# data[].attributes.attachment_link.title
Documento A4 Gráfico de Proceso Seis Pasos Sencillo Infográfico Multicolor

# data[].attributes.headline
Docentes de infantil: luthiers do futuro

# data[].attributes.subject
Docentes de infantil: luthiers do futuro

# data[].attributes.body
Para poder ser mestra e mestre unha das características que debemos de ter é a bondade. É moi importante no noso día a día, pero ademais tamén hai que levala dentro do ámbito escolar.

As nenas e os nenos teñen como referencia ós seus pais ou as súas persoas máis achegadas e coas que pasan máis tempo, e aí entramos nós. Pasan ao redor dunhas 6 horas de luns a venres na escola, unhas 30 horas a semana. Ese é o tempo que pasamos con eles e con elas, polo que temos que medir cada palabra que dicimos, cada xesto que facemos, como tratamos ás persoas... Todo o que digamos e fagamos van a estar pendentes de nós uns nenos e nenas pequenos/as que están nunha etapa na que se fixan en todo e copian as demais persoas.

Polo que é o noso deber xa non so como persoa dentro do ámbito social, senón como profesora de todos eses pequenos/as inculcar unha educación adecuada para poder ser uns referentes cuns valores os máis sans posibles.

# data[].attributes.body
A palabra é, sen dúbida, un dos maiores legados que posuímos como seres humanos. A través dela, transmitimos pensamentos, emocións, coñecementos e cultura de xeración en xeración. As cancións que nos cantan de pequenos, especialmente as cancións de berce, non son só melodías, senón vehículos de amor, coidado e pertenza que quedan gravados na nosa memoria e nos acompañan toda a vida. Estas cancións crean un vínculo afectivo profundo e permanente entre pais e fillos, unha forma de palabra que, aínda que ás veces non comprendamos de todo cando somos bebés, fainos sentir seguros e queridos.

No contexto moderno, a palabra tamén atopou novos camiños para expandirse a través das redes sociais e das plataformas dixitais. Agora, podemos expresarnos sen limitacións de tempo e espazo, comunicándonos con persoas de todo o mundo. Porén, nas redes sociais podemos compartir ideas, emocións e experiencias, pero a comunicación cara a cara ten unha riqueza particular que vai máis aló das palabras. Os xestos, o ton de voz, o contacto visual, todos estes elementos engaden capas de significado que dificilmente se reproducen nos medios dixitais. Aínda así, a palabra segue a ser a ponte principal para conectar mentes e corazóns, e nun mundo dixitalizado, é máis importante ca nunca empregala con coidado, empatía e sinceridade.

A palabra, sexa falada, cantada ou escrita, é o fío invisible que tece as nosas relacións humanas, tanto no cotián coma nas plataformas virtuais, e segue a ser un dos bens máis valiosos e poderosos que herdamos e transmitimos.

# data[].attributes.body
Antes, en cada casa cantábanse unhas cantigas, e parécenos algo moi bonito como os/as fillos/as continúan cantando as cancións que cantaban os seus pais e nais, de esta forma mantendo a tradición. Tamén nos parece destacable o feito de que moita xente do pobo se reunía nestes seráns, tendo en conta que eran unhas poucas mulleres as que comezaban a cantar, e deste xeito, as persoas da contorna escoitábanas e uníanse a esta reunión.

É un gran alivio ver que na actualidade seguen valorándose os bailes tradicionais e estas costumes que comezaron tantos anos atrás. Supón un gran avance que a figura da muller no baile se vexa de forma profesional e non como algo sexual e mal visto, pois como se di no vídeo so podían bailar coa persoa coa que acudían ao serán, senón interpretábase coma que estaban ligando cos outros homes cos que querían bailar.

A partir dos anos 90 comezaron a crearse novas institucións apoiando e seguindo con estas tradicións por toda Galicia, nos nosos pobos contamos con varias como a AC Rosalía de Castro de Padrón, a cal cumpre 40 anos este 2025.

# data[].attributes.body
Os nenos e nenas de infantil e primaria teñen unha sorte especial, porque están descubrindo o mundo dun xeito único, e cada día aprenden cousas novas que os fan diferentes dos animais. Os animais son incribles, pero non poden facer cousas como nós: non cociñan a comida, non escriben libros nin contan historias. Nós, en cambio, temos unha ferramenta moi especial: a imaxinación.

A imaxinación é como unha sala de xogos chea de cores e formas, onde todo pode ser posible. Grazas a ela, non só falamos do que vemos ao noso redor, senón que tamén podemos falar do pasado, do futuro, ou mesmo de cousas que non existen en realidade. Por exemplo, se alguén di a palabra "dragón", aínda que nunca vimos un, cada un de nós é capaz de imaxinalo na súa cabeza, voando alto e botando lume.

A imaxinación permítenos contar contos, compartir soños e aventuras. E, desde hai moitos anos, foron sobre todo as mulleres as que, con moito cariño, mantiveron viva esta capacidade de contar historias. Elas contaban contos nas casas e nas aldeas, enchendo o aire de maxia e ensinando leccións de vida aos que as escoitaban.

Así que, cando usamos a nosa imaxinación e compartimos as nosas palabras, estamos construíndo pontes invisibles que nos unen aos demais, para aprender xuntos, rirnos, e viaxar conxuntamente a eses mundos de fantasía que só existen na nosa mente. A imaxinación é unha porta aberta, e todos temos o poder de cruzala.

# data[].attributes.headline
"Burbullas de calma serena", de Andrea Maceiras

# data[].attributes.subject
"Burbullas de calma serena", de Andrea Maceiras

# data[].attributes.body
É unha obra moi relevante para o público infantil. A novela aborda o tema fundamental da gestión das emocións na educación emocional infantil. A idea de traballar con emocións como a tristeza, ansiedad ou a rabia a través de metáforas visuais como as "burbullas" resulta moi acertada e creativa, especialmente para nenos/as que están a desenvolver a súa capacidade de identificar e expresar sentimentos.

A historia parece mesturar elementos de humor e fantasía, o que a fai atractiva para lectores novos, ao tempo que fai que a aprendizaxe sexa divertida.

A obra ten o potencial de ser unha ferramenta complementaria nas aulas ou na casa, axudando a docentes e familias a introducir conceptos de intelixencia emocional dunha forma lúdica. A énfase na importancia de todas as emocións, e non só as consideradas "positivas", é especialmente relevante nun contexto social que ás veces fomenta a negación de sentimentos como a tristeza ou a frustración.

É unha proposta excelente para nenos/as que están a aprender a comprender as súas emocións e como xestionalas. A presenza dunha narrativa accesible combinada cun propósito educativo fai deste libro unha boa recomendación tanto para a lectura individual como para o traballo en grupo nas escolas. Ademais, o feito de que estea escrito en galego engade un compoñente de preservación e promoción lingüística, o que é unha gran contribución cultural.

Atoparás nel unha ferramenta valiosa para explorar o mundo emocional dende unha óptica entretida e enriquecedora.

# data[].attributes.body
Gramática da fantasía non é unicamente un libro, se non que é unha experiencia que revela algo profundo: a sensación de liberdade creativa. A historia fai que sintamos que a imaxinación non se trata dun xogo infantil na súa exclusividade, tamén se trata dunha poderosa ferramenta para darlle forma ao mundo.

As persoas que realicen a lectura sentirán un crecemento da confianza que terán en eles mismos coma persoas creadoras. Incluso a xente que sinte que non ten imaxinación para inventar historias, xogar coas palabras ou crear mundo. Tamén xorde unha certa nostalxia, xa que volven á mente momentos da infancia nos que todo parecía posible.

En definitiva, esta obra é unha reivindicación da imaxinación como motor educativo, social e humano. O autor busca formar a persoas que sexan libres, capaces de pensar por si mesmas e de ver o mundo con outros ollos.

# data[].attributes.attachment_link.title
Documento A4 Cartel Actividades Infantiles Ilustrado Papel Rasgado Colorido

# data[].attributes.body
Son unha casa que flota

pero non teño camiños

vou polo mar

pero non teño pés nin espiños.

# data[].attributes.body
Levoche ás costas,
sen dicirche cara onde vou.
Comezo sendo tranquilo,
pero ao final son veloz.
Que son?

# data[].attributes.body
Vivo nas alturas,
brillo co sol,
e cando chega o vento,
bailo con decisión.
Que son?

# data[].attributes.body
Son unha capa

pero non voadora,

Protéxote das manchas

e non son lavadora

# data[].attributes.body
Non deixan de camiñar

E pódense afiar

Moito dano poden causar

Se non as sabes empregar.

# data[].attributes.body
Se este video queres ver

neste enlace deverás premer.

https://youtu.be/gWMgko2oyuQ

(Só che deixará velo se a conta do correo da UDC que nos temos a tes asociada a unha conta de Youtube, espero que non teñas problemas á hora de abrilo)