# data[].attributes.body
Προσπαθώντας να  αναλύσουμε την πόλη της Φλώρινας καταλήξαμε στην εξερεύνηση των ερειπωμένων και απομονωμένων από την ανθρώπινη ύπαρξη στοιχείων της, τα εγκαταλελειμμένα κτήρια που κάποτε κατοικούνταν κανονικά. Αυτά τα ερείπια είναι άφθονα στην πόλη, εμείς καταλήξαμε να συνδεόμαστε παραπάνω με δύο συγκεκριμένα. Επηρεασμένες από την μικρού μήκους ταινία «The perfect human» του Jørgen Leth, αποφασίσαμε να αναδείξουμε πράξεις ρουτίνας που αφορούν το ανθρώπινο σώμα και πως αυτό μεταβάλλεται κατά την διάρκεια των πράξεων. Σκοπός μας ήταν να τα αναβιώσουμε στην παροντική τους έκδοση μέσω δράσεων και προσωρινής "κατοίκησης" σε αυτά και τους γύρω χώρους τους. Θέλαμε βιωματικά να καταλήξουμε στα δικά μας συμπεράσματα για την μορφή τους στο οικοσύστημα της Φλώρινας και κατά πόσο μπορεί να ταυτιστεί με εμάς.

Φαινομενικά ο προσωπικός χώρος είναι το σπίτι που κατοικούμε. Ωστόσο, στην πραγματικότητα είναι οποιοσδήποτε τόπος στον οποίο επενδύουμε είτε σωματικά είτε πνευματικά, αφήνοντάς πίσω τα ίχνη μας. Η Φλώρινα  είναι πόλη αλλά δεν έχει τον χαρακτηριστικό δυναμικά μεταβαλλόμμενο ρυθμό που κάποιος απο μια μεγαλούπολη εχει συνηθίσει. Οι άνθρωποι και οι σχέσεις που δημιουργούν μεταξύ τους εδώ έχουν άλλους ρυθμούς πιο αργούς αλλά κάποιες φορές και πιο άμεσους. Μια πόλη που τα ερείπια αντικατοπτρίζουν την κοινωνία που δρα μέσα σε αυτήν. Τα νεοκλασσικά και όλων των  εποχών σπίτια που είναι ερειπωμένα και στέκονται μέσα σε αυτόν τον τόπο πολύ χαρακτηριστικά, ενώ είναι ξένα χρονικά δεν είναι ανοίκεια, ενσωματώνονται και ακολουθούν τις μεταβολές της κοινωνίας. Δεν μένουν στατικά στην περίοδο που δημιουργήθηκαν, μπορεί αυτό να γίνει μέσω της φθοράς αλλά και του αντίκτυπου της φύσης πάνω τους. Όλες αυτές οι μεταβολές καταλήγουν να τα εντάσουν περισσότερο στην καθημερινότητα του τόπου, γίνονται ένα με το βίωμα και την κοινωνική σφαίρα. Είναι ένα παράδοξο εφόσον ο τόπος κανονικά είναι το σημείο εκδήλωσης της κατοίκησης του ανθρώπου και του καθημερινού, αλλά μέσω της ενσωμάτωσης μπορεί να οικειοποιηθεί οποιοδήποτε μέρος. Έτσι και στα ερείπια που σε συνδυασμό με την οργιώδη φύση κατακλύζουν την Φλώρινα, μέσω της αλληλεπίδρασης μαζί τους μετατρέπονται ασυνείδητα σε προσωπικούς χώρους.

Στην διαδικασία ενεργοποίησης του  ερειπίου γίνεται αντιληπτό πως υπάρχουν άπειροι κόσμοι που λειτουργούν παράλληλα με τον δικό μας. Καταλήξαμε να ενταχθούμε  σε έναν νέο στις εμπειρίες μας χωροχρόνο, αφήνοντας πίσω το οικείο, καθώς οι πρώην κάτοικοι του εγκατέλειψαν σε αυτό σημαντικά προσωπικά αντικείμενα που καθορίζουν την κοινωνική τους ταυτότητα. Λειτουργώντας μέσα στο ερείπιο, τα φυσικά στοιχεία διευκόλυναν τη κίνηση μας σε αυτό δημιουργώντας προσβάσιμα περάσματα και περισσότερες δυνατότητες στο χώρο. Η παγιότητα της φύσης ενεργά και δυναμικά συγκροτεί και οικοδομεί πλέον την πόλη. Τα ανθρώπινα κατασκευάσματα και κατ’ επέκταση και ο ίδιος ο άνθρωπος κρύβονται μέσα στο φυσικό χάος. Αυτή η αντίληψη της μικροσκοπικής παρουσίας έντεινε την αίσθηση της απελευθέρωσης από τα κοινωνικά δεσμά.

# data[].attributes.body
Αθηνά Αλεξίου

Μαρία Διονυσιάδου

Νικολέτα Παρθένα Γενετίδου

Χρύσα Σαλέπη

# data[].attributes.headline
Επηρεασμένες από την μ

# data[].attributes.body
Επηρεασμένες από την μικρού μήκους ταινία «The perfect human» του Jørgen Leth, αποφασίσαμε να αναδείξουμε πράξεις ρουτίνας που αφορούν το ανθρώπινο σώμα και πως αυτό μεταβάλλεται κατά την διάρκεια των πράξεων. Συνδετικό κρίκο στον παραλληλισμό με τη συγκεκριμένη ταινία αποτελεί η απουσία του χώρου, καθώς η ταινία διαδραματίζεται σε λευκό φόντο. Έτσι, λοιπόν, και στα ερείπια απουσιάζει η ολοκληρωμένη μορφή του χώρου, δημιουργώντας κενά ( λευκές τρύπες) δίνοντας έναν απρόσωπο χαρακτήρα στο περιβάλλον εκτός των εναπομεινάντων τειχών.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jørgen Leth  - The Perfect Human, 1967 - Jorgen Leth - Det perfekte menneske

# data[].attributes.body
Αυτή η πόλη στην άκρη της Ελλάδας πέρα κοντά σύνορα με κάνει να αισθάνομαι σαν παρατηρητής ενός κόσμου που αλλάζει βιαστικά ενώ εκείνη επιμένει να αλλάζει αργά.Μια αίσθηση σαν να βρίσκεσαι σε άλλη χώρα, σε άλλον πλανήτη, σε άλλη διάσταση. Είναι τρελό το πόσο τελικά επηρεάζει η φύση τον άνθρωπο. Ίσως ο κόσμος πέρα από μας είναι το μέρος που δεν μας πολεμά να το κατακτήσουμε αλλά μας ηρεμεί και μας δίνει χώρο να δούμε ποιοι πραγματικά είμαστε και ίσως το μέρος που είχαμε υποτιμήσει είναι τελικά αυτό που άνοιξε την αγκαλιά και μας δέχτηκε.

# data[].attributes.body
Το πώς βλέπεις τον τόπο σου και τα συναισθήματα που έχεις σε αυτόν πηγάζουν αρκετά από τον τρόπο που τον κατοικείς. Προσωπικά εκμεταλλεύομαι σίγουρα αυτά που μου παρέχει ο τόπος μου αλλά ακόμα και να μην έχει αυτά που θέλω θα βρω τρόπο να τα κάνω. Στην Φλώρινα βλέπω τα βουνά από το σπίτι μου αλλά και το σπίτι μου από τα βουνά. Τέλειες ευκαιρίες για πεζοπορία στα χιόνια ή το πράσινο. Παίρνω αυτή την απίστευτη ηρεμία που μου προσφέρει η φύση του τόπου μου. Παίρνω πολλές εμπνεύσεις για να δημιουργήσω κάτι σε τέχνη. Χορεύω όπου βρω. Μπορεί στην μέση του δρόμου, μπορεί πάνω σε ένα δέντρο στο δάσος, ακόμα και σε εγκαταλελειμμένα σπίτια. Σε κάθε σημείο - δρόμο του τόπου μου, δίπλα από ένα ολοκαίνουργιο μοντέρνο σπίτι θα δεις ένα παλιό εγκαταλελειμμένο σπίτι. Προφανώς δεν θα χάσω την ευκαιρία για να το εξερευνήσω. Μία βόλτα το βράδυ θα με οδηγήσει σε ένα πανέμορφο παραδοσιακό ταβερνάκι-τσιπουράδικο και εκεί θα βγει όλη η κούραση και το άγχος της ημέρας.