# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sociaal werkers staan in de frontlinie van de samenleving, waar ze geconfronteerd worden met schendingen van mensenrechten. Als experten van het dagelijkse leven van mensen in een kwetsbare leefsituatie beschikken sociaal werkers over tal van mogelijkheden om mensonwaardige en onrechtvaardige situaties om te buigen en te werken aan de realisatie van mensenrechten. Daarom is sociaal werk een mensenrechtenberoep. Hoewel mensenrechten het moreel kompas zijn voor het sociaal werk, blijft het zoeken naar manieren om abstracte principes als mensenrechten concreet handen en voeten te geven in de praktijk. Sociaal werk als mensenrechtenberoep. Een handelingskader voor de praktijk geeft daarop antwoorden.

Het boek stelt aan de hand van vijf bouwstenen een kader voor dat sociaal werkers moet ondersteunen bij het werken aan mensenrechten 'van onderuit'. De vijf bouwstenen bevatten een evenwichtige mix van toegankelijke theorie en inspirerende praktijken, aangevuld met pleidooien geschreven door voorvechters van mensenrechten. Het digitale platform dat bij het boek hoort, biedt aanvullend oefenmateriaal aan om concreet aan de slag te gaan met de vijf bouwstenen. Het boek richt zich zowel op studenten als praktijkwerkers die inzicht willen krijgen in hoe mensenrechten kunnen worden gebruikt in het sociaal werk. Dankzij de unieke invalshoek - mensenrechten 'van onderuit' - biedt het boek een eigenzinnige kijk op sociaal werk als mensenrechtenberoep.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sociaal werkers staan in de frontlinie van de samenleving, waar ze geconfronteerd worden met schendingen van mensenrechten. Als experten van het dagelijkse leven van mensen in een kwetsbare leefsituatie beschikken sociaal werkers over tal van mogelijkheden om mensonwaardige en onrechtvaardige situaties om te buigen en te werken aan de realisatie van mensenrechten.

# data[].attributes.headline
Sociaal werk als mensenrechtenberoep mist fundering en verankering.

# data[].attributes.subject
Sociaal werk als mensenrechtenberoep mist fundering en verankering.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op 10 maart werd in Rotterdam het boek Sociaal werk als mensenrechtenberoep gelanceerd. De stelling van dit boek staat niet op zichzelf en is evenmin onomstreden. Acht jaar geleden leefde het discours op rondom de essentie van het sociaal werk, vooral in Vlaanderen, en snel daarna ook in Nederland. Sociaal werk zou een mensenrechtenberoep zijn ( Reynaert & Nachtergaele 2015), sociaal werkers zouden hoeders van mensenrechten zijn ( Reynaert 2015), mensenrechten moeten centraal staan in het sociaal werk en de opleidingen ( Hartman et al 2016).

In een wat later stadium wordt het sociaal werk verschillende rollen in human rights localization toegedicht ( Dibbets & Eijkman 2018) en ventileren Claessen et al ( 2021) de uitspraak dat mensenrechten de ruggengraat van het sociaal werk vormen. Daar tegenover klinken stellingnames dat sociaal werk een sociaal rechtvaardigheidsberoep is waarbij mensenrechten als moreel kompas middel zijn ( Hubeau 2018) om kernwaarden zoals aandachtige zorg en zorgzame rechtvaardigheid te realiseren. Het discours van mensenrechten moeten we omdraaien, het gaat niet over rechten, maar over verplichtingen tegenover de mens ( Van Crombrugge 2018).

Politiseren is dé manier

Dit discours vernauwde zich op zeker moment richting politiseren als dé manier om onrechtvaardigheden aan te kaarten en te bestrijden. Politiseren is zelfs onvermijdelijk en een kracht van het sociaal werk ( Lambeir 2022). Maar zo simpel is dat niet, de praktijk leert dat sociaal werk meerdere mandaten heeft (Staub-Bernasconi 2011, 2016) die het sociaal werk steevast in een spanningsveld plaatst van tegengestelde belangen van de individuele burgers, het maatschappelijk middenveld waaronder de eigen werkgever, en de gemeentelijke en landelijk overheid. In de dubbelrol van citizen agent en state agent vergt dat een vaardigheid in laveren tussen leefwereld en systeemwereld ( Veldboer 2019).

Nauwelijks mensenrechten en rechtvaardigheid

Kortgezegd bepalen mensenrechten en sociale rechtvaardigheid, in de vele gedaanten die het kan aannemen, de identiteit van het sociaal werk. Kijken we naar hoe de visies en overtuigingen terugkomen in de beroepscode ( BPSW 2021) en kwalificaties ( LOO-SW 2017), dan valt dat tegen. Het resoneert niet de fundamentele betekenis van mensenrechten en sociale rechtvaardigheid in het sociaal werk en ontbeert de sfeer van een strijdlustige missiegedreven professie.

Inspiratie vanuit het buitenland

We zouden ons kunnen laten inspireren door de Amerikaanse en Britse equivalenten van de sociaalwerkberoepsvereniging en sociaalwerkopleidingen, die de beroepscodes en competentieprofielen vaststellen en publiceren. In Engeland heeft de British Association of Social Work ( BASW 2015) een Human Rights Policy opgesteld. Daarin zetten ze uiteen hoe de praktijk van het sociaal werk is gebaseerd op de beroepscode en hoe sterk sociaal werk an sich een mensenrechtenbenadering is. In de additionele Social Work and Human Rights Practice Guide ( Harms-Smith et al 2019) zetten zij dit nog extra aan.

In de Verenigde Staten wordt het sociaal werk degelijk neergezet als een mensenrechtenberoep

Het positioneren van sociaal werk als een sociale rechtvaardigheidsberoep dan wel mensenrechtenberoep betekent dat mensenrechtenkwesties in de praktijk verder gaan dan de toepassing van specifieke wetten. Het omvat een holistische mensenrechtenoriëntatie. Sociaal werkers hebben een individuele plicht om ervoor te zorgen dat de rechten van gebruikers van diensten worden gerespecteerd en een collectieve plicht om mensenrechten te handhaven en te ontwikkelen. De practice guide zou hierbij een handig hulpmiddel zijn.

Mensenrechten in onderwijsbeleid

In de Verenigde Staten wordt het sociaal werk degelijk neergezet als een mensenrechtenberoep. De Council on Social Work Education ( CSWE 2022) stelt dat het doel van het sociaal werk alleen is te realiseren door het streven naar sociale, raciale, economische en ecologische rechtvaardigheid en dat sociaal werkers voorwaarden moeten scheppen die de verwezenlijking van de mensenrechten vergemakkelijken. Mensenrechten zijn een expliciet onderdeel van het onderwijsbeleid en de accreditatiestandaarden.

In Nederland zien we rol van mensenrechten beduidend minder overtuigend terug in beroepscode en competentieprofielen

Daarvoor hebben ze bij de CSWE een Committee on Human Rights opgericht. De kerntaak is om het bewustzijn van mensenrechten in het sociaal werk (onderwijs) te bevorderen, te bepleiten en hulp te bieden bij de integratie van mensenrechten in de curricula, en om de ontwikkeling te stimuleren om mensenrechten en sociale rechtvaardigheid te combineren in de sociaal werkopleidingen.

Knallen

Opmerkelijk in de Nederlandse beroepscode en het landelijk opleidingsprofiel sociaal werk is de grote afwezigheid van expliciete duidingen en verwijzingen naar onderdrukkende, discriminatoire praktijken, racisme, white privilege en intersectionaliteit. Kwesties waar sociaal werk zich druk of drukker om zou mogen maken. Discriminatie wordt een enkele keer opgenomen in een rijtje opsommingen.

In de Verenigde Staten knallen de termen er stevig in: 'Social workers advocate for and engage in strategies to eliminate oppressive structural barriers to ensure that social resources, rights, and responsibilities are distributed equitably and that civil, political, economic, social, and cultural human rights are protected' ( CSWE 2022:9). Sociaal werk krijgt daar uitdrukkelijk het mandaat om deel te nemen aan en te pleiten voor antiracistische en anti-onderdrukkende praktijken.

Compromisachtige sfeer

In Nederland zien we de rol van mensenrechten beduidend minder overtuigend terug in de beroepscode en de competentieprofielen. Een 'van onderuit'-benadering en het strijdbare 'anti-oppressieve' zijn grote afwezigen in de Nederlandse sociaalwerkcontext ( Ife 2009; Reynaert et al 2023). Wij blijven hangen in een compromisachtige sfeer van uitvoerder van overheidsbeleid, werknemer van zorg- of welzijnsinstelling en een tikkeltje hoeder van mensenrechten.

Laat (aankomend) sociaal werkers duidelijker weten wat voor vak ze (gaan) leren en uitoefenen

Sociaal werk in Nederland dient zich te focussen op het sociaal functioneren wat neerkomt op 'het deelnemen van mensen aan het maatschappelijk leven' en 'de ruimte en mogelijkheden die het maatschappelijk leven biedt om deel te nemen'. ( LOO-SW 2017:11). Dit oogpunt blijft op te grote afstand staan van de definitie van het sociaal werk 'dat sociale verandering en ontwikkeling, sociale cohesie en empowerment en bevrijding van mensen bevordert' en waarin 'principes van sociale rechtvaardigheid, mensenrechten, collectieve verantwoordelijkheid [...] centraal staan'.

Funderen en verankeren

Als wij in Nederland trouw willen zijn aan wat sociaal werk definieert, aan wat de identiteit en missie van dit beroep voedt, dan mag hierop vanuit de beroepsvereniging, de opleidingen sociaal werk en de brancheverenigingen sterker worden ingezet. Laat (aankomend) sociaal werkers duidelijker weten wat voor vak ze (gaan) leren en uitoefenen. Laat ze grondig en doorlopend kennis nemen van sociale rechtvaardigheidskwesties en de mogelijkheden die mensenrechten bieden. Laat ze inzien en voelen hoe dit het hart van sociaal werk is. Een overtuigend en aanwezig fundament vanuit de beroepsvereniging, brancheverenigingen en verankering in de beroepscompetenties draagt daaraan bij en is een gewenste eerste stap.
Jeroen Knevel is voormalig sociaal werker, docent en onderzoeker op de Hogeschool Utrecht en promoveert momenteel op de thema's mensenrechten, inclusie en verstandelijk gehandicaptenzorg.
Foto: Loco Steve ( Flickr Creative Commons)

# data[].attributes.attachment_link.title
Sociaal werk als mensenrechtenberoep mist fundering en verankering

# data[].attributes.attachment_link.description
Als sociaal werk een mensenrechtenberoep is of als mensenrechten de backbone of het moreel kompas zijn van het sociaal werk, dan behoeft dit een stevigere fundering vanuit de beroepsvereniging en verankering in de beroepscompetenties, stelt docent en onderzoeker Jeroen Knevel. Op 10 maart werd

# data[].attributes.body
-- About One-bite Feminism --
Director of One-bite Feminism Aya Bergkamp interviewed women with different backgrounds on their experiences and perspectives on gender inequality in Japan and how they envision the future. The key question is: How do women of different generations in Japan navigate society in order to tackle gender inequality and create the futures they want?

These are complex challenges that can become demotivating when realizing all the different facets and efforts that are needed for systemic change in a society. Therefore, it is important to keep a positive mindset and realize that if everyone does a small thing every day, together they can make a large impact. This is the metaphor of ‘taking one-bite at a time’ that is used in One-bite Feminism. With one-bite of feminism, you can become part of social change towards greater gender equality.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De Landelijke Kennisbank Studentenwelzijn is het centrale platform waar onderzoek, praktijkvoorbeelden en tips uit het onderwijs over studentenwelzijn samenkomen. Doel: kennisdeling en inspireren. De thematische insteek van de kennisbank is gebaseerd op het StepChangemodel: een model van UK Universities. Daarnaast is het mogelijk om in de kennisbank te zoeken op termen (bijvoorbeeld suïcidepreventie), onderwijssector en categorieën (bijvoorbeeld internationale voorbeelden en tools). De Landelijke Kennisbank Studentenwelzijn wordt gefaciliteerd door het Expertisecentrum inclusief onderwijs (ECIO).

# data[].attributes.attachment_link.description
Landelijke Kennisbank Studentenwelzijn: het platform waar inspirerende onderzoeken en initiatieven rondom studentenwelzijn samenkomen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Sociaal werkers hebben de taak om behalve individuele ook veel meer structurele problemen aan te pakken, betoogt oud-lector Margot Scholte dit voorjaar in dit dossier in haar Marie Kamphuislezing. Mariël van Pelt (Movisie en Hogeschool Arnhem-Nijmegen) en onderzoeker en historicus van het sociaal we

# data[].attributes.headline
Bruins zit ernaast: politiseren is meer dan verzet plegen, en hard nodig bovendien

# data[].attributes.subject
Bruins zit ernaast: politiseren is meer dan verzet plegen, en hard nodig bovendien

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In zijn bijdrage suggereert Jan Willem Bruins, directeur van de beroepsvereniging van sociaal werkers, dat veel professionals geen maatschappelijke kwesties willen agenderen. Hij begrijpt dat: sociaal werkers hebben hun handen al vol met alledaagse problemen. Grote politieke ambities kunnen ze er niet bij hebben.

Sociaal werkers kunnen meer dan laveren

En dus vindt Bruins het prima dat professionals gebruikmaken van hun discretionaire ruimte om samen met cliënten sluiproutes binnen het systeem te zoeken, maar is hij sceptisch over hun betrokkenheid bij sociale actie om meer fundamentele systeemverandering teweeg te brengen. Hij vindt dat laatste geen kerntaak van de sociaal werker. Curieus, aangezien hij in 2019 nog een pleidooi hield om naast klein te doen, ook groots te denken vanuit de opdracht om sociale rechtvaardigheid te bevorderen.

Waar komt Bruins' angst voor politieke ambities vandaan? Is hij net als lector Stedelijk Sociaal Werken Lex Veldboer huiverig om te veel druk op de schouders van professionals te leggen, omdat het al moeilijk genoeg is om te laveren tussen hun rol als uitvoerder van overheidsbeleid en die van belangenbehartiger namens bewoners?

Juist omdat professionals een essentiële schakelrol vervullen tussen burger en overheid is het wat mij betreft een gemiste kans om hen niet te stimuleren ook duurzame, structurele beleidsveranderingen na te streven. Vooral daar waar beleidskeuzes mensen in een kwetsbare en gemarginaliseerde positie houden.

Naast 'klein' politiek handelen in de alledaagse praktijk, mag een sociaal werker ook 'groots' durven dromen van een rechtvaardige samenleving. Sterker nog, grote dromen kunnen kleine handelingen inspireren, en vele kleine handelingen kunnen uiteindelijk leiden tot grootse maatschappelijke veranderingen.

Politisering is meer dan verzet tegen de overheid

Bruins waarschuwt voor reductionisme: sociaal activisme zou uitnodigen tot een maatschappijbeeld waarin de systeemwereld de leefwereld overheerst. Maar Bruins benadert zelf politisering op een reductionistische manier. Politisering is veel meer dan rigide verzet tegen de overheid. Het omvat een veelheid aan strategische keuzes en handelingen op meerdere niveaus, die uiteindelijk tot sociale verandering kúnnen leiden. Micro-politiek kan uitmonden in macro-transformaties.

Politisering begint bij het besef dat de relatie tussen overheid en burgers niet statisch is, waarbij abstracte instituties zouden staan tegenover mensen van vlees en bloed. Deze relatie krijgt juist vorm in concrete praktijken. Sociaal werkers spelen daarbij een actieve rol, zij geven in interactie met bewoners en cliënten invulling aan beleidsambities, bijvoorbeeld op het gebied van de veerkracht van de civil society of de leefbaarheid van de wijk.

Aangezien sociaal werkers beleid niet alleen uitvoeren maar ook mede vormgeven, kunnen zij in potentie ook de koers van de overheid veranderen en meebouwen aan meer zorgzame staat-burger relaties.

Ik gun het professionals dat ze gestimuleerd worden om zich in te zetten voor de kernwaarde van hun beroep; sociale rechtvaardigheid. Dit vraagt wel een nieuw perspectief op meer democratische, inclusieve en duurzame samenwerkingsverbanden tussen beleidsmakers, bestuurders, professionals en bewoners.

Grote politieke ambities hebben we nodig om dergelijke nieuwe samenwerkingsverbanden in de praktijk te brengen. Samenwerkingsverbanden waarin macht gedeeld wordt, professionele kennis én ervaringskennis serieus worden genomen, vooroordelen bestreden worden en organisatorische randvoorwaarden voor humaan sociaal werk gewaarborgd zijn.

Wat echt ontbreekt, is steun en weerklank

In de bundel Sociaal Weerwerk constateren wij- de samenstellers - dat sociaal werkers worstelen met de opgave om een menswaardig bestaan voor iedereen te realiseren. Wat we niet zeggen, is dat professionals het agenderen van sociale kwesties niet tot hun kerntaken rekenen, zoals Bruins beweert. Professionals zijn vaak wel maatschappelijk geëngageerd maar het ontbreekt ze aan middelen en mogelijkheden om daar een praktisch handelingsperspectief aan te verbinden.

In mijn onderzoek spreek ik veel jongerenwerkers die, net als hun doelgroep, de overheid nauwelijks nog vertrouwen. Te vaak merken ze dat er op beleidsniveau niet écht naar hen geluisterd wordt als ze maatschappelijke misstanden proberen aan te kaarten. Of ze ervaren dat er zo goed als niets gedaan wordt met de plannen die ze samen met jongeren inbrengen en dat de inspraakmogelijkheden niet aansluiten bij hun leefwereld. De mogelijkheden lijken beperkt om ondersteuning op meer collectief niveau te organiseren, voorbij individuele hulpverlening.

Daarnaast voelen jongerenwerkers zich lamgeslagen door jarenlang beleid dat de kansenongelijkheid in de samenleving alleen maar vergroot. Het ontbreekt jongerenwerkers niet aan de wil om te politiseren, maar vooral aan steun en weerklank.

Politiserende professionals verdienen onze onverdeelde steun

Op de opleiding zouden studenten meer kunnen leren om maatschappelijke machtsverhoudingen te analyseren en om collectieve belangenbehartiging in de praktijk te brengen. Of hoe ze kunnen manoeuvreren binnen, tussen en buiten beleidskaders.

Als ze eenmaal aan het werk zijn als professional hebben ze een platform nodig dat hen kan helpen om op organisatorisch en beleidsniveau tijd en ruimte te creëren voor het adresseren van collectieve belangen. Een platform waar ze kennis en ervaringen kunnen uitwisselen over strategieën voor effectieve belangenbehartiging. Beroepsverenigingen kunnen die rol vervullen, concludeerden we in 'Sociaal Weerwerk.' Een uitnodiging die Bruins duidelijk niet oppakt. Zonde.

Tot slot, wanneer professionals zich enkel opstellen als uitvoerders van beleid en zich niet wagen aan het agenderen van sociale verandering is dat een politieke keuze. Ook de directeur van de beroepsvereniging van professionals in sociaal werk maakt een politieke keuze als hij zich uitspreekt tegen sociale actie als kernonderdeel van het sociaal werk. Maar voor wie kiest hij eigenlijk? Voor de mensen die zich door de overheid gewantrouwd voelen (toeslagenaffaire) of in de steek zijn gelaten? Voor de medewerkers in de jeugdzorg die hun caseload met elke bezuinigingsronde zien stijgen?

Zij zijn er niet bij gebaat om sociale actie te ontmoedigen en bagatelliseren. Overigens vind ik niet dat elke sociaal werker de barricaden op moet om zijn werk goed te kunnen doen. Maar sociaal werkers die de moed hebben om dat wel te doen, verdienen onze onverdeelde steun. Ook die van de beroepsvereniging.
Femke Kaulingfreks is lector Jeugd en Samenleving aan Hogeschool Inholland. Zij is een van de samenstellers van 'Sociaal Weerwerk', het jaarboek van Tijdschrift voor Sociale Vraagstukken 2021 uitgegeven door Uitgeverij Van Gennep in Amsterdam.
Foto: Sebastiaan ter Burg (Flickr Creative Commons)

# data[].attributes.attachment_link.title
Bruins zit ernaast: politiseren is meer dan verzet plegen, en hard nodig bovendien

# data[].attributes.attachment_link.description
Een beroepsvereniging van sociaal werkers die sociale actie geen taak vindt voor de professional zit er helemaal naast, zegt Femke Kaulingfreks, lector Jeugd en Samenleving aan Hogeschool Inholland. In plaats van sceptisch te zijn over politisering, moet de vereniging professionele betrokkenheid bij

# data[].attributes.headline
Politiserend sociaal werk: we moeten groot denken

# data[].attributes.subject
Politiserend sociaal werk: we moeten groot denken

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Een debat over sociaal werk en sociale rechtvaardigheid moet natuurlijk niet te snel sterven in de schoonheid van consensus. Toch is columnist Klaas Mulder het op de belangrijkste punten eens met het pleidooi van Spierts en Van Pelt: mensenrechten zijn voor sociaal werkers een goed handelingskader èn Nederlandse professionals in sociaal werk komen te weinig toe aan een meer politiserende vorm van sociaal werk. Dat Mulder dan toch op nogal pathetische en pejoratieve wijze van leer trekt tegen het pleidooi van Spierts en Pelt, is merkwaardig.

Founding mothers bepleitten al politiserend werk

Het bevorderen van sociale rechtvaardigheid is één van de belangrijkste redenen geweest voor het ontstaan van professioneel sociaal werk. Meer dan 100 jaar geleden stelde één van de founding mothers van het sociaal werk Muller-Lulofs dat het werk niet zonder sociaal-politieke oriëntatie kan: 'Mijn grootste fout is dat ik voor de fouten van de rijken niet hetzelfde geduld opbreng als voor die van de armen.'[1]

En de minister van Maatschappelijk Werk Marga Klompé was 60 jaar geleden al overtuigd van de noodzaak van politiserend sociaal werk: 'Naast het maatschappelijk werk gericht op gezin en individu, zullen daarom die vormen van maatschappelijk werk de volle aandacht moeten krijgen die gericht zijn op het verbeteren van de samenlevingsstructuur.'[2]

En een andere grondlegger van het sociaal werk Marie Kamphuis: 'Sociale actie ja, maar niet in plaats van andere methoden en technieken, maar in combinatie daarmee.'[3] Om het belang van individuele en collectieve oriëntaties van het sociaal werk te benadrukken sprak men ook wel van maatschappelijk opbouwwerk.

Beide oriëntaties hebben in het verleden soms te veel los van elkaar gestaan. Bijvoorbeeld toen een minimum aan materiele bestaanszekerheid door de verzorgingsstaat werd gerealiseerd kwam er meer aandacht voor individuele psychosociale hulpverlening.[4] Mede daardoor is het politiserende perspectief de laatste decennia meer naar de achtergrond verdwenen. Maar het beroepsprofiel van de maatschappelijk werker benadrukt het belang van beide perspectieven.[5]

Het pleidooi om meer aandacht te hebben voor politiserend sociaal werk wordt door Mulder afgedaan als 'moreel hedonisme' en 'zwelgen in de eigen rechtschapenheid' maar het is een terechte terugkeer naar de essentie van sociaal werk.[6] Sociaal werkers vatten hun werk in een paar kerntaken samen, één daarvan is 'signalering, preventie en belangenbehartiging'.

Zijn sociaal werkers in staat tot politiserend werken?

Het bevorderen van sociale rechtvaardigheid is zonder meer een complexe opdracht. Dit geldt voor politici, activisten, docenten en sociaal werkers. Zelfs de invloedrijke en radicaal-socialistische sociaal werker Jeffry Galper erkende dit: 'Eén van de moeilijkste terreinen voor sociaal werkers is wel het verband tussen situaties van directe hulpverlening en strategieën van socialistische omvorming. In de directe hulpverlening of begeleiding moeten zij hun meeste energie steken.'[7]

Die complexiteit is van alle tijden. De oudste religieuze tradities kenden al de spanning die er bestaat tussen het ethisch ideaal en de incarnatie ervan in de praktijk. Begrippen als 'genade' en 'vergeving' zijn begrijpelijke antwoorden op het menselijk onvermogen die hoogstaande ethiek te realiseren. Maar dat is nog geen reden die hoogstaande ethiek als handelingskader los te laten.

Sociaal werkers zijn experts in de verbinding van leef- en systeemwereld en ontkomen er niet aan om naar beide werelden met een normatief perspectief te kijken. Mulder vindt dat sociaal werkers niet zelf of individueel mogen bepalen wat sociale rechtvaardigheid is. Maar dat willen sociaal werkers ook helemaal niet, daarom hebben zij met elkaar een beroepscode afgesproken die weer een vertaling is van morele categorieën waaronder mensenrechten. Juist door hun werk op die beroepscode te baseren willen ze vormen van moreel hobbyisme voorkomen.

Onderwijs kan professionele autonomie ontwikkelen

Een bijdrage leveren aan sociale rechtvaardigheid veronderstelt voldoende professionele autonomie.

Die professionele autonomie is natuurlijk relatief maar kan ontwikkeld worden, allereerst in het onderwijs. Het onderwijs heeft een belangrijke taak om sociaal werkers op te leiden voor politiserend sociaal werk door er voor te zorgen dat studenten voldoende weten, kunnen en durven.

In het hele onderwijs staat de kenniscultuur onder druk maar alle opleidingen voor sociaal werk hebben zich recent gecommitteerd aan een nieuwe en uitgebreide kennisbasis.[8] Het belang van kennis voor politiserend sociaal werk kan nauwelijks overschat worden. Het kunnen gaat over vaardigheden om sociale kwesties te signaleren, te agenderen en te adresseren. En daar is professionele moed voor nodig.[9]

Daarin heeft de opleiding een belangrijke taak, zoals de oprichtster van de eerste school voor sociaal werk het zei: studenten moeten worden 'losgeweekt uit hun weelde- en braafheidssfeer.' Dat is niet eenvoudig maar de hernieuwde aandacht voor mensenrechten en politiserend sociaal werk is in de opleidingen onmiskenbaar. Zo heeft het pleidooi van Margot Scholte voor politiserend sociaal werk en Sociale Actie Nieuwe Stijl veel invloed op de nieuwe opleiding tot sociaal werker.

Countervailing powers staan onder druk

Professionele autonomie wordt verder verworven in de beroepspraktijk. De decentralisaties beoogden meer ruimte te geven voor professionele autonomie. Helaas zien we in de praktijk juist vijf belemmerende factoren: schaalvergroting met bureaucratisering en extreme administratieve lastendruk, overheden die sterk gericht zijn op kostenreductie, marktwerking met aanbestedingen, de toename van zzp-ers en de toename van sociaal werkers in gemeentelijke dienst als gevolg van insourcing.

Een voorbeeld. De kans een gemeentelijke aanbesteding te winnen wordt groter als de instelling voldoende loyaal beleid uitvoert en de prijs voldoende concurrerend is. Een (te lage) concurrerende prijs en de hoge administratieve verantwoordingsplicht leidt tot verhoging van de werkdruk. En dan resteert er minder aandacht en tijd voor het agenderen en adresseren van bijvoorbeeld het uitvoeren van sociale grondrechten (en zo'n taak wordt ook niet opgenomen in de prestatieafspraken).

Nooit eerder in de geschiedenis van de jeugdzorg -altijd een populaire sector voor sociaal werkers- is er als gevolg van de werkdruk zo'n hoge uitstroom en zo'n hoog ziekteverzuim. Bijna 20% van de jeugdzorgwerkers verlaat jaarlijks de sector en komt er niet meer terug. Wie deze feiten kent, krijgt last van plaatsvervangende schaamte bij het lezen van de badinerende en karikaturale wijze waarop Mulder de sociaal werkers neerzet.

Bij professionele autonomie hoort ook de mogelijkheid kritisch te zijn. Een democratische rechtsorde heeft countervailing powers nodig en die staan steeds meer onder druk. Zowel uit een onderzoek van Margo Trappenburg onder sociaal werkers als uit de contacten die de beroepsvereniging BPSW met professionals heeft blijkt dat sociaal werkers zich minder vrij voelen kritisch te zijn dan in de tijd van vòòr de decentralisaties.[10] Dat heeft vooral met de aanbestedingsprocedures te maken.

Wat zijn de kansen voor politiserend sociaal werk?

Wat zijn de kansen voor politiserend sociaal werk? Een antwoord op die vraag kan gevonden worden in het belangrijke manifest van Tjeenk Willink Groter denken, kleiner doen. Hij roept professionals op in verzet te komen tegen de afname van professionele autonomie. Nu is dat voor de individuele professional een moeilijke en soms ook riskante opgave. Het is daarom van belang dat professionals zich verenigen, bijvoorbeeld op social media-fora, via hun ondernemingsraad, bij een vakbond of de beroepsvereniging.

De beroepsvereniging van professionals in sociaal werk (BPSW) kent een stevige ledengroei. Deze vereniging kan professionals uit de wind houden en vanuit een relatief autonome positie kwesties agenderen. Sociale professionals komen in toenemende mate in verzet tegen de hoge werkdruk en de vermijdbare administratieve lastendruk. Dat is opvallend, want zoals een vakbondsbestuurder onlangs zei: 'Voor hun eigen arbeidsomstandigheden bewegen sociaal werkers nog geen teen, maar voor de mensen die sociaal werk nodig hebben, komen ze in beweging.'

Met een variant op Groter denken, kleiner doen: politiserend sociaal werk moet groot denken want werken vanuit de opdracht sociale rechtvaardigheid te bevorderen. En klein doen: in de dagelijkse praktijk signaleren wat er beter kan en dat samen met en als advocaat van kwetsbare burgers adresseren in de systeemwereld. Eén van de voordelen van de decentralisaties is dat sociaal werkers dicht bij besluitvormers in de lokale politiek staan. En ook de landelijke politieke partijen en de ministeries zijn zeer toegankelijk voor samenwerking en belangenbehartiging door de BPSW. Wie al de actieprogramma's van minister de Jonge kent, zou bijna denken dat er weer een minister van Maatschappelijk Werk is?. Maar ook de samenwerking met cliëntenraden, bewonersverenigingen, vakbonden en politieke partijen biedt volop kansen. Daarbij helpt het dat het opbouwwerk aan een terechte revival bezig is. Want zoals de voorzitter van de International Federation of Social Workers recent zei op een symposium van de BPSW: 'Sociaal werk is altijd ook community development'.
Jan Willem Bruins is directeur van de Beroepsvereniging van Professionals in Sociaal Werk.
Foto: Gonzale (Flickr Creative Commons)
Noten:
[1] Liesbeth Simpelaar (2011). Marie Muller-Lulofs. Interne publicatie Marie Kamphuis Archief.

[2] De Nationale Raad voor Maatschappelijk Werk(1958). Motief en functie. Bewogenheid en beweging in het maatschappelijk werk. Haarlem: Tjeenk Willink en zoon.

[3] Geciteerd bij Margot Scholte (2018). Op de barricaden?! Over sociaal werk, probleemfiguraties en de aanpak van structurele problemen in het sociaal domein. Uitgave Marie Kamphuisstichting.

[4] Geert van der Laan (2002). Legitimatieproblemen in het maatschappelijk werk. Amsterdam: SWP.

[5] Beroepsprofiel van de maatschappelijk werker (2016). Utrecht: BPSW.

[6] Het is geen toeval dat de laatste twee Mariekamphuis-lezingen over dit onderwerp gingen: Margot Scholte ( 2018) en Marcel Spierts (2017). Pleidooi voor een democratisch sociaal werk.

[7] Galper(1980). Social Work Practice. A Radical Perspective. Prentice Hall: Englewoods.

[8] Het landelijk opleidingsdocument Sociaal Werk (2017). Amsterdam: SWP.

[9] Fons Klaase(2017). Professionele moed in het sociaal werk. Over sociale rechtvaardigheid, agogisch vakmanschap & het parrèsiastisch êthos. Delft: Eburon.

[10] M. Trappenburg & G. van Beek, 'My Profession is gone': how social workers experience de-professionalisation in the Netherlands, European Journal of Social Work published online on 10 Nov 2017.

# data[].attributes.attachment_link.title
Politiserend sociaal werk: we moeten groot denken

# data[].attributes.attachment_link.description
Trekken sociaal werkers een te grote broek aan als ze zich willen inzetten voor het bevorderen van sociale rechtvaardigheid? Klaas Mulder acht de beroepsgroep daar eigenlijk niet toe in staat. Maar daarmee miskent hij de kern van de professionele identiteit van het beroep, betoogt Jan Willem Bruins,

# data[].attributes.headline
Signaleren en agenderen zijn kerntaken van sociaal werk, sociaal activisme niet

# data[].attributes.subject
Signaleren en agenderen zijn kerntaken van sociaal werk, sociaal activisme niet

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Onlangs maar ook drie jaar geleden schreef ik hier dat sociaal werkers samen met hun beroepsvereniging veel meer en beter kunnen agenderen. Immers, de beroepsvereniging heeft een groot netwerk om invloed op beleid uit te oefenen, en kan individuele professionals als zij 'te' kritisch zouden zijn uit de wind houden. En dat doet ze ook regelmatig.

Driemaal nota bene

Een voorbeeld daarvan is te vinden in een recent onderzoek van De Brabander over sociaal werkers die bij de gemeente Rotterdam de schaduwkanten van het sociaal beleid agendeerden. Een brief daarover aan de gemeente is - nota bene 1 - geschreven door de BPSW. Dit om individuele professionals uit de problemen te houden.

De Brabander houdt in zijn reactie de winnares van de Van Dantzig-penning aan de BPSW ten voorbeeld omdat zij op bijzondere en activistische wijze kindermishandeling weet te agenderen. Een penning die de BPSW - nota bene 2 - zelf uitreikt.

Een andere criticus, Femke Kaulingfreks, suggereert in haar artikel dat professionals in de jeugdzorg meer steun zouden mogen verwachten van hun beroepsvereniging. Zij gaat eraan voorbij dat de BPSW al zeer actief is in het agenderen van de problemen in de jeugdzorg. Ook negeert ze dat we de oorzaken van de problemen in beeld brachten met een groot onderzoek onder 4000 sociaal werkers in de jeugdzorg en dat we samen met andere beroepsverenigingen en VWS, VNG en de brancheorganisatie actief zijn in de belangrijke landelijke hervormingsagenda voor de jeugdzorg.

Net als De Brabander wekt ook Kaulingfreks de indruk alsof sociaal werkers voor het agenderen van maatschappelijke kwesties niet bij de beroepsvereniging terechtkunnen. Sterker nog, ze wijst de BPSW op hoe het anders zou moeten. Ze refereert daarbij aan een pleidooi, in de bundel Sociaal Weerwerk, voor politisering via de beroepsvereniging. Dit pleidooi is geschreven door - nota bene 3 - een beleidsmedewerker van de BPSW.

Experts in wisselwerking van twee werelden

We trainen professionals in het optimaal gebruikmaken van hun discretionaire ruimte. Ook oefenen we hen in belangenbehartiging en in het agenderen van maatschappelijke vraagstukken. Onlangs publiceerde een beleidsmedewerker van de BPSW, Jurja Steenmeijer, een belangrijk boek over de professionele autonomie van de sociaal werker. Een mustread voor iedere student en professional in sociaal werk.

De BPSW reflecteert regelmatig op bestaand of voorgenomen beleid dat van invloed is op de mensen voor wie het sociaal werk bestaat. We doen mee in de voorbereiding van nieuwe wetsvoorstellen, agenderen kwesties zelf of samen met onderzoeksjournalisten, en we maken gebruik van inspraakrondes en ministeriele consultaties. Onze site laat zien wat we allemaal nog meer doen.

Sociaal werkers moeten experts zijn in het begrijpen van wisselwerking tussen kleine leefwereld en grote systeemwereld

Volgens de auteurs van de drie kritische reacties zou ik 'tegen' iedere vorm van 'politiserend' sociaal werk zijn. Voor alle duidelijkheid: in een eerdere bijdrage aan dit debat heb ik een nadrukkelijk pleidooi gehouden voor het belang van 'politiserend' sociaal werk. Een en andermaal schreef ik dat sociaal werkers experts moeten zijn in het begrijpen van de wisselwerking tussen de kleine leefwereld en de grote systeemwereld. En dat zij die wisselwerking moeten analyseren vanuit sociale rechtvaardigheid. Oftewel moeten bekijken vanuit deze kernwaarde van het beroep, zoals die staat beschreven in de beroepscode.

Aandacht voor schaduwzijden

In beide bijdragen ging het me om dilemma's die zich hierbij kunnen voordoen, al wat langer geleden goed verwoord door de invloedrijke en radicaal-activistische sociaal werker Jeffry Galper: 'Eén van de moeilijkste terreinen voor sociaal werkers is het verband tussen situaties van directe hulpverlening en strategieën van socialistische omvorming. In de directe hulpverlening of begeleiding moeten zij hun meeste energie steken.'

Aandacht voor de effecten van maatschappelijke structuren is ook een kerntaak van het sociaal werk. De kritische analyse in onze koersnotitie geeft aan dat we ook zeker aandacht voor de schaduwzijden hebben.

Het huidige sociaal werk moet kritisch zijn over de (neoliberale) maakbaarheidsideologie met haar manipulatieve, maar lege concepten als zelfredzaamheid. Het is de verdienste van De Brabander dat hij daar reeds in 2014 een scherpe kritiek op formuleerde in zijn boek Wie wil er nou niet zelfredzaam zijn? Mede vanwege deze belangrijke analyse heeft de BPSW De Brabander uitgenodigd om een masterclass te geven over politiserend sociaal werk.

Waar het mij om gaat, is dat we met elkaar het dilemma van de sociaal werker erkennen

Het is zonder meer een belangrijke taak van het sociaal werk om steeds opnieuw aan te tonen dat maatschappelijke problemen nooit herleid mogen worden tot (uitsluitend) persoonlijke problemen of verantwoordelijkheden. De strekking van mijn tweede bijdrage was dat de sociaal werker aandacht moet hebben voor de donkere kanten van beleid, maar dient zich tegelijkertijd af te vragen wat zijn rol kan zijn in dat complexe krachtenveld.

De dilemma's van de sociaal werker

In het internationale sociaal werk is er een uitgebreid wetenschappelijk 'critical social work'-discours over die vraag. Daaruit blijkt dat er veel verschillende handelingspraktijken van sociaal werkers bestaan om 'politiserend' bezig te zijn: kleine vormen van verzet bij de uitvoering van regels die niet goed uitpakken voor burgers ('stealth-practise' ofwel 'onder de radar blijven'), belangenbehartiging, signaleren en agenderen van schaduwkanten van beleid en vormen van sociaal-activistisch mobiliseren.

In Nederland zien we de eerste vorm van klein verzet terug in het onderzoek van De Brabander en in onderzoek van Willemijn van der Zwaard naar institutionele vernedering.

Het signaleren en agenderen van onrecht is een kerntaak van de professie, maar tegelijkertijd moeilijk vorm te geven. Marc Hoijtink formuleerde het in 2015 scherp: 'Een assertieve publieke variant van signalering, laat staan een politiserende rol, lijkt in de huidige Nederlandse context ingewikkeld.'

Die complexiteit is door het proces van aanbestedingen, de toegenomen bureaucratie en de extreme werkdruk alleen maar groter geworden. Zeker als je daarbij de leegloop bij de meeste beroepsvarianten van sociaal werk, de eroderende beroepsidentiteit en de afname van professionele autonomie meerekent. Veel sociaal werkers in een wijkteam zijn ambtenaar geworden en moeten dan de eed afleggen om 'goed ambtenaar' te zijn.

Sociaal activisme als opdracht is te veel gevraagd

Waar het mij omgaat, is dat we met elkaar het dilemma van de sociaal werker erkennen. En realistische verwachtingen hebben over hoeveel politisering van de sociaal werker gevraagd kan worden. In die context heb ik geschreven dat we een meer radicale vorm van politiseren, namelijk sociaal activistisch kwesties aan de kaak stellen, niet tot een kerntaak van de individuele sociaal werker kunnen maken.

Klein verzet, signaleren en agenderen is al heel wat. Dat neemt niet weg dat professionals die de moed hebben om, op activistische wijze, onrecht te agenderen, veel respect verdienen. De biografie van activistisch sociaal werker Drees Kroes zou door alle studenten en professionals in sociaal werk gelezen moeten worden. Maar als we sociaal activisme tot een kerntaak van het beroep rekenen, is het ook een opdracht aan de professional waaraan hij gehouden kan worden. Dat lijkt me zowel principieel als pragmatisch geen redelijke eis.

Voor een sterk - ook signalerend en agenderend - sociaal werk is de samenwerking tussen professionals, opleiders, onderzoekers, branches, burgers, beleidsmakers, journalisten en de beroepsvereniging van groot belang. In dat spoor verder!
Jan Willem Bruins is directeur van de beroepsvereniging van sociaal werkers (BPSW)
Foto: Toa Heftiba via Unsplash

# data[].attributes.attachment_link.title
Signaleren en agenderen zijn kerntaken van sociaal werk, sociaal activisme niet

# data[].attributes.attachment_link.description
Op het artikel van Jan Willem Bruins over de vraag of sociaal activisme een kerntaak is van de professie sociaal werk verschenen drie felle reacties op socialevraagstukken.nl. Niet alleen de toon, maar ook de inhoud ervan verbaasde de directeur van de beroepsvereniging van sociaal werkers. In zijn r

# data[].attributes.body
"Video podcast voor bi-culturele Afro-Rotterdammers en Rotterdamers die willen luisteren."

# data[].attributes.body
"In Belaagd vertelt een groot aantal Nederlandse vrouwen, van jong tot oud, over misplaatste grappen, handtastelijkheden, aanranding, seksuele intimidatie, verkrachting en geweld." (kro-ncrv, 9 december 2022)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In de documentaire Belaagd vertelt een groot aantal vrouwen, van jong tot oud, over misplaatste grappen, handtastelijkheden, aanranding, seksuele intimidatie, verkrachting en geweld. Op straat, op het werk, bij het uitgaan of thuis. Zo werd Ambrien als tiener aangerand op zeilkamp, Akkie door een verhuizer gegrepen in de gang, Swanhilde als stagiaire belaagd door een getrouwde collega, Angelique jarenlang door haar partner vernederd en geslagen en Karin twee jaar lang belaagd door haar baas. Of Georgia, die prooi was in de trein, Elles die bedolven werd onder dickpics, Malou wiens nieuwe baan begon met een seksuele opmerking van de chef, en Rachelle die dacht de mishandeling door haar partner niet te overleven.

De vrouwen vertellen over de impact van de belaging en de angst en onvrijheid die deze veroorzaakt. Levenslang op je hoede, altijd rekening houden met gevaar. En als het je overkomt, het schuldgevoel en de schaamte om erover te praten. De vrouwen in Belaagd hebben besloten het zwijgen te doorbreken. De optelsom van hun verhalen legt een cultuur bloot waarin vrouwen vaak worden beschouwd als bezit of seksueel object, dat betast, geslagen of misbruikt mag worden. Een cultuur die voortkomt uit een diepgewortelde minachting voor de autonomie van de vrouw. Een cultuur ook, die vrouwen in hun vrijheid en veiligheid aantast omdat ze altijd alert moeten zijn dat er 'iets' kan gebeuren. En die de voedingsbodem vormt voor vernedering, verkrachting en mishandeling soms met de dood tot gevolg. In Nederland overleven jaarlijks zo'n 40 Nederlandse vrouwen de mishandeling niet.
Regie: Nan Rosens
Omroep: KRO-NCRV

# data[].attributes.attachment_link.description
In de documentaire Belaagd vertelt een groot aantal vrouwen, van jong tot oud, over misplaatste grappen, handtastelijkheden, aanranding, seksuele intimidatie, verkrachting en geweld. Op straat, op het werk, bij het uitgaan of thuis.

# data[].attributes.headline
TEDxTalk - Noy Thrupkaew: Human trafficking is all around you. This is how it works.

# data[].attributes.subject
TEDxTalk - Noy Thrupkaew: Human trafficking is all around you. This is how it works.

# data[].attributes.attachment_link.entities[].name
Monroe County Office of the District Attorney

# data[].attributes.attachment_link.title
Noy Thrupkaew: Human trafficking is all around you. This is how it works

# data[].attributes.attachment_link.description
Behind the everyday bargains we all love - the $10 manicure, the unlimited shrimp buffet - is a hidden world of people bought and sold to keep those prices at rock bottom. Noy Thrupkaew investigates the human trafficking industry - which flourishes in the US and Europe, as well as developing countries - and shows us the human faces behind the illegal labor that feeds global consumers.

# data[].attributes.headline
TEDxTalk - Toxic Masculinity: Thinking Outside of the Man Box | Nathan Moore

# data[].attributes.subject
TEDxTalk - Toxic Masculinity: Thinking Outside of the Man Box | Nathan Moore

# data[].attributes.attachment_link.title
Toxic Masculinity: Thinking Outside of the Man Box | Nathan Moore | TEDxDunLaoghaire

# data[].attributes.headline
Black History Month: Mental Health in the Black community

# data[].attributes.subject
Black History Month: Mental Health in the Black community

# data[].attributes.attachment_link.title
Black History Month: Mental Health in the Black community

# data[].attributes.attachment_link.description
Het College voor de Rechten van de Mens heeft de belangrijke taak om mensenrechten onder de aandacht te brengen en te houden bij alle Nederlanders. Om de bescherming en de naleving van die rechten in Nederland te bevorderen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Het Vergeten Kind maakt zich zorgen om de 1.800 kinderen in de gesloten jeugdzorg. Hoe zit de gesloten jeugdzorg in elkaar?

Het is een vorm van zorg waarin kinderen bijna geen vrijheid meer hebben en hulpverleners streng mogen ingrijpen. In de gesloten jeugdzorg mogen begeleiders bijvoorbeeld een kind vasthouden en fixeren (op de grond drukken), opsluiten in een isoleercel of op hun kamer en voorkomen dat deze kinderen contact kunnen hebben met de buitenwereld (familie en vrienden). Begeleiders mogen ook hun kamer doorzoeken, kinderen fouilleren, hun urine controleren en verplichte medicatie geven.

Er zijn in Nederland zo'n 16 locaties waar kinderen in gesloten jeugdzorg zitten. Die instellingen heten ook wel 'JeugdzorgPlus'.

Hulpverleners grijpen in om ervoor te zorgen dat de kinderen veilig zijn, maar we zien helaas dat het juist traumatisch is voor kinderen om zo behandeld te worden.

Waarom zitten kinderen in de gesloten jeugdzorg?

De kinderen in de gesloten jeugdzorg hebben enorme hulpvragen. Ze hebben thuis of in hun omgeving vaak veel meegemaakt. Denk aan mishandeling, misbruik of verwaarlozing. Daardoor zijn deze kinderen vaak depressief, zelfdestructief of juist gefrustreerd en agressief naar anderen. Het gaat om kinderen die zichzelf beschadigen, het leven niet meer zien zitten, vastzitten in mensenhandel of kinderprostitutie en/of drank en drugs gebruiken. Ze worden in de gesloten jeugdzorg geplaatst met een machtiging van de kinderrechter om hen tegen zichzelf of hun omgeving te beschermen.

Is het een jeugdgevangenis?

Nee. In een jeugdgevangenis zitten kinderen omdat ze iets strafbaars hebben gedaan, zoals een overval. Kinderen in de gesloten jeugdzorg zitten er alleen omdat ze intensieve zorg en bescherming nodig hebben. Ze zijn bijvoorbeeld depressief of getraumatiseerd. Helaas zien we dat kinderen in de gesloten jeugdzorg vaak geen goede behandeling krijgen voor hun problemen.

Vind je ook dat gesloten jeugdzorg moet stoppen? Teken nu de petitie 'Stop gesloten jeugdzorg'!
TEKEN DE PETITIE

# data[].attributes.attachment_link.title
Wat is gesloten jeugdzorg? | Het Vergeten Kind

# data[].attributes.attachment_link.description
Het Vergeten Kind maakt zich zorgen om de 1.800 kinderen in de gesloten jeugdzorg. Hoe zit de gesloten jeugdzorg in elkaar? Het is een vorm van zorg waarin kinderen bijna geen vrijheid meer hebben en hulpverleners streng mogen ingrijpen.

# data[].attributes.headline
Nieuws | Zelfs gegevens van familie van demonstranten worden opgevraagd

# data[].attributes.subject
Nieuws | Zelfs gegevens van familie van demonstranten worden opgevraagd

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De politie verzamelt voortdurend persoonsgegevens van demonstranten, zoals hun adres, burgerservicenummer en geboortedatum. Daarnaast vraagt de politie gegevens op van ouders en kinderen van actievoerders, ook als zij nooit zijn gearresteerd of veroordeeld.

Dat blijkt uit 67 persoonlijke dossiers van demonstranten die onderzoeksplatform Investico inzag in samenwerking met De Groene Amsterdammer en Trouw. 'Het recht op betoging is in het geding', zegt Bart Schermer, hoogleraar privacy en cybercrime aan de Universiteit Leiden. 'Als je de hele tijd in de gaten wordt gehouden, kun je niet meer vrij demonstreren.'

De politie haalt die gegevens uit de Basisregistratie Personen (BRP), een database waarin informatie over iedere inwoner van Nederland staat. Elke keer als agenten zoeken naar burgers in de systemen of een bestaand dossier openen, worden persoonsgegevens uit de BRP gehaald. Volgens de politie is het opvragen noodzakelijk om haar politietaak uit te voeren. Bijvoorbeeld om verdachten op te sporen, aangiftes te verwerken, in contact te komen met demonstranten of voor slachtofferzorg.

Sinds 2022 kan iedere burger bij de gemeente een overzicht opvragen van gegevensverkeer tussen de politie en de BRP. Investico kreeg met medewerking van activisten inzage in 67 van deze overzichten. Het gaat vooral om activisten uit de klimaat- en antiracismebeweging, onder wie Extinction Rebellion-demonstranten Sieger Sloot en Lucas Winnips. Maar ook coronademonstranten en antifascisten deden mee aan het onderzoek.

Voordat mensen beginnen te demonstreren vraagt de politie hun gegevens alleen op bij bijvoorbeeld een fietsboete, of als ze zelf aangifte doen. Wanneer ze deelnemen aan een protest schieten de aanvragen omhoog. Zo werden de gegevens van de prominente coronademonstrant Michel Reijinga in twee jaar tijd ruim veertienhonderd keer opgevraagd en bekeken.

10 van de 67 demonstranten zijn nog nooit gearresteerd. Bij zeven van hen haalde de politie hun gegevens toch meer dan vijftig keer op uit de BRP-database. Een van hen is een organisator van actiegroep Kick Out Zwarte Piet van wie de gegevens ruim driehonderd keer zijn opgevraagd.

De demonstranten reageren geschrokken. 'De overheid probeert mij te diskwalificeren omdat mijn boodschap haar niet bevalt', zegt Marisella de Cuba van Kick Out Zwarte Piet. 'Wat zijn mijn rechten dan nog waard?' Advocaat Bénédicte Ficq, die zich recentelijk aansloot bij de klimaatbeweging Extinction Rebellion, heeft geen inzage gevraagd. Wel noemt ze de werkwijze van de politie 'angstwekkend'. 'Het lijkt wel een politiestaat.'

In reactie zegt de politie dat het doel van de gegevensverzameling 'zeer algemeen' wordt vastgelegd, bijvoorbeeld 'ter handhaving van de rechtsorde in een bepaald geval', en dat er geen specifiek beleid is voor het opvragen van persoonsgegevens van demonstranten. Gegevens van familieleden worden opgevraagd als de demonstranten eerder bijvoorbeeld schuldig waren aan ernstige openbare-ordeverstoringen, zegt de politie. Toch worden ook familieleden van nooit veroordeelde demonstranten opgezocht.

'De technologie is er, het is heel gemakkelijk voor de politie om steeds sneller en eerder mensen op te zoeken', zegt Marc Schuilenburg, hoogleraar digital surveillance aan de Erasmus Universiteit. 'Maar zeker omdat het hier om een grondrecht gaat, moet de politie daarbij terughoudend zijn. Als ze bij iedereen zelfs familieleden opzoeken, blijkt dat ze dat niet zijn.'

Uit de 67 BRP-dossiers blijkt bovendien dat vier demonstranten in het systeem staan van een zogenoemd 'veiligheidshuis'. Dat is een overleg waarin politie, gemeente en justitie de dossiers van burgers bespreken die vermoedelijk betrokken zijn bij ernstige criminaliteit, huiselijk geweld of radicalisering.

Een van hen kreeg onaangekondigd bezoek van een psycholoog van het veiligheidshuis. 'Vreedzame demonstranten die hun mening uiten zouden nooit in zulke systemen terecht mogen komen', zegt hoogleraar Schermer.

Het is al langer een probleem dat de politie niet goed bijhoudt wie er bij welke gegevens kan. Uit eerdere berichtgeving van Trouw bleek al dat de politie onnodig veel gegevens bijhoudt van burgers.

Dit is het eerste artikel van de Masterclass onderzoeksjournalistiek 2022/2023, georganiseerd door Investico en De Groene Amsterdammer. Vijf redacteuren onderzochten gedurende zes maanden hoe het in Nederland steeds lastiger wordt om te demonstreren. De komende weken zullen meer publicaties volgen.

Ga naar platform-investico.nl om onze instructies te vinden om je eigen BRP-dossier op te vragen.

# data[].attributes.attachment_link.title
De politie verzamelt op grote schaal persoonsgegevens van demonstranten

# data[].attributes.attachment_link.description
De politie verzamelt voortdurend persoonsgegevens van demonstranten, zoals hun adres, burgerservicenummer en geboortedatum. Daarnaast vraagt de politie gegevens op van ouders en kinderen van actievoerders, ook als zij nooit zijn gearresteerd of veroordeeld. Dat blijkt uit 67 persoonlijke dossiers van demonstranten die onderzoeksplatform Investico inzag in samenwerking met De Groene Amsterdammer en Trouw.

# data[].attributes.headline
Onderzoek | Demonstratierecht in de knel: Klein tegen de grote politie

# data[].attributes.subject
Onderzoek | Demonstratierecht in de knel: Klein tegen de grote politie

# data[].attributes.attachment_link.title
Hoe de overheid het demonstratierecht steeds verder uitholt

# data[].attributes.attachment_link.description
De sfeer tussen demonstrant en autoriteiten verhardt. De politie arresteert en slaat vaker, burgemeesters leggen striktere regels op en demonstranten worden nauwlettend gevolgd. ‘Ze hebben me radicaal gemept.’

# data[].attributes.attachment_link.title
How microaggressions are like mosquito bites • Same Difference

# data[].attributes.headline
Violence against women - it's a men's issue: Jackson Katz at TEDxFiDiWomen

# data[].attributes.subject
Violence against women - it's a men's issue: Jackson Katz at TEDxFiDiWomen

# data[].attributes.attachment_link.title
Violence against women—it's a men's issue: Jackson Katz at TEDxFiDiWomen

# data[].attributes.body
"Politiemensen die melding maken van racisme en discriminatie zien weinig verandering op de werkvloer. Slachtoffers worden weggepest, weggepromoveerd of ontslagen. Inclusiviteit wordt door de korpsleiding met de mond beleden, maar de praktijk is anders.

Regie: Maria Mok en Meral Uslu" (kro-ncrv, 23 mei 2022)

# data[].attributes.attachment_link.description
Politiemensen die melding maken van racisme en discriminatie zien weinig verandering op de werkvloer. Slachtoffers worden weggepest, weggepromoveerd of ontslagen. Inclusiviteit wordt door de korpsleiding met de mond beleden, maar de praktijk is anders. Regie: Maria Mok en Meral Uslu

# data[].attributes.body
"Nederlandse mannen plegen twee keer vaker zelfmoord dan vrouwen. Hoe komt dat? Filmmaker Frans Bromet onderzoekt samen met journalist Nathan Vos wat er met de man aan de hand is." (kro-ncrv, 10 september 2018)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In Man in de knoop vertellen drie vrouwen over hun partners die zij verloren. De weduwen zagen hun partners in de loop der jaren veranderen. De komst van kinderen, problemen op het werk, maar ook verwachtingen van buitenaf zorgden ervoor dat de mannen zich steeds meer gingen isoleren.

Frans Bromet probeert te reconstrueren waar het mis ging en duikt met de drie vrouwen in het verleden. Hoe kan het dat deze betrokken vaders en lieve echtgenoten niet om hulp vroegen?
Regie: Frans Bromet

# data[].attributes.attachment_link.description
Frans Bromet praat in de documentaire 'Man in de knoop' met drie weduwen over de zelfdoding van hun echtgenoot. Zelfdoding is onder mannen de op één na belangrijkste doodsoorzaak. Hoe kan het dat zoveel mannen in de problemen geen hulp vragen?

# data[].attributes.body
Als gevolg van een uitnodiging om op zijn oude middelbare school te komen spreken voor een 40-jarig jubileum, vertelt Çankaya met een terugblik op zijn jeugd over eigen ervaringen en worstelingen met opgroeien als kind van migrantenouders, loyaliteit, erbij (willen) horen, een thuis vinden, etnisch profileren, achterstelling en meer. Zonder zichzelf te sparen.

# data[].attributes.body
"Sunny Bergman wil weten waarom veel hoogopgeleide witte mensen zich verongelijkt voelen over racisme en witte privileges. Spelen gevoelens van morele en culturele verhevenheid wellicht een rol?" (vpro, 18 december 2016)

# data[].attributes.attachment_link.description
Sunny Bergman wil weten waarom veel witte mensen zich verongelijkt voelen als het over racisme en witte privileges gaat. Vooralsnog worden in het racismedebat de problemen gemakshalve bij immigranten neergelegd. Omdat ze niet goed zouden integreren, of bij lager opgeleide proteststemmers, omdat zij er racistische denkbeelden op nahouden. Maar wat kleurt de blik van witte, hoger opgeleiden, van de ‘elite’, die het morele gelijk aan hun zijde denken te hebben en menen dat kleur er niet toe doet? Slagen zij erin om hun kinderen ‘kleurenblind’ op te voeden? Bergman neemt de proef op de som. In het black doll-white dollexperiment wordt gekeken naar de keuzes die kleuters maken tussen zwart en wit. De jonge deelnemertjes, nog niet getraind in het geven van sociaal wenselijke antwoorden, blijken ongeacht hun eigen kleur dezelfde keuzes te maken en stellen de witte pop stelselmatig boven de zwarte pop. Welke rol spelen onze westerse cultuur en beschavingsnormen in deze uitkomst?

# data[].attributes.body
"Echte mannen huilen niet. In 2Doc: Man Made onderzoekt Sunny Bergman wat de maatschappelijke ideeën over mannelijkheid zijn. Klopt het dat hoe meer testosteron je hebt hoe mannelijker je bent? Kunnen mannen geen slachtoffer zijn? En hebben mannen onder deze ideeën te lijden?" (vpro, 8 april 2019)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De traditionele rolpatronen zijn veranderd. Is de man in verwarring over zijn rol? Wereldwijd wordt erover gediscussieerd. Door mannen die uit het mannenharnas willen ontsnappen maar ook door mannen die het liefst weer terug willen naar de klassieke conservatieve man/vrouw-verhouding. Zo vinden de fans van de omstreden psycholoog Jordan Peterson dat de maatschappij veel te veel is gefeminiseerd.

In de twintigste eeuw hebben feministen de vrijheid bevochten voor de vrouw, en daarmee haar emancipatie. Is het nu tijd voor mannenemancipatie, voor de bevrijding van de man? Als het aan Bergman ligt wel. 'Uit mijn persoonlijk filmessay blijkt dat kwetsbare emoties als angst en verdriet nog altijd worden gezien als slap en niet mannelijk. Het lijkt erop dat door emoties te onderdrukken mannen zich eigenlijk niet kunnen ontwikkelen tot een volwaardig mens die empathisch is naar anderen toe. En voordat ik allemaal boze mannen aan de lijn krijg: Man Made is een analyse van het construct mannelijkheid, geen kritiek op de individuele man.'

# data[].attributes.attachment_link.description
Sunny Bergman onderzoekt wat de maatschappelijke ideeën over mannelijkheid zijn. Wat wordt nou gezien als typisch mannelijk en in welke stereotypen uit zich dat? En hebben mannen onder deze ideeën te lijden? Ze gaat op zoek naar antwoorden bij studenten en zondagsvoetballers, maar ook bij mensen die bezig zijn aan de transformatie om man te worden.

# data[].attributes.body
Het verhaal achter het toeslagenschandaal, gereconstrueerd door correspondent Jesse Frederik.

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to Zo hadden we het niet bedoeld on Spotify. Dit is hét verhaal achter de toeslagenaffaire, gereconstrueerd door correspondent Jesse Frederik. Binnenkort kun je hier de serie Zo hadden we het niet bedoeld beluisteren. * In de toeslagenaffaire werden jaren aan kinderopvangtoeslagen teruggevorderd, tienduizenden families vermalen door de overheid.

# data[].attributes.headline
Argos: Achter de voordeur met de fraudevoorspellingen van de overheid

# data[].attributes.subject
Argos: Achter de voordeur met de fraudevoorspellingen van de overheid

# data[].attributes.body
Thema's: Fraude, Overheid, Overheidsprojecten, Uitkering, Fraudecontroleurs, Gemeenten, Uitkeringinstanties, Huisbezoek, Probleem buurten/ wijken, Beleid, Wantrouw..

# data[].attributes.attachment_link.title
Achter de voordeur met de fraudevoorspellingen van de overheid

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from Argos on Spotify. Je woont in een buurt met problemen en een team fraudecontroleurs van de overheid komt onaangekondigd aan de deur, want je bent geselecteerd voor een huisbezoek.

# data[].attributes.headline
Speurwerk: Koffie op het malieveld, klappen op de A12

# data[].attributes.subject
Speurwerk: Koffie op het malieveld, klappen op de A12

# data[].attributes.body
Thema's: Demonstraties, Demonstratierecht, (Anti-)Zwarte Piet, Coronamaatregelen, Klimaatverandering, Klimaatdemonstranties, Demonstranten, Politieoptreden, Overheidsoptreden..

# data[].attributes.attachment_link.title
Koffie op het malieveld, klappen op de A12

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from Speurwerk on Spotify. De afgelopen jaren wordt er veel gedemonstreerd in Nederland. Anti-Zwarte-Piet-demonstranten zijn aanwezig bij Sinterklaas intochten, actievoerders omzeilen al koffiedrinkend de coronamaatregelen en demonstranten plakken zichzelf vast om aandacht te vragen voor klimaatverandering. Maar hoe is het demonstratierecht de afgelopen jaren eigenlijk veranderd in Nederland?

# data[].attributes.headline
De Nacht Van: Fix the system, not the women!

# data[].attributes.subject
De Nacht Van: Fix the system, not the women!

# data[].attributes.body
Thema's: Woman Inc., emancipatie, feminisme, gelijke rechten tussen mannen en vrouwen, equality..

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from De Nacht van... on Spotify. Fix the system, not the women! Dat is de slogan van de vrouwenorganisatie WOMEN INC. Vandaag presenteerde zij een tentoonstelling over gelijkheid in de gezondheidszorg. Bij De Nacht van EO is de oprichter en directeur van WOMEN INC te gast, Jannet Vaessen.

# data[].attributes.headline
De Correspondent: Jelmer Mommers - Nee, VVD: wie demonstreert, hoeft niet normaal te doen.

# data[].attributes.subject
De Correspondent: Jelmer Mommers - Nee, VVD: wie demonstreert, hoeft niet normaal te doen.

# data[].attributes.body
Thema's: demonstraties, demonstratierecht, overheid, de rechtsstaat, politiek.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jelmer Mommers - Nee, VVD: wie demonstreert, hoeft niet normaal te doen.

# data[].attributes.headline
Lang Verhaal Kort: #407 - Iran: meer dan een protest om een hoofddoek

# data[].attributes.subject
Lang Verhaal Kort: #407 - Iran: meer dan een protest om een hoofddoek

# data[].attributes.body
Korte verhalen over specifieke onderwerpen die spelen in de maatschappij en wereld, kort uitgelegd in 6 minuten.

# data[].attributes.attachment_link.title
#407 - Iran: meer dan een protest om een hoofddoek

# data[].attributes.attachment_link.description
Opstand in Iran na de dood van een vrouw van 22. Ze overleed nadat de politie haar arresteerde omdat ze haar hoofddoek niet goed zou hebben gedragen. In het hele land gaan mensen nu de straat op. Tegen welke regels staan vrouwen nu op? En gaat dat zin hebben? Dat legt Hilde je uit in deze Lang Verha…

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from WOMEN Inc. Podcast on Spotify. Als je een drogisterij binnenloopt, is de kans groot dat je producten ziet met een variant 'voor vrouwen' en 'voor mannen'. Bijvoorbeeld scheermesjes met een knalroze of een juist zwarte verpakking. Maar niet alleen de kleur is anders, ook de prijs blijkt niet hetzelfde.

# data[].attributes.headline
De Dag: #1233 - Hoe je excuses maakt voor het slavernijverleden

# data[].attributes.subject
De Dag: #1233 - Hoe je excuses maakt voor het slavernijverleden

# data[].attributes.attachment_link.title
#1233 - Hoe je excuses maakt voor het slavernijverleden

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from De Dag on Spotify. 19 december maakt de Nederlandse regering excuses voor het slavernijverleden. Maar hoe en met wie? Daarover laat premier Rutte nog weinig los, ook al zijn de plannen al uitgelekt. De reacties op die plannen zijn niet mis: de verkeerde datum, de verkeerde mensen én er wordt haast gevoeld.

# data[].attributes.headline
De Nacht Van: Maud van Asian Raisins over anti-Aziatisch racisme

# data[].attributes.subject
De Nacht Van: Maud van Asian Raisins over anti-Aziatisch racisme

# data[].attributes.body
Thema's: Asian Raisins, Aziatische-Nederlanders, Aziatische mensen, anti-Aziatische racisme, discriminatie, stereotypering, media..

# data[].attributes.attachment_link.title
Maud van Asian Raisins over anti-Aziatisch racisme

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from De Nacht van... on Spotify. In De Nacht Van ZWART ontvangt presentator Elif Kan iedere week een andere gast. Deze week neemt Ruben van Haften de presentatie van haar over. Maud van Asian Raisins schuift telefonisch bij hem aan.

# data[].attributes.body
"Film gebaseerd op het leven van Ron Stallworth. Deze politieman uit Colorado Springs slaagde er als eerste Afro-Amerikaanse agent in om te infiltreren in de Ku Klux Klan. Detective Stallworth (John David Washington) en zijn partner Flip Zimmerman (Adam Driver) wisten tot in de hoogste kringen van de KKK binnen te dringen. Hun doel was de plannen van deze geheime, extremistische organisatie om de macht over te nemen in de stad, te dwarsbomen." (Filmvandaag, z.d.)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jouw beoordeling:

BlacKkKlansman is te koop op dvd en blu-ray.

Film gebaseerd op het leven van Ron Stallworth. Deze politieman uit Colorado Springs slaagde er als eerste Afro-Amerikaanse agent in om te infiltreren in de Ku Klux Klan. Detective Stallworth (John David Washington) en zijn partner Flip Zimmerman (Adam Driver) wisten tot in de hoogste kringen van de KKK binnen te dringen. Hun doel was de plannen van deze geheime, extremistische organisatie om de macht over te nemen in de stad, te dwarsbomen.

Toplijsten

Deel deze film

BlacKkKlansman is te koop op dvd en blu-ray.

Synopsis

Film gebaseerd op het leven van Ron Stallworth. Deze politieman uit Colorado Springs slaagde er als eerste Afro-Amerikaanse agent in om te infiltreren in de Ku Klux Klan. Detective Stallworth (John David Washington) en zijn partner Flip Zimmerman (Adam Driver) wisten tot in de hoogste kringen van de KKK binnen te dringen. Hun doel was de plannen van deze geheime, extremistische organisatie om de macht over te nemen in de stad, te dwarsbomen.

Toplijsten

IMDb-score

Trailer

In BlacKkKlansman volgen we de zwarte politieagent Ron Stallworth, een rookie die besluit te infiltreren binnen de lokale afdeling van de Ku Klux Klan. Alsof dat nog niet voor genoeg problemen zorgt, onderhoudt hij ook nog eens nauwe banden met een zwarte studentenvereniging die sprekers van de Black Panther-beweging ontvangen. Het is het recept voor een typische Spike Lee-film.
Lees verder
Trailer

Bekijk hier de trailer van de film BlacKkKlansman. De directe link naar de trailer vind je hier.

Gezien-lijst

198 gebruikers hebben BlacKkKlansman gemarkeerd als gezien:

Watchlist

75 gebruikers hebben BlacKkKlansman in hun watchlist staan:

Beoordelingen

38 gebruikers hebben BlacKkKlansman beoordeeld:

Gemiddelde: 7.8 Stemverdeling

Externe recensies (7)

Hier vind je Nederlandstalige filmrecensies van BlacKkKlansman op andere websites. Klik op een website uit onderstaande lijst om direct doorgestuurd te worden naar de betreffende recensie van BlacKkKlansman.
Jouw recensie hier?
Vergelijkbare films

Vind je BlacKkKlansman leuk? Dan vind je deze films misschien ook interessant!

Reacties

Wat vind jij van BlacKkKlansman? Laat het hieronder weten!

# data[].attributes.attachment_link.description
BlacKkKlansman is te koop op dvd en blu-ray. Film gebaseerd op het leven van Ron Stallworth. Deze politieman uit Colorado Springs slaagde er als eerste Afro-Amerikaanse agent in om te infiltreren in de Ku Klux Klan. Detective Stallworth (John David Washington) en zijn partner Flip Zimmerman (Adam Driver) wisten tot in de hoogste kringen van de KKK binnen te dringen.

# data[].attributes.headline
Lang Verhaal Kort: #322 - Discriminatie, intimidatie en Racisme bij de politie

# data[].attributes.subject
Lang Verhaal Kort: #322 - Discriminatie, intimidatie en Racisme bij de politie

# data[].attributes.body
Korte verhalen over specifieke onderwerpen die spelen in de maatschappij en wereld, kort uitgelegd in 6 minuten.

# data[].attributes.attachment_link.title
#322 - Discriminatie, intimidatie en racisme bij de politie

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from Lang verhaal kort on Spotify. Racisme, intimidatie en pestgedrag. Weer blijkt dat de politie intern een onveilige werksfeer heeft. De korpsleiding zegt het hoog op de agenda te hebben, maar pogingen om de cultuur te verbeteren hebben het probleem nog niet opgelost.

# data[].attributes.headline
Lang Verhaal Kort: #465 - Racisme en Discriminatie welkom bij Buitenlandse Zaken!

# data[].attributes.subject
Lang Verhaal Kort: #465 - Racisme en Discriminatie welkom bij Buitenlandse Zaken!

# data[].attributes.body
Korte verhalen over specifieke onderwerpen die spelen in de maatschappij en wereld, kort uitgelegd in 6 minuten.

# data[].attributes.attachment_link.title
#465 - Racisme en discriminatie: welkom bij Buitenlandse Zaken!

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to this episode from Lang verhaal kort on Spotify. Bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken is een ernstige racismeprobleem, zeggen onderzoekers. Mensen van kleur zijn buitengesloten of uitgescholden. Wat is er aan de hand? En hoe zit dat op andere overheidsplekken? Steef legt het je uit in deze nieuwe aflevering van Lang verhaal kort.

# data[].attributes.body
Een Nederlandstalige podcast waarin er Verzwegen Zwarte Geschiedenis zichtbaar wordt gemaakt en actuele onderwerpen bespreekbaar worden gemaakt op het snijvlak van Zwarte geschiedenis, cultuur, kunst en activisme..

# data[].attributes.attachment_link.description
Listen to The Black Archives Podcast on Spotify. The Black Archives podcast is een podcast waarin we Verzwegen Zwarte Geschiedenis zichtbaar maken en actuele onderwerpen bespreken op het snijvlak van Zwarte geschiedenis, cultuur, kunst en activisme. Met bijzondere sprekers en aan de hand van unieke archiefstukken gaan we vanuit The Black Archives (Bijlmer) in gesprek over thema's die vaak onderbelicht blijven.

# data[].attributes.headline
Sociaal Vraagstuk: SW stromingen/ achtergronden

# data[].attributes.subject
Sociaal Vraagstuk: SW stromingen/ achtergronden

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In het sociaal werk zien we talloze benaderingen en perspectieven. Deze zijn op verschillende manieren in te delen: naar het te bereiken doel, de achterliggende ideologie of historische afkomst.
Hieronder een overzicht.

Indeling naar doelen

Het meest bekende onderscheid in benaderingen zien we in de klassieke driehoek van Malcolm Payne (2005:10).

In deze driehoek kunnen we drie kenmerkende invalshoeken onderscheiden:

Toevoeging driehoek: contextuele transformerende aanpak

Deze klassieke driehoek in sociaal werk theorie kunnen we wellicht tot een rechthoek maken als we sociaal werk vooral zien als activerend, gericht op empowerment en veranderingen in de eigen context van mensen (van Ewijk, 2010, p. 3).

In de contextuele transformerende aanpak richt de sociaal werker zich op veranderingen in de directe context van de cliënt of burger. Het is dus niet individueel of therapeutisch gericht en ook niet uit op grote maatschappelijke veranderingen maar zet zich in om de context van bijvoorbeeld een gezin, een werkplek of klas zodanig aan te passen dat de betrokkene beter tot zijn recht komt.

Indeling naar ideologie

Behalve naar deze positioneringen van sociaal werk te kijken, naar de essentie van het doel van het werk, kunnen we ook een reeks ideologische theorieën van het sociaal werk onderscheiden.

Indeling naar historische afkomst

Tot slot zouden we het domein van sociaal werk kunnen onderscheiden naar de vanouds bekende indeling van maatschappelijk werk, sociaal pedagogisch werk, samenlevingsopbouw en sociaal cultureel werk. Alle vier hebben wortels die terug gaan tot begin 20ste eeuw of zelfs 19e eeuw.

Sociaal cultureel werk

Sociaal cultureel werk is eerder voortgesproten uit de sociaal pedagogiek en het vormingsdenken (Bildung). Vormingswerk, waaronder ook de basiseducatie, was lang een stevige pijler in het Nederlands sociaal werk. Een andere wortel van het sociaal cultureel werk lag in het clubhuiswerk en buurthuiswerk dat al eind 19e eeuw in Engeland ontstond en zich verspreidde tot diep in Rusland.

Verder lezen

Adams, R., Dominelli L. and Payne, M., eds. 2002. Social work: themes, issues and critical debates. 2nd ed., Houndmills: Palgrave.

Dominelli, L., 2002. Anti-oppressive social work: theory and practice. Houndmills: Palgrave Mc. Millan.

Ewijk, H. van, 2010. European social policy and social work. Citizenship based social work. Abingdon: Routledge.

Payne, M. 2005, Modern Social Work Theory, 3rd edition, Houndsmill, Bassingstoke, New_York: Palgrave Macmillan.

Parton, N., O'Byrne, P. and Nijnatten, C. van, 2007. Social work, een constructieve benadering. Houten: Bohn, Stafleu, van Lochum.

# data[].attributes.attachment_link.description
In het sociaal werk zien we talloze benaderingen en perspectieven. Deze zijn op verschillende manieren in te delen: naar het te bereiken doel, de achterliggende ideologie of historische afkomst. Hieronder een overzicht. Indeling naar doelen Het meest bekende onderscheid in benaderingen zien we in de klassieke driehoek van Malcolm Payne (2005:10).

# data[].attributes.body
ONE OF THE TEN BEST BOOKS OF THE YEAR: The New York Times ONE OF THE BEST BOOKS OF THE YEAR: The Atlantic, The New York Times Book Review, Time, NPR, Library Journal

In Invisible Child, Pulitzer Prize winner Andrea Elliott follows eight dramatic years in the life of Dasani, a girl whose imagination is as soaring as the skyscrapers near her Brooklyn shelter. In this sweeping narrative, Elliott weaves the story of Dasanis childhood with the history of her ancestors, tracing their passage from slavery to the Great Migration north. As Dasani comes of age, New York Citys homeless crisis has exploded, deepening the chasm between rich and poor. She must guide her siblings through a world riddled by hunger, violence, racism, drug addiction, and the threat of foster care. Out on the street, Dasani becomes a fierce fighter to protect those who I love. When she finally escapes city life to enroll in a boarding school, she faces an impossible question: What if leaving poverty means abandoning your family, and yourself?

# data[].attributes.attachment_link.title
Invisible Child, Andrea Elliott | Donner

# data[].attributes.attachment_link.description
Invisible Child online bestellen bij Donner!

# data[].attributes.body
Volgens Eva Rovers zijn burgerberaden een belangrijke en waardevolle toevoeging aan de representatieve democratie. Rovers, van huis uit cultuurhistoricus, laat aan de hand van voorbeelden uit het buitenland zien dat ‘gewone burgers’ met buitengewone ideeën kunnen komen. Ze schreef er een boek over: ‘Nu is het aan ons’ – een oproep tot echte democratie. Via een burgerberaad krijgen burgers een uniek inkijkje in elkaars leven, beargumenteren ze vanuit ‘common-sense’, en komen ze vervolgens vaak met voorstellen die niet in hun eigen, maar het collectieve belang zijn. Marnix gaat met Eva Rovers in gesprek over de werking van een burgerberaad, de voor- en nadelen en hoe ze kunnen helpen de grote problemen van onze tijd op te lossen.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rob Jetten, Minister voor Klimaat en Energie, kreeg binnen 1,5 maand van zijn regeringsperiode te maken met de Oekraïne oorlog. Dit had grote gevolgen voor de energieprijzen in Nederland en daarmee voor zijn beleid.

# data[].attributes.attachment_link.description
Rob Jetten, Minister voor Klimaat en Energie, kreeg binnen 1,5 maand van zijn regeringsperiode te maken met de Oekraïne oorlog. Dit had grote gevolgen voor de energieprijzen in Nederland en daarmee voor zijn beleid.

# data[].attributes.headline
Moeders in de houdgreep van de jeugdhulpverlening

# data[].attributes.subject
Moeders in de houdgreep van de jeugdhulpverlening

# data[].attributes.body
Argos - Beluister Moeders in de houdgreep van jeugdhulpverlening | Podcasts | NPO Radio 1
Een lijst met jongeren waarvan de gemeente vermoedt dat ze crimineel gaan worden. De Top400 wordt door de gemeente Amsterdam gepresenteerd als een baanbrekend project dat probleemkinderen op het rechte pad houdt. Een unieke combinatie van zorg en controle met meer oog voor preventie. Een sympathiek verhaal zou je zeggen. En ook de gemeente schermt met klinkende resultaten. Maar moeders van deze kinderen vertellen een heel ander verhaal.

# data[].attributes.attachment_link.title
Argos - Beluister Moeders in de houdgreep van jeugdhulpverlening | Podcasts

# data[].attributes.attachment_link.description
Beluister Argos: Moeders in de houdgreep van jeugdhulpverlening

# data[].attributes.body
Hoe de sociale recherche veel te vrij te werk kan gaan – De Groene Amsterdammer
Kun je in Nederland beter verdachte zijn dan burger? Met de huidige inrichting van het bestuursrecht misschien wel. Bij het controleren of burgers recht hebben op bijstand zijn de rechercheurs van de sociale dienst amper aan regels gebonden. Een ‘vermoeden’ van fraude volstaat al voor een huiszoeking. Dat leidt tot willekeur en excessen. Wanneer je verdachte bent neemt de politie het stokje over, zij hebben de beschikking over een veel kleiner arsenaal aan mogelijkheden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Kun je in Nederland beter verdachte zijn dan burger? Met de huidige inrichting van het bestuursrecht misschien wel. Bij het controleren of burgers recht hebben op bijstand zijn de rechercheurs van de sociale dienst amper aan regels gebonden. Een 'vermoeden' van fraude volstaat al voor een huiszoeking. Dat leidt tot willekeur en excessen. Wanneer je verdachte bent neemt de politie het stokje over, zij hebben de beschikking over een veel kleiner arsenaal aan mogelijkheden.

Belia Heilbron en Marieke Rotman van onderzoeksplatform Investico onderzochten waarom handhavers bijvoorbeeld aan handdoeken van 'klanten' mogen voelen als onderdeel van gemeentelijk onderzoek. Hoe komen zij aan die vrijheden? Moet dit niet anders? Daar boog ook Thomas Muntz , hoofdredacteur van Investico, zich over. Met een scherpe analyse van de huidige stand van zaken pleit hij voor verandering van het rechtssysteem.
Productie: Kees van den Bosch & Merve Özdemir
Zie het privacybeleid op https://art19.com/privacy en de privacyverklaring van Californië op https://art19.com/privacy#do-not-sell-my-info.

# data[].attributes.attachment_link.title
Podcast: Hoe de sociale recherche veel te vrij te werk kan gaan

# data[].attributes.attachment_link.description
Kun je in Nederland beter verdachte zijn dan burger? Met de huidige inrichting van het bestuursrecht misschien wel. Bij het controleren of burgers recht hebben op bijstand zijn de rechercheurs van de sociale dienst amper aan regels gebonden. Een 'vermoeden' van fraude volstaat al voor een huiszoeking. Dat leidt tot willekeur en excessen.

# data[].attributes.body
Arjen van Veelen keert na twintig jaar terug naar zijn geboortestad Rotterdam. Hij is op slag verliefd: honderden culturen leven gebroederlijk naast elkaar, met de twinkelende torens van een wereldstad ertussen.

Tot hij ziet dat hele buurten worden gesloopt, armen de stad uit worden geduwd en die torens alleen voor de rijken zijn.

Hij ontdekt dat Rotterdam een metafoor is voor een wereld waarin alles in hokjes wordt gestopt. Waarin containers uit de haven het ritme bepalen, pakketjes de straten en de huizen vullen, en beeldschermen steeds meer tussen ons in komen te staan.

Steeds meer dringt de vraag zich op: waar is de mens gebleven?

Met Rotterdam schreef Arjen van Veelen een oproep tot onbeschaamde solidariteit. Een pleidooi om elkaar niet uit het oog te verliezen. En een ode aan de ingewikkeldheid, weerbarstigheid en inefficiëntie van het leven.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wakker worden in een wolkenkrabber

Wolkenkrabbers zijn net bergtoppen, ze gloeien al op terwijl het dal nog in duisternis is gehuld. Het scheelt misschien weinig - een paar minuten per dag, wat weken op een heel mensenleven - maar wat telt is het idee: wie in een wolkenkrabber woont, leeft net iets langer.

De vraag is natuurlijk wat je met die extra tijd doet.

Op een zaterdagochtend in mei verscheen de zon om precies 05.33 uur aan de horizon, maar boven het kingsize bed waar twee gestalten lagen te slapen, likten de eerste zonnestralen al iets eerder aan het plafond. Hun bed bevond zich op honderd meter hoogte, op de vijfentwintigste verdieping van een glazen woontoren aan de oever van de Nieuwe Maas.

De mensen in dit appartement sliepen uit. Ze sliepen de droomslaap der onschuldigen, hun ademhaling deinde zorgeloos, alsof ze gewiegd werden door de kalme rivier beneden hen. Soms verscheen er vanonder het dekbed even een bloot stuk van een arm of been, om zich dan weer gauw onder het eendendons terug te trekken.

Het Sunrise Appartement heette het verblijf. Aan die naam was weinig gelogen. De ramen liepen van vloer tot plafond, de keuken en de woonkamer waren gescheiden door een glazen wand: het zonlicht kon hier ongehinderd binnenvallen. De stralen gleden over de strakke witte muren, trippelden over de blauwgroene verfrimpels van een abstract schilderij, om uiteen te spatten in het koper van een bolvormige designlamp.

Het appartement telde 95 vierkante meter. De mensen die er eerder verbleven, gaven de ruimte een bijna volmaakte beoordeling van gemiddeld 4,96 sterren. 'Very cool design apartment, very luxurious, in the hippest area of Rotterdam, the capital of cool', had iemand geschreven in het gastenboek van Airbnb. En: 'Top appartement. Top locatie. Top uitzicht. Perfect geregeld.'

*

Het torencomplex was een kunststuk op zich. Een muur van torens, opgebouwd uit verspringende blokken: in totaal honderd meter breed en honderdvijftig meter hoog. De Nederlandse architect Rem Koolhaas had het gebouw ontworpen; het was een toonbeeld van wat hij 'bigness' noemde: zo groot dat het de omgeving niet langer nodig had. Het gebouw was een wereld op zich, een 'verticale stad' met kantoren, hotels, cocktailbars, restaurants, fitnesszalen en honderden woningen van glas. In theorie kon je hier een heel mensenleven verblijven zonder iets tekort te komen, zonder je om de rest van de stad te hoeven bekommeren.

En toch paste de kolos hier goed, in het centrum van de grootste haven van de westerse wereld. De grootte leek een ode aan die wereldschaal, de blokken met hun ribbelige gevelbekleding leken te knipogen naar de containers die beneden voorbijtrokken op de binnenvaartschepen.

De zon verdreef de laatste nevel boven het water. Een rolkoffertje ratelde naar een taxi aan de voet van de toren. Een tram dreunde door de wissels, een veegwagentje wiste de sporen van de vrijdagavond. Meeuwen krijsten boven de markten van de stad, waar kooplieden kratten op kratten stapelden en hun keel schraapten om straks hun waren aan te prijzen.

Maar het lied van de ochtendstad bereikte het appartement niet.

Om binnen te komen moest je langs een betaalmuur, langs de security in de glanzende hal beneden. Eenmaal boven had de buitenwereld slechts de functie van een magnifiek uitzicht, een digitaal scherm zonder geluid, zodat je er je aandacht volledig kon richten op je eigen leven.

Het was precies wat we zochten. Het was mijn voet die daarnet aanstalten leek te maken om het tapijt te betreden. En het was haar hand die net even op het nachtkastje naar een mobiel tastte. Al 07.00 uur geweest. Normaal waren we allang wakker gemaakt door ons zoontje, maar we hadden hem de dag ervoor bij zijn opa en oma gebracht. Daarna waren we in onze oude Saab met achter ons het vreemd stille kinderzitje de Erasmusbrug over gereden. Naast de brug zagen we de wolkenkrabber oprijzen als een abstracte rotswand, niet zozeer mooi of lelijk, maar vooral ontzagwekkend. Een zilveren liftcapsule had ons naar onze bubbel gebracht. Twee nachten hadden we er geboekt, voor 352 euro.

*

Dat was vijf jaar geleden, 27 mei 2017. Nu is het opnieuw voorjaar, ik zit achter mijn laptop en zoek op hoe laat de zon precies die dag opkwam. Ik probeer zo nauwkeurig mogelijk te reconstrueren wat er in de tussentijd gebeurd is, wat deze stad met me heeft gedaan. Ik lees de recensie terug die ik achterliet op Airbnb. Ik blader door de foto's die ik dat weekend maakte: van het uitzicht, van de lunches, van elkaar. Rosanne droeg haar favoriete rode zomerjurkje, ik een vederlichte blauwe blouse.

Maar het voelt alsof ik naar twee onbekende mensen kijk, op citytrip, in een mij onbekende stad.

Het verhaal begon in elk geval met een verliefdheid. Een liefde die opbloeide tijdens dit weekend in een wolkenkrabber, toen we een volmaakte stad zagen, op dagen van volmaakt licht.

En het liefst zou ik het daarbij laten. Het makkelijkst zou het zijn als ik nu de lakens wat verder over de twee gestalten heen zou trekken, alsnog de dikke gordijnen zou sluiten die ze de nacht ervoor, toen ze met wijn in hun bloed het appartement binnen waren gedanst, vergeten waren dicht te doen. Ik weet als geen ander hoe belangrijk slaap in die tijd voor hen was. Hun dagen waren te vol, hun nachten werden te vaak onderbroken door kindergehuil. Ze waren jong en afgemat.

Dus ik gun ze nog even dat zoete geschenk van de slaap, in hun verblijf dat aanvoelde als een eersteklas scheepshut op een cruiseschip.

En het was ook een soort schip. De blokkenmuur heette De Rotterdam, en was vernoemd naar een oud stoomschip van de Holland-Amerika Lijn: het ss Rotterdam, dat jaren had gependeld tussen de kade waar het gebouw nu stond en de haven van New York. Vanuit Rotterdam hadden honderdduizenden Europeanen hun heil gezocht in de Verenigde Staten: berooide economische vluchtelingen, Joden op de vlucht voor de nazi's, boeren op zoek naar grond, boeven en gelukszoekers.

Na de oorlog lag Nederland in puin. Er bestond de vrees dat er op eigen bodem niet genoeg huizen, banen en landbouwgrond zouden zijn voor iedereen. In die jaren gaf onze overheid geld aan wie vertrok. Een duizelingwekkend aantal van bijna een half miljoen Nederlanders - één op de twintig inwoners - vertrok in de jaren vijftig en zestig.

De uittocht was doorgegaan tot in de jaren zestig van de vorige eeuw. Wonderlijk genoeg arriveerden hier in diezelfde periode ook schepen en treinen met gastarbeiders: eerst Italianen, Spanjaarden, Portugezen; daarna Marokkanen en Turken. Want er was juist veel te veel werk. Veel van die nieuwe migranten streken neer in de wijken achter de wolkenkrabber, aan de zuidzijde, waar ons appartement op uitkeek. Hun kleinkinderen woonden er nog. Sommigen prezen nu hun koopwaar aan op de Afrikaandermarkt. Eentje was burgemeester van de stad. En er kwamen nog steeds migranten aan, bijvoorbeeld uit Syrië, Somalië of Bulgarije.

Dit was een plek van komen en gaan. En wij waren ook een soort migranten. Kort geleden keerden we terug uit de Verenigde Staten. Daar hadden we een kleine twee jaar in St. Louis, Missouri gewoond, een vervallen metropool, een van de armste en gewelddadigste steden van het land. Zij werkte er als onderzoeker aan de universiteit, ik als schrijver en als correspondent.

Het waren jaren van ontluikende volksopstanden. Ik maakte straatrellen mee van jonge zwarte Amerikanen die boos waren over politiegeweld en segregatie, ik zag hoe menigten van ontwortelden zich lieten opruien door de giftige taal van Donald Trump - en de woede van beide groepen had me begrijpelijk geleken, gezien de toestand van het land: de wegen waren net zo stuk als de democratie.

Net terug in Nederland kon het contrast niet groter. We huurden een tijdelijke bovenwoning in Den Haag, niet ver van de zee. Alles was er kalm en gerieflijk, op straat werd nooit geschoten en de stoepen waren spic en span. Nu zochten we een koophuis, een plek om wortel te schieten, liefst met tuin. We waren beiden freelancers, we voelden ons kosmopolieten die overal konden aarden, zolang er maar wifi en koffie was.

Hoewel, Den Haag vonden we wat saai. Eerder hadden we met veel plezier in Amsterdam gewoond, maar die stad was te duur geworden - en misschien daardoor ook wel saaier. Intussen las ik het ene na het andere krantenstuk over hoe tof Rotterdam wel niet geworden was, zelfs in The New York Times. En dus bedachten we om deze stad een kans te geven, de stad waar we allebei geboren waren - de stad waar ik nooit eerder naar terug wilde keren.

Ik was er niet voor niets uit vertrokken.

*

Mijn geboortehuis lag op een halfuur fietsen van De Rotterdam, in de wijk Overschie. Een bakstenen arbeiderswoninkje uit de jaren dertig, met maar één verdieping en een zolder, oranje pannen op het dak. De oppervlakte was net iets groter dan die van het Sunrise Appartement, maar hier woonden we uiteindelijk met acht mensen: twee volwassenen, zes kinderen. Een kabouterhuisje.

Er was geen centrale verwarming. 's Winters verschenen er soms ijsvarens op het enkelglas, met nerven van doorschijnend goud als de zon erop scheen. Met de mouw van mijn pyjama wreef ik ze weg tot ik naar buiten kon kijken. Aan de overkant was een groene jungle, een verlaten fabrieksterrein. Mijn broers en ik bouwden er hutten en stookten vuurtjes. Behalve op zondag, dan gingen we in nette kleren 's ochtends en 's middags naar de kerk.

Wie ouder wordt, krijgt andere verlangens dan fikkie stoken. Op mijn zeventiende ging ik in Leiden op kamers; ik studeerde er Grieks en Latijn. Ik kwam nog weleens in Rotterdam. Maar steeds als ik er het treinstation uit liep, de stad in, voelde ik koude rillingen.

Het zal wel met het bombardement te maken hebben, dacht ik dan. De binnenstad was tijdens de oorlog verwoest en daarna herbouwd tot een winkelhart. Grijze tegels, beton, vierkante architectuur. Veel schoenenwinkels, weinig boekhandels. Onbehaaglijk. Alsof de pijn van het bombardement er nog altijd tussen de tegels omhoogkroop.

De bevolking van de stad was ook conservatiever dan in andere steden. De Bijbelgordel scheerde langs Rotterdam. Een groot deel van de inwoners had boeren als voorouders. Niet alleen de nazaten van de Zeeuwen en Brabanders die een eeuw eerder naar de stad getrokken waren om in de haven te werken, maar ook de latere migranten, Marokkanen of Turken, kwamen vaak van het boerenland en brachten conservatieve denkbeelden mee.

Toen ik studeerde was Rotterdam een van de eerste grote steden in Europa waar rechts-populisten aan de macht kwamen, die al even boertig waren. In diezelfde periode werd hier de kapsalon uitgevonden: het eenpansgerecht van friet met een laag shoarma waarover kaas, afgetopt met wat schaamgroen.

Op cultureel vlak bracht de stad weinig groots voort, dacht ik, of het moest zijn dat de gabberhouse hier werd uitgevonden: razendsnelle technomuziek op het ritme van 180 heipaalslagen per minuut. Daar hoorde een scene bij van jonge mannen met kale koppen op Nikes en in trainingspakken - een gebroederlijke dionysische cultus, daar niet van, maar zelf voelde ik me er niet bij thuis.

*

Rotterdam was nog steeds een bonkende havenstad, geen stad voor tere zielen, niet voor de schrijver die ik wilde zijn. Hier ging men prat op anti-intellectualisme, hier zei men trots: geen woorden maar daden. Schrijvers leken er alleen te kunnen overleven als ze hun taal aanpasten, als ze uitblonken in korte, vierkante, economische zinnen: alsof zelfs zij zich voor woorden waren gaan schamen.

De enige mens die hier onbeschaamd boeken las, was een man van brons: het standbeeld van Desiderius Erasmus bij de Laurenskerk. Maar hij was als kleuter al uit de stad vertrokken en nooit teruggekomen. En het bronzen boek dat hij las was de Bijbel. Een goed boek; maar ik kende het al, ik had als kind hele passages uit het hoofd geleerd.

Vanuit Leiden verhuisde ik naar Amsterdam, daarna naar Amerika. Ik keerde terug, schreef verschillende boeken, en kon me een luxe weekend in De Rotterdam veroorloven. Vanuit het jetsetappartement had ik tussen de nieuwe woontorens door nog net het puntdak kunnen zien van de basisschool in de Tarwewijk waar ik had leren schrijven.

En als ik daar niet zo heerlijk lag te slapen, dan had ik kunnen zien hoe de zon opkwam boven een stad die totaal was veranderd.

Pal voor het raam stond nu een pas opgeleverde zandstenen art-decowolkenkrabber. Ernaast een groene hijskraan die al aan de volgende toren bouwde. Er groeide een woud van wolkenkrabbers rond de havenbekkens en de rivier: Rijnkastelen van de eenentwintigste eeuw. Schepen lagen er nauwelijks nog aangemeerd. De haven van Rotterdam was weggetrokken uit de stad, naar de zee. Aan de horizon zag je de silhouetten van de laatste operationele havenkranen, wegsjokkende giraffen van de voorbije tijd.

Langs de kades aan de voet van de toren waren musea, theaters en foodhallen verschenen, onderling verbonden door wandelpromenades en loopbruggen. Aan de Maashaven stond nog wel de honderd jaar oude Maassilo: ooit de grootste graanopslag ter wereld; nu een hippe discotheek. En op de kade waar vroeger de landverhuizers inscheepten lag nu een blinkend cruiseschip: er stroomden Amerikaanse toeristen uit alsof Rotterdam de troonopvolger van Venetië was.

Alsof niet alleen ik, maar ook de stad een klassenmigrant was geworden, waardoor we opeens wonderwel bij elkaar pasten.

*

Ik zou niet durven om nu de lakens weg te trekken. Ze sliepen daar zo argeloos. Bovendien: ik zou die twee niet wakker kunnen maken zonder ze te vertellen wat ik sindsdien heb gezien, de afgelopen jaren, toen ik door de stad zwierf.

Ik bezocht gebedshuizen en skylounges, liftte mee met vrachtwagens, ging aan boord van zeeschepen, wandelde over de afvalstort, sprak honderden inwoners - ik dacht dat ik de hele rivier kon leegdrinken. Maar ergens onderweg moeten mijn ogen stuk zijn gegaan: ik kan niet meer op dezelfde manier uit hetzelfde raam kijken.

Mijn blik zou nu tussen de torens door zoeken naar de gevels van de volksbuurt die er toen nog stond maar nu is verdwenen. Ik zou gekletter horen van ruiten die werden ingeslagen, het razen van politiehelikopters. Ik zou die twee vertellen dat hun raam riant uitzicht bood op de recentste migratiestroom: een interne volksverhuizing waarbij de minderbedeelde inwoners de poorten uit trekken, om plaats te maken voor welgestelde mensen met rolkoffers - mensen zoals ikzelf nu.

Zou ik de graansilo zien, dan zou ik denken aan de nacht die ik daar doorbracht tussen de havelozen van de stad. Zou ik de gouden windvaan van Hotel New York zien schitteren in de zon, dan zou ik inzoomen op het logo van een voc-schip dat daarop prijkt. Zou ik de cruiseschepen zien, zou ik denken aan de Filipijnse bemanningen die nog altijd onderdeks... maar stop.

Ik zou echt een strontvervelende gids worden. Zo iemand die zelfs bij het wonder van de piramides van Gizeh alleen maar kan beginnen over de tot slaaf gemaakten die ze hebben gebouwd. Wat waar is. Maar er zijn altijd meer waarheden. Zoals die van de glasheldere recensie die ik destijds zelf schreef over het verblijf in de Airbnb: 'Superb location, magnificent views, great host.'

En uiteindelijk wordt iedereen vanzelf toch wel wakker.

*

We vielen honderd meter naar beneden in de zoevende lift en kuierden de straat op. Dat rode zomerjurkje, die vederlichte blauwe blouse.

We wandelden over de kade, stapten in een zwart-gele watertaxi. De aluminium speedbootjes spetterden sinds de jaren negentig over de Nieuwe Maas, ze waren oorspronkelijk bedoeld als een tijdelijke oeververbinding, in afwachting van een nieuwe brug die zuid en noord zou verbinden. Maar toen de Erasmusbrug er eenmaal was, bleven de bootjes varen. Ze werden vaak bestuurd door voormalige zeelieden en havenwerkers, die er vrede mee schenen te hebben dat de haven uit de stad verdwenen was, zolang zij de hendels mochten openschuiven om toeristen over het water te laten stuiteren. De rondschietende waterkevers belichaamden de metamorfose van de stad: Venetië was een gondel, Rotterdam een speedboot.

En zo stuiterden we onze toekomst in. We proefden het water: lichtzout. De tong van de Noordzee likte hier aan het bronwater uit de Zwitserse Alpen. De wind trok aan onze haren (vooral die van haar). We zwegen, keken, hielden elkaar vast; we voelden de energie van de rivier in onze buik.

En die deining bleef in ons lichaam toen we op de andere oever stonden. Misschien kwam de glans van het extatisch mooie weer, maar alles leek nieuw in de verf gezet, ook de mensen. We wandelden langs parken met picknickende gezinnen, keken verlekkerd naar kunst in galeries, en steeds plopte er op precies het goede moment een terras tevoorschijn. We slenterden het Oude Westen van de stad in, een van de weinige oude stadsdelen die het bombardement hadden overleefd, en zagen een klein, uitbundig groen park met een fontein en een kinderboerderij. Op de West-Kruiskade kregen we in nog geen halve kilometer de geuren van backpackreizen in onze neus. Surinaamse broodjes. Kantonese vis. Marokkaanse waterpijpen. Hindoestaanse spirituele geurkaarsen. Syrische delicatessen. Nederwiet en vegan streetfood. Marokkaanse jochies zwierden op stepjes langs een schaafijswagen. Een Surinaamse vader manoeuvreerde zijn bakfiets langs een bmw-cabrio waar straatrap uit bonkte. Voor de deur van een verzorgingshuis zaten oudjes uit alle landen tezamen op bankjes te knikkebollen. En ook wij zagen ons wel oud worden op deze plek, die tegelijk zo vertrouwd voelde en zo nieuw.

Maar eerst werden we juist jonger. Ons bloed stroomde hier sneller, de avond schoof over de stad, maar de temperatuur wilde niet zakken, het geroezemoes bleef, het ronken en knallen en het geklater van gelach. We wandelden terug over de brug. Lichtjes van de torens pinkelden, de eerste sterren verschenen al aan de hemel. Verstrengeld kuierden we over de kasseien, het water klotste hol tussen kade en cruiseschip.

Daarom groeien steden omhoog, dacht ik: ze willen niet slapen, ze zoeken de plek waar de zon nooit ondergaat, ze koesteren en verlengen de kostbare dagen die ons gegeven zijn. Wolkenkrabbers zijn als bergtoppen, maar nog mooier: als de zon onder is, gloeien ze van binnenuit op, als geschenk voor wie overdag in hun slagschaduw leeft.

We schoten in de lift omhoog naar onze premium scheepshut, knipten het gloeilicht aan en lieten ons vallen op nieuwe lakens. Even later tuurden we samen naar een laptopscherm met het woningaanbod en duizelden van de huizenprijzen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Rotterdam - Arjen van Veelen - De Correspondent

# data[].attributes.attachment_link.description
Wakker worden in een wolkenkrabber Wolkenkrabbers zijn net bergtoppen, ze gloeien al op terwijl het dal nog in duisternis is gehuld. Het scheelt misschien weinig - een paar minuten per dag, wat weken op een heel mensenleven - maar wat telt is het idee: wie in een wolkenkrabber woont, leeft net iets langer.

# data[].attributes.body
The Story of Travis
Theater Rotterdam en Well Made Productions presenteren The Story of Travis, een indrukwekkend familieverhaal over de Amerikaanse Travis die terugkijkt op zijn leven. Hoe is het om als enige hoop van je familie de wereld ingezonden te worden?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Theater Rotterdam en Well Made Productions presenteren The Story of Travis, een indrukwekkend familieverhaal over de Amerikaanse Travis die terugkijkt op zijn leven. Hoe is het om als enige hoop van je familie de wereld ingezonden te worden? Regisseur Romana Vrede en een cast van topacteurs waaronder Ruurt De Maesschalck, Jetty Mathurin en Howard Komproe nemen je mee op een reis door het leven van Travis. Deze nieuwe toneeltekst van Esther Duysker is geïnspireerd door de succesvolle Broadway klassieker A Raisin in the Sun van Lorraine Hansberry.

Het verhaal
Als tiener verruilt de Amerikaanse Travis (gespeeld door Ruurt De Maesschalck & Yamill Jones) zijn geboortestad Chicago voor een nomadisch bestaan. Dan wordt hij verliefd, krijgt kinderen en bouwt een nieuw leven op in Nederland. Op 78-jarige leeftijd gaat Travis nog een keer op reis en keert terug naar Chicago. Tijdens een bezoek aan het familiegraf blikt hij terug op zijn leven, de keuzes die hij gemaakt heeft en de hoop die zijn familie op hem gevestigd had. Over het belang van het hebben van dromen, het laten gelden van je stem in een wereld die niet voor jou lijkt ingericht en het vinden van een thuis.

Ruurt De Maesschalck (speelt de rol van Travis sr.): " The Story of Travis is een fantastisch stuk. Het is een ongelofelijk mooie spiegel voor wat familie kan zijn en kan betekenen. Familiebanden laten een onuitwisbare afdruk achter in de ziel van mensen. De ontdekkingsreis naar dat besef is ontroerend. Het is voor mij een grote reflectie naar mijn verhouding met mijn vader. Heel bijzonder."

Over de makers
De initiatiefnemers van The Story of Travis zijn vijf zwarte vrouwen; een unicum in het theaterlandschap. De crew bestaat uit Ellen Tjon A Meeuw (zakelijke productie) en Samora Bergtop (artistieke productie) van Well Made Productions, die voor deze nieuwe toneeltekst wederom optrekken met schrijver/scenarist Esther Duysker. Regisseur Romana Vrede geeft het familieverhaal haar unieke signatuur mee en Alida Dors (artistiek directeur Theater Rotterdam) tekent voor de choreografie.
LEES MEER IN HET DIGITAL MAGAZINE
Over Well Made Productions
Well Made Productions is het productiebedrijf van Ellen Tjon A Meeuw en Samora Bergtop dat met theater en film het bi-culturele perspectief een hoofdrol geeft. Het duo zet in op representatie en herkenning. Ze creëert met als doel meer smaken en keuzes te bieden binnen het huidige culturele aanbod. Tussen 2016 en 2019 haalde Well Made Productions The Raisin Cycle naar Nederland. In 2016 verscheen A Raisin in the Sun, gevolgd door Beneatha's Place (2018) en Clybourne Park (2019). De Nederlandse bewerking van A Raisin in the Sun werd in 2017 beloond met de Amsterdamprijs voor de Kunst, de belangrijkste kunstprijs van Amsterdam.

The Story of Travis gaat over het hebben van een thuis, het besef dat je de hoop bent van de voorgaande generaties en de vraag of je wel genoeg hebt gedaan om die hoop waar te maken.

Regisseur Romana Vrede

Bekijk onze thema's

Een kort nagesprek onder leiding van een bevlogen gespreksleider, waarin toeschouwers hun eigen observaties en gedachten met elkaar uitwisselen.

Team

Een coproductie van Theater Rotterdam en Well Made Productions
Tekst: Esther Duysker Regie: Romana Vrede Regieassistent: Toni Blackwell Choreografie: Alida Dors Assistent choreografie: Nicole Geertruida Spel: Dionne Verwey, Howard Komproe, Jennifer Muntslag, Jetty Mathurin, Joy Wielkens, Ruurt De Maesschalck, Ritzah Statia, Yamill Jones Dramaturgie: Karim Ameur, Aukje Verhoog Inhoudelijk advies: Simone Zeefuik Outside-eye: Ira Kip Decorontwerp: Niek Kortekaas Lichtontwerp: Niek Kortekaas, Axel Dikkers Compositie muziek: Ata Güner Kostuumontwerp: Erik Bosman Assistentie kostuumontwerp: Sandro Lima Uitvoering kostuums: Karin van der Leeuw, Sara Hakkenberg, Jacqueline de Maat Kap en grime: Alejandro Blijd Kleedster: Feben Seyum Animatieontwerp en -realisatie: Wim Bechtold Technisch producent: John Thijssen Voorstellingsleider: Sidney van Geest Techniek: Axel Dikkers, Arjen Fortuin, Hein van Leeuwen, Jimmy Niessen, Sidney van Geest, Sanne Fransen (stage) Rekwisieten: Noa Muller Productie: Angelique van Beckhoven, Annekoos Logtenberg, Emma Boots, Kaya Wessels (stage) Publieksdramaturg: Joëlle Raus Prudence Educatie en interactie: Jasmine van Putten, Anne Sollie, Gregory Vyent, Ilrish Kensenhuis, Sudesca Janse, Naomi Tuininga Marketing en communicatie: Michael Vogel, Robin Laurens, Thamar Kempees, Odair Nascimento Alves, Dieke van der Spek Pers: Gisèle Mambre Design digital magazine: Amanda Harput Campagnebeeld: Coco Olakunle Fotografie en video: Bete van Meeuwen, Cye Wong-Loi-Sing, Selwyn de Wind, Mark Bolk Producenten: Ellen Tjon A Meeuw, Samora Bergtop, Maurice Dujardin, Alida Dors Projectleider: Maurice Dujardin Development: Floortje Jongkoen. Vocal coach: Abigail Martina.

Met dank aan: Rubiën Vyent, Mitchell Esajas, Internationaal Theater Amsterdam, Wafae Ahalouch, Lynnée Denise, The Black Archives.

Deze voorstelling is mede mogelijk gemaakt dankzij de bijdragen van VriendenLoterij Fonds, Fonds 21, Amsterdams Fonds voor de Kunst, VSBfonds, Prins Bernhard Cultuurfonds, Stichting Bevordering van Volkskracht en Zabawas.

Je winkelmandje is leeg

# data[].attributes.attachment_link.title
The Story of Travis - Theater Rotterdam & Well Made Productions

# data[].attributes.attachment_link.description
Theater Rotterdam en Well Made Productions presenteren The Story of Travis, een indrukwekkend familieverhaal over de Amerikaanse Travis die terugkijkt op zijn leven. Hoe is het om als enige hoop van je familie de wereld ingezonden te worden?

# data[].attributes.body
Unbelievable | Official Trailer | Netflix - YouTube

# data[].attributes.attachment_link.title
Unbelievable | Official Trailer | Netflix

# data[].attributes.body
Filmmaker Maasja Ooms (o.a. van de documentaire ‘Alicia’) volgt de 22-jarige Jason van heel nabij terwijl hij worstelt met de psychische effecten van een traumatische jeugd, die alleen maar groter werden nadat hij op zestienjarige leeftijd door jeugdzorg werd opgesloten. Tijdens de hevige therapiesessies wordt duidelijk hoe gekwetst hij is. We zien de verwoestende gevolgen van 13 maanden gesloten jeugdzorg in vijf instellingen en zo’n 135 hulpverleners.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In 2020 zaten er 1.814 kinderen voor korte of langere tijd in de gesloten jeugdzorg. Dat het opsluiten van kinderen zeer traumatisch is, zien we in de documentaire 'Jason'

JeugdzorgPlus, zoals deze vorm van jeugdzorg in Nederland heet, wordt officieel ingezet als 'laatste redmiddel' bij kinderen en jongeren met complexe problemen, als alle andere hulp niet werkt. De problematiek waarmee kinderen binnenkomen in de gesloten jeugdzorg is heel divers. Vaak is er sprake van trauma, hechtingsproblematiek, agressie en een slecht functionerend netwerk (bijv. ouders met psychische problemen). Ze hebben vaak al een instabiel jeugdzorgtraject achter de rug voordat ze gesloten worden geplaatst. In de praktijk zien wij dat dit laatste redmiddel veel te vaak wordt toegepast, omdat we nog steeds niet in staat zijn om passende hulp te bieden aan deze kinderen. Wij vinden dat onacceptabel.

Jason: een pijnlijk eerlijk portret

Filmmaker Maasja Ooms (o.a. van de documentaire 'Alicia') volgt de 22-jarige Jason van heel nabij terwijl hij worstelt met de psychische effecten van een traumatische jeugd, die alleen maar groter werden nadat hij op zestienjarige leeftijd door jeugdzorg werd opgesloten. Tijdens de hevige therapiesessies wordt duidelijk hoe gekwetst hij is. We zien de verwoestende gevolgen van 13 maanden gesloten jeugdzorg in vijf instellingen en zo'n 135 hulpverleners.

De liefde- en respectvolle camera van Ooms brengt Jason niet alleen als slachtoffer in beeld, maar laat ook zien hoe hij zijn ervaringen gebruikt om te zorgen dat anderen niet hoeven te ondergaan wat hij heeft meegemaakt. Die missie geeft hem de onwrikbare wil om beter te worden en de kracht om zich, hoe moeilijk dat soms ook is, van zijn kwetsbaarste kant te laten zien.
Bekijk de documentaire 'Jason'
Napraatsessie met Jason
In de thema-uitzending Inside IDFA, die na de documentaire 'Jason' te zien was, spreekt Nadia Moussaid direct betrokkenen rond de documentaire. Jason vertelt zelf wat hij teweeg wil brengen met deze film. Ook ervaringsdeskundige Sanne, Margot Ende-van den Broek (directeur van Het Vergeten Kind) en jeugdpsychiater Peter Dijkshoorn zitten aan tafel.
Bekijk Inside IDFA met Jason
Vind jij ook dat gesloten jeugdzorg moet stoppen? Kom dan samen met ons in actie.

Ben je ook geraakt door het verhaal van Jason? En vind je dat het onmenselijke systeem van gesloten jeugdzorg zo snel mogelijk moet stoppen? Kom dan samen met Het Vergeten Kind in actie en teken nu onze petitie 'Stop gesloten jeugdzorg'! Want kinderen die zorg nodig hebben opsluiten is onacceptabel.
TEKEN DE PETITIE

# data[].attributes.attachment_link.description
In 2020 zaten er 1.814 kinderen voor korte of langere tijd in de gesloten jeugdzorg. Dat het opsluiten van kinderen zeer traumatisch is, zien we in de documentaire 'Jason' JeugdzorgPlus, zoals deze vorm van jeugdzorg in Nederland heet, wordt officieel ingezet als 'laatste redmiddel' bij kinderen en jongeren met complexe problemen, als alle andere hulp niet werkt.

# data[].attributes.body
In Daders spreekt Cas de Jong (EenVandaag) met moordenaars, ex-TBS'ers en andere zware criminelen. Hoe kwamen zij tot hun gruwelijke daad? Hebben ze spijt? En waarom moet de maatschappij hen nog een tweede kans geven?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
1. Podcasts

2. Daders

In Daders spreekt Cas de Jong (EenVandaag) met moordenaars, ex-TBS'ers en andere zware criminelen. Hoe kwamen zij tot hun gruwelijke daad? Hebben ze spijt? En waarom moet de maatschappij hen nog een tweede kans geven?

# data[].attributes.attachment_link.description
Podcasts chevron right Daders In Daders spreekt Cas de Jong (EenVandaag) met moordenaars, ex-TBS'ers en andere zware criminelen. Hoe kwamen zij tot hun gruwelijke daad? Hebben ze spijt? En waarom moet de maatschappij hen nog een tweede kans geven?

# data[].attributes.attachment_link.title
‎Ecosofie: Duurzame gesprekken: 71. 7 vinkjes zijn een privilege en een beperking met Joris Luyendijk op Apple Podcasts

# data[].attributes.attachment_link.description
‎Programma Ecosofie: Duurzame gesprekken, Afl 71. 7 vinkjes zijn een privilege en een beperking met Joris Luyendijk - 3 apr. 2022

# data[].attributes.body
In Rood is ja deelt Sara Kroos voor het eerst haar persoonlijke verhaal. Een kwetsbare en krachtige autobiografie over misbruik en herstel.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
In Rood is ja deelt Sara Kroos voor het eerst haar persoonlijke verhaal. Een kwetsbare en krachtige autobiografie over misbruik en herstel.

Cabaretier Sara Kroosschuwde in haar theaterprogramma's het persoonlijke verhaal niet. Openhartig, hard, ontroerend en buitengewoon grappig vertelde ze behalve over vrolijke onhandigheid ook over de zwarte thema's in haar leven: seksueel misbruik en depressie. In een razend tempo maakte ze gewaardeerde programma's en trad ze in het hele land op voor volle zalen.

Totdat haar stressvolle bestaan in combinatie met haar voorgeschiedenis zoveel van haar eiste dat ze vastliep. Sara liet zich opnemen in een psychiatrische kliniek, waar ze seksueel werd misbruikt door de therapeut die haar moest helpen met het verwerken van het misbruik uit haar jeugd. In de jaren die volgden gaf ze alles om overeind te blijven, kreeg ze na een lange juridische weg erkenning van de pleger en de kliniek, en besloot ze uiteindelijk niet meer te zwijgen.

Met een nawoord van Iva Bicanic en Richard Korver.
"Sara Kroos schrijft aangrijpend over het systeem van en na seksueel misbruik [...] Kroos laat dapper zien hoe verwoestend misbruik is, hoe geniepig en fundamenteel het een persoonlijkheid aantast. En hoe eenzaam het slachtoffer is." - Trouw

# data[].attributes.attachment_link.description
In Rood is ja deelt Sara Kroos voor het eerst haar persoonlijke verhaal. Een kwetsbare en krachtige autobiografie over misbruik en herstel. Cabaretier Sara Kroosschuwde in haar theaterprogramma's het persoonlijke verhaal niet. Openhartig, hard, ontroerend en buitengewoon grappig vertelde ze behalve over vrolijke onhandigheid ook over de zwarte thema's in haar leven: seksueel misbruik en depressie.

# data[].attributes.body
Weggezet worden als cijfer. Dat is wat duizenden mensen hebben meegemaakt. Voor de overheid bestonden zij alleen als cijfer, gecriminaliseerd en bewust gedehumaniseerd tot een zaaknummer. In dit fotoboek toont fotograaf Bert Teunissen in opdracht van de SP de gezichten van 100 gezinnen die getroffen werden door het toeslagenschandaal.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Fotograaf Bert Teunissen bekijkt tijdens het XXVIe SP-congres het boek dat hij in opdracht van de SP heeft gemaakt van de gezichten van 100 gezinnen die getroffen werden door het toeslagenschandaal.

Geboren in 1959 in Ruurlo, begon Bert Teunissen al op 15-jarige leeftijd met fotograferen. Een jaar later bouwde hij zijn eigen doka en sindsdien is Bert fulltime fotograaf. Tijdens een lange en succesvolle carrière in de reclame- en publiciteitsfotografie ontving Bert ook internationale erkenning met zijn autonome projecten.

Momenteel onderzoekt Bert de kracht van het vertellen aan de hand van fotografische series over alledaagse onderwerpen. Hierin maakt hij ook gebruik van voorwerpen, 'vernacular images', landkaarten en historische fotografische papieren.

Als autodidact fotograaf doceert Bert 'storytelling' en 'imagemaking' aan de afdelingen Crossmedia Design en Moving Image van de AKI in Enschede.

# data[].attributes.attachment_link.description
Geboren in 1959 in Ruurlo, begon Bert Teunissen al op 15-jarige leeftijd met fotograferen. Een jaar later bouwde hij zijn eigen doka en sindsdien is Bert fulltime fotograaf. Tijdens een lange en succesvolle carrière in de reclame- en publiciteitsfotografie ontving Bert ook internationale erkenning met zijn autonome projecten.

# data[].attributes.body
Het wordt steeds belangrijker om te weten waar je als professional voor staat, wat je basis is, waar je van bent, wat onvervreemdbaar van jou is en je kleur geeft. Dat helpt je in sturing geven aan je eigen ontwikkeling, in het vergroten van veerkracht en wijsheid, en het verstevigen van je eigen expertise.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het wordt steeds belangrijker om te weten waar je als professional voor staat, wat je basis is, waar je van bent, wat onvervreemdbaar van jou is en je kleur geeft. Dat helpt je in sturing geven aan je eigen ontwikkeling, in het vergroten van veerkracht en wijsheid, en het verstevigen van je eigen ex…

# data[].attributes.body
In 'Alleen tegen de staat' vertellen vijf moeders, die slachtoffer werden van het Toeslagenschandaal, in ijzingwekkende monologen hoe hun leven en dat van hun kinderen werd verwoest door een systeem waaruit iedere menselijkheid was verdwenen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Documentaire waarin vijf moeders die slachtoffer werden van het Toeslagenschandaal in ijzingwekkende monologen vertellen hoe hun leven en dat van hun kinderen werd verwoest door een systeem waaruit iedere menselijke maat was verdwenen. De vrouwen vertellen het complete verhaal, vanaf het moment dat…

# data[].attributes.body
Er loopt een kloof door Nederland tussen rijk en arm. Maar Tim 'S Jongers heeft het liever over de kloof tussen 'hoopvollen' en 'hooplozen'. Hoe kunnen we die overbruggen? Tegenlicht gaat op zoek naar mensen die beide werelden kennen: de kloofdichters.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
VPRO Tegenlicht laat de kloven zien die dwars door Nederland lopen, maar vooral de mensen die die kloven proberen te dichten. Want die kloven, dat zijn er bijna teveel om op te noemen: die tussen hoger- en lageropgeleiden, tussen vaste contracten en flexwerkers, tussen huizenbezitters en huurders, tussen kansrijk en kansarm, tussen vermogend en verschuldigd.

Systemen en instituties die ooit waren opgericht om steun en hoop te bieden aan mensen in de meest benarde positie, zijn de afgelopen decennia geoliede machines geworden van geïnstitutionaliseerd wantrouwen, waar niemand na de toeslagenaffaire nog vertrouwen in heeft. Ons huidige systeem vermaalt al te vaak de hoop van al te veel mensen.

Zeker nu zich crisis op crisis stapelt en ook de middenklasse meer geconfronteerd wordt met armoede, lijkt het besef door te dringen: het moet radicaal anders. Maar hoe dan? Hoe bieden we hoop aan de hooplozen? Hoe dichten we de kloof tussen hoopvol en hooploos?

# data[].attributes.attachment_link.description
Het lukt in Nederland niet de kloof tussen de rijken (de hoopvollen) en de armen (de hooplozen) te overbruggen. Geld is macht, geen geld is onmacht, onmacht over je eigen lot. Directeur van de Wiardi Beckmanstichting Tim 'S Jongers weet wat het is om geen hoop te hebben.

# data[].attributes.body
Verloren Hulpverleners

In de serie 'Verloren Hulpverleners' gaat documentairemaker Sahar Meradji in gesprek met vier hulpverleners die dagelijks met probleemgezinnen werken.

# data[].attributes.attachment_link.title
Verloren Hulpverleners gemist? Start met kijken op NPO Start

# data[].attributes.attachment_link.description
In de serie ‘Verloren Hulpverleners’ gaat documentairemaker Sahar Meradji in gesprek met vier hulpverleners die dagelijks met probleemgezinnen werken.

# data[].attributes.attachment_link.description
After fleeing an abusive relationship, a young mother finds a job cleaning houses as she fights to provide for her child and build them a better future. Watch trailers & learn more.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
De 59-jarige Daniel Blake verdient als timmerman zijn brood. Tot hij een hartaanval krijgt en voor het eerst van zijn leven een beroep op de staat moet doen. Hij probeert zich een weg te banen door het onpersoonlijke en bureaucratische uitkeringssysteem. Daarbij ontmoet hij de alleenstaande moeder Katie en haar twee kinderen. Ze steunen elkaar en vinden samen hun waardigheid terug...

Zoals we gewend zijn van Loach neemt hij het op voor de gewone man die stand moet houden in het hedendaagse Engeland. Humor, warmte en wanhoop gaan hand in hand en maken van I, DANIEL BLAKE een oprechte, emotionele en uiterst innemende film.

Met I, DANIEL BLAKE won Ken Loach zijn tweede Gouden Palm op het Filmfestival van Cannes (de eerste was voor THE WIND THAT SHAKES THE BARLEY). Op het filmfestival van Locarno en San Sebastiaan won de film de publieksprijs. I, DANIEL BLAKE werd geschreven door Loach' vaste scenarist Paul Laverty.

Regie: Ken Loach

Cast: Dave Johns, Hayley Squires, Micky McGregor, Briana Shann

Genre: Drama

Lengte: 97 minuten

Land: Verenigd Koninkrijk

Releasedatum bioscoop: 24-11-2016

Releasedatum DVD: 03-03-2017

Releasedatum VOD: 03-03-2017

# data[].attributes.attachment_link.description
De 59-jarige Daniel Blake verdient als timmerman zijn brood. Tot hij een hartaanval krijgt en voor het eerst van zijn leven een beroep op de staat moet doen. Hij probeert zich een weg te banen door het onpersoonlijke en bureaucratische uitkeringssysteem. Daarbij ontmoet hij de alleenstaande moeder Katie en haar twee kinderen.

# data[].attributes.body
Op vrijdagmiddag 25 maart van 15.00 tot 17.00 uur hield politicoloog Tim ’S Jongers de vijfde Participatielezing van Movisie. Titel is ‘Van kloof naar brug: het belang van ervaringskennis voor het verkleinen van verschillen’. Centraal in zijn verhaal staan ervaringskennis en de vraag hoe gemeenten daar veel beter gebruik van kunnen maken. Hoe kunnen beleid en uitvoering vanuit de verhalen van mensen beginnen?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Op vrijdagmiddag 25 maart van 15.00 tot 17.00 uur houdt politicoloog Tim 'S Jongers de vijfde Participatielezing van Movisie. Titel is 'Van kloof naar brug: het belang van ervaringskennis voor het verkleinen van verschillen'. Centraal in zijn verhaal staan ervaringskennis en de vraag hoe gemeenten daar veel beter gebruik van kunnen maken. Hoe kunnen beleid en uitvoering vanuit de verhalen van mensen beginnen?

Op zijn verhaal gaan reageren Jeroen van der Waal, hoogleraar Erasmus Universiteit, Leila Assam, medeoprichter van Stichting Carabic en Marc Mulder, senior ervaringsdeskundige Armoede & Schulden bij Movisie. De lezing is zowel live in Pakhuis de Zwijger als online via een stream te volgen.

Wie is Tim 'S Jongers?

Sinds september 2019 is Tim 'S Jongers als senior adviseur in dienst bij de RVS. Tim streeft ernaar om de systeemwereld en de leefwereld van burgers zo dicht mogelijk bij elkaar te brengen. Zijn wens is dat iedereen kan leven in een land waar hij of zij zich ten volle kan ontplooien, naar eigen mogelijkheden en naar eigen wensen. Hij is vooral actief op het thema 'Verschillen in de samenleving'.

Foto van Tim 'S Jongers, gemaakt door Peter van Beek
Opgroeien in armoede en onzekerheid

Momenteel werkt Tim 'S Jongers aan een RVS-project omtrent bestaansonzekerheid. Het boek 'Gezichten van een onzeker bestaan', waarin 14 mensen openhartig getuigen over een leven in bestaansonzekerheid, is de voorloper van dat advies. In De Volkskrant vertelde Tim dat hij zelf ook opgroeide in grote armoede en onzekerheid en weet hoe moeilijk het is om daaruit te komen: 'Als je met 10-0 achterstand begint, is hogerop komen geen klim op een ladder. Het is een tunnel waarin je moet blijven kruipen.'

Een wild voorstel

Armoede is een verhullende term, zegt 'S Jongers in het artikel. 'Het lijden dat ermee gepaard gaat, het noodgedwongen leven in de overlevingsstand, de stress die de keuze tussen brood of nieuwe schoenen met zich meebrengt, daar zijn nauwelijks woorden voor.' Om daar verandering in te brengen, deed 'S Jongers de RVS een wild voorstel: 'Ik vond dat wij als Raad, gewoon bam, met een foto en een verhaal, moesten laten inzien wat een onzeker bestaan inhoudt. Geen advies, geen conclusies, maar gewoon luisteren naar de mensen om wie het gaat. Dat dit als een innovatief concept wordt beschouwd, laat zien in wat voor krom systeem we terecht zijn gekomen.'

Ervaringskennis en goed beleid

In 'Gezichten van een onzeker bestaan' laat 'S Jongers 14 mensen aan het woord voor wie elke dag een strijd om te overleven is. Vaak worden ze vermalen door een overheid die zich niet bekommert om pure pech of een verkeerde beslissing. 'De grootste winst van het boek', zei 'S Jongers in De Volkskrant, 'is dat een overheidsproduct mensen stil heeft gekregen. Ik heb reacties gehad van mensen die zeiden dat het boek hen had gedwongen tot reflectie, tot een pas op de plaats.' Tim had ook zijn eigen levensverhaal kunnen optekenen.

Woorden geven aan lijden

In De Volkskrant deed hij één keer zijn verhaal. Om woorden te geven aan het lijden van de mensen over wie hij adviezen schrijft. Movisie heeft Tim gevraagd om in zijn Participatielezing in te gaan op hoe we bij beleid en uitvoering vanuit de verhalen van mensen kunnen beginnen. Wat is daarin aan het veranderen en wat kan nog beter? Hoe kunnen we ervaringskennis gebruiken voor goed beleid?

Wat is de Participatielezing?

De Movisie Participatielezing vindt voor de vijfde keer plaats. Afgelopen jaar verzorgde socioloog Thomas Kampen de lezing, die door Van Gennep werd uitgegeven als 'De stofzuiger van Hanny'. Eerdere lezingen werden gehouden door Ton Wilthagen, hoogleraar arbeidsmarktvraagstukken in Tilburg, en cultuurpsycholoog en publicist Jos van der Lans. Dagvoorzitter is net als afgelopen jaar Olaf Stomp.
Kijk de Participatielezing terug

# data[].attributes.attachment_link.title
Participatielezing 2022 door Tim 'S Jongers: 'Beleid en uitvoering begint bij de verhalen van mensen zelf'

# data[].attributes.attachment_link.description
Op vrijdagmiddag 25 maart van 15.00 tot 17.00 uur houdt politicoloog Tim 'S Jongers de vijfde Participatielezing van Movisie. Titel is 'Van kloof naar brug: het belang van ervaringskennis voor het verkleinen van verschillen'. Centraal in zijn verhaal staan ervaringskennis en de vraag hoe gemeenten daar veel beter gebruik van kunnen maken.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Welkom! Inholland respecteert je privacy. Deze website maakt gebruik van cookies om je bezoek makkelijker en persoonlijker te maken, de site te verbeteren en om marketingactiviteiten te kunnen doen. Wanneer je op 'Ja, ik accepteer' klikt geef je hier toestemming voor.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
ecosociaal werk
sociaal werk
duurzame leefomgeving
vergroening
verduurzaming
klimaatcrisis

# data[].attributes.attachment_link.description
Welkom! Inholland respecteert je privacy. Deze website maakt gebruik van cookies om je bezoek makkelijker en persoonlijker te maken, de site te verbeteren en om marketingactiviteiten te kunnen doen. Wanneer je op 'Ja, ik accepteer' klikt geef je hier toestemming voor.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
JavaScript lijkt te zijn uitgeschakeld in uw browser. Voor de beste gebruikerservaring, zorg ervoor dat javascript ingeschakeld is voor uw browser.

Een model voor verantwoord handelen

1e druk | 2022 | Jurja Steenmeijer

Sociaal werkers hebben tijdens het werk de ruimte om af te stemmen op de mensen met wie ze werken om ze zo tot hun recht te laten komen. Ze hebben echter ook te maken met kaders zoals wetgeving, beleid en professionele standaarden voor het beoordelen, beslissen en handelen. Hoe ga je op autonome en verantwoordelijke wijze om met de kaders waarbinnen elke sociaal professional zich moet bewegen? Professionele autonomie in sociaal werk brengt de kaders, regels, richtlijnen en het beleid in kaart waarbinnen (toekomstige) sociaal werkers hun werk verantwoord, zorgvuldig en autonoom kunnen uitoefenen.

Professionele autonomie in sociaal werk leert de sociaal werker om de eigen werkwijze goed te onderbouwen. Het boek introduceert een model met handelingskaders en een handig toepasbaar schema. De kaders helpen sociaal werkers om weloverwogen gebruik te maken van de ruimte die zij hebben om onafhankelijk te werken. De auteur laat zien hoe professionals de kaders op praktische wijze kunnen inzetten en maakt hierbij gebruik van veelvoorkomende situaties en dilemma's. In het boek is bovendien de beroepscode voor sociaal werkers verwerkt, die sinds januari 2022 van kracht is en waarvan de auteur de tekst heeft geschreven.

Dit boek is geschreven voor studenten van de hogere sociale studies. Daarnaast is het ook geschikt voor professionals die zich via nascholing verder willen ontwikkelen.

Voor de Coutinho Festivalweken schreef Jurja Steenmeijer een whitepaper: Professionele autonomie in sociaal werk.

Bekijk hier het webinar met Jurja Steenmeijer over haar boek Professionele autonomie in sociaal werk (55.34 min.) :

Jurja Steenmeijer is sociaal werker en ethicus. Ze werkt als beleidsmedewerker voor beroepsvereniging BPSW en verzorgt trainingen beroepsethiek in de jeugdzorg en sociaal werk.

Deze website gebruikt cookies om de website goed te laten functioneren en voor analysedoeleinden. Lees ons cookiebeleid voor meer informatie. Als je doorgaat met het gebruik van de website, ga je akkoord met ons gebruik van cookies.

# data[].attributes.attachment_link.description
Professionele autonomie in sociaal werk brengt de kaders, regels, richtlijnen en het beleid in kaart waarbinnen (toekomstige) sociaal werkers hun werk verantwoord, zorgvuldig en autonoom kunnen uitoefenen. Het leert de sociaal werker om de eigen werkwijze goed te onderbouwen en introduceert een model met handelingskaders en een handig toepasbaar schema.

# data[].attributes.body
Documentairemaker Sahar Meradji volgt het dagelijkse bestaan van drie probleemgezinnen. Een super close-up die precies onthult hoe en waarom het misgaat.

# data[].attributes.attachment_link.title
Verloren Kinderen gemist? Start met kijken op NPO Start

# data[].attributes.attachment_link.description
Documentairemaker Sahar Meradji volgt het dagelijkse bestaan van drie probleemgezinnen. Een super close-up die precies onthult hoe en waarom het misgaat.

# data[].attributes.body
Vierdelige miniserie over de 'Central Park Five': vijf tienerjongens, vier Afro-Amerikaans, een Latino, die in 1989 ten onrechte werden beschuldigd, vervolgd én veroordeeld na een brute verkrachting van een witte vrouw in Central Park in New York. Zonder enige reden, behalve dan dat hun huid een kleurtje had en dat ze in de verkeerde buurt woonden. Imposant en hartverscheurend drama van Ava DuVernay (Selma, 13th), die eindelijk laat zien wat al die jaren in de media niet getoond werd: wie die jongens waren.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Series op Netflix
Tips, interviews en achtergrondverhalen
Op deze pagina verzamelt de redactie van VPRO Cinema alle artikelen over de beste series op Netflix, variërend van tips, achtergrondverhalen en interviews met de belangrijkste makers.

# data[].attributes.attachment_link.description
Vierdelige miniserie over de 'Central Park Five': vijf tienerjongens, vier Afro-Amerikaans, een Latino, die in 1989 ten onrechte werden beschuldigd, vervolgd én veroordeeld na een brute verkrachting van een witte vrouw in Central Park in New York. Zonder enige reden, behalve dan dat hun huid een kleurtje had en dat ze in de verkeerde buurt woonden.