar ik sluit niet uit dat overheidsfunctionarissen wel eens discrimineren, bewust of onbewust. De afgelopen jaren was er natuurlijk flinke maatschappelijke discussie over etnisch profileren door de politie. Wij hebben bij het College ook wel eens signalen binnengekregen van mensen die vermoeden dat ze bij controles door de politie of door de marechaussee 'eruit gepikt werden' vanwege hun huidskleur.

En wat doet het College dan met dit soort signalen?

Het College is niet bevoegd om over het optreden van de politie of marechaussee een oordeel te geven, want de gelijkebehandelingswetten waaraan het College mag toetsen zijn niet van toepassing op dit soort overheidsoptreden. Wij wijzen mensen met dit soort klachten altijd door naar instanties die wel een oordeel kunnen geven, want artikel 1 van de Grondwet geldt natuurlijk gewoon óók voor functionarissen van de politie of de marechaussee.

Met dit soort klachten kunnen mensen terecht bij de Nationale ombudsman of bij de rechter. De Nationale Ombudsman heeft recent een Meldpunt etnisch profileren geopend waar burgers hun ervaring met etnisch profileren kunnen melden. Nog niet zo lang geleden zijn enkele mensen met een donkere huidskleur die bij de paspoortcontrole op een vliegveld extra werden gecontroleerd, samen met mensenrechtenorganisaties daarover een rechtszaak gestart.

Het College doet trouwens zelf ook wat met deze signalen. We hebben contact met de leiding van de nationale politie en die realiseert zich dat er een risico is dat agenten zich bij de uitoefening van hun taak kunnen baseren op vooroordelen over bepaalde bevolkingsgroepen. En dat kan er dan toe leiden dat mensen met bepaalde etnische kenmerken vaker worden gecontroleerd en minder sympathiek worden bejegend.

We dringen er op aan om daar continu aandacht voor te hebben en helpen om mensen binnen organisaties bewust te maken van het bestaan van dit soort vooroordelen. Die hebben we namelijk allemaal, ze zitten ingebakken in onze genen! En als je je dat eenmaal realiseert, kun je werkwijzen en protocollen gaan bedenken om de discriminerende effecten daarvan zo goed mogelijk te voorkomen of uit te sluiten. Medewerkers van het College verzorgen bijvoorbeeld de training ' Selecteren zonder vooroordelen: voor de beste match ' om de ongewenste effecten van stereotypering op de werkvloer tegen te gaan.

Zijn er eigenlijk uitspraken van de rechter in Nederland over kwesties van racisme?

Zeker, in 2016 deed de Hoge Raad nog een belangrijke uitspraak. Die bepaalde dat het de politie niet is toegestaan een voertuig voor verkeerscontrole te selecteren uitsluitend of hoofdzakelijk op basis van etnische of religieuze kenmerken van de bestuurder of de inzittende. Rechterlijke uitspraken waarin mensen strafrechtelijk veroordeeld worden voor racistische of antisemitistische uitingen komen heel regelmatig voor.

Zijn er ook racismekwesties waarover het College wél kan oordelen?

Iedereen die vanwege zijn afkomst of huidskleur gediscrimineerd is op het werk, in het onderwijs of als consument kan bij het College terecht. Een antidiscriminatiebureau in de regio kan juridische bijstand verlenen tijdens een procedure bij het College. Het College kan deze klachten onderzoeken en daarover oordelen.

Het College heeft in de afgelopen jaren bijvoorbeeld geoordeeld over gevallen waarin mensen niet werden uitgenodigd als zij solliciteerden met hun eigen niet-Nederlands klinkende naam, terwijl zij wel een uitnodiging kregen als ze op dezelfde vacature, en met hetzelfde cv, reageerden met een Nederlandse achternaam. Ook kwamen er zaken langs over discriminerende grappen op de werkvloer en over het gebrek aan een onderzoek of serieuze reactie als iemand bij zijn werkgever klaagde over discriminerende gedragingen van collega's.

Wordt er in Nederland genoeg gedaan aan de bestrijding van racisme?

We kunnen zien dat de maatschappelijke aandacht voor de bestrijding van racisme de afgelopen jaren is gegroeid. Het soms hoog oplopende debat over Zwarte Piet is daar een voorbeeld van. Eén van de redenen waarom dit debat zo hoog oploopt, is denk ik dat veel mensen bij een begrip als racisme denken aan het propageren van raciale superioriteit of aan heel bewuste acties om bepaalde bevolkingsgroepen te discrimineren.

Dat is een vrij juridische manier om naar het begrip te kijken. En vanuit die juridische invalshoek is dan bij velen al snel de redenering dat allerlei gewortelde culturele gebruiken waaruit volstrekt geen kwade bedoelingen blijken, of uitingen die toch 'alleen maar' grappig bedoeld zijn, natuurlijk nooit als racistisch bestempeld kunnen worden.

De term racisme kun je echter ook op een meer sociaalwetenschappelijke manier gebruiken. Dan ziet die ook op allerlei onbedoelde of onbewuste gedragingen die negatieve stereotypering van of vooroordelen tegen mensen met een bepaalde afkomst, huidskleur of andere etnische kenmerken in de hand werken. Dat soort gedragingen komen in alle samenlevingen voor en dus ook in Nederland.

En daar moet de overheid dus altijd actief op blijven, via voorlichting, via aandacht in de onderwijsprogramma's, via handhaving van wettelijke discriminatieverboden en via het openstellen van laagdrempelige klachtprocedures en dergelijke. Racismebestrijding is wat mij betreft trouwens niet alleen een taak voor de overheid, het is een opdracht aan de samenleving als geheel.

Slaagt de Nederlandse samenleving in het vervullen van die opdracht?

Voor mij is de manier waarop de samenleving reageert in een crisissituatie, zoals nu vanwege de coronapandemie, altijd een belangrijke maatstaf. Juist in tijden van crisis kunnen racistische vooroordelen en vormen van uitsluiting maar al te makkelijk de kop opsteken. Een week geleden berichtte de directeur van het Mensenrechtenagentschap van de Europese Unie in een video blog over zijn ervaring met uitlatingen van een ober in een restaurant die de komst van het coronavirus weet aan 'de ongebreidelde instroom van buitenlanders'.

En ik sluit niet uit dat ook bij mensen in Nederland dit type gedachten de kop opsteekt. Een aantal weken terug zagen we in Nederland dat een studentenflat waar veel Chinese studenten wonen beklad werd. En er was ook de affaire met het coronacarnavalslied waarin allerlei dingen werden gezegd over Chinezen en Chinees eten. Grappig bedoeld, maar allerlei negatieve stereotypering in de hand werkend.

Ik vond het mooi om te zien hoe er via allerlei sociale media behoorlijk fel op dit lied gereageerd werd, niet alleen door vertegenwoordigers van de Chinese gemeenschap in Nederland, maar ook door anderen. TV- programma's besteedden er ook aandacht aan. Het bewustzijn in de samenleving dat dit soort 'grappige' uitingen niet 'oké' zijn is er dus wel. En mensen die uit de bocht schieten worden dus - in ieder geval deels - door de samenleving tot de orde geroepen.

Juist crisissituaties als deze doen een beroep op de saamhorigheid in onze samenleving. Deze pandemie kunnen we alleen oplossen met zijn allen, zonder uitsluiting van mensen vanwege hun afkomst of uiterlijke kenmerken. Ik sluit me dan ook volledig aan bij de oproep van verschillende Europese mensenrechteninstanties die gisteren ook ter gelegenheid van de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie werd gedaan: juist in crisissituaties als deze is het belangrijk om te bedenken dat een samenleving gebaseerd op solidariteit en inclusie het best bestand is tegen snel veranderende omstandigheden.

# data[].attributes.attachment_link.description
21 maart is de Internationale Dag tegen Racisme en Discriminatie. Deze datum is door de Verenigde Naties gekozen omdat op deze dag in 1960 de politie in Sharpeville, Zuid Afrika, het vuur opende op een vreedzame demonstratie tegen de toen geldende apartheidswetten en daarbij 69 mensen dood schoot.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Maandag stonden duizenden mensen op de Dam. Woensdag verzamelden duizenden zich in Rotterdam. Door hun mondkapjes heen uitten zij hun ongenoegen over het buitensporige politiegeweld tegen zwarte lichamen in de Verenigde Staten. En over het hardnekkige voortbestaan van racisme in Nederland.

Wij, twee witte onderzoekers naar ongelijkheid en gezondheid, waren er op de Dam bij. We stonden voor een dilemma. Niet gaan betekende geen risico op corona. Wél gaan betekende opkomen voor iets dat we nóg belangrijker vinden dan corona. Dit was geen dilemma van 'doe-ik-wel-of-niet-mee-aan-een-polonaise'.

Na het protest ging het met name over de verspreiding van het coronavirus. In plaats van ophef over de inhoud van het protest, riep men dat demonstranten zich niet aan de 1,5 meter hielden. Onverantwoord, werd gezegd, en een gevaar voor de volksgezondheid.

Ironisch

Die reactie is op zijn zachtst gezegd ironisch. Inderdaad, zorg om verspreiding van het virus in een menigte is terecht in een pandemie. Maar in naam van de volksgezondheid blijft het wederom akelig stil als het gaat over die andere pandemie: racisme. Deze twee pandemieën staan niet tegenover elkaar. Allebei eisen ze slachtoffers. Maar corona treft witte mensen harder dan racisme, en dus bepalen witte mensen dat corona belangijker is.

In ons onderzoekswerk concluderen we telkens opnieuw dat racisme een rol speelt bij gezondheidsproblemen en in de gezondheidszorg, ook in Nederland. Het staat keihard vast: ongelijkheid maakt ongezond. Het beroemde medische tijdschrift The Lancet noemde racisme de pathologie waar we expres over zwijgen.

Aan de oppervlakte manifesteert de relatie tussen racisme en gezondheid zich bijvoorbeeld als politiegeweld. Daaronder ligt een complex, historisch gegroeid systeem dat we institutioneel racisme noemen. Witte mensen hebben daardoor gezondheidsvoordeel ten opzichte van niet-witte mensen. Dat systeem is geniepig: wij witte mensen merken niet dat het er is. Een beetje zoals met de wind mee fietsen.

Bewijs voor de werking van dit systeem is overweldigend: niet-witte mensen worden minder vaak aangenomen door witte werkgevers, zwarte kinderen krijgen vaker een te laag schooladvies van witte leerkrachten, de politie en de Belastingdienst doen aan etnisch profileren. De meeste medische kennis is gebaseerd op witte lichamen: leerboeken staan vol met witte patiënten. Niet-witte mensen krijgen niet altijd de zorg die ze nodig hebben. Pak de koloniale geschiedenis erbij, en tel op: racisme heeft een heden, verleden en toekomst met meer gezondheidsimpact dan corona ooit zal hebben. Toch verloopt het aankaarten van racisme in zorgopleidingen traag.

Urgentie

In veel westerse landen zijn mensen van kleur disproportioneel kwetsbaar voor corona. Het verschil wordt mede verklaard door diepgeworteld racisme, het resultaat van eeuwenlange ongelijkheid in economische kansen en toegang tot zorg. Tegelijkertijd zijn zij in de pandemie vaker 'essentiële', doch inwisselbare werknemers, bijvoorbeeld in de ouderenzorg of in de schoonmaak.

Natuurlijk weten we allang dat racisme ongezond is. Maar toch blijft dit probleem in Nederland op de achtergrond. Witte mensen aan het roer hebben er onvoldoende baat bij om het naar de voorgrond te verplaatsen. Er is altijd wel iets dat nóg urgenter is. Nu is dat corona. Racisme is vervelend, wordt gezegd, maar niet nu, niet zó, en niet hier, doe nog maar wat meer onderzoek, heb je je getallen wel op orde? Maar wanneer is het dan wél urgent, wie bepaalt dat?

Het #BlackLivesMatter-protest laat zien dat corona-angst de boosheid over raciale ongelijkheid niet overstemt. Wel of geen afstand houden lost die ongelijkheid niet op. Het is hoog tijd dat dat we racisme als gezondheidsthema serieus nemen, want tegen racisme komt nooit een vaccin.
Lees ook:

# data[].attributes.attachment_link.title
'Waarom gaat het vooral over corona? Tegen racisme komt geen vaccin'

# data[].attributes.attachment_link.description
Maandag stonden duizenden mensen op de Dam. Woensdag verzamelden duizenden zich in Rotterdam. Door hun mondkapjes heen uitten zij hun ongenoegen over het buitensporige politie­geweld tegen zwarte lichamen in de Verenigde Staten. En over het hardnekkige voortbestaan van racisme in Nederland. Wij, twee witte onderzoekers naar ongelijkheid en gezondheid, waren er op de Dam bij.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Institutioneel racisme sijpelt door naar alle hoeken van de maatschappij, en de mode-industrie is daar beslist geen uitzondering op. Door de jaren heen hebben professionals in de modewereld zich al veelvuldig uitgesproken over de grote problemen die de industrie kent. Naar aanleiding van de Black Lives Matter-beweging hebben in de afgelopen dagen een aantal van 's werelds bekendste modellen hun ervaringen met racisme in de mode-industrie gedeeld.

This content is imported from {embed-name}. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Joan Smalls deelt video over racisme in de mode-industrie

Topmodel Joan Smalls deelde een video op Instagram, waarin ze voorbeelden aanhaalt waarin ze uitgesloten werd voor opdrachten op basis van haar huidskleur, en zelfs voor haar haar omdat het 'te moeilijk om mee te werken' zou zijn. Bij het zien van alle #BlackOutTuesday posts van modehuizen en ontwerpers, kreeg Joan het gevoel dat maar weinigen daadwerkelijk met plannen kwamen voor hoe ze zich actief wilden gaan inzetten om racisme te bestrijden. 'Deze industrie die profiteert van onze black en brown lichamen, onze cultuur voor constante inspiratie, onze muziek en onze foto's voor hun visuals, vermeed het bespreekbaar maken van racisme - dit is jullie aandeel van de cyclus die dit bewuste gedrag voortzet,' vertelt Joan in de video.

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Smalls gaf ook aan dat ze de helft van haar salaris voor de rest van 2020 aan Black Lives Matter-organisaties zou schenken en dat ze anderen in de mode-industrie zal aanzetten tot effectieve actie. 'Geef ons een plek aan de tafel, betrek ons erbij, geef ons een kans, want wij zijn waardig, getalenteerd en uniek.'

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Anok Yai schrijft een krachtige essay voor O Magazine

Zuid-Sudanees model sprak zich uit over racisme in de industrie in een essay die ze schreef voor O Magazine, het tijdschrift van Oprah Winfrey. 'De industrie lijkt afhankelijk te zijn van de zwarte gemeenschap om hen voor te lichten over de zwarte geschiedenis - alsof we hen daartoe verplicht zijn,' schreef Anok. 'Zwarte modellen zouden werkende professionals niet moeten hoeven leren hoe ze met onze haar en huid moeten omgaan, iedere keer weer. Informeer jezelf en wees voorbereid. Dat is jullie taak. De wereld verandert vlak voor onze ogen en we zullen niet langer tolerant zijn voor intolerantie.'

This content is imported from Instagram. You may be able to find the same content in another format, or you may be able to find more information, at their web site.

Aaron Philip maakt sterk statement in Instagram post

Opkomend modellentalent Aaron Philip roept in een Instagram-post de mode-industrie op om actie te ondernemen. 'Wanneer ik werk, werk ik als model en ik ben toevallig zwart, trans en heb een handicap,' schrijft Aaron op Instagram. 'Ik ben een meisje in een rolstoel die als model werkt en ik verdien meer van mijn industrie.' Ze gaat verder dat het huidige modesysteem aan verandering toe is: 'Mijn mensen verdienen meer van de mode-industrie. Praat erover. Onderneem actie. Doe het werk dat nodig is. Doe het oncomfortabele werk dat nodig is.'

Shop Vogue's favoriete accessoires

Jan Hürxkens Jan is een freelance editor bij Vogue Nederland, waar hij schrijft over mode, muziek, kunst en cultuur, met een speciale interesse in queer culture en technologie in mode.

This content is created and maintained by a third party, and imported onto this page to help users provide their email addresses. You may be able to find more information about this and similar content at piano.io

# data[].attributes.attachment_link.title
Modellen Joan Smalls, Anok Yai en Aaron Philip spreken zich uit over racisme in de mode-industrie.

# data[].attributes.attachment_link.description
Institutioneel racisme sijpelt door naar alle hoeken van de maatschappij, en de mode-industrie is daar beslist geen uitzondering op. Door de jaren heen hebben professionals in de modewereld zich al veelvuldig uitgesproken over de grote problemen die de industrie kent.