# data[].attributes.attachment_link.title
Social Skills Activities for Children with Autism

# data[].attributes.headline
Ustawa o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

# data[].attributes.subject
Ustawa o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami

# data[].attributes.headline
Europejskie standardy przygotowania tekstu łatwego do czytania i zrozumienia

# data[].attributes.subject
Europejskie standardy przygotowania tekstu łatwego do czytania i zrozumienia

# data[].attributes.body
https://www.power.gov.pl/media/13597/informacja-dla-wszystkich.pdf

# data[].attributes.headline
Materiały łatwe do czytania i zrozumienia

# data[].attributes.subject
Materiały łatwe do czytania i zrozumienia

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.attachment_link.description
W celu świadczenia usług na najwyższym poziomie stosujemy pliki cookies. Korzystanie z naszej witryny oznacza, że będą one zamieszczane w Państwa urządzeniu. W każdym momencie można dokonać zmiany ustawień Państwa przeglądarki. Zobacz politykę cookies.

# data[].attributes.body
https://www.jasnopis.pl/

# data[].attributes.attachment_link.description
Jasnopis to autorska aplikacja, która mierzy zrozumiałość tekstu napisanego w języku polskim. Analizuje formę językową tekstu i podaje stopień jego trudności (1 – teksty najłatwiejsze, zrozumiałe dla wszystkich; 7 – teksty najtrudniejsze).

# data[].attributes.headline
Adaptacje podręczników_nie aktualne, ale do wykorzystania w pracy :)

# data[].attributes.subject
Adaptacje podręczników_nie aktualne, ale do wykorzystania w pracy :)

# data[].attributes.body
https://naszelementarz.men.gov.pl/kategoria/adaptacje/klasa-1-adaptacje/

# data[].attributes.headline
indywidualizacja pracy z uczniem z SPE_broszura ORE

# data[].attributes.subject
indywidualizacja pracy z uczniem z SPE_broszura ORE

# data[].attributes.attachment_link.title
indywidualizacja pracy z uczniami m. politanska_1

# data[].attributes.headline
Specjalne potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży

# data[].attributes.subject
Specjalne potrzeby edukacyjne dzieci i młodzieży

# data[].attributes.headline
Scenariusz zajęć modelowych/ lekcji  otwartych- propozycja ORE

# data[].attributes.subject
Scenariusz zajęć modelowych/ lekcji  otwartych- propozycja ORE

# data[].attributes.headline
Rutyna: pomyśl - znajdź parę - podziel się.

# data[].attributes.subject
Rutyna: pomyśl - znajdź parę - podziel się.

# data[].attributes.headline
Scenariusz zajęć dla klas IV-VI edukacja włączająca - godz. wychowawcza

# data[].attributes.subject
Scenariusz zajęć dla klas IV-VI edukacja włączająca - godz. wychowawcza

# data[].attributes.headline
Jak kształtować samodzielność dziecka? - informacje dla rodzica

# data[].attributes.subject
Jak kształtować samodzielność dziecka? - informacje dla rodzica

# data[].attributes.body
„Człowiek, który postępuje niezależnie, który angażuje swoje siły w wykonanie zadań, pokonuje sam siebie, doskonali się i rozwija swoje zdolności”

Maria Montessori

Osoba z niepełnosprawnością w wielu przypadkach może być niezależna i samodzielna, jednak bardzo ważna jest postawa rodziców. Wspierajmy swoje dzieci, a nie wyręczajmy. Samodzielność jest potrzebą rozwojową każdego człowieka. Uczy się jej poprzez doświadczanie różnych rzeczy. W taki sposób zdobywa potrzebne w życiu umiejętności, kształtuje swoją tożsamość.

Zauważyliście państwo, że dziecko dwuletnie przeżywa swoisty bunt. Pragnie robić wszystko samo, choć nie zawsze mu się udaje. Pozwalajmy naszym dzieciom na bezpieczne próby.

Postawa rodzica i otoczenia może rozwijać samodzielność dziecka lub ją hamować. Rodzice chcąc chronić swoją pociechę nie dają mu możliwości doświadczania wielu rzeczy, uczenia się na własnych błędach.  Dziecko może wzrastać w poczuciu, że rodzice nie wierzą w jego możliwości. Samo zaczyna wierzyć, że „nie potrafi”. Rodzicom dzieci z niepełnosprawnością trudno jest ustalić, gdzie jest granica ochrony dziecka, czuwania nad jego bezpieczeństwem, a po prostu wyręczaniem, często z miłości. Ale wyręczając dziecko nie dajemy mu możliwości poczucia odrębności, sprawczości i decyzyjności. Wówczas młody człowiek rzadko doświadcza sukcesów i porażek, które również mają walor edukacyjny. Oczywiście dziecko z niepełnosprawnością potrzebuje więcej czasu, wsparcia, motywowania, aby zdobywać nowe umiejętności, jednak buduje poczucie, że decyduje o sobie, buduje poczucie wartości. W sytuacji dzieci z ze znaczną, czy głęboką niepełnosprawnością poczuciem sprawczości będzie choćby przywołanie windy, naciśnięcie pilota od bramy wjazdowej, zasygnalizowanie potrzeby fizjologicznej, po prostu drobnostki.

Nauka samodzielności zaczyna się w obszarze samoobsługi. Pozwólmy dziecku ubrać się, znajdźmy choć jeden lub dwa dni bez pośpiechu, kiedy będzie czas na próby samodzielnego zapięcia zamka w kurtce, wiązania butów, ubierania czapki i szalika. Uczmy dzieci dokonywania wyborów. Przygotujmy dwa zestawy ubrań, jeśli dziecko samo ich nie potrafi dobrać i pozwólmy mu na wybór. Zawsze można to zrobić dzień wcześniej wieczorem. Możemy zapytać dziecko czy na śniadanie zje kanapkę z wędliną, czy płatki. Są to małe rzeczy, ale wpływające na naukę samodzielności i umiejętności dokonywania wyboru. Kiedy wychowujemy dziecko z niepełnosprawnością, często niezauważamy, że nasza pociech nie jest już maluchem, a stałą się nastolatkiem i młodym dorosłym. Kiedy młody człowiek ma problemy w komunikacji nie potrafi wyrazić w Prost swojego sprzeciwu. A my nadal kupujemy kolorowe ubrania i mówimy ze zdrobnieniami.

Z trudem przychodzi rodzicom osób z niepełnosprawnością dojrzewanie fizyczne i pozbudzenie seksualne ich dzieci.

Dorota Majcher z portalu „Pedagogika Specjalna” proponuje następujące sposoby trenowania z dzieckiem samodzielności:

§  Spróbuj dostosować przedmioty codziennego użytku do specyficznych możliwości dziecka;

§  Zaproponuj dziecku kilka produktów spożywczych, aby samo mogło zadecydować, co chce zjeść;

§  Wybierz pokrojony chleb, wędlinę, czy ser, dzięki temu ułatwisz dziecku samodzielne zrobienie kanapki;

§  Odzież dziecka ułóż na wysokości jego oczu, aby samo mogło po nią sięgnąć. Posegreguj osobno bluzki, osobno spodnie, czy bieliznę – to znacznie ułatwi dziecku wybór;

§  Pomóż dziecku kupując buty na rzepy, czy przyczepiając breloczek do zamka kurtki, co usprawni jego zasuwanie;

§  Doklej do plecaka charakterystyczny i znany dziecku znaczek, dzięki któremu rozróżni swój plecak spośród innych;

§  Pozwalaj dziecku na aktywny udział w życiu rodziny – wyznacz mu obowiązki na miarę jego ograniczonych możliwości i przestrzegaj ich wykonania, zabieraj je na wspólne zakupy, wdrażaj do współdecydowania o sprawach waszego wspólnego życia;

§  Zachęcaj i wspieraj dziecko w aktywnym życiu szkoły – pozwalaj mu na klasowe wyjścia i wyjazdy integrujące go z rówieśnikami oraz dające osobistą satysfakcję;

§  Szanuj prywatność dziecka i jego prawo do intymności – nie przebieraj go w miejscu, gdzie jest wiele osób. Nie mów nad jego głową o sprawach dla niego bolesnych raniąc jego poczucie wartości.

Wychowanie do samodzielności to:

§  rozwijanie w dziecku ufności we własne możliwości,

§  wzmacnianie tendencji do rozwiązywania trudności w oparciu o to, co dziecko już wie i potraﬁ,

§  motywowanie, by dziecko podejmowało coraz ambitniejsze, ale jeszcze leżące w granicach jego możliwości zadania,

§  stawianie przed dzieckiem zadań, które je angażują,

§  budowanie umiejętności przekładania słów na czyny,

§  uczenie pracy samodzielnej i współpracy z innymi.

Pamiętajmy, że dzieci są ciekawe świata, spontaniczne lubią eksperymentować. Jeśli zadanie okaże się zbyt trudne, wspierajmy je, pomóżmy, dzielmy na etapy, ale nie wyręczajmy. Uwierzmy w swoje dzieci.

Wyrażenie zgody na samodzielność dziecka z niepełnosprawnością, stanowi jednocześnie drogę do wolności – zarówno dla dziecka, jak i dla rodzica.
Marta Matelska

# data[].attributes.headline
„Zranione ciało – zraniona dusza” Samookaleczenia u dzieci i młodzieży

# data[].attributes.subject
„Zranione ciało – zraniona dusza” Samookaleczenia u dzieci i młodzieży

# data[].attributes.headline
IPET - co każdy nauczyciel powinien wiedzieć

# data[].attributes.subject
IPET - co każdy nauczyciel powinien wiedzieć

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
IPET - co każdy nauczyciel wiedzieć o nim powinien

IPET, czyli indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny, to jeden z najważniejszych dokumentów w pracy z uczniem posiadającym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Wyznacza kierunki pracy z uczniem tak, aby zapewnić mu osiągnięcie sukcesu edukacyjnego na miarę jego możliwości, na bazie jego mocnych stron, uzdolnień i predyspozycji.

IPET jest dokumentem obowiązkowym, a zasady jego tworzenia i ewaluacji reguluje Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 9 sierpnia 2017 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych, niedostosowanych społecznie i zagrożonych niedostosowaniem społecznym z późniejszymi zmianami.

Na jaki okres przygotowujemy IPET?

IPET opracowuje się na okres, na jaki zostało wydane orzeczenie, nie dłużej jednak niż na etap edukacyjny. Zwykle poradnie wydają orzeczenie na etap edukacyjny, więc IPET opracowuje się raz, na początku etapu edukacyjnego, a w kolejnych latach dokonuje się jego ewaluacji.

Należy pamiętać, że zgodnie z wyżej wymienionym rozporządzeniem:

IPET opracowuje się:

po dokonaniu wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia,

do 30 września dla ucznia rozpoczynającego realizację wychowania przedszkolnego, naukę w szkole lub etap edukacyjny,

30 dni od daty złożenia orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego w przedszkolu lub szkole, gdy orzeczenie jest wydane w trakcie roku szkolnego (tu liczy się data wpływu, nie data wydania orzeczenia);

co najmniej dwa razy w roku dokonuje się wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia z uwzględnieniem oceny efektywności IPET i w miarę potrzeb dokonuje jego modyfikacji;

IPET to „żywy dokument" - warto zanotować w nim wszelkie zmiany, które nastąpią w trakcie roku szkolnego, np. zmiany przydziału godzin zajęć rewalidacyjnych, metod pracy, sposobu oceniania.

Kto opracowuje IPET?

IPET, podobnie jak WOPFU, jest opracowywany przez zespół składający się z nauczycieli i specjalistów, którzy prowadzą zajęcia z uczniem, a w przypadku placówek specjalnych także np. wychowawców grup wychowawczych. Oznacza to, że wszystkie osoby pracujące z uczniem spotykają się i po dokonaniu wielospecjalistycznej oceny poziomu funkcjonowania ucznia tworzą IPET.

Nie jest prawdą, że IPET opracowuje wychowawca klasy lub inna osoba wskazana przez dyrektora. Osoba ta koordynuje pracę zespołu, może czuwać nad opracowaniem technicznej strony dokumentu, ale to cały zespół ustala, jakie zapisy powinny się w nim znaleźć. Należy pamiętać, że każdy nauczyciel udziela pomocy psychologiczno-pedagogicznej w bezpośredniej pracy z uczniem, stąd też konieczne są obecność nauczyciela podczas tworzenia IPET i udział w całorocznej pracy zespołowej przy ewaluacji programu. Każdy nauczyciel ma więc obowiązek znać i stosować zapisy zawarte w IPET.

Z czego składa się IPET?

IPET powinien zawierać wszystkie punkty, które są określone w wyżej wymienionym rozporządzeniu:

1. zakres i sposób dostosowania odpowiednio programu wychowania przedszkolnego oraz wymagań edukacyjnych do indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychoﬁzycznych ucznia, w szczególności przez zastosowanie odpowiednich metod i form pracy z uczniem.

Tu warto ująć:

jakimi metodami będziemy pracować z uczniem, w jakich formach;

na ile potrzebne jest dostosowanie kart pracy, sprawdzianów - czy wystarczy tylko dostosowanie pod względem technicznym (np. powiększenie czcionki, wyróżnienie danych, światło strony), czy trzeba przeformułować polecenia, udzielić dodatkowych instrukcji (podpowiedzi), ograniczyć liczbę zadań i odpowiedzi w pytaniach testowych;

jak będziemy sprawdzać wiedzę i określać kryteria oceniania (np. czy w formie ustnej czy pisemnej, na forum czy indywidualnie, jaki system motywacyjny zastosujemy, czy wykorzystamy te same kryteria oceny, co dla pozostałych uczniów, czy inne);

czy i w jakim zakresie będziemy dostosowywać treści nauczania (np. te, które uczeń będzie mógł realizować stopniowo lub z pomocą);

2. , w tym - w zależności od potrzeb - na komunikowanie się ucznia z otoczeniem z użyciem wspomagających i alternatywnych metod komunikacji (AAC), oraz wzmacnianie jego uczestnictwa w życiu przedszkolnym lub szkolnym, w tym w przypadku:zintegrowane działania nauczycieli i specjalistów, wychowawców grup wychowawczych prowadzących zajęcia z uczniem, ukierunkowane na poprawę funkcjonowania ucznia

ucznia niepełnosprawnego - działania o charakterze rewalidacyjnym,

ucznia niedostosowanego społecznie - działania o charakterze resocjalizacyjnym,

ucznia zagrożonego niedostosowaniem społecznym - działania o charakterze socjoterapeutycznym.

Tu warto ująć działania: co i w jaki sposób będą robili wszyscy nauczyciele, specjaliści w bezpośredniej pracy z uczniem (np. nad jaką umiejętnością będziemy pracować na początku, co zostawimy na później, na co będziemy zwracać szczególną uwagę (zachowanie, edukacja);

3. formy i okres udzielania uczniowi pomocy psychologiczno-pedagogicznej oraz wymiar godzin, w jakim poszczególne formy pomocy będą realizowane;

4. działania wspierające rodziców ucznia oraz - w zależności od potrzeb - zakres współdziałania z poradniami psychologiczno-pedagogicznymi, w tym poradniami specjalistycznymi, placówkami doskonalenia nauczycieli, organizacjami pozarządowymi, innymi instytucjami oraz podmiotami działającymi na rzecz rodziny, dzieci i młodzieży, a w przypadku przedszkoli, innych form wychowania przedszkolnego, szkół i oddziałów, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 lit. a-c, pkt 2, 3 i pkt 4 lit. a-c - również ze specjalnymi ośrodkami szkolno-wychowawczymi, młodzieżowymi ośrodkami wychowawczymi i młodzieżowymi ośrodkami socjoterapii.

Tu warto ująć konkretne działania, które podejmiemy, aby wspierać rodziców, takie jak:

pogłębiona diagnoza, prośba o wparcie specjalistów (współpraca z poradnią psychologiczno-pedagogiczną),

wsparcie materialne (współpraca z MOPS/GOPS),

monitorowanie sytuacji rodzinnej (np. współpraca z kuratorem społecznym, sądowym),

dodatkowe szkolenie dla rady pedagogicznej lub zespołu pracującego z uczniem (współpraca z doradcami metodycznymi, ekspertami zewnętrznymi);

5. zajęcia rewalidacyjne, resocjalizacyjne i socjoterapeutyczne oraz inne zajęcia odpowiednie ze względu na indywidualne potrzeby rozwojowe i edukacyjne oraz możliwości psychoﬁzyczne ucznia, a także:

w przypadku ucznia klasy VII i VIII szkoły podstawowej, branżowej szkoły I stopnia, liceum ogólnokształcącego i technikum - zajęcia z zakresu doradztwa zawodowego;

zajęcia związane z wyborem kierunku kształcenia i zawodu realizowane w ramach pomocy psychologiczno-pedagogicznej.

W ramach zajęć rewalidacyjnych w programie należy uwzględnić w szczególności rozwijanie umiejętności komunikacyjnych przez:

naukę orientacji przestrzennej i poruszania się oraz naukę systemu Brailleʼa lub innych alternatywnych metod komunikacji - w przypadku ucznia niewidomego;

naukę języka migowego lub innych sposobów komunikowania się, w szczególności wspomagających i alternatywnych metod komunikacji (AAC) - w przypadku ucznia niepełnosprawnego z zaburzeniami mowy lub jej brakiem;

zajęcia rozwijające umiejętności społeczne, w tym umiejętności komunikacyjne - w przypadku ucznia z autyzmem, w tym z zespołem Aspergera;

6. w realizacji przez przedszkole, oddział przedszkolny w szkole podstawowej, inną formę wychowania przedszkolnego, szkołę lub ośrodek zadań wymienionych w § 5.zakres współpracy nauczycieli i specjalistów, wychowawców grup wychowawczych z rodzicami ucznia

Tu warto ująć, co i w jakim zakresie będziemy realizować wspólnie z rodzicami, np.:

realizację zaleceń specjalistów do pracy z uczniem w domu, połączoną z instruktażem dla rodziców,

system motywacji ucznia,

kontrakt behawioralny i zasady jego funkcjonowania;

7. w przypadku uczniów niepełnosprawnych - w zależności od potrzeb - rodzaj i sposób dostosowania warunków organizacji kształcenia do rodzaju niepełnosprawności ucznia, w tym w zakresie wykorzystywania technologii wspomagających to kształcenie;

8. w zależności od indywidualnych potrzeb rozwojowych i edukacyjnych oraz możliwości psychoﬁzycznych ucznia wskazanych w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego lub wynikających z wielospecjalistycznych ocen, o których mowa w ust. 4 lub 9 - wybrane zajęcia wychowania przedszkolnego lub zajęcia edukacyjne, które są realizowane indywidualnie z uczniem lub w grupie liczącej do 5 uczniów.

Przy tworzeniu IPET warto:

ująć w metryczce:

datę opracowania IPET

datę i numer orzeczenia oraz okres, na jaki zostało wydane;

zawrzeć na początku:

informacje sygnalne, czyli najważniejsze informacje związane ze stanem zdrowia ucznia, np. czy ma cukrzycę albo epilepsję (oraz sposób reakcji w przypadku ataku epileptycznego),

sposoby modyfikacji zachowań w przypadku ucznia z zachowaniami określanymi jako „trudne";

ująć na końcu dokumentu:

imiona i nazwiska osób opracowujących IPET, czyli wszystkich nauczycieli i specjalistów,

podpis rodziców/opiekunów prawnych wraz z zapisem potwierdzającym, że otrzymali kopię IPET,

adnotację o dacie spotkania zespołu poświęconego dokonaniu oceny efektywności IPET.

IPET powinien być dokumentem, który odzwierciedla naszą faktyczną pracę z uczniem. Warto więc ujmować w nim zapisy, które potem będziemy mogli podsumować, poddać ocenie i ewaluacji - co osiągnęliśmy w pracy z uczniem, nad czym jeszcze warto pracować, co możemy zrobić inaczej i kto nam w tym pomoże. Pamiętajmy, że sukces edukacyjny ucznia z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego zależy w znacznej mierze od efektywności pracy zespołowej.

# data[].attributes.attachment_link.title
IPET - co każdy nauczyciel wiedzieć o nim powinien

# data[].attributes.attachment_link.description
IPET - co każdy nauczyciel wiedzieć o nim powinien IPET, czyli indywidualny program edukacyjno-terapeutyczny, to jeden z najważniejszych dokumentów w pracy z uczniem posiadającym orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego. Wyznacza kierunki pracy z uczniem tak, aby zapewnić mu osiągnięcie sukcesu edukacyjnego na miarę jego możliwości, na bazie jego mocnych stron, uzdolnień i predyspozycji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ky Baldwin - Depression Is A Monster [Official Video]

# data[].attributes.attachment_link.title
RÓWIEŚNICZA INTERWENCJA KRYZYSOWA. Tomasz Bilicki, Fundacja Innopolis.

# data[].attributes.headline
Niezgodność płciowa dzieci i młodzieży wyzwaniem dla szkoły

# data[].attributes.subject
Niezgodność płciowa dzieci i młodzieży wyzwaniem dla szkoły

# data[].attributes.attachment_link.title
Niezgodność płciowa wśród dzieci i młodzieży wyzwaniem dla szkoły

# data[].attributes.body
https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fpadlet.com%2Ftraining4people%2Fsuicide%3Ffbclid%3DIwAR3doQnOGMX-4FXICvbbaP5qcAD5acKL4sS52F3WkRjPHgn53JM1hSimtzA&h=AT26zM5Suxa5OjWvTrLke5nq6ReRy_E1R7gTojkqDTAX9IY_Fo7C_5Ui11Fo2oyJaPgS6B_0MepJ303WukNJdh5P5RcIJZq0yzdHhf1rpcAEeR7qqXkEWPpEpSSmckHVh_4LuQ

# data[].attributes.attachment_link.description
Log into Facebook to start sharing and connecting with your friends, family, and people you know.

# data[].attributes.body
https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Ffraszka.edu.pl%2Fprodukt%2Fowl-and-fox-fisher-przewodnik-przetrwania-dla-transplciowych-nastolatkow%2F%3Ffbclid%3DIwAR0-Tpxu2OHiekhv6rvqjaZ_Z3S9PNdpwd1cdYpvzD1a5X2-eTHa9cTQIT0&h=AT26zM5Suxa5OjWvTrLke5nq6ReRy_E1R7gTojkqDTAX9IY_Fo7C_5Ui11Fo2oyJaPgS6B_0MepJ303WukNJdh5P5RcIJZq0yzdHhf1rpcAEeR7qqXkEWPpEpSSmckHVh_4LuQ

# data[].attributes.attachment_link.description
Log into Facebook to start sharing and connecting with your friends, family, and people you know.

# data[].attributes.headline
Refleksyjny poradnik dla rodziców i rodzin dzieci transpłciowych

# data[].attributes.subject
Refleksyjny poradnik dla rodziców i rodzin dzieci transpłciowych

# data[].attributes.body
https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Ffraszka.edu.pl%2Fprodukt%2Fd-m-maynard-refleksyjny-poradnik-dla-rodzicow-i-rodzin-dzieci-transplciowych%2F%3Ffbclid%3DIwAR2HqGfyjU30xuHmntLRObIpAZRw9O6iEmbo8uMelM2-3RVa6hA1Xm2QXbM&h=AT26zM5Suxa5OjWvTrLke5nq6ReRy_E1R7gTojkqDTAX9IY_Fo7C_5Ui11Fo2oyJaPgS6B_0MepJ303WukNJdh5P5RcIJZq0yzdHhf1rpcAEeR7qqXkEWPpEpSSmckHVh_4LuQ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Product Description

Refleksyjny poradnik dla rodziców i rodzin dzieci transpłciowych jest dokładnie tym, co zapowiada tytuł. Jest przeznaczony dla rodziców i rodzin, którym często przewraca się świat, kiedy dowiadują się, że ich dziecko kwestionuje nadaną mu przy urodzeniu płeć. Mało kto jest na to przygotowany, mało kto wie, jak rozmawiać z dzieckiem, prawie nikt nie wie, jak poinformować o tym otoczenie, jak zwracać się do dziecka, jakie formalności medyczne i prawne należy załatwić - a potem pojawia się długi ciąg spraw i sytuacji, z którymi trzeba jakoś się uporać. Trzeba również się uporać ze swoimi, nieraz trudnymi emocjami. Trzeba nauczyć się terminów, z którymi do tej pory miało się rzadko lub wcale do czynienia.

W tym wszystkim pomaga Refleksyjny poradnik... Autorka, D.M.Maynard ponad 30 lat pracowała z osobami transpłciowymi i ich rodzinami. Zna emocje i doradza, jak je kontrolować. Uczy terminologii - poprzez wyjaśnienia, ćwiczenia, nawet krzyżówki i wykreślanki. Podaje sposoby, jak się zrelaksować, jak dbać o siebie. Doradza, jakiego typu pomoc prawna może być potrzebna (w polskim wydaniu dodaliśmy wykaz stron internetowych, pomagających w znalezieniu odpowiednich kontaktów).

Oto fragment wprowadzenia autorstwa D.M. Maynard:
Czy dziecko, które przyszło na świat, to chłopiec czy dziewczynka? Jakże często można usłyszeć to pytanie z ust osób, które dowiedziały się o narodzinach dziecka. W wielu kulturach jest to jedno z najczęściej zadawanych pytań rodzicom i innym członkom rodziny, oczywiście obok kilku równie obowiązkowych pytań o jego imię, wagę, wzrost i stan zdrowia. Takie etykietowanie płciowe, na długo przed faktycznym spotkaniem z dzieckiem, oraz przypisanie mu płci przy urodzeniu może mieć znaczący wpływ na reakcje rodzica w przypadku/momencie, gdy dowie się, że jego dziecko nie akceptuje nadanej mu płci. U niektórych rodziców miłość do dziecka i troska o jego dobro natychmiast zatriumfują nad presją, jaką społeczeństwo może z łatwością wywierać na nich ze względu na ograniczenia kulturowe. Tymczasem inni rodzice na wieść o kwestionowaniu płci przez dziecko czują się zdezorientowani i zaniepokojeni. W licznych przypadkach nawet najbardziej wspierający i respektujący potrzeby swojego dziecka rodzic może być zmuszony do przeanalizowania pewnych aspektów podróży młodego człowieka w poszukiwaniu tożsamości płciowej, zwłaszcza gdy odkryje, że z niektórymi zmianami trudno będzie mu się pogodzić. Nierzadko też zdarza się, że poszczególni członkowie rodziny mają całkowicie odmienne podejście do procesu tranzycji u dziecka oraz skrajnie różne odczucia wywołane tą sytuacją. Taka rozbieżność opinii może stać się źródłem dodatkowego stresu, który z pewnością odczuje cała rodzina. Różne postawy rodziców wobec tranzycji dziecka mogą być przytłaczające. Na domiar złego należy liczyć się z ryzykiem, że taka sytuacja może natychmiast lub z czasem wzbudzić więcej niż jedno odczucie u tego samego członka rodziny. Kiedy dziecko zaczyna przechodzić tranzycję płciową w sensie społecznym i/lub medycznym, relacje interpersonalne w rodzinie nabierają odmiennej dynamiki. W przypadku niektórych członków rodziny, zmiany te wpływają jedynie w niewielkim stopniu na ich codzienne funkcjonowanie, ale w odczuciu innych, ich świat wywraca się do góry nogami. Istnieją także rodziny, które nie czują się zbyt dotknięte z powodu takiej sytuacji, a ich działania niekiedy ograniczają się do zmiany sposobu zwracania się do dziecka i jego przedstawiania innym osobom. Każdy z nas inaczej odnajduje swoje miejsce w rodzinie i inaczej go doświadcza, a relacje, jakie łączą nas z osobą będącą w okresie tranzycji mogą wpływać na nasze reakcje na tego rodzaju zmiany. Historie rodzinne oraz to, co niesie za sobą tranzycja, są często niewidocznymi czynnikami, które mogą wpływać na myśli i uczucia każdego członka rodziny w odniesieniu do tranzycji dziecka. Opisane w tej książce doświadczenia rodzin osadzone są w kontekście kultury zachodniej. Mając tego pełną świadomość i rozumiejąc krytyczną intersekcjonalność ich wielorakich tożsamości, takich jak rasa, religia oraz status społeczno-ekonomiczny, obok przekonań kulturowych, rodzice i/lub inni członkowie rodziny będą musieli stawić czoła zasadniczemu pytaniu: ,, Jak mogę wesprzeć swoje dziecko w trakcie tranzycji płciowej?'' Odpowiedź na to pytanie będzie miała istotny wpływ na to, jaką drogę dziecko zechce podążać oraz jak będzie dalej postępować.
Konsultantem merytorycznym książki jest Pani Ewelina Negowetti; jest ona również autorką okładki, a także opracowała polską wersję krzyżówki i wykreślanki, które są świetną pomocą w opanowaniu niełatwej terminologii związanej z transpłciowością. Książka będzie świetną pomocą dla psychologów, psychiatrów i prawników pracujących z rodzinami osób transpłciowych.

# data[].attributes.attachment_link.title
D.M.Maynard: Refleksyjny poradnik dla rodziców i rodzin dzieci transpłciowych

# data[].attributes.attachment_link.description
Refleksyjny poradnik dla rodziców i rodzin dzieci transpłciowych jest dokładnie tym, co zapowiada tytuł. Jest przeznaczony dla rodziców i rodzin, którym często przewraca się świat, kiedy dowiadują się, że ich dziecko kwestionuje nadaną mu przy urodzeniu płeć.

# data[].attributes.headline
Mów o mnie ono. Dlaczego współczesne dzieci szukają swojej płci

# data[].attributes.subject
Mów o mnie ono. Dlaczego współczesne dzieci szukają swojej płci

# data[].attributes.body
https://l.facebook.com/l.php?u=https%3A%2F%2Fwww.empik.com%2Fmow-o-mnie-ono-skrzydlowska-kalukin-katarzyna-sokolinska-joanna%2Cp1322763518%2Cksiazka-p%3Ffbclid%3DIwAR2HqGfyjU30xuHmntLRObIpAZRw9O6iEmbo8uMelM2-3RVa6hA1Xm2QXbM&h=AT26zM5Suxa5OjWvTrLke5nq6ReRy_E1R7gTojkqDTAX9IY_Fo7C_5Ui11Fo2oyJaPgS6B_0MepJ303WukNJdh5P5RcIJZq0yzdHhf1rpcAEeR7qqXkEWPpEpSSmckHVh_4LuQ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Czy nasze dzieci robią nową rewolucję seksualną?

Nastolatki - czy to w Londynie, Utrechcie, Warszawie, czy Jeleniej Górze - odrzucają binarny podział na płeć i przypisaną jej seksualność. Dostrzegają więcej możliwości, niż widzieli ich rodzice. Lawinowo wzrasta liczba młodych transpłciowych osób (w Wielkiej Brytanii o kilkaset procent w ciągu ostatnich dziesięciu lat). Rodzice wychowywali córkę, a ona jest chłopcem. Albo odwrotnie. Lub jest osobą niebinarną: ani w pełni chłopcem, ani w pełni dziewczynką. Może też być czasem chłopcem, czasem dziewczynką albo w ogóle osobą bez płci.

Nie każde z tych dzieci dąży do korekty płci, większość chce tylko móc wyrażać siebie - używając innego imienia, innych ciuchów, innych zaimków czy rodzajników. Ale tutaj dochodzi jeszcze uczuciowość i seksualność: bycie osobą homo-, hetero-, bi-, pan- lub aseksualną, panromantyczną, aromantyczną. Queerowe są zarówno nastolatki transpłciowe, jak i te identyfikujące się ze swoją płcią metrykalną. Co się zmieniło w Europie i obu Amerykach w dużych i małych miastach? Czy może tak było zawsze, ale dopiero w XXI wieku staliśmy się na tyle otwarci, by głośno o tym mówić? Razem z autorkami zastanawiają się nad tym transpłciowe nastolatki, ich rodzice i specjaliści.
Powyższy opis pochodzi od wydawcy.

# data[].attributes.attachment_link.description
Czy nasze dzieci robią nową rewolucję seksualną? Nastolatki - czy to w Londynie, Utrechcie, Warszawie, czy Jeleniej Górze - odrzucają binarny podział na płeć i przypisaną jej seksualność. Dostrzegają więcej możliwości, niż widzieli ich rodzice. Lawinowo wzrasta liczba młodych transpłciowych osób (w Wielkiej Brytanii o kilkaset procent w ciągu ostatnich dziesięciu lat).

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
sześciolatek wychowanie dziecko nastolatek rozwój psychologia rozwojowa szkoła

# data[].attributes.attachment_link.title
Niezbędnik Dobrego Nauczyciela - skrzynki z narzędziami

# data[].attributes.attachment_link.description
Poradnik wiedzy o dziecku i nastolatku. Broszury, plakaty naukowe i inne materiały wspomagające wychowywanie i nauczanie dzieci i młodzieży na poszczególnych etapach rozwoju

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Co trzecia osoba w wieku 15-19 lat silnie odczuwa lęk przed odłączeniem od sieci (FOMO), a nie doświadcza go jedynie 6% z nich - to wnioski zawarte w raporcie z czwartej edycji badania „FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem", w którym uczestniczyli naukowcy z Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii oraz Wydziału Psychologii UW.

Według najnowszego raportu dotyczącego zjawiska FOMO, nastolatki wciąż są grupą najbardziej narażoną na lęk przed odłączeniem od sieci, informacji oraz zdarzeń w mediach społecznościowych.

Raport jest efektem kolejnej edycji badań „FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem", zrealizowanych na reprezentatywnej grupie polskich internautów (powyżej 15 lat) przez badaczy z Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii UW, Wydziału Psychologii UW, Panelu Badawczego Ariadna oraz Naukowej i Akademickiej Sieci Komputerowej PIB.

- O ile w poprzedniej edycji skupiliśmy się na wątkach pandemicznych, o tyle w tej wracamy do świata cyfrowego. Sporo uwagi poświęcamy nie tylko wykorzystywaniu smartfonów w różnych dziedzinach życia („smartfonizacja"), ale także innym zjawiskom, które bardzo mocno wpisały się w kolejny, niezwykle trudny, rok 2022 - mówi inicjatorka i koordynatorka projektu, prof. Anna Jupowicz-Ginalska z Wydziału Dziennikarstwa, Informacji i Bibliologii UW.

O FOMO w najnowszym raporcie

Tegoroczny raport koncentruje się na FOMO w kontekście stresu, przeciążenia informacją, ale również na umiejętności korzystania z nowych mediów. Poza porównaniem teoretycznego ujęcia zjawiska w literaturze naukowej przed, w trakcie i po pandemii, opracowanie prezentuje zmiany w skali: występowania lęku przed odłączeniem, powiązań z uzależnieniem od telefonów i zaangażowaniem w media społecznościowe. Raport kończą rekomendacje pomocne w utrzymywaniu higieny cyfrowej.

- Ze względu na przeciążenie nadmiarem informacji płynących z sieci, łatwo wpadamy w pułapkę przymusu bycia stale online, bieżącego śledzenia wiadomości i natychmiastowego reagowania na każde powiadomienie. Wyniki tegorocznych badań „FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem" wskazują, że wszyscy wciąż mamy jeszcze wiele do zrobienia. Zachęcam do stawiania małych kroków, które pomogą odłączyć się od Internetu, wdrażania domowych zasad korzystania z sieci i urządzeń mobilnych, abyśmy w miejsce FOMO zaczęli odczuwać JOMO (ang. Joy of Missing Out), a więc radość z bycia poza zasięgiem - mówi Wojciech Pawlak, dyrektor NASK Państwowego Instytutu Badawczego.

Wybrane wnioski z badania „FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem":

17% badanych doświadcza wysokiego poziomu FOMO - podobnie jak w 2021 r., kiedy najsilniej „sfomowanych" było 16%. Wzrósł za to nieznacznie odsetek osób o niskim poziomie lęku przed odłączeniem - co piąty badany nie odczuwa FOMO.

FOMO równie często odczuwają kobiety, jak i mężczyźni - w poprzednich edycjach badania wśród wysoko „sfomowanych" przeważali mężczyźni.

Osoby silnie „sfomowane" częściej podejmują ryzykowne zachowania związane z używaniem smartfonów w sytuacjach temu niesprzyjających, np. korzystając z internetu podczas prowadzenia samochodu czy przechodzenia przez ulicę.

Wśród badanych z wysokim FOMO poziom stresu jest prawie trzykrotnie wyższy niż w grupie ogólnej - więcej niż co trzeci badany z wysokim FOMO był silnie zestresowany (34% vs. 13%).

45% osób z wysokim FOMO czuje przeciążenie napływającymi informacjami, a jedynie 3% nie ma problemu z zarządzaniem nimi. Jedynie 5% osób nisko „sfomowanych" zauważa u siebie przebodźcowanie nadmiarem informacji.

Od użytkowania telefonu najsilniej uzależnione są osoby najmłodsze (22% badanych w wieku 15-19 lat) oraz młodzi dorośli (18%). Skala tego zjawiska najrzadziej występuje u najstarszych respondentów (najniższy wskaźnik odnotowano w grupie osób powyżej 65. roku życia).

32% „fomersów" zaczyna dzień od sprawdzania mediów społecznościowych, 44% z nich robi tak przed zaśnięciem. Co czwarty przegląda portale społecznościowe podczas posiłków (25%).

64% osób wysoko „sfomowanych" próbuje utrzymywać zdrowe nawyki korzystania z technologii, głównie poprzez własny rozwój poza siecią (55%), dbanie o relacje międzyludzkie (50%) oraz kontrolowanie czasu spędzanego online (40%).

Raport z badania FOMO 2022 można znaleźć na stronie projektu: https://fomo.wdib.uw.edu.pl.

# data[].attributes.attachment_link.title
FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem

# data[].attributes.attachment_link.description
Co trzecia osoba w wieku 15-19 lat silnie odczuwa lęk przed odłączeniem od sieci (FOMO), a nie doświadcza go jedynie 6% z nich - to wnioski zawarte w raporcie z czwartej edycji badania „FOMO 2022. Polacy a lęk przed odłączeniem", w którym uczestniczyli naukowcy z Wydziału Dziennikarstwa, Informacji

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kampania

Kampania „Mama, tata, tablet" prowadzona przez Fundację Dzieci Niczyje powstała z myślą o rodzicach dzieci w wieku od 0 do 6 lat. Akcja przestrzega przed zbyt wczesnym i niekontrolowanym udostępnianiem dzieciom urządzeń elektronicznych, jak tablety czy smartfony. Autorzy kampanii wskazują jednocześnie kiedy i jak udostępniać media elektroniczne z pożytkiem dla rozwoju najmłodszych.

# data[].attributes.attachment_link.description
Kampania „Mama, tata, tablet" prowadzona przez Fundację Dzieci Niczyje powstała z myślą o rodzicach dzieci w wieku od 0 do 6 lat. Akcja przestrzega przed zbyt wczesnym i niekontrolowanym udostępnianiem dzieciom urządzeń elektronicznych, jak tablety czy smartfony. Autorzy kampanii wskazują jednocześnie kiedy i jak udostępniać media elektroniczne z pożytkiem dla rozwoju najmłodszych.