# data[].attributes.body
18:30 – 19:00

Maud te gast, input poëtisch schrijven

19:00 – 19:15

Solo's voorbereiden

19:15 – 19:45

Solo's kijken

19:45 – 20:00

Pauze + verhuizen naar TZ

20:00 – 20:30

Solo's maken /vervolgopdracht Maud

20:30 – 21:00

Kijken

21:00 – 21:40

Poging 1 tot plakken / kletsen over thema

Inventariseren werkende elementen / evalueren.

Wat vind iedereen tot nu toe? Wat kan ik beter of anders doen? Wat moet ik vooral zo blijven doen? Waar is behoefte aan?

# data[].attributes.body
18:30 –18:40

Incheck

18:40 – 19:10

Monoloog 2 zetten

19:10 – 19:40

Lift disco maken

19:40 – 19: 55

Pauze

19:55 – 20:55

Poging tot doorlopen?

20:55 – 21:40

Inspreken met Anke

# data[].attributes.body
18:30 –18:40

Check in

18:40 – 18:55

Iris

18:55 – 19:15

Doorlopen begin

19:15 – 19:45

Testpubliek

19:46 – 20:00

Pauze

20:00 – 20:15

Pitch n.a.v. negotiate

20:15- 21:15

M2

21:15 – 22:00

Ren scene

# data[].attributes.body
De Try-Out
Vandaag staat in het teken van de notes van Abel verwerken en verder zoveel mogelijk herhalen.

Als warming - up doen we een multitask spel uit de Immersive week met Abel en Mirte, dit valt in de smaak.
Hierna hebben we nog 2 uur tot de try-out om half 9.

Vervolgens bespreken we de opmerking-notes zoals: hier harder praten, of het compliment over de rechte smelt.

Daarna gaan we aan de slag met de verwerk notes. Alle notes uit het logboek van de vorige repetitie zijn verwerkt, als ze hieronder niet verder zijn toegelicht, hebben we ze overgenomen zoals ze beschreven staan.

We maken uit de losse pols even een bewegingen voor tijdens de stilte. Ook maken we een verdeling in wie welke beweging instart. Ik leer de spelers hierbij gebruik te maken van de koorademhaling, en dus sensitief te zijn op het geluid van de ademhaling van de ander, al helemaal als je elkaar door de publieksopstelling (niet goed) kunt zien. Alle bewegingen zijn gezamenlijk, als ik meer tijd zou hebben zou ik die o.a. hieraan willen besteden, om wat minder voor de hand liggende bewegingen te maken en meer dynamiek door af te wisselen tussen gelijktijdig en individueel.

Vervolgens maken we uit dezelfde losse pols een choreografie voor de liftmuziekdisco. Hierbij maak ik gebruik van het transformeren van beweging, wat we van Mirte in de immersive week leerden. Ik houd namelijk van geleidelijke veranderingen, waarvan je niet meteen doorhebt dat er iets aan het veranderen is.

Wat betreft de contact vraag: in het begin zijn de spelers 'undercover' publiek. Mochten zij dit lastig spelen vinden, geef ik ze de tip om af en toe stiekem een toeschouwer te spiegelen.
De canon richten de mensen aan de zijkant op Anke.

Door deze last minute choreografieën zijn de spelers tijdens de try-out een klein beetje het overzicht kwijt. Het is vooral zaak om de stiltes nog een keer goed door te nemen.
Ik geef iedere speler een top en een tip. Hoewel deze Try-Out niet ging zoals ik voor ogen had, probeer ik mijn 'negativiteit' beperkt te houden tot het algemene werkpunt over de stiltes en een tip per persoon. Een slechte generale is een goede voorstelling.

Ook heb ik een vloerprojectie uitgetest. Ik wilde d.m.v. abstracte projecties zoals afbrokkeling en een glitch, instabiliteit ook letterlijk op de vloer verbeelden. Het is echter lastig om het einde van het stuk duidelijk te maken, omdat het publiek snel denkt dat er gewoon weer een nieuwe/volgende stilte is aangebroken. De projectie heeft veel 'lichtlekkage' buiten de mapping om (de beamer zend zwart ook uit als licht). Het is een darling om te killen, maar omwille van verduistering blijft de vloerprojectie beperkt tot dit experiment. Als ik nog 2 weken langer had gehad, dan had ik d.m.v projectie, dan had ik dit plan doorgezet. Dan had ik ook gewild dat de projectie zich verhield tot de spelers wat betreft toename van tempo. Hierin zou ik onderzoeken wanneer de projectie meekleurt, en dus sneller afbrokkeld waar de waanzin toeneemt, en waar de projectie tegenkleurt, door bijvoorbeeld koorden te projecteren tijdens de canon/liftmuziek disco

# data[].attributes.body
Vandaag is Anke er niet.

Ik merk dat mijn spelers het soms moeilijk vinden om het achterste van hun tong in beweging te laten zien. Ik heb soms het idee dat ze bang zijn om ''lelijk'' te spelen, ongecontroleerd te bewegen. Daarom beginnen we vandaag met de 20 minuut afmat oefening van Abel uit de Immersive week. Ik doe zelf mee.

Hierna houden we 15 minuten pauze.

Vandaag werken we één hele uitgebreide keer van A tot Z door het stuk.

Met Alysha werk ik aan verstaanbaarheid. ''Als je jezelf door de ruimte hoort echoën, dan praat je hard genoeg. Daarnaast werken we nog even aan het gebruik maken van verschillende focuspunten en tempo zowel in-als tussen de zinnen. Dit helpt Alysha om tegen te kleuren. De depressiviteit in de tekst te laten zitten in plaats van haar spel. Door tekstkennis en begrip, focus en tempowisselingen lukt het Alysha steeds beter om per strofe of zin de veranderen van kleur.

De choreografie die we gister maakten voor de liftmuziekdisco, vervangen we vandaag voor simpelweg de shake, uit de 20-min opdracht. Los haar legt bij deze bewegingskwaliteit extra nadruk op de deelname van het hoofd en de nek aan de beweging, wat bij mij een waanzin associatie oproept. Daarnaast is deze beweging niet alleen door de intensiteit, maar ook door de herhaling voor zowel de spelers als het publiek snel uitputtend. Tot slot is de beweging wel mobiel, vanuit de shake kun je je d.m.v. sprongetjes verplaatsen. Ik had afgelopen tijd opeens een beeld in mijn hoofd van spelers die terug naar hun plek hopsen, en tegelijkertijd een harde schakel maken door te gaan zitten. Dit proberen we op de vloer, het werkt en daarmee is het liftmuziekdisco-overgang-probeem opgelost.

Tot slot spreken we que's af voor het einde. Anke staat op nadat Alysha zegt ''wie ik ben, ben ik kwijt'', en Nikki doet haar laatste ruilpoging zodra Anke rent.

# data[].attributes.body
18:30-19:15
Aanrommelen - Nikki is later, kostuums bespreken, opwarmen
19:15 -20:00
Doorloop
20:00 - 20:05
Korte plaspauze
20:05 - 20:44
Doorloop ll of schoonmaken/vragen en onduidelijkheden bespreken
20:45-21:00
Pauze
21:00-21:35
Doorloop + Abel

# data[].attributes.headline
Notes van Abel in mijn eigen samengevatte woorden

# data[].attributes.subject
Notes van Abel in mijn eigen samengevatte woorden

# data[].attributes.body
Begin vraag over contact met publiek

Smelten recht erg mooi

Eerst tekst dan piep

Publiek tot last zijn tijdens gezamelijke smelt
Anderen helpen uit zorgzaamheid in plaats van schrikkerigheid

Kleine gechoreografeerde bewegingen tijdens stilte

Hoe verhouden jullie je tot elkaar tijdens de stiltes?

Canon, mensen aan de zijkant naar wie doe je dit?

Afwisseling tussen balanceerders op stoel en vloer mooier dan iedereen op vloer

Nummertje ruilen, maakt het echt gebruik van de uitputting? Hoge status lage status oefening?  Degene die vraagt heeft hoge status?  Ook nu de tweede keer na deze uitputtingsslag?

Wat verbind jullie tijdens wachten?

3e keer niks voelt alsof het teveel gas terug neemt, ik snap het trucje nu en het is minder spannend

Emo monoloog op de vloer ipv stoel, stoel wellicht meenemen naar vloer

Anke een reden geven om terug te lopen naar stoel

Einde alles door elkaar

# data[].attributes.body
Dinsdag 23-05-2023:

Ongelofelijk goed - Jasper

Echt prachtig!

De vorm en decor werkte echt heeel goed! En love de verschrikkelijke stiltes

Wat een geweldig simpel maar goed decor. Ik dacht echt dat je ons een half uur ging laten zitten wachten. Echt gaaf. - Anouk

Wow! Goed message, recht door het hart.

Woensdag 24-05-2023:

Tot tranen, door de knaller van deze intieme voorstelling - Len

Op heel minimalistische wijze een heel duidelijk statement gemaakt. In heel weinig woorden de waanzin getoond! - Mijn ouders

Mooi en indrukwekkend - Sophie

Diep ontroerd. Dit was een prachtige voorstelling over een thema die zo belangrijk is voor zoveel mensen. Echt een prachtige theatralisering van een dilemma die zoveel mensen raakt. Prachtig uitgevoerd - Daniël

Super goede voorstelling. Alles viel zo mooi en paste perfect bij wat jullie wilde overbrengen - Lela

Weinig woorden, wel tranen omdat het raakt.

# data[].attributes.body
Bij uitzondering schrijf ik dit logboek met terugwerkende kracht, en dat is niet handig, want ik weet er niet meer veel van.

We hebben een doorloop gedaan, en terwijl we daarna wachten op Abel om de volgende doorloop te doen, hebben we aan losse scènes gewerkt. Zoals de onverstaanbare monoloog. Ik heb een hele dag besteed aan het zoeken van het geschikte geluidje voor de kastje-naar-de-muur-ren scène, en stuitte hierbij op een hoge frequentie pieptoon. Dít moet onder de onverstaanbare monoloog in plaatst van de liftmuziek. Hiermee is het wel onmogelijk om Alysha niet meer te horen, dus Alysha gaat uit zichzelf steeds zachter praten. Dit werkt vervreemdend en houden we er dus in. N.A.V het negotiate denk ik aan layeren, en als simpele ingreep laat ik Alysha en Anke ergens in de tekst smelten.

Abel is er om 9 uur, dan doen we een doorloop en we bespreken notes tot 10.

# data[].attributes.body
18:30 - 18:50
Incheck met taart want Nikki was jarig, Iris wordt jarig, en Anke is aangenomen in Arnhem

18:50- 19:30
Anke + Lotte tekst inspreken
Nikki + Iris jeugd herinnering tekst monoloog 1 schrijven

19:30 - 20:10
Kastje naar de muur experiment / smeltscene op stoelen maken

20:10 - 20:25
Pauze

20:25 - 20:55
Act maken woedeuitbarsting of einde (of ander tussenstuk)

20:55 - 21:35
Acts kijken

# data[].attributes.body
Smelt probeersel R7 - YouTube

# data[].attributes.body
18:30-18:40

Inloop en check-in

18:40-18:50

Persoonlijke affiniteiten thema

Wat ik nooit heb gevraagd: waarom wil je meedoen aan een voorstelling over deze thematiek? Heb je daar een persoonlijke verbinding mee, en wil je daar iets over vertellen?

18:50-19:00

Lotte vertelt over live-camera-publieks-begeleiding-begin

19:00-19:25

W-U

Smeltende madame Tussauds beelden.

Iris iets voor samenwerking?

19:25- 19:40

Koorddanser act terughalen

19:40 – 20:25

Bellenblaas act maken

20:25 – 20:40

Pauze

20:40 – 21:25

Koorddanser verbinden aan

Vanaf 21:25 uitloop

# data[].attributes.body
18:30-18:40
Check-in
18:40 - hoe lang het leuk is
20 kutideeën-brainstorm-freewrite-stoelendans Abel W1

Daarna zien we wel waar het schip strand, misschien nog een playground?

Een schamele planning vandaag. Om twee redenen, 1) Ik ben het vergeten, omdat 2) WTF WORD DE SYNOPSIS/HET VERLOOP VAN DE VOORSTELLING? Ik wil het WETEN, maar ik zit even vast.

# data[].attributes.body
Hoe lang is het geleden dat stoepkrijt veranderde in een computerspel.

Antwoorden die niet langer werden dan prima, hmm, het gaat wel.

Weetje nog die knuffelbeer. Gescheurd aan alle kanten. Lapjes stof om de kwijlvlekken te verbergen. Jij die begon te krijsen als die niet aan de rechterkant van je kussen lag omdat je dan niet kon slapen. Het moment dat ik de kleine kraaloogjes in een kartonnen doos propte.

Met een glimlach, je zei: “ik wil een pannenkoek met marshmallows en slagroom erbij.”

Nu zeg je onbezield: “ik heb geen trek…”

Je lijkt kapot, beschadigd, ben je lek? Loopt al je denken weg uit je hoofd? Druipt al dat je ziet weg uit je ogen? Glijdt al wat ik zeg direct uit je oren, richting de grond, richting alles wat je hebt laten vallen?

Ik wil je graag lijmen. Al dat wat stuk, gevallen uit jouw handen, weer aan je vastplakken. Gewoon zodat je weer op die kleine gaat lijken. Ik heb je altijd lief. Je blijft mijn hartedief, ik heb je altijd lief.

Hoelang zal het nog duren voordat die jaren van stilte daar in jouw kamer een lach zal bevatten. 178 maanden. Ik wil je niet meer missen. Ik wil je niet meer missen.

Ik wil hem niet meer missen. Ik wil hem niet meer missen. Ik mis hem al zo lang. Hij lijkt wel verdwenen. 178 maanden. Opgesloten in zijn kamer. Nergens zin in. Deur gaat enkel open voor een nieuw bord eten. Computer heel de dag aan. Slapen, opstaan, zitten, niks doen, liggen, slapen. Geen gesprek. 178 maanden. Ik ben hier al zo vaak geweest. Ik ben hier al zo lang.

# data[].attributes.body
De 20 kutideeën-brainstorm-freewrite-stoelendans Abel W1 was leuk tot 19:20. Hierna hebben we de vellen voorgelezen en zo strandde het schip in een groeps-brainstorm-rabbithole tot 21:10.

We hebben het vooral gehad over het begin en eindbeeld. Ergens in de eerste 8 minuten moet een luchtig moment zitten, een eerste adempauze voor het publiek, welke acts kwalificeren zich hiervoor? Terwijl ik dit schrijf lees ik op de vellen een paar momenten die we er haast universeel in willen hebben, zoals een woede uitbarsting. We hebben het over verschillende vormen die een rode draad kunnen vormen zoals videogames en uitspraken (op eieren lopen en de kat uit de boom kijken). Aan het einde van de repetitie hebben we een begin besloten op papier. Een foto hiervan vind je hierboven.

Ik voeg er een foto van bij, in plaats van een uitgetypte synopsis, omdat Iris en ik hierna in een lunchpauze nog (hopelijk) 1 laatste keer het verhaallijntje hebben omgegooid. Om dit en al het bovenstaande te typen, blader ik nog eens door de brainstorm vellen. Ik zie veel dingen, die Iris en ik in die lunchpauze aan elkaar gelijmt en gebreid hebben, die op deze vellen niet in een van onze handschriften staat geschreven. Dit doet mij goed, hiermee heb ik het idee dat er naast teksten ook echt van iedereen een vormsuggestie in zit.

Ook lees ik nog een aantal geluid suggesties die ik even hier opschrijf zodat ik ze niet vergeet: Klikken van een pen om te frustreren, en klakken van een tong om tijd mee te suggereren.

# data[].attributes.body
Vandaag was Alysha ziek.

Na de incheck gaan we door waar we gister gebleven zijn met de teksten. Alysha's voortborduursel op Monoloog 2 doet mij denken aan iets wat Paul tijdens zijn montage-college zei: ''Tekst kan ook vaker en/of door meerdere mensen gesproken worden''. Dit vind ik passend, bij de associatie die Alysha's tekst bij mij oproept, door het snufje herhaling. De associatie aan iemand die hardop nadenkt. Ook zie ik door Alysha de kracht van de opsomming van het opzetje in, en ik besluit on the spot, gewoon even als probeersel, om één zin van Alysha achter het opzetje aan te plakken. ''Maar ook niet perfect en ik geen goede moeder''. Ik laat Anke en Nikki deze tekst op een briefje schrijven. Ik vertel Anke over mijn associatie en laat haar opstaan uit stilstand, haast struikelen naar het midden en daar beginnen met de tekst. Ik laat haar de tekst achter elkaar door doen. De tweede keer laat ik haar naar het plafond kijken en rondjes om zichzelf lopen om het mantra-idee te versterken. Als ik haar na 2x stop, gaat Anke terwijl ze naar mij en Iris luistert, even op de grond zitten. Ik vraag Anke om het nog een keer te doen, en ik vraag Nikki om na 2x in te vallen als Echo. Ik heb na een aantal keer pas door dat Anke gaat zitten na de tweede herhaling, en omwille van dynamisch gebruik van ruimtelagen, houden we het er in. Nu Anke een beweging heeft, wil ik dat ook voor Nikki. Dus ik vraag Nikki om op een gegeven moment op haar stoel te klimmen, op het randje te gaan staan en naar beneden te kijken. Als ware een ''hoge flat''. Ik vraag Alysha (gespeeld door Iris) om in te vallen zodra Nikki staat. Iris zoekt uit bij welke zin ze moet beginnen om niet tegelijk met de anderen te lopen. Om de tekst niet eentonig te laten klinken, vraag ik Anke om steeds sneller te gaan praten, en Alysha/Iris om na twee keer alleen nog maar de onderwerpen van een zin te noemen. Alysha/Iris geef ik als bewegingskwaliteit de koorddanser, waarover je meer leest en ziet in eerdere logboeken.

In de planning staat dat we hierna doorgaan met mijn act-voorstel van gisteren, een liftmuziekdisco. Want dat vind ik lekker tegenkleuren. Ik start dit experiment door de 'change' opdracht van Meg Stuart.

# data[].attributes.body
18:30 – 19:00:

Wat-gaan-we-doen-vandaag bespreken, klets-kennismaking (speeddaten?) + spelletje

Mag alles gefilmd? Hoe willen we documenteren?

19:00 – 19:30:

Bespreken thema

O.A. Volkskrant artikel lezen. Optie: samen/hardop lezen. Optie: iedereen highlighten wat ze interessant vinden / raakt in de tekst

19:30 – 19:40:

(Rook)Pauze

19:40 – 20:00:

20 slechte ideeën groep brainstorm

Zorg voor A3 papier vellen. Stoelendans vorm Abel

20:00 – 20:30:

Acts maken duo's

Act mag alles zijn, moet minimaal 1x (hardop) gerepeteerd worden. Ingecalculeerd: uitleg + uitloop pauze, 20 á 25 minuten echt daadwerkelijk maken.

20:30 – 20:50:

Kijken acts

Eerst anderen vragen wat werkt, daarna zelf delen. Verwerkingstijd opschrijven/registreren geven & nemen.

20:50 – 21:00:

Optionele pauze

21:00 – 21:25:

Acts maken ander duo

21:25 – 21:40:

Kijken acts

21:40 – 22:00:

Opruimen, huiswerk uitdelen (registratie ''Met liefde te maken'' kijken & gezamenlijke theatermuziek playlist) en wegwezen

# data[].attributes.body
18:30 – 18:40

Inloop

18:40 – 19:10

Input gast

19:10 – 19:35

Acts maken 1

19:35 – 20:05

Acts kijken 1

20:05 – 20:20

Pauze

20:20 – 20:50

Markeren artikel

20:50 – 21:20

Acts maken 2

21:20 – 21:40

Act kijken 2

21:40 – 22:00

Opruimen en wegwezen

Kaders act vandaag:

Geen tekst

Wachtkamer (publiekopstelling)

Borden eten brengen, verstoppen, opruimen

Iets met deuren

# data[].attributes.headline
‘Heb je ooit naar niets geluisterd’ - Iris’ tekst act -

# data[].attributes.subject
‘Heb je ooit naar niets geluisterd’ - Iris’ tekst act -

# data[].attributes.headline
‘Liggende stoelen’ - Anke’s toneelbeeld - 

# data[].attributes.subject
‘Liggende stoelen’ - Anke’s toneelbeeld - 

# data[].attributes.headline
‘Wachten op een dag’ - Thuis voorbereide solo Alysha -

# data[].attributes.subject
‘Wachten op een dag’ - Thuis voorbereide solo Alysha -

# data[].attributes.headline
‘Ruis waar ben je’ - Thuis voorbereide solo Anke -

# data[].attributes.subject
‘Ruis waar ben je’ - Thuis voorbereide solo Anke -

# data[].attributes.body
Er zit een terugkerende kracht, in de materialen die mijn spelers maken. Ik denk dat ze hun ideeën minder censureren omdat het theatermaken vrij nieuw voor ze is. Ook mede door de tijdsdruk werken ze vaak hun eerste idee uit. Zowel de sturende schaduw bij Nikki net, als het sneeuwende beeld wat Anke nu gebruikt, als de gamegeluiden vorige week, zijn allemaal door meerdere mensen waaronder mijzelf opgeschreven als werkend element. Terwijl ik zeker weet dat ik ze in een pitch had afgeschoten, omdat ik bang voor voorspelbaarheid en voor-de-hand-liggende associaties ben. Maar door de vrijheid die ik mijn spelers als medemakers in deze werkwijze geef, komen deze elementen door de interpretatie van mijn spelers tot bloei.

# data[].attributes.headline
'Schaduwspel' - Thuis voorbereide solo Nikki -

# data[].attributes.subject
'Schaduwspel' - Thuis voorbereide solo Nikki -

# data[].attributes.body
Nikki zit in kleermakerszit met haar rug naar het publiek, op een matras op de grond. Naast het matras staat een tafel en een stoel. De stoel staat met de rug naar het matras, wat met de korte kant tegen de muur ligt, en op de tafel ligt een krant, tijdschrift en een boek. Er gaat muziek aan. Na ongeveer 30 seconde komt er een schaduw van een hand op de muur. Zodra deze Nikki bereikt staat zij op, en neemt zij plaats op de stoel, waar de hand ook naartoe beweegt. De hand blijft vlak boven Nikki haar hoofd zweven, en Nikki bladert wat door de leeswaren. Als de tekst in de muziek is afgelopen, bewegen de schaduw en de hand terug naar het matras, waar Nikki weer plaatsneemt in het begin beeld.

Wat werkt?
Nikki durft in haar spel te wachten, niets te laten gebeuren. Het is waarheidsgetrouw en vervreemdend tegelijk. Ik denk dat het prestatiedruk is, wat ze verbeeld heeft. De manier waarop, met de hand, vind ik heel erg werken. De schaduw, niet iets tastbaars, van een hand, wel iets concreets, heel bekends, kan een metafoor voor een interne of externe stem/druk tegelijk zijn. Ook vind ik de eenvoud van handelingen en dat deze circulair is ook heel erg passend.

# data[].attributes.body
Input Milou:
Deze repetitie is de eerste van twee waarvoor ik een ‘inspiratiemaker’ heb uitgenodigd. Vandaag hebben we Milou op bezoek. Milou is mijn beste vriendin, en derdejaars theatre in education student op de HKU. Milou verdiept zich al zo lang ik mij kan herinneren in beweging, dans en de grens daartussen en daarvoor heb ik haar vandaag ook uitgenodigd. Ik heb Milou verteld over mijn thema en gevraagd om iets te doen met uitputting. Ik ben heel erg benieuwd, want de laatste keer dat ik artistiek heb samengewerkt met Milou was in 2019, voordat we gingen studeren. Ik ben heel erg benieuwd naar haar manier van werken omdat ze dezelfde opleiding doet, maar ergens anders.

Wat ik van Milou kan leren is haar op- of doorbouw in een opdracht. Het eerste wat Milou ons vraagt is om op de beat van een Afrikaans – uptempo nummer de kamer rond te rennen, met een soort bounce. Het is inderdaad uitputtend. Ze laat ons een paar minuten zo rondrennen. Dan klapt ze in haar handen en is het de bedoeling dat wij freezen. Ze klapt en wij rennen weer door. Zo gaat het weer een tijdje. We worden steeds vermoeider, dus balans houden wordt steeds moeilijker. Dat is precies wat Milou wilden dat we zouden embodyen vandaag. Disbalans. Dat wat wij in ons lichaam voelen, dat is waar volgens Milou het thema om draait. Disbalans in de ouder-kind relatie. Dat gezegd hebbende rennen we weer verder, en de volgende x dat milou in haar handen klapt krijgen we de keuze, om zelfstandig de grenzen van onze balans op te zoeken, of om een ander te gaan ondersteunen.  Milou's input eindigt met de hele groep die 1 persoon ondersteunt.

Acts maken:
Er komt een kader bij, het moet zich kunnen afspelen in een wachtkamer, en omdat we net met Milou hebben gewerkt mag er geen tekst gebruikt worden.

De 'koorddanser' act die Nikki en Iris maken blijft na deze repetitie behoorlijk rondspoken in mijn hoofd. De simpliciteit, door het tempo en herhaling van handelingen spreekt me aan. Ook de koorddanser kwaliteit van de handeling zelf.

Van de 'Legs crossed' act van Alysha en Milou neem ik vooral mee hoe zij hierin last of zorg verbeelden. Door lichaamsgewicht + het opvangen of overgeven aan de ander.

Na de pauze is de opdracht om het artikel wat we vorige week en-grouppe hebben gelezen, nu ieder voor zich te lezen en alles wat je eraan aanspreekt te markeren.

Vervolgens gaan we nog een x acts maken. Deze keer mag er wel tekst worden gebruikt, 1 woord of zin, en deze mag herhalen.

# data[].attributes.body
18:30-18:40
Inloop / check-in
18:40 - 19:20
Strong weight (elkaar wegduwen)
Light weight (touwtje aan je kruin, zachte voeten, veertje)
Sudden (Haast, ergens naartoe lopen, handelingen snel en half afmaken)
Sustaind (mist - rook - dikker - water - gello)
Smelten
19:20- 19:30-
Break
19:45 - 20:25
Playground impro
20:15 -20:30
Break
20:30 - 21:00
Zetten act combi koorddanser/smelten disbalans passive weight
21:00 - 21:30
Maken voorafgaand of vervolgens act
Kaders:
De act moet voor of na de koorddanser passen
Daarvoor moet prestatiedruk verbeelden
Daarna moet het ouder personage uitputten, wanhopig maken

# data[].attributes.body
Deze repetitie verliep volgens planning, en zoals deze aangeeft is er veel zelfstandig gewerkt deze repetitie.
Ik heb met Anke voice overs opgenomen, van een herschrijving van de ''niks'' tekst die Iris in R1 heeft geschreven.
Alysha en Nikki hebben in deze tijd van mijn een schrijfopdracht gekregen, om een monoloog te schrijven die voortborduurt op:
Hij staat niet op de rand van een hoge flat

Hij is niet crimineel

Niet aan de drugs

Niet dakloos

En niet psychotisch

Maar toch voel ik mij gefaald

In eerdere repetities hebben we een aantal keer een bewegingsoefening gedaan waarbij één iemand een waxenbeeld is wat smelt, en een ander de museum suppost die het beeld rechtop probeert te houden. Deze repetitie hebben we hier een scene van gemaakt. Dit begon bij de opdracht voor mijn spelers om allemaal individiueel in 2,5 minuut van een stoel te smelten. Hierbij gaf ik telkens aan als er 30 seconde voorbij waren ter tijds oriëntatie. Dit hebben we 2x gedaan, en daarna sneller en zonder tijdsindicatie vanuit mij. Vervolgens was de aanwijzing om zelf te kiezen wanneer je terug rechtop gaat zitten, ongeacht of je nog verder kon smelten of niet. De combinatie van deze elementen riep bij mij de associatie op van ''wakker'' schrikken en je betrapt voelen. Tot slot wilde ik het ''help'' element uit de input van Milou in R2 en de originele opdracht toevoegen. De laatste aanwijzing was dat de spelers ook de keuze konden maken om een ander te zien en te helpen. Hier ontstonden momenten waarop speler A speler B wilde helpen, maar B overeind schrok voordat A hen bereikt had. Hier ontstonden contact momenten die ik interessant vind door hun ongemakkelijkheid.

# data[].attributes.body
Repetitie 4... waarvan ik het typen van de toevoeging/toelichting heb uitgesteld.

Repetitie 4... kwam zijn naam in ieder geval na. 'De grote chaos bluf repetitie’. Zo kijk ik erop terug. Een eerste poging tot plakken zonder plan B.

Deze dag zat ik niet goed in mijn vel. Nikki en Iris overigens ook niet, die waren beide afwezig. Dus Anke, Alysha en ik waren met z'n drieën. Nadat ik haastig TZ binnenkwam, hebben we alle gordijnen weggeschoven, het toneelbeeld leeggehaald van ruis en bij wijze van 'scenografie’ 2 bankjes midden in het verlengde van de zaal gezet. Tijdens het schuiven en het tillen vertel ik over de inspiratie/ingeving die ik heb opgedaan in de les van Martijn afgelopen vrijdag (meer hierover lees je onderaan in de ''noemenswaardig'' van week 4 in het input logboek) Zittend op die bankjes hebben we met elkaar ingecheckt, en heb ik gevraagd naar de persoonlijke affiniteiten van de spelers met dit thema/project. Dit vraag ik nu pas in het proces, omdat voor het delen van persoonlijke verhalen een vertrouwelijk klimaat nodig is. Na de vorige repetitie vind ik het klimaat geschikt om deze vraag te stellen, geeft de vraag misschien zelfs wel een boost. Antwoorden op deze vraag delen in mijn openbare logboek vind ik niet bijdragen aan een vertrouwelijk klimaat, dus tot zover.

Vervolgens wilde ik alvast gezamenlijk opwarmen, alvast samen op de vloer bezig zijn als Abel na het eerste uur zo meteen binnenloopt om half 8. Ik wilde eigenlijk Iris vragen om de opwarming vandaag te doen, omdat zij nog niet eerder ''zelfstandig'' met de groep heeft gewerkt. Ook wilde ik haar vragen om haar W-U te focussen op groepsdynamiek. Beide dingen gaan nu niet door, wat 2/5 van de groep is er niet, waaronder Iris. En omdat ik geen plan B heb, schut ik er eentje uit mijn mouw. We gaan veel fysiek werken, en omdat we in de immersive week met Abel en Mirte zitten, geef ik een geïmproviseerde remix tussen de input van Milou een paar repetities terug, en de slow-motion visualisatie die we recentelijk bij Abel hebben gedaan. Door mijn gebrek aan voorbereiding voel ik mij onzeker en ongemakkelijk, en dit zet aardig de toon voor mijn gevoel over de rest van de repetitie. Maar dit is even het laatste pessimistisch / negatieve toon die ik aan dit logboek wil geven.

Wat heb ik goed gedaan vandaag?

Ik heb iets gedaan waar ik eigenlijk nooit echt de tijd voor neem. Ik heb met mijn spelers op de vloer heel veel verschillende spelkwaliteiten en vormgevingen onderzocht.

We hebben de verschillende kanten, kwaliteiten en mogelijkheden van de koorddanser act en de bellenblaasmachine als metafoor voor prestatiedruk onderzocht. Ook hebben we onderzocht hoe deze twee zich tot elkaar kunnen verhouden, en de uitkomsten zetten we voor nu in de koelkast.

In de bespreking achteraf maakt Abel mij weer even scherp op een bij mij bekende valkuil: durven om een opdracht/ aanbod van spelers te laten duren, mijn oordeel uitstellen en mijn spelers niet regisseren in een voorbedachte vorm of beeld. Dit frustreert me even, omdat het dus een bekend punt is, maar de volgende ochtend valt er bij Mirte al een kwartje. Een kwartje over de lijn waarvan ik heb beginnetje  in het laatste deel van het eerste jaar heb gemaakt, en nu dus dan doortrekken i.p.v. opnieuw schetsen(meer hierover lees je onderaan in de ''noemenswaardig'' van week 5 in het input-logboek)

# data[].attributes.body
We hebben gezamenlijk het artikel* gelezen. We hebben de 20 slechte-ideeën-freewrite-stoelendans gedaan. Het kader voor het acts maken was: laat je inspireren door iets uit het artikel of de free-write.

Ik werk samen met Anke. Ik vraag Anke of zij al een idee heeft, daar wil ik zoveel mogelijk in mee gaan. Ik ben mij bewust van mijn rol en ''machtspositie'' als regisseur. Ik wil mijn spelers juist de vrijheid geven om te experimenteren, ik wil niet pretenderen de waar en wijsheid in pacht te hebben. Niet al mijn ideeën zijn goede ideeën. Deze wil ik dan ook niet opdringen, want later in het proces komt nog genoeg ruimte voor mij. Anke is geïnspireerd door een voorstelling die ze recentelijk heeft gezien, en samen bouwen we een doorzichtige kleine ruimte. Anke gaat erin zitten, met white noise en het publiek mag vrij rondlopen. Des te dichter bij Anke, des te harder het geluid.

Nikki en Alysha maken een spreekbeurt-stappenplan om je leven weer op de rit te krijgen. Een scene waarin ze veel uitleggen met tekst, dus om ze uit te dagen, wil ik volgende week een inspiratiesessie over beweging.

Ieder onderdeel wat ik gepland heb is uitgelopen, dus we maken 1x acts, niet 2x zoals in de planning staat.

*Apathische kinderen, wanhopige ouders: ‘Mijn zoon komt al zes jaar zijn slaapkamer niet meer uit’ (volkskrant.nl)

# data[].attributes.body
Input Maud:
Ik heb Maud uitgenodigd om ons te inspireren over dichten. Maud vertelt eerst iets over haar eigen ervaringen met dichten en laat iets horen. Ze heeft het zichzelf geleerd, dus echt wetmatigheden en regels komt ze ons niet brengen. Toch vertelt ze even iets over klinkerrijm, waarvan zij ontdekt heeft dat het werkt voor haar. Er is even gelegenheid om vragen te stellen. Zoals: waar begin je nou? ''Een begin zin of begin woord is fijn'' antwoord Maud. Dat is iets wat ik meeneem in de rest van mijn Immersive maakproces. Een beginwoord of zin om mijn spelers en medemakers te inspireren en te kaderen/sturen. Vervolgens krijgen we de opdracht van Maud om 1 werkwoord te kiezen wat voor ons slaat op het thema. Bij dit werkwoord moeten we op losse briefjes, woorden die klinkerrijmen schrijven. Dit vinden we allemaal best lastig. Ikzelf blijf bijvoorbeeld heel erg hangen in de werkwoorden, en over het thema weet ik spontaan even niets meer. We krijgen iets meer tijd van Maud en uiteindelijk ligt de tafel vol met losse woorden. Van deze woorden moeten we er 2 kiezen, en een gedichtje maken van ongeveer 4 regels waarvan je minimaal 1x klinkerrijm gebruikt.

Thuis voorbereide solo acts:
Over die van Nikki lees je hierboven meer onder het kopje: 'Schaduwspel' - Nikki -
Over die van Anke lees je hierboven meer onder het kopje:
'Ruis ik mis je' - Anke -
In Alysha's act vind ik het leuk om te zien dat zij niet bang is voor stil spel, en dat haar bewegingen bewuste keuzes zijn. Ik zie net zoals bij Nikki, herhalende handelingen tussen matras en stoel. Ik krijg er een sleur associatie van, die ik ook bij het thema heb.

Tussendoor vind ik het leuk om te zien dat iedereen elkaar in deze derde repetitie steeds beter leert kennen en meer met elkaar op- en naar elkaar toe trekt.

Acts maken ll proces:

Deze keer zijn de kaders:

De vierkante, wachtkamer publieksopstelling

Het is een solo

Kies bewust, of je deze act aan het begin, midden, of eind ziet. Je kunt ook bijdragen/uitbreiden aan een eerdere act.

Kies bewust of je iets over de Hikikomori of de ouder maakt.

Ik kies ervoor om zelf geen act te maken, maar om mijzelf beschikbaar te stellen als 'sparringspartner'. Ik ben niet altijd beschikbaar voor inhoudelijke vragen tussendoor, omdat ik zelf ook een act maak, dus deze ruimte wil ik nu eens uitproberen. Alysha maakt er gebruik van. Ze is na ruim 15 minuten klaar. Ze heeft n.a.v. de inspiratiesessie met Maud een tekst geschreven en vraagt hoe ze haar act theatraler kan maken dan alleen maar voorlezen. Ik lees een stuk van haar tekst en vraag haar voor welke rol ze deze heeft geschreven. Ik zeg dat ze dit kan versterken, door een bewegingsfrase toe te voegen. Ter inspiratie geef ik haar de kaders om tussen zitten en liggen te bewegen.

Acts maken ll resultaat:
De acts van Alysha en Nikki zijn bovenstaand te bekijken onder de kopjes: 'Onoplosbaar' - Alysha - en 'Stoepkrijt spoken-word' - Nikki -.
Het toneelbeeld van Anke intrigeert me, door de vervreemding, of abstractie van de liggende stoelen. Ik weet niet precies wat ze ermee bedoelt, en het is niet in mij opgekomen dit te vragen. Als ik dat de volgende x weet, dan weet ik ook beter hoe we die boodschap kunnen versterken, welke handelingen er nog meer in passen en waar het eventueel in de voorstelling zou kunnen.

Evalueren:
Voor het laatste halfuurtje heb ik snacks meegenomen, omdat ik na drie repetities wat tijd wil inlassen om met elkaar te kletsen over het thema en te evalueren hoe iedereen de afgelopen repetities heeft ervaren. Ik vraag iedereen om te bladeren tussen alles wat ze tot nu toe hebben opgeschreven en de werkende elementen te benoemen die er wat hun betreft echt uitspringen. Iris en ikzelf hebben hier bewust niks gezegd. Hier kwamen de volgende dingen uit:

Het schaduwspel uit de solo van Nikki

De bewegingsfrase van Alysha en Milou op de bank vanwege het leunen en steunen

Het toneelbeeld van Anke waar het water de aandacht trekt en minder tragisch maakt

Geluid van de videospelletjes in de act van Alysha en Iris

Alle acts waarin weinig, kleine en/of herhalende handelingen zitten, deze krijgen veel betekenis

Er werd een nieuwsgierigheid uitgedrukt naar het volgende:

Absentie van iemand

Tekst live typen en beamen

Vervolgens heb ik iedereen gevraagd wat ze fijn vinden aan de repetities:

Dat ik standaard bij binnenkomst aan iedereen vraag: Hoe was je dag? Hoe was je week?

Dat ik elke week een tijdsplanning heb, deze bespreek en dat er afwisseling (en energizers) in zitten

Dat er geen goed/fout sfeer wordt ervaren

Dat er een fijne balans word ervaren tussen kaders en vrijheid bij het maken van acts

Ik hierna heb ik iedereen gevraagd wat ze missen of wat ik anders kan doen:

Niet een persoonlijke maar een en-grouppe incheck, ook aan het einde van iedere repetitie

Dat er een aantal dinsdagen zijn die niet zo goed uitkomen, kunnen dit ook zaterdagen zijn?

Om meer hardop na te denken en meer een inkijkje te geven waar ik tussen de repetities door over nadenk en mee bezig ben (tijdens de input lessen), ook al weet ik dingen nog niet vast en zeker.

Volgende week:

Komt Abel kijken en ondersteunen bij de eerste poging tot plakken

Wil ik die eerste poging tot plakken over het begin doen. Door het schaduwspel, de bellenblaas en de koorddans act aan elkaar verbinden.

# data[].attributes.body
Veranderingen N.A.V. het negotiated assesement:
De voice-overs die Anke heeft ingesproken zijn eruit.
Het kleinkunst nummer is eruit.
De eerste stilte duurt 3 minuten i.p.v. 1 minuut.
Stiltes komen vaker terug, op de plekken van de voice-over.
De emo-monoloog word de eindmonoloog, tegelijkertijd met de kastje-naar-de-muur-ren-scène.
Ik wil iets met onverstaanbaarheid.

Voor de afwisseling heb ik vandaag Iris gevraagd om een warming-up voor te bereiden. Eentje waarna we fysiek aan de slag kunnen. Het was goed voor de afwisseling, Iris deed namelijk een soort geleide fantasie/meditatie en dat is niet mijn sterkste punt.

Vandaag krijgen we testpubliek, zodat Nikki haar nummer-ruil-smelt scène met ontwetend publiek kan oefenen.
Hiervoor nemen we de opening dus nog even door.

Met het testpubliek ontdekken we dat de toeschouwers veel makkelijker ruilen dan wij in de eerste instantie verwacht hadden. We spreken af; dat als het allemaal heel snel en makkelijk gaat dat Nikki aan Anke om haar kaartje vraagt, die dan even flink moeilijk doet. Ik stuur het testpubliek opnieuw naar buiten, en geef ze deze x de opdracht om anders te reageren dan ze net deden. Ze doen allemaal op verschillende manieren iets moeilijker. In deze situatie kan Nikki aan Anke om haar nummer vragen die dan makkelijk meewerkt. Ik zeg tegen het testpubliek dat overige feedback en tips van harte welkom zijn, maar dat ik die graag schriftelijk ontvang, zodat ik niet overspoeld en overprikkeld raak.

Het testpubliek gaat weg, op Seppe, Daniël en Lela na. We leren de canon aan Alysha. Na de canon maken we een beginnetje met spelvormgeving van de eindmonoloog met Nikki. Het is een poëtische, en soms rijmende tekst, wat het spelen lastig maakt. Dus is tekstbegrip belangrijk. Ik laat Nikki de tekst een keer voorlezen, en ga daarna zin voor zin langs wat deze voor of volgens haar kan betekenen. Ik probeer zoveel mogelijk haar interpretatie te volgen. Soms komen onze interpretaties overeen of past die van haar net zo goed of beter. Af en toe stuur ik d.m.v. mijn schrijfgedachte bij, omwille van de dramaturgie. Dit probeer ik alleen te doen als het echt noodzakelijk is, zodat de tekst authenticiteit kan krijgen door de speler die het speelt. Dit klinkt nu allemaal alsof het heel soepeltjes liep, maar dat deed het niet. Nikki vind het té uitdagend om de onderliggende zwaarte/kwetsbaarheid tekstueel te spelen. Daarnaast komen we er achter dat het überhaupt helemaal niet handig is i.v.m. de plek in het stuk als Nikki dit speelt. We kijken volgende week verder wat we hiermee doen.

Ik combineer de tekst die eigenlijk de voice-over zou zijn, met 'ik wil iets met onverstaanbaarheid'. Iemand (uiteindelijk Alysha) gaat deze tekst spelen terwijl er keihard liftmuziek geluid overheen komt, totdat je haar niet meer kunt verstaan.

Tot slot besteden we voor de vorm nog even een moment aandacht aan de scène die tegelijkertijd met de eindmonoloog zal plaatsvinden. Anke die tussen de deuren rent. Uiteindelijk word zij hierin gestuurd door projectie, maar ik heb nog niet bedacht hoe ik die precies ga maken, dus voor nu doen we het alleen met de geluid que. We werken aan de opbouw. De eerste keer loopt Anke op de deur af, en kan zij deze bijna openmaken voordat hij uitgaat. Hetzelfde geld aan de andere kant. Van frustratie gaat zij zich steeds sneller verplaatsen.

# data[].attributes.body
https://youtu.be/nfShEm42KZ8

# data[].attributes.body
https://youtu.be/kwxcCaATIV0

# data[].attributes.body
Repetitie vijf. Ik heb deze repetitie een groot, duidelijk persoonlijk doel. Het potlood op mijn werkpuntlijn waar ik eind eerste jaar aan ben begonnen. Deze repetitie ga ik mij focussen op de duratie van opdrachten, en ik ga de visualisatie opdracht van Abel nog een keer geven, nu (wel) voorbereid. Ik begin meteen goed, de warming up loopt 10 minuten uit, en ik voel mij zelfverzekerder in het begeleiden van de opdrachten dan vorige week. Om mijzelf uit te dagen om niet teveel te side coachen, neem ik de suggestie van Abel en Mirte met beide handen aan. Ik doe een playground-improvisatie van 45 minuten met mijn spelers. Na de 45 minuten wil Alysha meteen hardop haar ervaringen delen, iets waar ik mijzelf heeeeeeeel erg in herken. Ik daag iedereen uit om nog minimaal een paar minuten stil te zijn, en de ervaringen in hun schrift of op de gang in een spraakmemo te verwerken. Terwijl ik vanaf een afstandje toekijk ben ik trots op mijzelf. Nikki en Alysha doen mee aan dit project als stagaires, en terwijl hun schriftjes steeds voller raken heb ik echt het gevoel dat ze ook echt iets van mij leren. Vandaag was Pandora toevallig vrij, en TZ niet. Omdat het me in TZ eerder was tegengevallen, heb ik puur om te testen, te proberen, vandaag voor het eerst de publieksopstelling waar ik al een tijdje aan denk klaargezet. Tijdens de playground ontstaat het piepjestest-stoelen-sleep moment. Na de welverdiende pauze wil ik even verder doorgaan, exploreren met de sudden time en het verplaatsen van stoelen uit dit moment.

Ik zet 8 stoelen neer, en zeg tegen mijn spelers:

We gaan de bewegingstheater versie van de hungergames spelen. Wie over 5 minuten de hoogste stapel stoelen heeft, die wint. Uiteindelijk laat ik het 9 minuten duren, omdat ik het me blijft boeien. De enige ingreep die ik doe, is op een gegeven moment een paar stoelen weghalen, om te kijken wat een kleiner aantal doet.

Vandaag was een go-with-the-flow repetitie, en zijn we, op een manier waar ik positief op terugkijk, afgedwaald van de repetitieplanning.