# data[].attributes.headline
Η ιστορία του Μάριου και του Γιάννη-3ο ειδικό δημοτικό

# data[].attributes.subject
Η ιστορία του Μάριου και του Γιάννη-3ο ειδικό δημοτικό

# data[].attributes.attachment_link.title
📍Η Ιστορία του Μάριου και του Γιάννη

# data[].attributes.location_name
49ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, Αυλώνος, Ηράκλειο

# data[].attributes.headline
Ο Σταύρος ζει στην Αθή

# data[].attributes.body
Ο Σταύρος ζει στην Αθήνα. Πρόσφατα μετακόμισε στο χωριό. Τα παιδιά εκεί πέρα τον κορόιδευαν. Την πρώτη μέρα έλεγαν ότι μύριζε περίεργα… ότι δεν μπορούσε να τρέξει γρήγορα… ότι δεν μπορούσε να σκαρφαλώσει… ότι δεν ήταν καλός και άλλα πολλά. Μια μέρα η κυρία σκέφτηκε κάτι. Πήρε ένα κουτί και έβαλε μέσα πεταλούδες. Ύστερα άνοιξε το κουτί και βγήκαν έξω οι πεταλούδες. Εκείνη ρώτησε τα παιδιά «Δεν μου άρεσαν οι κόκκινες να τις κυνηγάμε;» «Όχι» είπαν. Η κυρία τους είπε και άλλα παραδείγματα και στο τέλος είπε «Μήπως κάνατε κάτι παρόμοιο σε κάποιον;» τα παιδία στεναχωρήθηκαν και ζητήσαν συγγνώμη στον Σταύρο.

Μ.Α.

# data[].attributes.headline
2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Αλικαρνασσού (Ε1)

# data[].attributes.subject
2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Αλικαρνασσού (Ε1)

# data[].attributes.body
Αγάπη Μουδατσάκη, Κυριακή Βαρίτη

# data[].attributes.attachment_link.title
Η Δική μας ιστορία

# data[].attributes.attachment_caption
Αγάπη Μουδατσάκη, Κυριακή Βαρίτη

# data[].attributes.headline
2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Αλικαρνασσού (Ε1)

# data[].attributes.subject
2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Αλικαρνασσού (Ε1)

# data[].attributes.location_name
49ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, Αυλώνος, Ηράκλειο

# data[].attributes.headline
Μια μέρα στο διάλειμμα

# data[].attributes.body
Μια μέρα στο διάλειμμα ένα παιδάκι τους κορόιδευε. Τότε νευρίασαν και άρχισαν να φωνάζουν όλοι μαζί  «Stop bulling» Μετά βγήκαν στους δρόμους κι έβαλαν μια τεράστια πινακίδα που έγραφε με μεγάλα γράμματα  «STOP BULLING».Αμάξια περνούσαν κι υπερασπίζονταν την παρέα. Από τότε κανείς δεν έκανε bulling σε κανέναν κι άρχιζαν να υπερασπίζονται ο ένας τον άλλο. Μετά ήρθαν και 2 άλλα παιδιά από την Αλβανία, ο Μοχάμεντ και ο Γιαχμάλ. Έγιναν κι αυτοί φίλοι κι έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.

Μ.Μ. – Γ.Φ.

# data[].attributes.location_name
49ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, Αυλώνος, Ηράκλειο

# data[].attributes.headline
Μια φορά κι έναν καιρό

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα δημοτικό σχολείο του Ηρακλείου, ήρθε ένας νέος μαθητής από τη Συρία, ο Μοχάμετ. Στην αρχή τα άλλα παιδιά τον κορόιδευαν, γιατί είχε διαφορετικό χρώμα δέρματος, διαφορετική καταγωγή και διαφορετική προφορά. Ο Μοχάμετ ένιωθε πληγωμένος και στεναχωρημένος, επειδή οι συμμαθητές του δεν τον αγαπούσαν. Όμως υπήρχε κι ένα κορίτσι, η Χρυσάνθη, η οποία έβλεπε ό,τι γινόταν και δεν της άρεσε καθόλου. Μια μέρα αποφάσισε να μιλήσει. Πήγε στη δασκάλα και της εξήγησε ότι τα άλλα παιδιά κορόιδευαν και δεν αποδέχονταν τον Μοχάμετ. Η δασκάλα σκέφτηκε να διδάξει τα παιδιά κάτι πολύ σημαντικό. Τους είπε ότι όλοι είμαστε διαφορετικοί, αλλά όλοι είμαστε ίσοι. Τα παιδιά κατάλαβαν το λάθος τους και ζήτησαν συγγνώμη από τον Μοχάμετ. Από τότε έπαιζαν όλοι μαζί και δεν ξανακορόιδεψαν κανέναν!

Λ.Μ. – Γ.Κ.

# data[].attributes.location_name
49ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, Αυλώνος, Ηράκλειο

# data[].attributes.headline
Ο Νίκος δεν μπορεί να 

# data[].attributes.body
Ο Νίκος δεν μπορεί να περπατήσει. Πηγαίνει σχολείο. Του αρέσει η μουσική και η γυμναστική. Όταν πηγαίνει στο πάρκο κάτι κακά παιδιά τον κοροϊδεύουν.

-        Είσαι μωρό, δεν μπορείς να περπατήσεις! του λένε

Ο Νίκος στεναχωριέται και κλαίει. Ο φίλος του ο Μάριος έρχεται και τον βοηθάει. Είναι ωραίο να έχεις πλάι σου κάποιον που σε στηρίζει!

Κ.Δ.

# data[].attributes.location_name
49ο Δημοτικό Σχολείο Ηρακλείου Κρήτης, Αυλώνος, Ηράκλειο

# data[].attributes.headline
Στο σχολείο με κοροϊδε

# data[].attributes.body
Στο σχολείο με κοροϊδεύουν και με φωνάζουν «φρικιό» και «άσχημη» ή «πατατοκέφαλη». Νιώθω άσχημα αλλά χαμογελάω. Όταν πηγαίνω όμως σπίτι κλαίω και η μαμά μου με παρηγορεί.

Κάποια στιγμή σταμάτησα να γελάω. Ένιωθα σαν ένα άψυχο αντικείμενο. Φέτος ήρθε μια νέα μαθήτρια που τη λένε Φαίδρα. Η Φαίδρα είχε ένα κάψιμο στο πρόσωπό της και τα παιδιά την κορόιδευαν. Αλλά η Φαίδρα αντιδρούσε και τους έλεγε ότι αυτό που κάνουν δεν είναι σωστό, είναι μπούλινκ. Όταν είδα ότι η Φαίδρα υπερασπιζόταν τον εαυτό της, πίστεψα ότι κι εγώ μπορώ.

Την επόμενη μέρα είπα στα παιδιά ότι αυτό που κάνουν δε μου αρέσει. Μου ζήτησαν συγγνώμη. Η ζωή μου καλυτέρευσε και σήμερα περνάω πάρα πολύ ωραία στο σχολείο.

Ε.Μ.

# data[].attributes.headline
«Ένα όμορφο παραμυθάκι

# data[].attributes.body
«Ένα όμορφο παραμυθάκι από τα παιδιά του Β1 του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Αλικαρνασσού.»

# data[].attributes.attachment_caption
Το ΕΝΕΕΓΥΛ Ρεθύμνου συμμετέχει στο πρόγραμμα Συγγρα-φίζοντας με τον κύκλο των εποχών ενάντια στον εκφοβισμό. Όλοι μαζί μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, όλες τις εποχές και σε όλες τις ηλικίες. 

# data[].attributes.headline
Ο τροχός των εποχών 

# data[].attributes.subject
Ο τροχός των εποχών 

# data[].attributes.body
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός Αργυρώ Κονταράκη

Τμήματα Β, Δ γυμνασίου και Δ Λυκείου

# data[].attributes.headline
Όταν η σιωπή σπάει- 3ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπάκτου, ΣΤ' 

# data[].attributes.subject
Όταν η σιωπή σπάει- 3ο Δημοτικό Σχολείο Ναυπάκτου, ΣΤ' 

# data[].attributes.body
Κάθε πρωί ο Βασίλης ξυπνάει για να πάει σχολείο νιώθοντας μεγάλη στενοχώρια και άγχος. Καθώς η μητέρα του τού  σερβίρει το πρωινό του τον ρωτάει :

-Γιατί Βασίλη μου συνεχίζεις να μη βάζεις μπουκιά στο στόμα σου? Έχεις γίνει πετσί και κόκκαλο.

-μαμά , δε μπορώ να φάω, με πονάει η κοιλιά μου.

-μα… φάε έστω και λίγο..

…Σιωπή…

-        Μαμά, είναι ανάγκη να πάω σχολείο?

-        Έχει συμβεί κάτι με κάποιο παιδί?

-        Όχι, όχι!! Καλά φεύγω γιατί θα αργήσω...

Μετά από αυτό το διάλογο, η μαμά αποφασίζει να παρακολουθήσει το παιδί της διακριτικά στο πρώτο διάλλειμα χωρίς να του αναφέρει κάτι.

Χτυπώντας το κουδούνι, η μαμά βλέπει το Βασίλη να κάθεται μόνος του σε  μια γωνία και να τρώει το κολατσιό του.

Μια ομάδα παιδιών τον πλησιάζει και αρχίζει να τον κοροϊδεύει!

-        Ε! Κοντέ κοκκαλιάρη, γιατί δε τρως να βάλεις λίγο κρέας πάνω σου?, λέει ένα ψηλό μελαχρινό αγόρι.

-         Θα έρθεις στην εκδρομή και εσύ?, τον ρωτά ένα άλλο αγόρι από την παρέα

-        Ναι, θα έρθω..

-        Τι? Θα έρθεις και εσύ μαζί μας? θα μας χαλάσεις τη διάθεση

Η μητέρα στενοχωρημένη και απελπισμένη σκέπτεται το αμέσως επόμενο βήμα για να βοηθήσει  τον Βασίλη . Όσο σκέπτεται όμως, βλέπει ότι δυο παιδιά παίρνουν την κατάσταση στα χέρια τους…

Ένα κορίτσι από την τάξη του, η Μαρία, πλησιάζει την παρέα με σταθερό βήμα. Δίπλα της στέκεται ο Γιάννης, που μέχρι τότε παρακολουθούσε σιωπηλός.

-Σταματήστε τώρα, λέει η Μαρία. Δεν είναι αστείο αυτό που κάνετε.

-Ναι, συμπληρώνει ο Γιάννης. Αν δεν έχετε κάτι καλό να πείτε, καλύτερα να φύγετε.

Τα παιδιά της παρέας κοιτάζονται μεταξύ τους αμήχανα. Δεν είχαν συνηθίσει κάποιος να τους μιλάει έτσι. Χωρίς να απαντήσουν, απομακρύνονται σιγά σιγά.

Ο Βασίλης σηκώνει διστακτικά το βλέμμα του.

-Ευχαριστώ… ψιθυρίζει.

-Δεν έκανες τίποτα λάθος, του λέει η Μαρία χαμογελώντας. Θες να κάτσουμε μαζί;

Ο Βασίλης κουνάει καταφατικά το κεφάλι. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, δεν ένιωθε μόνος.

Η μητέρα του, που παρακολουθούσε από μακριά, ένιωσε τα μάτια της να γεμίζουν δάκρυα — αυτή τη φορά όμως από ανακούφιση. Κατάλαβε πως δεν ήταν μόνο το παιδί της που χρειαζόταν βοήθεια, αλλά και το σχολείο έπρεπε να γίνει ένας χώρος πιο ασφαλής για όλα τα παιδιά.

Το ίδιο απόγευμα, μίλησε με τον δάσκαλο. Τις επόμενες μέρες, η τάξη έκανε συζητήσεις για το πώς νιώθει κάποιος όταν τον κοροϊδεύουν, για τη σημασία του σεβασμού και της αποδοχής.

Σιγά σιγά, τα πράγματα άρχισαν να αλλάζουν.

Ο Βασίλης άρχισε να τρώει λίγο περισσότερο, να χαμογελά ξανά και να ανυπομονεί —έστω και λίγο— για το σχολείο.

Και εκείνα τα δύο παιδιά, η Μαρία και ο Γιάννης, έγιναν ένα μικρό αλλά σημαντικό παράδειγμα για όλους:

Πως το μπουλινγκ δεν σταματά όταν κάποιος υποφέρει σιωπηλά… αλλά όταν κάποιος βρίσκει το θάρρος να πει:

«Φτάνει πια.»