# data[].attributes.headline
Σύντομα βιογραφικά στοιχεία

# data[].attributes.subject
Σύντομα βιογραφικά στοιχεία

# data[].attributes.body
Ο Αντόν Πάβλοβιτς Τσέχωφ γεννήθηκε στις 29 Ιανουαρίου 1860 στο Ταγκανρόγκ της Ρωσίας. Σπούδασε ιατρική στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας και εργάστηκε ως γιατρός, ενώ παράλληλα άρχισε να γράφει διηγήματα για περιοδικά, κυρίως για να βοηθήσει οικονομικά την οικογένειά του.

Με τον καιρό εξελίχθηκε σε έναν από τους σημαντικότερους συγγραφείς της παγκόσμιας λογοτεχνίας και θεωρείται πρωτοπόρος στο σύγχρονο διήγημα και στο ρεαλιστικό θέατρο. Έγραψε εκατοντάδες διηγήματα και γνωστά θεατρικά έργα, όπως «Ο Γλάρος», «Θείος Βάνιας», «Τρεις Αδελφές» και «Ο Βυσσινόκηπος».

Το έργο του χαρακτηρίζεται από απλότητα, ρεαλισμό και βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας. Ο Τσέχωφ πέθανε στις 15 Ιουλίου 1904 στη Γερμανία από φυματίωση, σε ηλικία 44 ετών.

# data[].attributes.headline
Οι ήρωες του Τσέχωφ

# data[].attributes.subject
Οι ήρωες του Τσέχωφ

# data[].attributes.body
Ο Τσέχωφ είναι γνωστός τόσο για την αδράνεια των χαρακτήρων του, όσο και για την άρτια χρήση των συμβολισμών, που διακρίνονται σε κάθε έργο του. Ποτέ δεν επέλεγε αερολογίες για να γεμίσει τις σελίδες του. Ό, τι αναφέρει στα έργα του είναι σοφό και αποτελεί ηθική καθοδήγηση για τους αναγνώστες που θα καταφέρουν να διακρίνουν το νόημα των λέξεων του.Σατίριζε με το έργο του όσες παθογένειες έβλεπε στην κοινωνία της Ρωσίας και κυρίως στο στόχαστρό του έμπαινε η αστική τάξη, με την στασιμότητα και την αδράνειά της. Πλοκές που εκτυλίσσονται σε μεγαλοαστικά σπίτια, με ήρωες σχεδόν ανύπαρκτους, ουδέτερους χαρακτήρες που συνομιλούν μεταξύ τους, αλλά μέχρι εκεί φτάνει η δράση τους.

# data[].attributes.headline
Φράσεις του Τσέχωφ

# data[].attributes.subject
Φράσεις του Τσέχωφ

# data[].attributes.body
«Η γνώση δεν έχει αξία αν δεν χρησιμοποιείται για καλό.»

«Ο άνθρωπος γίνεται καλύτερος όταν του δείχνεις πώς είναι πραγματικά.»

«Η συντομία είναι η αδελφή του ταλέντου.»

«Δεν υπάρχει τίποτα πιο τρομακτικό, πιο προσβλητικό και πιο θλιβερό από τη χυδαιότητα.»

«Οι άνθρωποι δεν ακούν ο ένας τον άλλον.»

«Η δουλειά πρέπει να είναι δημιουργική· αλλιώς δεν αξίζει.»

«Όταν ένας άνθρωπος καταλαβαίνει την αλήθεια, γίνεται ελεύθερος.»

«Στον άνθρωπο πρέπει να είναι όλα όμορφα: το πρόσωπο, τα ρούχα, η ψυχή και οι σκέψεις.»

# data[].attributes.headline
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.subject
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.body
Το 1890, ήδη καταβεβλημένος από τη φυματίωση, ο Τσέχοφ ταξιδεύει στη Σαχαλίνη, στο νησί-κάτεργο της τσαρικής Ρωσίας, αποφασισμένος να δει από κοντά και να καταγράψει τα όσα γίνονταν εκεί, να πιάσει το νήμα της ζωής του καταδίκου από εκεί που το άφηνε μια ολόκληρη κοινωνία βυθισμένη στην αδιαφορία. Στη Σαχαλίνη μένει τρεις μήνες και επισκέπτεται σχεδόν όλους τους κρατουμένους, όλες τις υπηρεσίες και τις φυλακές. Τις οδυνηρές εμπειρίες του απ' αυτό το κολαστήριο τις μεταπλάθει σε μια συγκλονιστική αφήγηση, στην οποία οι καρποί της προσωπικής έρευνας διαπλέκονται με μια πληθώρα άλλων πηγών - διηγήσεις, αρχειακό υλικό, επιστημονικές μελέτες κ.ά.) [...]Σε κάθε περίπτωση, και πέρα από κάθε ειδολογικό δείκτη, το έργο αυτό είναι μια πραγματεία για τον άνθρωπο που υποφέρει, που συντρίβεται κάτω από τον ζυγό μιας κοινωνίας που δεν νοιάζεται γι' αυτόν. Μια θαρραλέα καταγγελία της βαρβαρότητας του σωφρονιστικού συστήματος της εποχής, χωρίς κορόνες και ακατάσχετους λυρισμούς, σε ύφος λιτό και τόνους χαμηλούς, με την τραγικότητα και την ωμότητα να εναλλάσσονται με τη γλαφυρότητα, ακόμα και το χιούμορ. Ένα έργο πραγματικό μνημείο ανθρωπισμού. (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)

# data[].attributes.headline
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.subject
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.body
Αν και αφοσιωμένος στο έργο του συγγραφέας, ο Τσέχωφ δεν εγκατέλειψε ποτέ την ιατρική.

Συχνά θεράπευε φτωχούς αγρότες δωρεάν.

Κατά τη διάρκεια επιδημιών εργαζόταν ασταμάτητα.

Έφτιαξε σχολεία και βιβλιοθήκες σε χωριά.

# data[].attributes.headline
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.subject
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.body
Όταν ήταν νέος, η οικογένειά του είχε οικονομικά προβλήματα.
Άρχισε να γράφει χιουμοριστικά διηγήματα για περιοδικά για να βοηθήσει οικονομικά. Σταδιακά όμως εξελίχθηκε σε μεγάλο λογοτέχνη.

# data[].attributes.headline
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.subject
Ξέρατε ότι...

# data[].attributes.body
Το έργο του Τσέχωφ επηρέασε συγγραφείς όπως Κάφκα, Χέμινγουεϊ και Ρέιμοντ Κάρβερ.

# data[].attributes.headline
Γνωστά διηγήματα του Τσέχωφ

# data[].attributes.subject
Γνωστά διηγήματα του Τσέχωφ

# data[].attributes.body
Ο Τσέχωφ έγραψε εκατοντάδες διηγήματα. Μερικά από τα πιο γνωστά είναι:

Η Κυρία με το Σκυλάκι

Ο Βάνκας

Το Στοίχημα

Ο Χοντρός και ο Λιγνός

Τα διηγήματά του ξεχωρίζουν για τον ρεαλισμό, την απλότητα και τη βαθιά κατανόηση της ανθρώπινης ψυχολογίας.

Μπορείτε να βρείτε και άλλα διηγήματα του Τσέχωφ;

# data[].attributes.headline
Γιατί είναι σημαντικό το έργο του Τσέχωφ;

# data[].attributes.subject
Γιατί είναι σημαντικό το έργο του Τσέχωφ;

# data[].attributes.body
Επηρέασε σημαντικά την εξέλιξη του σύγχρονου διηγήματος και του θεάτρου.

Παρουσίασε την καθημερινή ζωή των ανθρώπων με ρεαλισμό.

Δημιούργησε χαρακτήρες με βαθιά ψυχολογική ανάλυση και ανθρώπινα συναισθήματα.

Στα έργα του η δράση δεν βασίζεται σε μεγάλα γεγονότα αλλά σε μικρές στιγμές και εσωτερικές συγκρούσεις.

Χρησιμοποίησε έναν ιδιαίτερο τρόπο γραφής όπου πολλά πράγματα υπονοούνται αντί να λέγονται άμεσα.

Θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους του ρεαλισμού στη λογοτεχνία.

# data[].attributes.attachment_caption
Από την παράσταση ο Βυσσινόκηπος (αρχές του 20ου αι.) . 

# data[].attributes.headline
Τα σημαντικότερα  θεατρικά έργα του Τσέχωφ 

# data[].attributes.subject
Τα σημαντικότερα  θεατρικά έργα του Τσέχωφ 

# data[].attributes.body
Ο Γλάρος (1896)

Θείος Βάνιας (1899)

Τρεις Αδελφές (1901)

Ο Βυσσινόκηπος (1904)

Τα έργα αυτά θεωρούνται από τα σημαντικότερα στην ιστορία του θεάτρου.

# data[].attributes.headline
Η αδιάλειπτη παρουσία του Τσέχωφ στις θεατρικές σκηνές 

# data[].attributes.subject
Η αδιάλειπτη παρουσία του Τσέχωφ στις θεατρικές σκηνές 

# data[].attributes.body
Κάθε χρόνο ανεβαίνουν διάφορες παραστάσεις έργων του Τσέχωφ, με διαφορετική κάθε φορά σκηνοθετική, σκηνογραφική και γενικότερα αισθητική προσέγγιση. Το γεγονός αυτό δείχνει τη διαχρονική αξία της δραματουργίας του Τσέχωφ.

# data[].attributes.headline
Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ

# data[].attributes.subject
Η ΕΠΟΧΗ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ

# data[].attributes.body
Ο Αντόν Τσέχωφ έζησε στη Ρωσία του τέλους του 19ου αιώνα, σε μια εποχή μεγάλων αλλαγών αλλά και έντονων αντιθέσεων. Η χώρα βρισκόταν ακόμη υπό την εξουσία του τσάρου και κυβερνιόταν από ένα αυστηρό αυταρχικό καθεστώς. Οι πολιτικές ελευθερίες ήταν περιορισμένες και πολλοί άνθρωποι ζούσαν με φόβο απέναντι στην εξουσία, ενώ παράλληλα άρχιζαν να εμφανίζονται ιδέες για κοινωνικές μεταρρυθμίσεις και αλλαγές.

Η καθημερινή ζωή των ανθρώπων διέφερε πολύ ανάλογα με την κοινωνική τάξη. Στις μεγάλες πόλεις, όπως η Μόσχα και η Αγία Πετρούπολη, υπήρχαν θέατρα, λογοτεχνικά σαλόνια και έντονη πνευματική ζωή. Οι μορφωμένοι άνθρωποι διάβαζαν λογοτεχνία, συζητούσαν για τέχνη και πολιτική και παρακολουθούσαν θεατρικές παραστάσεις.

Οι κοινωνικές συνήθειες της εποχής περιλάμβαναν συγκεντρώσεις σε σπίτια, συζητήσεις γύρω από το τσάι, μουσική και λογοτεχνία. Οι οικογένειες της μεσαίας και ανώτερης τάξης έδιναν μεγάλη σημασία στην παιδεία, ενώ τα θέατρα και τα περιοδικά αποτελούσαν σημαντικά μέσα πολιτιστικής έκφρασης.

Αντίθετα, στην ύπαιθρο οι περισσότεροι αγρότες ζούσαν απλά και δύσκολα, δουλεύοντας ασταμάτητα στη γη και αντιμετωπίζοντας φτώχεια και περιορισμένες ευκαιρίες.

Παρά τη ζωντανή πνευματική δραστηριότητα το μορφωτικό επίπεδο του γενικού πληθυσμού παρέμενε σχετικά χαμηλό, ιδιαίτερα στην επαρχία. Πολλοί άνθρωποι δεν είχαν πρόσβαση στην εκπαίδευση, γεγονός που δημιουργούσε μεγάλες κοινωνικές ανισότητες.

Μέσα σε αυτή την ατμόσφαιρα αντιθέσεων —ανάμεσα στην πρόοδο και στη στασιμότητα, στην ελπίδα και στην απογοήτευση— έγραψε ο Τσέχωφ τα έργα του. Οι ιστορίες του αποτυπώνουν με ευαισθησία τη ζωή των ανθρώπων της εποχής, τις μικρές χαρές, τις απογοητεύσεις και τα ανεκπλήρωτα όνειρά τους

# data[].attributes.headline
Εδώ θε βρείτε φωτογραφίες της Ρωσίας στα χρόνια του Τσέχωφ

# data[].attributes.subject
Εδώ θε βρείτε φωτογραφίες της Ρωσίας στα χρόνια του Τσέχωφ

# data[].attributes.attachment_link.title
Η ΡΩΣΙΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ

# data[].attributes.headline
Ένας αριθμός (δραματοποιημένο διήγημα)

# data[].attributes.subject
Ένας αριθμός (δραματοποιημένο διήγημα)

# data[].attributes.body
Το διήγημα "Ένας αριθμός" αποδεικνύει τη θεατρικότητα και καταδεικνύει τον ανθρωπιστικό και μαχητικό χαρακτήρα των έργων του Τσέχωφ.

# data[].attributes.attachment_link.title
Άντον Τσέχωφ: "Ένας αριθμός"

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα από παράσταση του έργου "Ο Βυσσινόκηπος"

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα από παράσταση του έργου "Ο Βυσσινόκηπος"

# data[].attributes.attachment_link.title
O ΒΥΣΣΙΝΟΚΗΠΟΣ

# data[].attributes.headline
ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ: Αφαιρώντας το περιττό

# data[].attributes.subject
ΤΟ ΟΠΛΟ ΤΟΥ ΤΣΕΧΩΦ: Αφαιρώντας το περιττό

# data[].attributes.body
Το «Όπλο του Τσέχωφ» είναι μια αφηγηματική αρχή στη λογοτεχνία και στο θέατρο που λέει ότι κάθε στοιχείο που εμφανίζεται σε μια ιστορία πρέπει να έχει κάποιον σκοπό.

Σύμφωνα με αυτή την ιδέα, αν σε μια σκηνή παρουσιαστεί ένα αντικείμενο ή μια πληροφορία που φαίνεται σημαντική, τότε αργότερα στην ιστορία πρέπει να παίξει κάποιο ρόλο. Ο ίδιος ο Τσέχωφ το διατύπωσε με το γνωστό παράδειγμα: "αν στην αρχή μιας ιστορίας υπάρχει ένα όπλο κρεμασμένο στον τοίχο, στο τέλος πρέπει να πυροβολήσει."

Η αρχή αυτή βοηθά τους συγγραφείς να αποφεύγουν περιττές λεπτομέρειες και να δημιουργούν πιο οργανωμένες και ουσιαστικές ιστορίες. Παράλληλα, δημιουργεί προσμονή στον αναγνώστη ή στον θεατή, γιατί κάθε στοιχείο μπορεί να αποδειχθεί σημαντικό για την εξέλιξη της πλοκής.

# data[].attributes.headline
Παρακάτω μπορείτε  να δείτε μια σύντομη παρουσίαση του λογοτεχνικού όρου "το όπλο του Τσέχωφ" και παραδείγματα εφαρμογής του

# data[].attributes.subject
Παρακάτω μπορείτε  να δείτε μια σύντομη παρουσίαση του λογοτεχνικού όρου "το όπλο του Τσέχωφ" και παραδείγματα εφαρμογής του

# data[].attributes.attachment_link.title
Chekhov’s Gun Explained in 60 Seconds #writingshorts #shorts #chekhov

# data[].attributes.headline
λογοτεχνικά έργα όπου εφαρμόζεται η αρχή του "όπλου του Τσέχωφ"

# data[].attributes.subject
λογοτεχνικά έργα όπου εφαρμόζεται η αρχή του "όπλου του Τσέχωφ"

# data[].attributes.body
1)«Ρωμαίος και Ιουλιέτα», Ουίλιαμ Σαίξπηρ
Στην αρχή του έργου παρουσιάζεται το δηλητήριο που μπορεί να προκαλέσει βαθύ ύπνο. Αργότερα αυτό το φίλτρο γίνεται το βασικό στοιχείο της τραγικής εξέλιξης της ιστορίας.

2)«Χάρι Πότερ και η Φιλοσοφική Λίθος», Τζ. Κ. Ρόουλινγκ
Το αντικείμενο που αναφέρεται από την αρχή, η Φιλοσοφική Λίθος, αποδεικνύεται το βασικό στοιχείο γύρω από το οποίο εξελίσσεται όλη η πλοκή.

3) «Το Μόνον της Ζωής του Ταξείδιον» , Γεώργιος Βιζυηνός
Από την αρχή γίνεται αναφορά στο όνειρο του ήρωα για ταξίδι. Η ιδέα αυτή καθορίζει την πορεία της αφήγησης και την τελική εξέλιξη της ιστορίας.

# data[].attributes.attachment_link.title
Ο «Θάλαμος αρ. 6» στο Θέατρο Οδού Κεφαλληνίας / 'Ward no. 6' at Kefallinias Theatre

# data[].attributes.headline
Δημήτρης Θεοδωρόπουλος  - Θοδωρής Μανιάτης 

# data[].attributes.subject
Δημήτρης Θεοδωρόπουλος  - Θοδωρής Μανιάτης 

# data[].attributes.body
Στο μικρό χωριό όπου όλοι γνωρίζονταν μεταξύ τους, ένας μοναχικός δάσκαλος περνούσε τα απογεύματά του παρατηρώντας τη βροχή από το παράθυρο του παλιού σχολείου και συλλογιζόταν πόσο γρήγορα αλλάζει η ζωή των ανθρώπων. Η μεγαλύτερη παρηγοριά του ήταν τα βιβλία του Αντόν Τσέχωφ, γιατί μέσα από τις ιστορίες του ένιωθε πως καταλάβαινε καλύτερα τη μοναξιά, τις σκέψεις και τα όνειρα των ανθρώπων. Συχνά διάβαζε στους μαθητές του μικρά αποσπάσματα από τα έργα του Τσέχωφ και τους εξηγούσε πως ο σπουδαίος αυτός συγγραφέας αγαπούσε να περιγράφει απλές στιγμές της καθημερινής ζωής με ευαισθησία και αλήθεια. Τα παιδιά άκουγαν με προσοχή και πολλές φορές συζητούσαν για τη σημασία της καλοσύνης, της φιλίας και της ελπίδας.

Ένα ανοιξιάτικο πρωινό, μια νεαρή κοπέλα χάρισε στον δάσκαλο ένα μικρό λουλούδι από τον κήπο της και του μίλησε με τόση ευγένεια, ώστε εκείνος ένιωσε ξανά χαρά μέσα του. Από εκείνη τη μέρα άρχισε να περπατά πιο συχνά στην πλατεία του χωριού, να συζητά με τους κατοίκους και να ακούει τις ιστορίες τους. Το σχολείο γέμισε γέλια, μουσικές και παιδικές φωνές, ενώ οι μαθητές παρατήρησαν πως ο δάσκαλος χαμογελούσε περισσότερο από ποτέ. Όταν ήρθε το καλοκαίρι, εκείνος κατάλαβε πως η αληθινή ευτυχία βρίσκεται στις μικρές στιγμές αγάπης και ανθρώπινης επαφής, όπως ακριβώς έδειχνε και ο Τσέχωφ μέσα από τα έργα του, τα οποία συνεχίζουν ακόμη και σήμερα να συγκινούν ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.

# data[].attributes.attachment_link.title
Θάλαμος Νο 6 Παράσταση

# data[].attributes.headline
Τι πιστεύετε ότι είναι ο Θάλαμος 6;

# data[].attributes.subject
Τι πιστεύετε ότι είναι ο Θάλαμος 6;

# data[].attributes.body
Geia

# data[].attributes.headline
Δοκιμάστε να γράψετε κι εσείς ένα μικροδιήγημα εφαρμόζοντας τον κανόνα του "όπλου του Τσέχωφ"

# data[].attributes.subject
Δοκιμάστε να γράψετε κι εσείς ένα μικροδιήγημα εφαρμόζοντας τον κανόνα του "όπλου του Τσέχωφ"

# data[].attributes.body
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ

Τετράδιο στη βροχή

Το πρωί η αγορά ήταν γεμάτη κόσμο. Στη γωνία ενός φούρνου στεκόταν ένα μικρό αγόρι και πουλούσε χαρτομάντιλα. Οι περισσότεροι περαστικοί περνούσαν βιαστικά χωρίς να το κοιτάζουν. Μερικοί του έδιναν ένα κέρμα χωρίς καν να σταματήσουν. Στο χέρι του κρατούσε ένα παλιό σχολικό τετράδιο, τσαλακωμένο, που το είχε βάλει στην τσέπη της ζακέτας του. Μια γυναίκα τον πρόσεξε για λίγο, είδε το τετράδιο, αλλά έστρεψε το βλέμμα της αλλού και συνέχισε τον δρόμο της.

Λίγη ώρα αργότερα άρχισε να βρέχει και ο κόσμος έτρεχε να προφυλαχτεί. Το αγόρι κάθισε κάτω από μια τέντα και άνοιξε το τετράδιο για να περάσει την ώρα του. Στην πρώτη σελίδα υπήρχαν ασκήσεις μαθηματικών και παιδικά γράμματα, μισοτελειωμένα. Προσπάθησε να λύσει μια άσκηση, αλλά τα δάχτυλά του ήταν παγωμένα και βρεγμένα από τη βροχή. Οι περαστικοί συνέχιζαν να περνούν δίπλα του βιαστικά, χωρίς να προσέχουν ότι εκεί, στη γωνία του δρόμου, ένα παιδί προσπαθούσε να θυμηθεί πώς είναι να είναι μαθητής.

# data[].attributes.headline
Εκεί που ανήκω πραγματικά ! ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ 

# data[].attributes.subject
Εκεί που ανήκω πραγματικά ! ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ 

# data[].attributes.body
Ο Δημήτρης και ο Αλέξανδρος ήταν οι καλύτεροι φίλοι και κάθονταν πάντα μαζί στο σχολείο, όμως μια μέρα ο Αλεξανδρος αρρώστησε σοβαρά και σταμάτησε να έρχεται στην τάξη. Παρόλα αυτά, ο Δημήτρης συνέχισε κάθε μέρα να του κρατά θέση στο θρανίο, να γράφει σημειώσεις και για τους δύο και να του γράφει σε ένα τετράδιο όσο συνέβαιναν στο σχολείο . Οταν μετά από καιρό πηγάρχισε να τον δει στο νοσοκομείο και του έδωσε το τετράδιο , ο Αλέξανδρος χαμογέλασε συγκινημένος και κατάλαβε πως ο αληθινός φίλος μένει δίπλα σου ακόμα και στις πιο δύσκολες στιγμές.

# data[].attributes.body
Κάποτε ήταν μια απλή και ταπεινή κοπέλα, η οποία είχε χάσει από μικρή τους γονείς της και στο σχολείο είχε αδικηθεί πολύ. Έτσι, δεν είχε την απαραίτητη στήριξη και καθοδήγηση από το οικογενειακό της περιβάλλον ούτε ψυχικά ούτε οικονομικά. Γι' αυτό έπρεπε να πορευτεί μόνη της και να είναι ανεξάρτητη. Το όνειρό της ήταν να γίνει ηθοποιός. Ενώ ήξερε ότι δεν ήταν ευκατάστατο και σταθερό επάγγελμα, ήθελε να προσπαθήσει και να παλέψει για να πετύχει τον στόχο της. Ωστόσο, οι υπόλοιποι συγγενείς της δεν της επέτρεψαν να ακολουθήσει αυτή την επαγγελματική καριέρα. Παρόλο που οι συγγενείς της δεν ενδιαφέρονταν τόσο για την Ελπίδα, όχι μόνο αποφάσιζαν για εκείνη, αλλά της επέβαλαν να κάνει ό,τι ήθελαν αυτοί σε θέματα που σχετίζονταν με τη δική της ζωή. Η Ελπίδα απλώς δεν τους έδινε σημασία και αδιαφορούσε με τη στάση τους, γιατί δεν ήθελε τίποτα και κανένας να σταθεί εμπόδιο στους στόχους της. Σπούδαζε αγγλική φιλολογία, ενώ παράλληλα ήταν και σε μια σχολή υποκριτικής χωρίς να το πει σε κανέναν. Όταν τελείωσε τις σπουδές της έκανε μαθήματα σε παιδιά και μεγάλους για να έχει κάποια χρήματα και να ζει με αξιοπρέπεια. Της άρεσε που μετέδιδε τις γνώσεις της σε άλλους ανθρώπους, παρόλο που δε δούλευε πάνω σε αυτό που είχε ονειρευτεί. Τα παιδιά την αγαπούσαν πολύ και σ' ένα μάθημα η Ελπίδα αποφάσισε να κάνει ένα μικρό θεατρικό. Εκείνη τη στιγμή ένα κορίτσι σκέφτηκε να την τραβήξει βίντεο χωρίς όμως να το καταλάβει. Σε όλους τους μαθητές της είχε μιλήσει για το πόσο ήθελε να γίνει ηθοποιός και τελικά το κορίτσι το διέδωσε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το βίντεο έγινε αμέσως πολύ διάσημο με πολλά θετικά σχόλια και τον κόσμο να ενθαρρύνει την Ελπίδα να πραγματοποιήσει επιτέλους το όνειρό της. Σύντομα, έλαβε πλήθος μηνυμάτων και τηλεφωνημάτων για προτεινόμενες δουλειές ως ηθοποιός σε διάφορες δράσεις και παραστάσεις. Η Ελπίδα αναρωτιόταν πώς γίνεται να δέχεται ανέλπιστα τόσες προτάσεις για αυτό που ήθελε πάντα να κάνει. Καθώς δεν είχε καμία ιδέα τι είχε συμβεί, άνοιξε το κινητό της και αντίκρισε το συγκινητικό βίντεο που είχε ανεβάσει η μαθήτριά της. Είχε μείνει έκπληκτη και δεν έβρισκε λέξεις να περιγράψει όλο αυτό και φυσικά να ευχαριστήσει την μαθήτριά της αλλά και όλους τους μαθητές της που συνεχώς της έδιναν κουράγιο να συνεχίσει και να πιστεύει στον εαυτό της.

# data[].attributes.headline
 Χρήστος Βαλκανάς - Ηλίας Ζερίτης:"Άγευστα σοκολατάκια"

# data[].attributes.subject
 Χρήστος Βαλκανάς - Ηλίας Ζερίτης:"Άγευστα σοκολατάκια"

# data[].attributes.body
Πάνω στο τραπέζι της κουζίνας, δίπλα στο κουτί με τα φάρμακα, βρισκόταν ένα κουτί τυλιγμένο με γυαλιστερό χαρτί και έναν χρυσό φιόγκο. Η ηλικιωμένη γυναίκα το είχε τοποθετήσει εκεί από το πρωί, προσέχοντας να μην αγγίξει το περιτύλιγμα με βρεγμένα χέρια, μετά το καθάρισμα του σπιτιού. Στο βάθος του διαδρόμου, το πλυντήριο δούλευε με έναν σταθερό ρυθμό, ενώ από το ανοιχτό παράθυρο έμπαινε η μυρωδιά του καυσαερίου και ο ήχος των αυτοκινήτων που βιάζονταν να φύγουν για το Σαββατοκύριακο. Το ρολόι στον τοίχο έδειχνε οκτώ και το φως του απογεύματος είχε αρχίσει να υποχωρεί, αφήνοντας τις σκιές των επίπλων να μακραίνουν πάνω στο παλιό μωσαϊκό.

Όταν το κλειδί ακούστηκε στην κλειδαριά, η γυναίκα δεν σηκώθηκε. Έμεινε να κοιτάζει τον χρυσό φιόγκο. Ο γιος της μπήκε βιαστικά, κρατώντας ένα τάμπλετ και μιλώντας στο τηλέφωνο για μια επείγουσα παράδοση εμπορευμάτων. Πέρασε από την κουζίνα, άνοιξε το ψυγείο, ήπιε νερό απευθείας από το μπουκάλι και άφησε μια στοίβα από λογαριασμούς πάνω στο γυαλιστερό κουτί, καλύπτοντάς το τελείως. Της έδωσε ένα γρήγορο φιλί στο μάγουλο, είπε κάτι για μια συνάντηση που δεν μπορούσε να αναβληθεί και βγήκε πάλι από την πόρτα. Η γυναίκα άπλωσε το χέρι, τράβηξε τον πρώτο λογαριασμό και διάβασε το ποσό, ενώ με το άλλο χέρι έλυνε αργά τον φιόγκο, βάζοντας ένα σοκολατάκι στο στόμα της, χωρίς να νιώθει τη γεύση του.

# data[].attributes.headline
Ο Σύνδεσμος Της Σχέσης Μέσα Από το Βραχιόλι. 

# data[].attributes.subject
Ο Σύνδεσμος Της Σχέσης Μέσα Από το Βραχιόλι. 

# data[].attributes.body
Όλα ήταν ένα έτοιμα, το δωμάτιο είχε αδειάσει, η Μαριάννα τύλιγε και τις τελευταίες κούτες. Ήταν έτοιμη να αφήσει πίσω την πόλη που έζησε τα παιδικά της χρόνια και τις παλιές φιλίες και σχέσεις της. Φαινόταν αποφασισμένη να κάνει μια νέα αρχή, γνωρίζοντας καινούργιους ανθρώπους.

Ανοίγει την πόρτα κρατώντας την τελευταία κούτα και γυρνάει το κεφάλι της να ελέγξει μήπως έχει ξεχάσει κάτι. Έτσι όπως κοιτά το άδειο σπίτι της, βλέπει πεσμένο στο πάτωμα το βραχιόλι της και πηγαίνει να το πάρει, ώστε να φύγει, βάζοντάς το στην κούτα.

Το επόμενο πρωί, στο νέο της σπίτι, η Μαριάννα καθόταν στο κρεβάτι της κοιτώντας το κενό, σα να νοσταλγούσε, να μελαγχολούσε κάτι, ή κάποιον. Αργότερα, καθώς ο ήλιος έδυε και οι ακτίνες του περνούσαν μέσα από τη χαραμάδα του παραθύρου της, αυτές έπεσαν στις κούτες που είχε αφήσει λίγο πιο πέρα. Παρατήρησε κατι να λαμπιρίζει μέσα σ' αυτές. Ήταν το βραχιόλι της στο οποίο ήταν χαραγμένα τα γράμματα Μ και Κ. Ήταν ένα πολύτιμο βραχιόλι για εκείνη και τη φίλη της, την Κέλλυ. Όμως τα γράμματα είχαν ξεθωριάσει και η ομορφιά του είχε πλέον χαθεί. Έτσι, η Μαριάννα πέταξε το βραχιόλι.

# data[].attributes.headline
Ποια η διαφορά μας ; 

# data[].attributes.subject
Ποια η διαφορά μας ; 

# data[].attributes.body
Ο Σαμιουελ, ένας 38χρονος επιχειρηματίας θέλει να αλλάξει στάση ζωής και να φύγει από την πατρίδα του την Νιγηρία και να μετακομίσει σε κάποια άλλη χώρα. Μετά από αρκετή αναζητηση βρήκε ένα απομακρυσμένο χωριουδάκι στην Βόρεια Ελλάδα που τον έλκυε η μαγεία του και αποκαταστάθηκε εκεί, εν αγνοία των επιπτώσεων.

Με το που άρχισε να κυκλοφορεί στο χωριό και στις γύρω περιοχές, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα πρόβλημα που δεν το περίμενε. Οι ντόπιοι του συμπεριφέρονταν σαν να είναι ένας τουρίστας που δεν ανήκει εκεί. Υπήρχε υπερβολική οικονομική εκμετάλλευση, απαξιωτικά και επίμονα βλέμματα, πισώπλατες χειρονομίες και ανελέητες κακολογίες προς το πρόσωπο του. Όλες αυτές οι πράξεις οφείλονταν μόνο και μόνο στο μαύρο χρώμα του δέρματος του και στην καταγωγή του. Κάνεις δεν ασχολήθηκε με το ποιος πραγματικά είναι, όλοι έκριναν το φαίνεσθαι εξαιτίας απαράδεκτων προκαταλήψεων. Ο Σαμιουελ όμως δεν ανέχτηκε αυτή τη κατάσταση και ζήτησε τα δικαιώματα του ως ισότιμος πολίτης. Μερικές προσπάθειες ήταν μάταιες και άλλες έπιασαν τόπο.

Ο ρατσισμός σε κάποιες περιπτώσεις είναι αναπόφευκτος αλλά πρέπει να στεκόμαστε και να αντιδράμε για τα δικαιώματα μας, για να μπορέσουμε να επιζήσουμε στην κοινωνία.

# data[].attributes.headline
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

# data[].attributes.subject
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ 

# data[].attributes.body
Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΗΛΙΚΙΩΜΕΝΩΝ - ΒΑΣΙΛΗΣ ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ

Ο 70χρονος κύριος Νίκος πήγαινε κάθε μέρα στον φούρνο, όχι γιατί πεινούσε, αλλά για να πει μια «καλημέρα». Είχε χάσει την γυναίκα του εδώ και πέντε χρόνια και καθώς τα παιδιά του ζούσαν πια στο εξωτερικό περνούσε το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μόνος του.

Στον δρόμο όλοι έτρεχαν. Κανείς δεν τον κοιτούσε στα μάτια. Στο ταμείο η κοπέλα του έδωσε το ψωμί μηχανικά, μιλώντας ταυτόχρονα στο τηλέφωνο. Ο κύριος Νίκος πήρε τα ρέστα, περίμενε μια στιγμή μήπως τον ρωτήσει «πώς είστε;», αλλά εκείνη είχε γυρίσει ήδη την πλάτη.

Γύρισε στο σπίτι του, όπου η μόνη φωνή που ακουγόταν ήταν ο ήχος της τηλεόρασης. Η σιωπή κάλυπτε τον χώρο.

Το απόγευμα ο μικρός γείτονας, ο Θάνος χτύπησε κατά λάθος την πόρτα του ψάχνοντας το σκυλάκι του. Ο κύριος Νίκος τον βοήθησε να το βρει στο δρόμο. “Είσαι πολύ καλός στο να ψάχνεις παππού Νίκο” είπε το παιδί.

“Σε ευχαριστώ γλυκό μου παιδί. Και εσύ είσαι πάρα πολύ καλή παρέα” απάντησε ο κύριος Νίκος .

Αυτή ήταν η πρόταση που χρειαζόταν για να νιώσει ότι υπάρχει ακόμα.

Γιατί η μεγαλύτερη δυσκολία για τους ηλικιωμένους δεν είναι τα γηρατειά, αλλά ότι οι άλλοι ξεχνούν ότι έχουν ακόμη φωνή και καρδιά.

# data[].attributes.headline
Τα αδέσποτα ζώα 

# data[].attributes.subject
Τα αδέσποτα ζώα 

# data[].attributes.body
Το πρόβλημα με τα αδέσποτα ζώα είναι πολύ έντονο στην Ελλάδα και δείχνει έλλειψη

παιδείας. Τα περισσότερα ζώα που βλέπουμε στον δρόμο δεν γεννήθηκαν εκεί, αλλά

εγκαταλείφθηκαν από ανθρώπους που τα βαρέθηκαν ή δεν σκέφτηκαν τις ευθύνες τους.

Αυτό είναι μια ανεύθυνη πράξη που δείχνει ότι πολλοί αντιμετωπίζουν τα ζώα σαν

παιχνίδια και όχι σαν ζωντανά πλάσματα που έχουν ανάγκες και συναισθήματα.

Οι συνθήκες διαβίωσης των αδέσποτων είναι τραγικές, καθώς καθημερινά παλεύουν με

την πείνα, τις αρρώστιες και την κακοποίηση. Πέρα όμως από το θέμα της ηθικής, είναι

και ένα ζήτημα που αφορά τη δημόσια υγεία και την ασφάλεια στις πόλεις. Μια

πολιτισμένη κοινωνία κρίνεται από τον τρόπο που φέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της, και

τα αδέσποτα είναι σίγουρα ανάμεσα σε αυτά, αφού δεν έχουν δική τους «φωνή» να

υπερασπιστούν τον εαυτό τους.

Η λύση στο πρόβλημα ξεκινάει από την υπεύθυνη ιδιοκτησία και τους νόμους του κράτους.

Είναι απαραίτητο να γίνονται συστηματικές στειρώσεις ώστε να μην αυξάνεται ο

πληθυσμός τους, αλλά και να υπάρχει αυστηρός έλεγχος σε όσους υιοθετούν ένα

κατοικίδιο. Η πολιτεία και οι δήμοι οφείλουν να δημιουργήσουν οργανωμένα καταφύγια

όπου τα ζώα θα ζουν με αξιοπρέπεια μέχρι να βρουν ένα μόνιμο σπίτι.

Συμπερασματικά, ο σεβασμός στα ζώα είναι δείγμα ανώτερου πολιτισμού και ανθρωπιάς.

Δεν αρκεί μόνο να τα λυπόμαστε, αλλά πρέπει να αλλάξουμε νοοτροπία ως κοινωνία. Αν

μάθουμε από μικρή ηλικία να προστατεύουμε το περιβάλλον και τα ζώα, τότε σίγουρα θα

γίνουμε και καλύτεροι πολίτες που σέβονται τον συνάνθρωπό τους.

# data[].attributes.headline
Ζούζουλας Ανδρέας Γ1.«Η Δύναμη της Ανθρωπιάς»

# data[].attributes.subject
Ζούζουλας Ανδρέας Γ1.«Η Δύναμη της Ανθρωπιάς»

# data[].attributes.body
Ο Μανώλης ζούσε με τη μητέρα και τη μικρή του αδερφή σε ένα παλιό διαμέρισμα, σε μια γειτονιά όπου τα φώτα των δρόμων συχνά έσβηναν τα βράδια. Ο πατέρας του είχε χάσει τη δουλειά του και τα χρήματα δεν έφταναν ούτε για τα βασικά. Κάθε πρωί ο Μανώλης πήγαινε σχολείο με το ίδιο φθαρμένο μπουφάν, όμως προσπαθούσε να μη δείχνει στενοχωρημένος. Παρ’ όλες τις δυσκολίες, είχε όνειρα. Ήθελε να σπουδάσει και να αλλάξει τη ζωή της οικογένειάς του.

Μια μέρα, η δασκάλα παρατήρησε ότι ο Μανώλης δεν είχε φέρει κολατσιό για άλλη μία φορά. Χωρίς να τον φέρει σε δύσκολη θέση, μίλησε με τον διευθυντή και σύντομα το σχολείο οργάνωσε βοήθεια για την οικογένειά του. Οι συμμαθητές του άρχισαν να τον πλησιάζουν περισσότερο και να τον κάνουν να νιώθει πως δεν είναι μόνος. Για πρώτη φορά μετά από καιρό, ο Μανώλης ένιωσε ελπίδα και πίστεψε πως υπάρχουν άνθρωποι που νοιάζονται πραγματικά.

Η φτώχεια είναι ένα κοινωνικό πρόβλημα που επηρεάζει πολλούς ανθρώπους και ιδιαίτερα τα παιδιά. Δεν σημαίνει μόνο έλλειψη χρημάτων, αλλά και στέρηση ευκαιριών, μόρφωσης και αξιοπρέπειας. Όμως, όταν υπάρχει αλληλεγγύη και ανθρωπιά, οι δυσκολίες μπορούν να γίνουν πιο ελαφριές. Η ιστορία του Μανώλη μας θυμίζει πως όλοι αξίζουν μια καλύτερη ζωή και πως ακόμα και μια μικρή πράξη καλοσύνης μπορεί να αλλάξει τον κόσμο κάπο

ιου.

# data[].attributes.headline
Τα αδέσποτα ζώα - Αργύρης Αλεξόπουλος Γ1

# data[].attributes.subject
Τα αδέσποτα ζώα - Αργύρης Αλεξόπουλος Γ1

# data[].attributes.body
Ο Μιχάλης περπατούσε βιαστικά στους δρόμους της Αθήνας, προσπαθώντας να καλυφθεί από την ξαφνική φθινοπωρινή βροχή. Είχε το κεφάλι του σκυμμένο, κοιτώντας την οθόνη του κινητού του, μέχρι που στη στάση του λεωφορείου ένα κλαψούρισμα τον έκανε να κοντοσταθεί.

Δίπλα σε έναν ξεχειλισμένο κάδο απορριμμάτων, μέσα στις λάσπες, καθόταν ένα μικρό κουταβάκι. Το τρίχωμά του ήταν μουσκεμένο και βρόμικο, τα πλευρά του διαγράφονταν έντονα από την πείνα και έτρεμε ολόκληρο από το κρύο. Στον λαιμό του φορούσε ακόμα ένα ξεθωριασμένο κόκκινο κολάρο, το οποίο πλέον ήταν υπερβολικά χαλαρό. Ήταν ξεκάθαρο πως ο ιδιοκτήτης του το είχε εγκαταλείψει πριν από λίγες εβδομάδες, αφήνοντάς το να επιβιώσει μόνο του.

Ο Μιχάλης κοίταξε γύρω του, παρατηρώντας τους περαστικούς. Όλοι προσπερνούσαν βιαστικά κρατώντας τις ομπρέλες τους, γυρίζοντας το βλέμμα από την άλλη πλευρά. Η αδιαφορία τους ήταν τρομακτική.

Για μια στιγμή, ο Μιχάλης ένιωσε τις δικές του γνωστές δικαιολογίες να πλημμυρίζουν το μυαλό του: το μικρό διαμέρισμα, το πιεσμένο ωράριο της δουλειάς, τα έξοδα του κτηνιάτρου. Όταν όμως κοίταξε ξανά τον σκύλο, είδε στα μάτια του μια βαθιά απόγνωση που δεν μπορούσε να προσπεράσει. Συνειδητοποίησε ότι το κοινωνικό αυτό πρόβλημα δεν θα λυνόταν ποτέ, όσο όλοι περίμεναν από κάποιον άλλον να αναλάβει.

Πλησίασε αργά και διστακτικά, γονάτισε στο βρεγμένο τσιμέντο και άπλωσε το χέρι του για να το μυρίσει το ζώο. Ο σκύλος, αντί να φοβηθεί, πλησίασε και έγλειψε απαλά τα δάχτυλά του, αναζητώντας απεγνωσμένα λίγη ζεστασιά. Ο Μιχάλης είχε πάρει την απόφασή του. Έβγαλε το μάλλινο κασκόλ του, το πέρασε στον λαιμό του σκύλου και του ψιθύρισε: «Πάμε σπίτι». Ήξερε ότι δεν μπορούσε να σώσει όλα τα αδέσποτα του κόσμου, αλλά εκείνη τη μέρα, άλλαξε εντελώς τον κόσμο για ένα από αυτά.

# data[].attributes.headline
Δύο φίλοι ένα χωριό   Πηνελόπη βαρουτα ζαβαλιερης Παναγιώτης 

# data[].attributes.subject
Δύο φίλοι ένα χωριό   Πηνελόπη βαρουτα ζαβαλιερης Παναγιώτης 

# data[].attributes.body
Ο Μάριος και ο Στέφανος ήταν φίλοι από το δημοτικό. Παρόλο που μεγάλωσαν, οι ζωές τους πήραν διαφορετικούς δρόμους. Ο Μάριος έγινε φούρναρης στο χωριό, ενώ ο Στέφανος έφυγε στην πόλη για δουλειά. Όμως κάθε καλοκαίρι συναντιούνταν στη πλατεία του χωριου.

Ένα καλοκαίρι, ο Στέφανος δεν εμφανίστηκε. Οι μέρες περνούσαν και ο Μάριος ανησυχούσε. Ώσπου ένα απόγευμα έλαβε ένα γράμμα. Ο φίλος του είχε χάσει τη δουλειά του και ντρεπόταν να επιστρέψει στο χωριό χωρίς χρήματα και χωρίς σχέδια για το μέλλον.

Ο Μάριος δεν σκέφτηκε πολύ. Το επόμενο πρωί πήρε το λεωφορείο και πήγε να τον βρει. Όταν ο Στέφανος άνοιξε την πόρτα και τον είδε μπροστά του, χαμήλωσε το βλέμμα. «Συγγνώμη… δεν ήθελα να με δεις έτσι», είπε. Ο Μάριος χαμογέλασε και του έδωσε μια σακούλα με ζεστό ψωμί.
«Οι φίλοι δεν έρχονται μόνο στις καλές στιγμές», του απάντησε. «Έρχονται κυρίως στις δύσκολες.» Ο Στέφανος δεν μίλησε. Μόνο τον αγκάλιασε σφιχτά.Και τότε κατάλαβε πως η αληθινή φιλία δεν μετριέται με τα χρόνια ή τις αποστάσεις, αλλά με το ποιος μένει δίπλα σου όταν όλα τα άλλα χάνονται.

# data[].attributes.headline
Βασίλης δημητρακοπουλος 

# data[].attributes.subject
Βασίλης δημητρακοπουλος 

# data[].attributes.body
Ο κύριος Γιάννης ξυπνούσε κάθε πρωί στις επτά, όπως έκανε για τριάντα χρόνια. Μόνο που τώρα δεν είχε πια δουλειά να πάει. Το εργοστάσιο όπου εργαζόταν έκλεισε ξαφνικά και πολλοί άνθρωποι έμειναν άνεργοι.

Στην αρχή ένιωθε ντροπή. Απέφευγε τους γνωστούς και περνούσε ώρες μόνος στο σπίτι. Όμως μια μέρα, η μικρή του κόρη τον πλησίασε και του είπε:

«Μπαμπά, επειδή έχασες τη δουλειά σου δεν σημαίνει ότι έχασες την αξία σου.»

Τα λόγια της τον έκαναν να σκεφτεί διαφορετικά. Άρχισε ξανά να ψάχνει ευκαιρίες, να μαθαίνει καινούρια πράγματα και να βοηθά τους γείτονες με μικρές δουλειες.

Μερικούς μήνες αργότερα βρήκε νέα εργασία. Δεν ήταν εύκολη περίοδος, αλλά κατάλαβε πως η ανεργία μπορεί να λυγίσει έναν άνθρωπο μόνο όταν εκείνος σταματήσει να πιστεύει στον εαυτό του.

# data[].attributes.headline
Βασίλης Κυριμπλιδης (Οι τρεις Φίλοι)

# data[].attributes.subject
Βασίλης Κυριμπλιδης (Οι τρεις Φίλοι)

# data[].attributes.body
Ένα καλοκαιρινό απόγευμα ο Γιώργος, ο Αργύρης και ο Γιάννης πήραν τα ποδήλατά τους και ανέβηκαν στο ράψωματι έξω σε ένα μικρό χωριό της Αρκαδίας. Καθώς προχωρούσαν σε έναν παλιό χωματόδρομο, είδαν από μακριά ένα εγκαταλελειμμένο εκκλησάκι και γύρω του μερικούς περίεργους ανθρώπους με μαύρες κάπες. Οι τρεις φίλοι κρύφτηκαν πίσω από κάτι πέτρες για να δουν τι συμβαίνει, αλλά ξαφνικά ο Γιώργος γλίστρησε και έκανε θόρυβο. Οι άγνωστοι τον πλησίασαν γρήγορα και τον πήραν μαζί τους μέσα στο εκκλησάκι, ενώ ο Αργύρης και ο Γιάννης έφυγαν τρομαγμένοι για να φέρουν βοήθεια. Μετά από λίγη ώρα γύρισαν μαζί με κατοίκους του χωριού και έναν βοσκό που ήξερε καλά την περιοχή. Όταν μπήκαν μέσα, κατάλαβαν ότι οι άνθρωποι εκεί δεν ήθελαν να κάνουν κακό στον Γιώργο· απλώς έκαναν μια παράξενη νυχτερινή γιορτή και τον κρατούσαν επειδή φοβήθηκαν μήπως τους καταδώσει. Οι χωριανοί μίλησαν μαζί τους και λίγο αργότερα ο Γιώργος βγήκε έξω γελώντας και λέγοντας πως τελικά όλα ήταν μια μεγάλη παρεξήγηση. Οι τρεις φίλοι γύρισαν σπίτι ανακουφισμένοι και η περιπέτεια αυτή έγινε μια ιστορία που θυμόντουσαν για χρόνια.

# data[].attributes.headline
Το φως μέσα στην φτώχεια

# data[].attributes.subject
Το φως μέσα στην φτώχεια

# data[].attributes.body
Ο Νίκος ζούσε με τη μητέρα του σε ένα μικρό, παγωμένο σπίτι, όπου η φτώχεια ήταν καθημερινή πραγματικότητα. Κάθε πρωί πήγαινε στο σχολείο με φθαρμένα ρούχα και για κολατσιό είχε μόνο ένα καρότο, προσπαθώντας να κρύψει την αμηχανία και τη θλίψη του. Τα βλέμματα και τα ψιθυριστά σχόλια των συμμαθητών του τον πλήγωναν, όμως μέσα του έκαιγε μια δυνατή επιθυμία: να ξεφύγει από τη ζωή που τον βάραινε.

Μια μέρα, μια συμμαθήτριά του τού πρόσφερε το μισό της σάντουιτς και ένα ειλικρινές χαμόγελο. Εκείνη τη στιγμή, ο Νίκος ένιωσε πως κάποιος τον βλέπει πραγματικά. Η μικρή αυτή πράξη καλοσύνης έγινε φως μέσα στο σκοτάδι του και του έδωσε το κουράγιο να συνεχίσει να παλεύει.

Κατάλαβε τότε πως η φτώχεια μπορεί να πληγώνει, αλλά δεν μπορεί να νικήσει έναν άνθρωπο που ελπίζει, αγωνίζεται και βρίσκει δύναμη στην ανθρωπιά των άλλων.

# data[].attributes.headline
Ο Φούρνος της Γειτονιάς - Άρης Σαραντόπουλος Γ3

# data[].attributes.subject
Ο Φούρνος της Γειτονιάς - Άρης Σαραντόπουλος Γ3

# data[].attributes.body
Ο κύριος Μανώλης είχε έναν μικρό φούρνο σε μια παλιά γειτονιά. Τα τελευταία χρόνια οι πελάτες είχαν λιγοστέψει, γιατί οι περισσότεροι πήγαιναν στα μεγάλα καταστήματα. Παρ’ όλα αυτά, εκείνος κάθε πρωί άνοιγε κανονικά και έφτιαχνε ψωμί, σαν να μην είχε αλλάξει τίποτα.

Οι γείτονες τον ρωτούσαν συχνά γιατί συνεχίζει.

«Γιατί το ψωμί δεν είναι μόνο εμπόρευμα», απαντούσε. «Είναι ανάγκη και συνήθεια.»

Ένα βράδυ του χειμώνα, μια μεγάλη καταιγίδα έριξε το ρεύμα σε όλη τη γειτονιά. Τα σπίτια σκοτείνιασαν και οι άνθρωποι βγήκαν έξω, ανήσυχοι και χωρίς να ξέρουν τι να κάνουν.

Κάποιος πρότεινε να πάνε στον φούρνο του κυρίου Μανώλη. Όταν έφτασαν, είδαν φως και ζεστασιά. Ο παλιός ξυλόφουρνος έκαιγε ακόμα και το ψωμί ψηνόταν κανονικά.

«Ελάτε μέσα», είπε ο κύριος Μανώλης. «Θα μοιραστούμε ό,τι υπάρχει.»

Οι άνθρωποι έμειναν εκεί, μίλησαν, μοιράστηκαν ψωμί και ένιωσαν για λίγο ξανά γειτονιά.

Και τότε όλοι κατάλαβαν πως η αξία ενός ανθρώπου δεν φαίνεται όταν όλα είναι εύκολα, αλλά όταν συνεχίζει να είναι χρήσιμος και παρών στις δύσκολες στιγμές.

# data[].attributes.headline
Το χρέος - Μπουντούρη Μαρία

# data[].attributes.subject
Το χρέος - Μπουντούρη Μαρία

# data[].attributes.body
Στη γωνία του δρόμου, ο κύριος Λουκάς πουλούσε περιοδικά και εφημερίδες. Φορούσε πάντα ένα ζευγάρι ακριβά, μαύρα, δερμάτινα γάντια, που έμοιαζαν ξένα πάνω στα ταλαιπωρημένα ρούχα του. Πολλοί περαστικοί σχολίαζαν ειρωνικά: "Κοιτάξτε τον, ζητάει βοήθεια αλλά φοράει γάντια κυριλέ". Τα γάντια παρέμεναν εκεί, σφιγμένα γύρω από τα περιοδικά, μέρα και νύχτα. Ένα βράδυ, ένας νεαρός επιχειρηματίας, που τον χλεύαζε συχνά, γλιστράει στον παγετό και πέφτει στις ράγες του τραμ. Το χέρι του πιάστηκε στις ράγες και η θερμοκρασία ήταν χαμηλότερη από το μηδέν. Ο κύριος Λουκάς έτρεξε αμέσως κοντά του! Για να τον τραβήξει, έβγαλε για πρώτη φορά τα γάντια του. Τότε φάνηκαν τα χέρια του τα οποία ήταν γεμάτα σοβαρά εγκαύματα και ουλές από μια παλιά πυρκαγιά, όπου είχε σώσει μια οικογένεια πριν χρόνια, χάνοντας τη δική του δουλειά και σπίτι. Έτσι, του έδωσε τα γάντια για να ζεστάνει τα παγωμένα του δάχτυλα όσο περίμεναν το ασθενοφόρο. "Δεν τα φοράω για το στυλ", ψιθύρισε ο κ. Λουκάς καθώς ο νεαρός τον κοίταξε μετανιωμένος. "Τα φοράω για να μη φοβούνται οι άνθρωποι να μου πιάσουν το χέρι".

# data[].attributes.headline
Η σιωπηλή τσάντα

# data[].attributes.body
Η σιωπηλή τσάντα

Η Ελένη πήγαινε κάθε μέρα στο σχολείο με μια παλιά, φθαρμένη τσάντα. Τα άλλα παιδιά συχνά την κορόιδευαν, όμως εκείνη δεν μιλούσε ποτέ. Ήξερε πως οι γονείς της δυσκολεύονταν πολύ οικονομικά και δεν μπορούσαν να της αγοράσουν καινούρια.

Μια μέρα, η Μαρία, που συνήθως την πείραζε, επέστρεψε στο σχολείο στενοχωρημένη, γιατί το σπίτι της είχε πλημμυρίσει και είχαν καταστραφεί τα πράγματά της.

Στο διάλειμμα, η Ελένη πλησίασε αθόρυβα και της έδωσε ένα τετράδιο και ένα στυλό από τα δικά της.

«Δεν είναι πολλά, αλλά μπορείς να τα κρατήσεις», της είπε χαμογελώντας.

Η Μαρία συγκινήθηκε και κατάλαβε πως η αξία ενός ανθρώπου δεν φαίνεται από τα πράγματα που έχει, αλλά από την καλοσύνη της καρδιάς του.

# data[].attributes.headline
Η ιστορία του Νικόλα 

# data[].attributes.subject
Η ιστορία του Νικόλα 

# data[].attributes.body
Στο σχολείο ο Νικόλας ήταν πάντα μόνος, γιατί τα άλλα παιδιά τον θεωρούσαν περίεργο χωρίς να τον γνωρίζουν πραγματικά. Μια μέρα όμως η Μαρία τον πλησίασε και ανακάλυψε πως ήταν πολύ καλός στη ζωγραφική. Όταν συνεργάστηκαν σε μια εργασία για τη φιλία, τα παιδιά κατάλαβαν ότι είχαν κάνει λάθος που τον απέφευγαν. Έτσι έμαθαν πως δεν πρέπει να κρίνουμε κάποιον από την εμφάνιση ή τη σιωπή του, αλλά να του δίνουμε μια ευκαιρία να δείξει ποιος είναι πραγματικά.

# data[].attributes.headline
Πριν χτυπήσει το κουδούνι 

# data[].attributes.subject
Πριν χτυπήσει το κουδούνι 

# data[].attributes.body
Σε μια μουντή τετραώροφη πολυκατοικία στην Αθήνα, στο κέντρο του Περιστερίου στον δεύτερο όροφο, μέσα από το παράθυρο φαίνεται μια γκρίζα κουρτίνα, εκεί ήταν το δωμάτιο της Μήδειας, ενός δεκαεπτάχρονου κοριτσιού. Έχει λιτά έπιπλα και μονόχρωμα αντικείμενα, με σκοπό να μην της αποσπούν την προσοχή όταν διαβάζει. Τώρα ετοιμαζόταν για το σχολείο.

"Έλα αγάπη μου, πάμε σιγά σιγά μην αργήσεις!", ακούστηκε μια φωνή

"Μισό λεπτό ρίχνω μια ματιά στην ιστορία και πάμε!"

Έβγαλε το βιβλίο από την τσάντα της και έριξε μια τελευταία ματιά, μετά το ξανά έβαλε μέσα και βάζοντας την τσάντα στον όμο της βγήκε από την πόρτα και κατέβηκε γρήγορα τις σκάλες, δεν είχε πολλά περιθώρια, πρώτη ώρα είχαν μαθηματικά με την κ Παπαναστασίου, αυτή πάντα πήγαινε κατευθείαν στην τάξη. Ευτυχώς έφτασε παρά τσακ, αλλά και πάλι στην ώρα της. Με το που μπήκε στην τάξη η μαθηματικός άρχισε να μοιράζει σε όλα τα θρανία κόλλες. Τα παιδιά φαίνονται σοκαρισμένα. "Τι κοιτάτε έτσι ρε παιδιά; Απροειδοποίητο ωριαίο, γράψτε γρήγορα, γιατί στο διάλειμμα έχω δουλειά, με το που χτυπάει το κουδούνι τα παίρνω! Άντε-άντε, εύκολα είναι!"

Είχε διαβάσει καλά, όπως κάθε φορά δηλαδή, αλλά επίσης όπως κάθε φορά δεν μπορούσε παρά να χτυπάει νευρικά το πόδι της στο μωσαϊκό του δαπέδου της τάξης. Πόσες φορές ήθελε να ανοίξει η Γη και να την καταπιεί, η Μήδεια...Αλλά πάντα, μετά από 45 λεπτά, έβγαινε από την τάξη ανακουφισμένη και ικανοποιημένη με την απόδοσή της. Κάποιες φορές ακουγόντουσαν παιδιά να σχολιάζουν πως με μάγια είχε κατακτήσει το αλάθητό της, έτσι εξηγούνταν και το όνομα της, μα εκείνη ήξερε ότι δεν είναι αλήθεια, αγαπούσε το όνομα της, ομόρριζο του αρχαίου ρήματος μήδομαι, θύμιζε την ιδιότητα της να προνοεί και να φροντίζει για τα πάντα, .

Μόνο που σε αυτό το διαγώνισμα, αυτή η σκηνή δεν θα επαναλαμβανόταν. Πήρε την κόλα και αφού έγραψε το όνομα της ξεκίνησε με την θεωρία. Απαντούσε με αυτοπεποίθηση, μέχρι που έφτασε στο τελευταίο θέμα. Διάβασε την εκφώνηση: "Να αποδείξετε ότι χ=fy και y>f" ήταν η τελευταία πρόταση. Ξεκίνησε να λύνει, μα το αποτέλεσμα δεν ήταν το παραπάνω, έγραψε ένα μεγάλο Χ πάνω από την πρώτη προσπάθεια και ξεκίνησε από την αρχή. Τότε ήταν που ξεκίνησε να τρέμει, συνέχισε να κάνει προσπάθειες, μα με κάθε προσπάθεια, με κάθε λεπτό που περνούσε, έτρεμε όλο και περισσότερο. Μέχρι που ακούστηκαν φωνές, σειρήνες και πράγματα να πέφτουν. Και όταν είδε το κτήριο να καταρρέει δεν ευχήθηκε 20 στα μαθηματικά να πάρει, μα να μπορούσε να πει πως τους αγαπάει. Μα ίσως έτσι να είναι κάθε Μήδεια, για τα πάντα προνοεί, μα στο τέλος οδηγεί τον εαυτό της στην καταστροφή...

# data[].attributes.headline
Η ψυχικη υγεια των εφηβων

# data[].attributes.subject
Η ψυχικη υγεια των εφηβων

# data[].attributes.body
Η ψυχική υγεία των εφήβων στην ψηφιακή εποχή δοκιμάζεται έντονα, καθώς η υπερβολική χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης συνδέεται άμεσα με την αύξηση του κοινωνικού άγχους, της κατάθλιψης και των διαταραχών ύπνου. Οι εθιστικοί αλγόριθμοι επιβράβευσης, η συνεχής κοινωνική σύγκριση με μη ρεαλιστικά πρότυπα και το φαινόμενο του cyberbullying αποτελούν τα κύρια αίτια αυτής της κρίσης, η οποία αποδυναμώνει τις διαπροσωπικές σχέσεις των νέων στον πραγματικό κόσμο. Για την αντιμετώπιση του προβλήματος απαιτείται η εισαγωγή του ψηφιακού εγγραμματισμού στα σχολεία, η θέσπιση ορίων στον χρόνο οθόνης από τους γονείς και ένα αυστηρότερο ρυθμιστικό πλαίσιο λειτουργίας των πλατφόρμων για την προστασία των ανηλίκων.

# data[].attributes.headline
Ζευγίτης Δημήτριος "Το ταξίδι προς το αληθινό νόημα"

# data[].attributes.subject
Ζευγίτης Δημήτριος "Το ταξίδι προς το αληθινό νόημα"

# data[].attributes.body
Ο Παύλος ήταν ένας άνθρωπος που δούλευε ασταμάτητα. Ξυπνούσε από τα χαράματα, εργαζόταν πολλές ώρες και προσπαθούσε καθημερινά να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις της δουλειάς του. Παρόλο που ήταν υπεύθυνος και εργατικός, οι σχέσεις του με τους συναδέλφους του δεν ήταν καλές. Συχνά ένιωθε πως τον αγνοούσαν, δεν τον καταλάβαιναν και τον κρατούσαν στο περιθώριο.

Η μοναξιά και η απογοήτευση άρχισαν να βαραίνουν τη ψυχή του. Για να ξεφύγει από τα αρνητικά συναισθήματα, άρχισε να στρέφεται στον υπερκαταναλωτισμό. Αγόραζε ακριβά ρούχα, νέα κινητά και πράγματα που πίστευε πως θα του έδιναν χαρά. Για λίγο ένιωθε ενθουσιασμό, όμως αυτή η χαρά κρατούσε ελάχιστα.

Μια μέρα κοιτάζοντας όλα όσα είχε αποκτήσει, συνειδητοποίησε πως ένιωθε πιο άδειος από ποτέ. Κατάλαβε ότι τα υλικά αγαθά δεν μπορούσαν να γεμίσουν το κενό που είχε μέσα του. Άρχισε να αναρωτιέται τι είναι πραγματικά σημαντικό στη ζωή και αν υπάρχει κάτι βαθύτερο που δίνει ουσιαστικό νόημα στην ύπαρξη.

Έτσι, πήρε μια μεγάλη απόφαση: να αφήσει για λίγο πίσω του την καθημερινότητα και να ταξιδεύσει. Δεν ήθελε απλώς να γνωρίσει νέους τόπους, ήθελε να γνωρίσει καλύτερα τον ίδιο του τον εαυτό. Στο ταξίδι του γνώρισε ανθρώπους απλούς, που χαμογελούσαν αληθινά και εκτιμούσαν τις μικρές στιγμές της ζωής.

Όταν επέστρεψε, δεν ήταν πια ο ίδιος άνθρωπος. Κατάλαβε πως το πραγματικό νόημα δε βρίσκεται στα χρήματα και στα αντικείμενα, αλλά στις ανθρώπινες σχέσεις, στην αγάπη, στην ηρεμία και στην αποδοχή του εαυτού μας. Για πρώτη φορά μετά από χρόνια, ένιωσε πραγματικά γεμάτος.

# data[].attributes.headline
Θάνατος στη φυλακή (τζαμουρανης Γιάννης,Παναγιώτης,Γιώργος τζουβελης)

# data[].attributes.subject
Θάνατος στη φυλακή (τζαμουρανης Γιάννης,Παναγιώτης,Γιώργος τζουβελης)

# data[].attributes.body
Ένα βράδυ ο Λουίς Μπόρχες βρέθηκε νεκρός στο μπουντρούμι που ήταν κλεισμένος. Ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων συγκρατούσε καλή σχέση με όλους τους κρατούμενους. Πάντα όμως του κέντρου σε την περιέργεια ο διπλανός συγκάτοικος ο Άλεξ Φέργκιουσον ένας μυστηριώδης τύπος με σκοτεινό παρελθόν και μεγάλη αντιπάθεια για όλους γύρω του. Απέναντι βρισκόταν ο Τζόρτζ Σόρος ένας ήσυχος και προβληματισμένος ανθρωπάκος ο οποίος προσπαθούσε να τα έχει καλά με όλους όμως όχι με τον Λουίς. Τέλος ο συγκάτοικος του νεκρού Λουίς ο Τζο Αλμπέρ Στάιν ένας μυστηριώδες τύπος όπου πάντα εξαφανιζόταν και ήταν απόμακρος από τους άλλους φυλακοβιους ειδικά από τον Λουίς όπου από την πρώτη μέρα δεν συμπάθησε και πάντα του δημιουργούσε προβλήματα

# data[].attributes.headline
Η δύναμη της φιλίας ( Βάλια Αλεξάκη Νικολέτα ζαρμπαλα )

# data[].attributes.subject
Η δύναμη της φιλίας ( Βάλια Αλεξάκη Νικολέτα ζαρμπαλα )

# data[].attributes.body
Το πρωί στο σχολείο ο Νίκος καθόταν μόνος του σε μια γωνιά και κοιτούσε κάτω. Έμοιαζε στενοχωρημένος, γιατί οι γονείς του είχαν χάσει τη δουλειά τους και στο σπίτι του υπήρχαν δυσκολίες. Εγώ και οι φίλοι μου πήγαμε κοντά του, του μιλήσαμε και τον κάναμε να χαμογελάσει λίγο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως, όσο δύσκολα κι αν είναι τα κοινωνικά προβλήματα, η αληθινή φιλία μπορεί να δώσει δύναμη και ελπίδα σε έναν άνθρωπο.

# data[].attributes.headline
ΜΑΣΚΕΣ ( Γιάννης Σωκρατοπουλος )

# data[].attributes.subject
ΜΑΣΚΕΣ ( Γιάννης Σωκρατοπουλος )

# data[].attributes.body
Ζούμε σε μια εποχή όπου όλοι προσπαθούν να δείξουν πως είναι καλά. Τα κοινωνικά δίκτυα γέμισαν χαμόγελα, λεφτά και “τέλειες” ζωές, όμως πίσω από μια οθόνη πολλοί άνθρωποι νιώθουν μόνοι. Οι περισσότεροι φοβούνται να δείξουν ποιοι πραγματικά είναι, γιατί η κοινωνία έμαθε να κρίνει χωρίς να καταλαβαίνει.

Κάθε μέρα βλέπεις ανθρώπους κουρασμένους, αγχωμένους, χαμένους μέσα στις απαιτήσεις. Άλλοι δουλεύουν όλη μέρα και πάλι δεν μπορούν να ζήσουν όπως θέλουν. Άλλοι κρύβουν τα προβλήματά τους γιατί πιστεύουν πως κανείς δεν θα τους ακούσει. Κι όμως, όλοι συνεχίζουν να φορούν μάσκες για να μην δείξουν την αλήθεια.

Το χειρότερο δεν είναι ότι ο κόσμος άλλαξε. Το χειρότερο είναι ότι συνηθίσαμε να μην μας νοιάζει. Προσπερνάμε τον πόνο του άλλου λες και δεν υπάρχει, μέχρι να έρθει η σειρά μας να νιώσουμε μόνοι.

Ίσως τελικά η κοινωνία να μη χρειάζεται περισσότερους “τέλειους” ανθρώπους. Χρειάζεται ανθρώπους αληθινούς. Ανθρώπους που να ακούν, να βοηθούν και να θυμούνται πως πίσω από κάθε πρόσωπο κρύβεται μια μάχη που κανείς δεν βλέπει.

# data[].attributes.headline
<<Φιλιά λέξη ιερή >> Βασιλοπουλου Σταυρουλα !

# data[].attributes.subject
<<Φιλιά λέξη ιερή >> Βασιλοπουλου Σταυρουλα !

# data[].attributes.body
Την λέξη αυτή για να την πεις, πρέπει να την πιστεύεις.

Είναι μια λέξη ιερή

που έχει σημασία,

όπως παλιά που είχανε

ο Δάμων κι ο Φειδίας.

Εκτίμηση και σεβασμός

βαπτίζουν την φιλία,

κι αν νιώσετε ανάδοχος

μπορεις να πεις φιλία.

Φιλία απροστάτευτη

παίρνει η καταιγίδα,

αφήνει κόρη ορφανή

θάνατο στην ελπίδα.

Αγάπη και ειλικρίνεια

προστάτη της φιλίας,

ήσουν κλειδί που είχανε

ο Δάμων κι ο Φειδίας.

# data[].attributes.headline
Γιατί να γίνεται πόλεμος;

# data[].attributes.subject
Γιατί να γίνεται πόλεμος;

# data[].attributes.body
Ξυπνώντας από τον ήχο μιας έκρηξης, ο Νικόλας, ένα οκτάχρονο παιδί, κατάλαβε πως για μια ακόμα μέρα έπρεπε να αντιμετωπίσει την φρίκη του πολέμου. Το μόνο πράγμα που τον παρηγορούσε ήταν ότι είχε στο πλάι του την μητέρα και τον καλύτερό του φίλο, τον Ορφέα. Ήταν και οι δυο τους μοναχοπαίδια και οι πατεράδες τους ήταν στο μέτωπο. Τα δυο παιδιά ήταν αχώριστοι φίλοι από πολύ μικρά και ακόμα και τώρα, μέσα στο πολεμικό κλίμα, έμεναν ο ένας στο πλάι του άλλου.

Ο Νικόλας κοίταξε γύρω του, προσπαθώντας να βρει τον φίλο του, ανάμεσα σε όλο τον κόσμο που ήταν συνωστισμένος στο καταφύγιο. Ύστερα από λίγο τον είδε να τον χαιρετά και του έκανε νόημα να πάει προς το μέρος του.

Έξω ακούγονταν πυροβολισμοί και εκρήξεις, ενώ μέσα πολλά μικρά παιδιά έκλαιγαν . Όμως παρά τον πανικό ο Νικόλας και ο Ορφέας προσπαθούσαν να αγνοήσουν το χάος και αναρωτιούνταν τι θα μπορούσαν να κάνουν για να περάσουν τον χρόνο τους.

Οι μέρες περνούσαν βαρετά, ,κουραστικά και με τις απορίες: "θα τα καταφέρω και σήμερα;" ,''πότε θα τελειώσει όλο αυτό άραγε;'' .

Ώσπου μια μέρα, ο Νικόλας ξύπνησε και δεν μπορούσε να βρει πουθενά τον φίλο του. Ρώτησε την μητέρα του αν γνωρίζει που είναι και εκείνη με δισταγμό και δάκρυα στα μάτια του εξήγησε ότι δεν θα μπορέσει να τον ξαναδεί. Ο Ορφέας δεν τρεφόταν σωστά και σε συνδυασμό με την στεναχώρια και τις κακές συνθήκες διαβίωσης δεν τα κατάφερε.

Ο Νικόλας συντετριμμένος με την απώλεια ενός κομματιού της ζωής του αγκάλιασε σφιχτά τη μητέρα του και δεν είπε λέξη. Τότε του δημιουργήθηκε μια νέα απορία: ''Γιατί να γίνεται πόλεμος;''

# data[].attributes.headline
Ανάμεσα σε ξένους    Αριδάς Γ. Πινακούλας Γ.

# data[].attributes.subject
Ανάμεσα σε ξένους    Αριδάς Γ. Πινακούλας Γ.

# data[].attributes.body
Στην πλατεία της γειτονιάς κάποτε τα παιδιά έπαιζαν έως αργά. Ο κύριος Πέτρος κάθε απόγευμα καθόταν στο παγκάκι και τάιζε τα αδέσποτα παρατηρώντας τους ανθρώπους που περνούσαν με τα μάτια τους κολλημένα στα κινητά τους. Ηταν ηλικιωμένος και είχε μήνες να δεχτεί επίσκεψη από τα παιδιά του γιατί συνέχεια του έλεγαν ότι δεν προλαβαίνουν. Ένα βράδυ όταν κόπηκε το ρεύμα σε όλη τη γειτονιά, βγήκαν όλοι στα μπαλκόνια και στην πλατεία. Για πρώτη φορά μίλησαν μεταξύ τους μετά από χρόνια συζήτησαν και ειπαν ιστορίες.

Την επόμενη μέρα που αποκαταστάθηκε η βλάβη με το ρεύμα, κάτι είχε αλλάξει· οι γείτονες άρχισαν να μιλάνε μεταξύ τους και να συναναστρέφονται. Ο κύριος Πέτρος πήγε και για καφέ με έναν άλλο κύριο της διπλανής πόρτας. Πλέον δεν τάιζε μόνο τα αδέσποτα αλλά μιλούσε και με τους νέους της πλατείας. Κατάλαβε ότι η μοναξιά και η αδιαφορία στον συνάνθρωπο είναι η μεγαλύτερη φτώχεια στην εποχή που ζούσε.

# data[].attributes.headline
Το Χρυσόψαρο

# data[].attributes.subject
Το Χρυσόψαρο

# data[].attributes.body
Στο ισόγειο μιας πολυκατοικίας του 60’, δίπλα από ένα παλιό κλιμακοστάσιο με σκουριασμένα κάγκελα βρισκόταν ένα ατημέλητο διαμέρισμα. Το κουδούνι του διαμερίσματος έγραφε ‘‘Πολυχρόνης Χατζής’’.

Ο Πολυχρόνης Χατζής ήταν ένας εξαιρετικά στριφνός και μυστικοπαθής γέρος. Ήταν ο άνθρωπος που στοίχειωνε τα όνειρα των παιδιών της γειτονιάς και φόβιζε τους ενήλικες για το πώς θα μοιάζουν αυτοί στο μέλλον. Κάθε φορά που κάποιος του έλεγε καλημέρα ή κάποια κλασσική στερεοτυπική ατάκα πρώτης γνωριμίας αυτός έριχνε το βλέμμα του προς τα πάνω και αναστέναζε με δυσφορία. Η όψη του δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο ή το επιτηδευμένο, ήταν ένας μεσαίου αναστήματος συνταξιούχος με ρυτιδιασμένο κούτελο και άσπρα μαλλιά.

Υπήρχαν πολλές θεωρίες και πλαστά σενάρια που αφορούσαν αυτόν τον μισητό γέρο. Κανένας δεν γνώριζε από που κατάγεται, αν έχει οικογένεια και ποιος πραγματικά είναι. Ο Πολυχρόνης Χατζής έκανε πάντα επιθετικά και καυστικά σχόλια σε όλους και η σκληρή κρητική ήταν η αδυναμία του, όπως έλεγε πάντα ‘‘Όταν οι άνθρωποι ακούν το πόσο ανόητοι είναι από κάποιον τρίτο και θυμώνουν, τότε αυτό σημαίνει ότι ο τρίτος τους δίνει τον καρπό της αυτογνωσίας που έχουν χάσει, για αυτό και εγώ επιλέγω να είμαι ο τρίτος.’’.

Ο δυσπρόσιτος χαρακτήρας αυτού του γέρου δεν του επέτρεπε να αναπτύσσει φιλικές σχέσεις με άλλους. Έτσι το να μιλάει στο χρυσόψαρο του καθαρά από ανάγκη έκφρασης ήταν μονόδρομος για αυτόν. Η συστηματική συνομιλία του Πολυχρόνη με το χρυσόψαρο είχε γίνει τρόπος επιβίωσης και αργότερα υποχρέωση. Μια υποχρέωση που ο ίδιος είχε επιβάλει στον εαυτό του. Το χρυσόψαρο σύμφωνα με τον Πολυχρόνη ήταν ένας άριστος ακροατής, αλλά όχι ο ιδανικός. Τουλάχιστον όμως εκεί μπορούσε να εμπιστευτεί και να κάνει πολύωρους μονολόγους για ό,τι ένιωθε ικανός να σκεφτεί και ανίκανος να μιλήσει.

Ένα βράδυ του Αυγούστου το χρυσόψαρο ταΐστηκε για τελευταία φορά. Λίγες μέρες αργότερα, στο διαμέρισμα που ήταν δίπλα από το παλιό κλιμακοστάσιο με τα σκουριασμένα κάγκελα το κουδούνι σταμάτησε να γράφει Πολυχρόνης Χατζής. Μια αλλαγή που ποτέ κανείς δεν πρόσεξε.

# data[].attributes.headline
Το καινούργιο παλτό/ Στέλλα Κουρέτα, Μπεσάρα Μπίμπα 

# data[].attributes.subject
Το καινούργιο παλτό/ Στέλλα Κουρέτα, Μπεσάρα Μπίμπα 

# data[].attributes.body
Ο Γιάννης ένας φτωχός ληξίαρχος της επαρχίας, κοιτούσε τη βροχή. Η ζωή του ήταν μια ευθεία γραμμή από χαρτιά και στερήσεις. Εκείνη τη μέρα ο νεαρός Μιχάλης, γιος του τοπικού μεγάλο κτηματία, άφησε στο γραφείο του ένα φάκελο με χρήματα."Μια μικρή αλλαγή στα αρχεία" ,ψιθύρισε. "Η γη του μπάρμπα-Νικόλα στην άκρη του βάλτου. Δεν θα το καταλάβει κανείς". Ο Γιάννης ένιωσε έναν κόμπο στο λαιμό. Ο Νικόλας ήταν ένας ανήμπορος γέροντας. Όμως ο μισθός του Γιάννη δεν έφτανε ούτε για ξύλα του χειμώνα. Με αυτά τα λεφτά θα αγόραζε το ζεστό παλτό που ονειρευόταν. "Αν δε το κάνω εγώ θα βρει άλλον" σκέφτεται. Το επόμενο με λίγες αλλαγές στο κατάστιχο η γη άλλαξε χέρια. Δύο βδομάδες αργότερα ο Γιάννης περπατούσε στην πλατεία φορώντας το ακριβό βαρύ παλτό του. Ένιωθε ζεστός, μέχρι που είδε ένα κάρο φορτωμένο με φτωχικά υπάρχοντα. Πίσω του περπατούσε ο μπάρμπα-Νικόλας, διωγμένος με το κεφάλι σκυμμένο στη λάσπη. Ο Γιάννης σταμάτησε, έσφιξε το ακριβό ύφασμα πάνω του αλλά ένα παγερό κρύο διαπέρασε το στήθος του. Ο γέροντας προσπέρασε χωρίς να τον δει. Ο ληξίαρχος συνέχισε για το γραφείο του. Κάθισε στη γνώριμη θέση και άνοιξε τα βιβλία του. Όλα γύρω του ήταν ίδια, αλλά ήξερε ότι η ησυχία μέσα του είχε χαθεί για πάντα.

# data[].attributes.headline
Αλεξαδρα Αρβανίτη 

# data[].attributes.subject
Αλεξαδρα Αρβανίτη 

# data[].attributes.body
<< Η Μοναξιά στην σύγχρονη κοινωνία>>

Η μοναξιά στην σύγχρονη κοινωνία είναι πλέον πολύ συχνή γιατί οι άνθρωποι αντί να επικοινωνούν πρόσωπο με πρόσωπο επικοινωνούν με μυνηματα και αντί να μοιραστούν τις σκέψεις τους μαζί με κάποιον φίλο τους πλέον την μοιράζονται με το chat Gpt.

Για παράδειγμα η Μαρία ήταν 17 ετών και περνούνουσε την ώρα της μόνο στο κινητό της δεν είχε κοινωνική ζωή ενώ είχε φίλες προτιμούσε να κάθεται με το κινητό δεν έιχε ποτέ όρεξη να διαβάσει και πάντα όποτε προσπαθούσε είχε δίπλα το κινητό και όποτε της ερχόταν ακόμη και μια ασήμαντη ιδοποίηση τα παρατούσε όλα και έτρεχε να δει ποιος ήταν και πάντα ξεχνιοταν και τα άφηνε είτε στην μέση είτε δεν τα έκανε καθόλου. Η μαμά της άρχισε να το παρατηρεί αυτό και πάντα της έλεγε άσε το κινητό σου και κάτσε διάβασε λίγο έχουν πέσει οι βαθμοί σου αλλά πάντα η Μαρία έκανε του κεφαλιού της. Οσπου μια μέρα το γεγονός έφτασε στο απροχώρητο όταν είδε τους βαθμούς η μαμά της της πήρε το κινητό έτσι η Μαρία χωρίς να το θέλει πλέον δεν είχε πάρα τι άλλο να κάνει και έκατσε να διαβάσει. Πέρασε ένας μήνας που δεν είχε το κινητό της και τελικά κατάφερε πράγματα που ούτε εκείνη πίστευε για εκείνη πέρασε την τάξη και με πολύ καλό βαθμό μάλιστα έτσι κατάλαβε ότι το κινητό δεν της χάριζε τίποτα στο μέλλον της ούτε στην ζωή της και απλά μειωσε τις ώρες της και σταμάτησε να βλέπει πάνω από δύο ώρες στο κινητό της . Οπότε καλό είναι να ξέρουμε πότε πρέπει να βάζουμε όρια και όχι μόνο στο κινητό αλλά και σε άλλα θέματα.

# data[].attributes.headline
«Το Καρότο της Καλοσύνης» / Αϊτίς Μπούντσι🥕

# data[].attributes.subject
«Το Καρότο της Καλοσύνης» / Αϊτίς Μπούντσι🥕

# data[].attributes.body
Σε ένα μεγάλο λιβάδι ζούσαν πολλοί λαγοί, αλλά κανείς δεν νοιαζόταν για κανέναν. Όλοι έτρεχαν να μαζέψουν μόνοι τους τροφή, φοβούμενοι πως δεν θα τους φτάσει. Ένας μικρός λαγός όμως, ο Μάκης, κάθε μέρα άφηνε λίγα καρότα έξω από τις φωλιές των πιο αδύναμων λαγών. Οι υπόλοιποι τον κορόιδευαν, μέχρι που ένας βαρύς χειμώνας έφερε πείνα σε όλο το λιβάδι.

Τότε, οι λαγοί που είχε βοηθήσει ο Μάκης άρχισαν να μοιράζονται ό,τι είχαν και με τους άλλους. Για πρώτη φορά, κανείς δεν έμεινε νηστικός. Οι λαγοί κατάλαβαν πως όταν σκέφτεσαι μόνο τον εαυτό σου, μπορεί να επιβιώσεις· αλλά όταν βοηθάς τους άλλους, μπορεί να σωθεί ολόκληρη η κοινότητα.

# data[].attributes.headline
Παπανικολάου Παναγιωτης. Το Ποντίκι και το Μεγάλο Τυρί 

# data[].attributes.subject
Παπανικολάου Παναγιωτης. Το Ποντίκι και το Μεγάλο Τυρί 

# data[].attributes.body
Σε ένα παλιό σπίτι ζούσε ένα μικρό ποντίκι που αγαπούσε πολύ το τυρί. Κάθε μέρα έψαχνε μόνο για τον εαυτό του και έκρυβε ό,τι έβρισκε, χωρίς να μοιράζεται με τα άλλα ποντίκια.

Μια μέρα βρήκε ένα τεράστιο κομμάτι τυρί. Το πήρε γρήγορα και το έκρυψε σε μια τρύπα. Όμως το τυρί ήταν τόσο μεγάλο που άρχισε να μυρίζει. Η γάτα του σπιτιού ακολούθησε τη μυρωδιά και βρήκε το κρησφύγετό του.

Το ποντίκι τρόμαξε και έτρεξε να σωθεί. Τα άλλα ποντίκια, παρόλο που εκείνο ποτέ δεν τα βοηθούσε, του άνοιξαν δρόμο να ξεφύγει. Τότε κατάλαβε κάτι σημαντικό:

Το φαγητό μπορεί να σε χορτάσει για λίγο, αλλά η αλληλεγγύη και η βοήθεια των άλλων μπορούν να σε σώσουν πραγματικά.

# data[].attributes.headline
Παιδιά η ιστορία με τα καρότα και τα ποντίκια είναι οι καλύτερες 

# data[].attributes.subject
Παιδιά η ιστορία με τα καρότα και τα ποντίκια είναι οι καλύτερες 

# data[].attributes.headline
Μπράβο σε όλες και όλους σας!!!

# data[].attributes.subject
Μπράβο σε όλες και όλους σας!!!

# data[].attributes.headline
ΠΑΤΡΙΚ ΧΑΣΑΛΛΑ

# data[].attributes.subject
ΠΑΤΡΙΚ ΧΑΣΑΛΛΑ

# data[].attributes.body
Μια φορά κι έναν καιρό, σε ένα ήσυχο δάσος, ζούσε ένας μικρός λαγός που αγαπούσε πολύ τα καρότα.

Μια μέρα βρήκε το πιο μεγάλο καρότο που είχε δει ποτέ, έξω από μια σκοτεινή σπηλιά. Έσκυψε να το πάρει, μα ξαφνικά βγήκε ένας μεγάλος δράκος.

«Στάσου! Αυτό είναι δικό μου!» βρυχήθηκε.

Ο λαγός τρόμαξε, μα είπε σιγά:

«Πεινάω μόνο…»

Ο δράκος τον κοίταξε για λίγο και μετά χαμογέλασε.

«Τότε ας το μοιραστούμε. Τα καρότα είναι πιο νόστιμα όταν τα τρως με φίλο.»

Κάθισαν μαζί έξω από τη σπηλιά, έφαγαν το καρότο και γέλασαν πολύ.

Κι από τότε, ο λαγός και ο δράκος έγιναν οι καλύτεροι φίλοι του δάσους. 🥕🐇🐉✨

# data[].attributes.headline
Το Καρότο και η Αξία των Ανθρώπων (Κωνσταντίνος Τσιμπο Πετρόπουλος)

# data[].attributes.subject
Το Καρότο και η Αξία των Ανθρώπων (Κωνσταντίνος Τσιμπο Πετρόπουλος)

# data[].attributes.body
Κώστας πήγαινε κάθε μέρα στο σχολείο και κορόιδευε τον συμμαθητή του, τον Άρη, επειδή φορούσε παλιά ρούχα. Τα άλλα παιδιά γελούσαν και ο Άρης έμενε μόνος του στο διάλειμμα.

Μια μέρα, η φιλόλογος έφερε στην τάξη ένα καρότο και ρώτησε:

«Τι βλέπετε;»

«Ένα απλό καρότο», απάντησαν όλοι.

Τότε εκείνη το έκοψε στη μέση και είπε:

«Απ’ έξω μπορεί να φαίνεται άσχημο ή απλό, αλλά μέσα του κρύβει δύναμη και αξία. Έτσι είναι και οι άνθρωποι.»

Ο Κώστας κατάλαβε το λάθος του. Από εκείνη τη μέρα έγινε φίλος με τον Άρη και έμαθε πως κανείς δεν πρέπει να κρίνεται από την εμφάνισή του.