# data[].attributes.body
Author's note: Sinubukan kong gumawa ng skit using a formula by Del P. Close regarding comedy. Tinry kong sumampal ng harsh truths about our current situations. Kumbaga parang pag-atake sa mga issue na 'yon ng society. Even how hypocritical people can be.

People might take it in differently, but I feel that my intention is what matters.

# data[].attributes.headline
END STREAM (1-PAGE ZOOM PLAY SCRIPT) - March 5, 2021

# data[].attributes.subject
END STREAM (1-PAGE ZOOM PLAY SCRIPT) - March 5, 2021

# data[].attributes.body
TAUHAN:

1. ROSEANN “CHOCOCANDY” VAZAMPUQUE: 19-21 years old na babae. Streamer at mahilig mag-cosplay. Maganda, magaling mag-make up at, maraming admirer sa social media.

2. NANAY (BOSES): 39-42 years old. Maalaga ang tono ng boses.

TAGPUAN:

Sa loob ng isang silid na kulay rosas. Maraming mga stuffed toy sa paligid at kita rin sa pader ang shelf na may mga KPOP album. May gaming chair na kulay rosas din at kita din ang gaming mic ni ROSEANN.

Sa dulo ng gaming stream ni ROSEANN ay binabati na lang nito ang mga nanunuod. Makikitang nakaupo na lang ng komportable si ROSEANN dahil alam niyang patapos na ang kaniyang gaming stream. Babasahin na lang ni ROSEANN ang mga comment sa kanyang stream.

ROSEANN: Yes, thank you nga pala sa 2000 emeralds William. “Nice game CHOCOCANDY, sana makalaro ulit kita bukas!”. Yes, William! Thank you din sa game!

Babasahin ulit ni ROSEANN ang makikita niyang comment sa stream.

ROSEANN: Sabi din ni Timothy: “Baka naman CHOCOCANDY!” Baka naman what ba, Timothy?

Matatawa na lang si ROSEANN sa mga comments.

ROSEANN: So, ayun nga po, guys. I will be ending my stream there. We will be playing League of Ancients tomorrow, so I hope to see you again. Thank you sa mga nag-stay sa stream at mga nag-send ng emeralds. You can be my supporter din pala by going to my page and subscribing monthly. Also, don’t forget to like and share the stream, guys! Thank you, mwah! (Sesenyas si ROSEANN ng cute na flying kiss)

Tutunog ang selpon ni ROSEANN at titignan ito nang matagal at magtatanggal siya ng headset.

ROSEANN: (Pasigaw) Mas! May ulam na ba? Kanina pa ako nagugutom eh!

NANAY (boses): Oo ‘nak. Pinagtabihan kita ng tinola. Dalhin ko na ba diyan sa’yo?

ROSEANN: (Pasigaw ulit, ngunit iritable na) Tangina?! Sinabawan nanaman? Bakit ba puro ganyan na lang niluluto mo? Kahapon sinigang tapos noong isang araw naman nilaga. Sana pina-order mo na lang ako ng pizza o kaya ng chicken! Jusmiyo! Nakakasawa na ‘yung puro ganyang ulam! Putangina.

Mapapalingon bigla si ROSEANN sa kanyang monitor at makikita na sunod-sunod ang mga comments sa kanyang stream. Mabibigla siya at matataranta, at susubukang pindutin nang madalian ang “END STREAM” button.

# data[].attributes.headline
Writing scripts for different spaces and platforms GROUPWORK - March 5, 2021

# data[].attributes.subject
Writing scripts for different spaces and platforms GROUPWORK - March 5, 2021

# data[].attributes.body
TAUHAN: MANG KANOR: 48-50 years old, lider ng rally

CROWD: magulo, walang ibang sinasabi kung hindi "Ilabas ang baboy! Ilabas! Ilabas!"

TAGPUAN: Rally sa labas ng municipyo

MANG KANOR:
Ilabas ang Baboy!

CROWD:

Ilabas ang baboy! Ilabas! Ilabas!

MANG KANOR:

Ang bayan natin, ang pangunahing produckto ay mais at sili, bakit baboy ang naisip na ipakita sa fiesta?

MANG KANOR:

Unuunahin mo pa ang produkto ng ibang bayan

CROWD:

Ilabas ang baboy! Ilabas! Ilabas!

CROWD:

Ilabas ang baboy! Ilabas! Ilabas!

BOOM! Tutunog sa di kalayuan

# data[].attributes.headline
Inspired by quote OPENING MOMENT - March 5, 2021

# data[].attributes.subject
Inspired by quote OPENING MOMENT - March 5, 2021

# data[].attributes.body
TAUHAN:

ROBERT MASANGKAY - 21-23 years old, unemployed at 1 taon nang walang trabaho. Hindi relihyosong tao. Pa-raket raket na lang para magkaroon ng kakaunting panggastos. Nakakailang apply na sa maraming kumpanya.

TAGPUAN:

Sa loob ng waiting area para sa mga aplikante ng isang BPO na kumpanya.

Makikita si ROBERT na hindi mapakali habang naghihintay sa labas ng isang silid. Maraming puwedeng upuan pero nakatayo si ROBERT at kung hindi palakad-lakad ay nagkukuyakoy sa isang tabi. Paulit-ulit niya ding binabasa ang laman ng dala niyang resume, tila sinisigurado ang nilalaman ng nasabing papel.

ROBERT: (Sa sarili)

Mapapadasal ka na lang talaga sa diyos na hindi mo kilala, eh no?

Last na last na ‘to.

Bubukas ang pintuan ng silid at maririnig ang boses ng nasa likod ng pintuan.

BOSES:

Next po, Mr. Masangkay?

Magmamadaling papasok si ROBERT patungo sa silid.

# data[].attributes.headline
Reflection for 02/28/2021 (2nd Workshop Day) - February 28, 2021

# data[].attributes.subject
Reflection for 02/28/2021 (2nd Workshop Day) - February 28, 2021

# data[].attributes.body
I wasn't able to learn much about writing and theater and stuff aside from the theater organizations I belonged to in college. I've always wanted to bring myself back to the basics whenever I was given the chance. I've said this during the interview that I want to be able to experience what students of performative arts or creative writing have experience during their time learning the craft, learning from someone else. I learned better by listening to someone, rather than drowning myself in readings that expects the readers to understand every single detail.
I'm enjoying myself right, thought it doesn't show on my face. I'm finally trying to learn something about what I'm passionate about.

# data[].attributes.headline
Version of performative piece - February 28, 2021

# data[].attributes.subject
Version of performative piece - February 28, 2021

# data[].attributes.body
(Sa loob ng isang sedan na sasakyan, makikita ang 3 binata na nagtatalo. Ang driver, si KYON, ay kinukumbinsi ng kasama niyang si CROW na nakaupo naman sa passenger seat. Si WANG naman ay nasa likod at nagbibigay lamang ng suhestiyon. Binabaybay nila ang NLEX papunta na sana ng Maynila galing sa Dau sa Pampanga.)

(Magsisimula ang eksena na may saglit na katahimikan, habang tutok pa rin sa pagmamaneho si KYON.)

CROW: Kyon, kung ako sa’yo, diyan na tayo mag-exit sa may Angeles. Malayo-layo pa naman, may oras ka pa pag-isipan ‘yan. Ngayon na nga lang tayo nagkasama-sama.

WANG: Basta ako, go lang ako kung saan. Ako na lang bahala sa mga suggestion eh ako naman ‘yung taga-rito. Sinundo niyo pa naman ako dito sa Dau.

KYON: Gagi, hinihintay kasi nila tayo sa Cubao. Eh ano ‘yon? Sasabihin natin na ‘di na lang tuloy ‘yung punta natin doon?

CROW: Sabi naman ni Tim na kakagising lang din nila eh! Tara na, Kyon!

WANG: Marami naman tayo puwedeng gawin doon eh, marami pa akong alam na puwedeng kainan. First time niyo pareho dito sa Pampanga, ‘di ba?

KYON: Oo, kaso baka sabihin nila ang gago naman natin. Ano ba kasi gagawin natin doon? Wala naman kasi ako alam dito, basta alam ko driver lang ako.

CROW: Gagi, Kyon…

WANG: Doon ‘yung “Walking Street”.

(Saglit na katahimikan)

KYON: Eh bakit ngayon niyo lang kasi sinabi?! Tara na! (Sabay magsi-signal light papunta sa kanan)

TELON.

Hango ito sa mga comedy skit videos nila Key and Peele.

# data[].attributes.body
Makikita sa gitna ng entablado ang isang likmuan na nasa tapat ng riles. Nakaupo sa bangko si TES at nakatitig lamang sa malayo. Wala siyang dala at nakasuot lamang ng magarbong kasuotan na nahawig sa barot saya. Ang buong eksena ay may itsura ng isang himpilan ng tren.

Manggagaling naman sa gilid si ALDO, nakasuot ng barong at dahan-dahang lalapit tungo sa babaeng naghihintay. Uupo siya sa tabi nito pero tititig din lang siya sa malayo.

ALDO: Kumusta ka na?

TES: Dumating ka pa... (Lalayo ng tingin si TES, sa kabaliktaran ng direksyon ni ALDO)

ALDO: Kanina ka pa? Pasensya ka na, mahal, natagalan ako. Marami pa akong inasikaso at hindi ko maiwan-iwan. (Susubukan ni ALDO na hawakan sa balikat si TES ngunit iiwasan siya nito)

(Maririnig ang paghikbi ni TES at dahan-dahang haharap kay ALDO. Tititigan niya ito at hahawakan ang pisngi nito habang naluluha)

TES: Ang tagal kong naghintay... Tara na, mahal.

(Maririnig na lamang ang busina ng tren at unti-unting magdidilim ang eksena.)

TELON.

# data[].attributes.headline
Kamusta ako as a scene - February 28, 2021

# data[].attributes.subject
Kamusta ako as a scene - February 28, 2021

# data[].attributes.body
(Titingin sa binatana si OMI at tila malalim ang iniisip)

# data[].attributes.body
(Sa isang condominium unit, makikita si SAM na paikot-ikot at hindi mapakali)

(Maririnig niya ang pagtunog ng kaniyang selpon, kukunin at hahawakan ito ng ilang segundo habang tinititigan ang laman ng mensahe)

(Iiyak siya habang mabagal na binabasa ang nasa selpon)

(Pagkatapos ng kanyang pag-iyak, babasahin niya ang isang papel na tila matagal nang nakapatong sa lamesa niya)

(Papatayin niya ang ilaw at dahan-dahang tutungo papunta sa gilid ng bintana)

(Bubuksan niya ang bintana ng dahan-dahan)

(Biglaang dadating si JEYS na bubuksan ang pinto nang mabilis at tila hinihingal pa)

JEYS: Sam, teka lang. Alam kong nahihirapan ka, pero sandali lang.

(Lilingo si SAM pabalik kay JEYS at biglaang mapapabigay ang mga tuhod at mapapaluhod)

# data[].attributes.body
Papunta nanaman ako ng UST para asikasuhin papeles ko. Nakakaurat kasi wala akong choice kung hindi mag-jeep kasi nga nagtitipid ako. Pero ayun, traffic na nga ang init pa. Malapit na sana kaso 'yung stoplight dito sa Dangwa eh napakatagal.

Napatingin na lang ako sa labas dahil sa inip. Ang daming tao talaga dito kahit kailan, umaalingasaw pa 'yung amoy ng iba't-ibang mga bulaklak. Kasabay din ng mga pagbusina ang pakikipagtalo ng ilang mga mamimili na nagtataka kung bakit ang mahal ng benta nila.

Ah, bigla kong naalala din tuloy. Dati ako rin 'yung andiyan, namimili ng bulaklak pagkatapos agad ng klase. Gusto ko pa sana i-surpresa 'yung girlfriend ko noong panahon na 'yon. Naaalala ko pa nga na sunflower 'yung paborito niya. Pero ayun nga, lagi din tuloy ako nasa Dangwa kasi kada okasyon, nakasanayan nang dapat may bulaklak.

Buti na lang matagal na 'yon. Buti na lang hiwalay na kami. Kung hindi, ako naman 'yung nasa labas, pinapanuod ng mga taong naipit din sa trapik.

# data[].attributes.headline
Reflection for 02/26/2021 (1st Workshop Day) - February 26, 2021

# data[].attributes.subject
Reflection for 02/26/2021 (1st Workshop Day) - February 26, 2021

# data[].attributes.body
Gaya nga noong interview para sa nasabing workshop, inasahan ko nga na sana nga maging isang "safe space" ang workshop na ito para sa mga kagaya kong nagnanais matuto at maglikha ng mga pansarili. Oo nga naman, iilan sa mga kabilang sa workshop ay nagkaroon ng pagka-kampante sa workshop at nagkaroon ng pagkakataon na ipakita ang kanilang mga "vulnerability". Nakakatuwa ding magkaroon ng pagkakataon na makasalamuha ang ibang mga taong may kakaibang libog din para sa paglikha at panitikan.
Siguro para sa una kong araw ng workshop na ito, hindi ko binigyan ang sarili ko ng pagkakataon na ipahayag masyado ang sarili ko dahil nilamon din ako ng hiya. Hindi ko nga dapat pinu-pulis ang sarili ko o ang iba, pero hindi pa siguro ako nakakapag-settle in sa espasyong ito. Walang pagkukulang ang mga facilitator, ngunit dahil na siguro sa personalidad kong ito.
Sa kabuuan, marami akong natamo at natutunan sa unang araw ng workshop.

# data[].attributes.body
Isa akong blank canvas na naghahanap ng layunin sa buhay;
Na nasa gitna ng crossroads na maraming patutunguhan;
Dapat bang hayaan ko na lang ang iba magpinta o ako na lang mismong magkulay sa sarili kong mundo?

# data[].attributes.body
Galing ako sa galunggong na inadobo, na niluto para sa'kin ng lola ko noon, na hanggang ngayon nanatiling paborito kong ulam;
Galing ako sa amoy ng lumang bahay na sa'kin ay nangangahulugang "tahanan";
Galing ako sa tunog ng ulan na tinatakpan ang ibang ingay ng mundo;
Galing ako sa eksena ng karagatang parang walang katapusan;
Galing ako sa init ng ilaw ng entablado sa tuwing nagtatanghal; at
Galing ako sa sakit sa puso na para bang tinutusok ng sibat, sa tuwing hinaharap ang katotohanan