# data[].attributes.body
In de latere jaren van de romantiek was de groeiende nadruk op programmatische muziek, waarbij de componist een verhaal of een scène probeerde uit te beelden met de muziek. Dit resulteerde in muziekstukken zoals symfonieën met programma's, toneelmuziek en orkestrale suites die specifieke verhalen of beschrijvingen uitbeelden.

In het algemeen wordt gezegd dat de stijlelementen van de romantiek in de latere jaren van de periode steeds duidelijker waarneembaar werden, omdat componisten zich steeds verder verdiepten en uitbreidden in de stijl, en de muziek steeds meer kenmerken kreeg die specifiek voor de romantiek waren.

# data[].attributes.body
Het stuk vertelt het verhaal van een geestenmaskerade, zoals de titel doet vermoeden, waarbij de doden uit hun graven stijgen en dansen tot de dageraad. De dans is een referentie naar de middeleeuwse visie op de dood, waarbij de doden worden gezien als een spookachtige optocht die door het land trekken en dansen tot de ochtend aanbreekt.

De muziek is donker en intens en wordt gekenmerkt door een repetitieve, onheilspellende baslijn die de dans van de doden symboliseert. Het stuk bevat ook een hoorn solo, die de rol van de dood vervult en de dansers aanvoert. De muziek weerspiegelt het idee dat de dood onvermijdelijk is en dat iedereen uiteindelijk zal dansen met de dood.

In conclusie verwijst "Dance Macabre" door Camille Saint-Saëns naar de dood en het verdriet op een unieke en dramatische manier. Het stuk biedt een blik op de oude visie op de dood en laat de luisteraar nadenken over het verstrijken van het leven en het verlies

# data[].attributes.body
Gustav Mahler's Kindertotenlieder, ook bekend als "Liederen op de dood van kinderen", zijn een cyclus van vijf liederen gecomponeerd in 1901-1904.

I. 00:00
II. 6:15
III. 11:59
IV. 17:05
V. 20:32)

De liederen zijn gebaseerd op gedichten van Friedrich Rückert en zijn een uitlaatklep voor Mahler's verdriet en verlies na het overlijden van zijn dochtertjes.

Het eerste lied, "Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n", beschrijft hoe de zon opkomt, maar hoe het licht niet langer warm is zonder de kinderen.

De tweede lied, "Ging heut' Morgen übers Feld", beschrijft hoe de spreker 's ochtends over het veld wandelt en hoe de wereld zonder de kinderen dood en verlaten aanvoelt.

Het derde lied, "In diesem Wetter, in diesem Braus", beschrijft het weer, met de stormachtige winds en regen, het verdriet van de spreker.

Het vierde lied, "Um Mitternacht", beschrijft hoe de spreker wakker ligt 's nachts en denkt aan de kinderen die niet meer bij hem zijn.

Het laatste lied, "Ich bin der Welt abhanden gekommen", beschrijft hoe de spreker zich afgescheiden voelt van de wereld en hoe hij verdrietig is door het verlies van de kinderen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Frédéric Chopin's Piano Sonata No 2 in B flat minor, Funeral March [HD]

# data[].attributes.body
Dit lied heeft geen tekst, maar er is vrijwel geen enkel ander klassiek stuk die het gevoel van de dood even sterk kan weerspiegelen als deze.

Ten eerste is het bekend dat het tweede deel van de sonate, bekend als de "Funeral March", expliciet verwijst naar de dood. De mars speelt op een traag en ernstig tempo en de muziek beschrijft een processie naar het graf, het verdriet en de emoties die daarbij horen. Chopin gebruikt ook verschillende muzikale symbolen die specifiek verwijzen naar de dood, zoals de gebruikelijke repetitieve en neerwaartse melodieën die vaak worden gebruikt bij begrafenissen.

Naast deze expliciete verwijzing naar de dood in de "Funeral March", zijn er ook subtielere verwijzingen in de rest van de sonate. Bijvoorbeeld, in het derde deel van de sonate, het scherzo, speelt Chopin met de emotionele uitersten van verdriet en vermaak. Deze contrasten suggereren de emotionele achtbaan van het afscheid nemen van iemand die is overleden en hoe mensen proberen om verder te gaan met hun leven. Bovendien gebruikt Chopin ook complexe harmonische technieken in de sonate die verwijzen naar de dood en de onzekerheid van het leven. Hij gebruikt bijvoorbeeld dissonanten en onverwachte veranderingen in de muziek om de onzekerheid en onvoorspelbaarheid van het leven en de dood te symboliseren. Dit geeft het werk een diepere betekenis en gevoel van melancholie en onrust.

# data[].attributes.attachment_link.title
Richard Strauss: Metamorphosen for 23 strings

# data[].attributes.body
In het lied zelf is er geen expliciete tekst verwijzend naar de dood te vinden, er is in feite helemaal geen tekst, maar wel in de context waar in het geschreven is en in de naam van het lied. Het lied was gecomponeerd tijdens de laatste dagen van de Tweede Wereldoorlog, toen de oorlog het leven van veel mensen, waaronder Strauss zelf, had verwoest. Het stuk is daarom een uitlaatklep voor zijn emoties en gevoelens over het verlies en de verwoestingen die hij had gezien. Het beschrijft de dood als een destructieve kracht die alles in haar pad verwoest, en de vergankelijkheid van de menselijke prestaties en creaties.

In Metamorphosen is de dood symbolisch verbeeld door de veranderingen die plaatsvinden tijdens het stuk. Het werk begint met een solo viool die een thema speelt, dat vervolgens door andere instrumenten wordt overgenomen en transformeert in andere vormen. Dit symboliseert de vergankelijkheid van het leven en hoe alles verandert en verdwijnt met de tijd. Ook de repetitieve structuur van het stuk versterkt het idee van vergankelijkheid, omdat het suggereert dat dezelfde veranderingen steeds opnieuw plaatsvinden. Ook is de titel zelf hier een verwijzing naar de dood. Het verwijst naar de mythologische verhalen over veranderingen en transformaties, zoals de verandering van Narcissus in een bloem of Daphne in een boom, om het idee van vergankelijkheid en dood te versterken.

Maar het lied geeft ook een gevoel dat hoop en verzoening uitstraalt. Het stuk eindigt niet op een toon van verdriet of verlies, maar op een kalme en harmonieuze manier, alsof er verzoening is bereikt met de dood. Dit suggereert dat, hoewel de dood destructief kan zijn, het ook een plaats heeft in het grotere geheel van de veranderingen en verandering.

# data[].attributes.attachment_link.title
Thomas Quasthoff & Daniel Barenboim performs Gute Nacht of Schubert's Winterreise

# data[].attributes.headline
Wat is de betekenis? Hoe kan je zien dat het behoort tot de stijlperiode van de Romantiek?

# data[].attributes.subject
Wat is de betekenis? Hoe kan je zien dat het behoort tot de stijlperiode van de Romantiek?

# data[].attributes.body
Het lied in "Gute Nacht" vertelt het verhaal van een jongeman die na een teleurstellende liefdesaffaire de stad verlaat en op reis gaat door de winterse landschappen. Waarschijnlijk is zijn geliefde gestorven en nu kan hij nergens meer vreugde in vinden. Het doet je bijna denken aan een vroege, romantische versie van The Rolling Stone's' ''Paint it Black.'' Hij ervaart de verlatenheid en eenzaamheid van de winter, en de liederen reflecteren zijn emoties en overpeinzingen over liefde, verlies en dood. De winterse landschappen en de verlatenheid van de reis zijn belangrijke metaforen in het gedicht. Ze vertegenwoordigen de innerlijke emoties van de hoofdpersoon, zoals eenzaamheid en verdriet en de kou en de stilte van de winter weerspiegelen de innerlijke leegte en verlatenheid die de hoofdpersoon ervaart na zijn teleurstellende liefdesaffaire. Hij ervaart een innerlijke verwarring, verlies en nostalgie – hij verlangt naar zijn verleden en naar de tijd voordat hij vervreemd raakte. Op de oppervlakte lijkt dit vooral allemaal te gaan over die teleurstellende liefdesaffaire, maar met een terugblik op dit lied vanaf het heden kan je dit ook interpreteren als een voorafschaduwing van wat er op dit moment in tijd gebeurt en gaat gebeuren. Namelijk een vervreemding in allerlei twintigste-eeuwse literatuur en filosofie. In dat opzicht is het personage in het lied niet alleen vervreemd van zijn liefde, maar ook van het leven en de wereld, het menselijk bestaan in metafysische begint dan ook eenzaam te worden. Met het verder wegvallen van geloof, het daaruit ontstaan van absurdisme en het existentialisme zorgen voor een leeg universum zonder betekenis.

Een van de kenmerken van het romantisme is de nadruk op emotie en subjectiviteit. In "Gute Nacht" wordt de innerlijke wereld van de zanger beschreven, die verdrietig is omdat hij afscheid moet nemen van de vrouw die hij liefheeft. Het verlangen naar het verleden en het onvervulde verlangen worden uitgebeeld door de melancholieke tekst en de intens emotionele melodie. Ook is er in het gedicht een nadruk op natuur en landschap, de verlatenheid van de zanger benadrukt door de beschrijving van het winterse landschap, waarin hij zijn weg zoekt. De natuur wordt gezien als een uitlaatklep voor emoties en als een manier om verbonden te blijven met de wereld om hen heen. Ook het gebruik van symboliek en metaforen is typisch voor het romantisme

# data[].attributes.headline
Wat gebeurt er? Hoe kan je zien dat het behoort tot de stijlperiode van de Romantiek?

# data[].attributes.subject
Wat gebeurt er? Hoe kan je zien dat het behoort tot de stijlperiode van de Romantiek?

# data[].attributes.body
Het gedicht vertelt het verhaal van een vader en zijn zoon die 's nachts door een bos rijden. Plotseling hoort de zoon de stem van de Erlkönig, een sagenachtige figuur die bekend staat om het stelen van kinderen. De zoon smeekt zijn vader om hem te redden, maar de vader probeert hem gerust te stellen door te zeggen dat het alleen maar de wind is die door de bomen waait. Het is echter te laat, en de zoon sterft in de armen van zijn vader.

De intense emoties die in dit gedicht worden uitgedrukt zijn kenmerkend voor de Romantiek. De angst van de zoon, het verdriet van de vader en de dramatische sfeer die wordt geschapen door de aanwezigheid van de Erlkönig, zijn allemaal elementen die de emotionele impact van het gedicht versterken. Elke keer smeekt de zoon steeds harder om hulp, word de Erlkönig meer gefrustreerd.

Bovendien speelt de nadruk op verbeelding en het bovennatuurlijk een belangrijke rol in "Erlkönig,'' ook belangrijke kenmerken van de Romantiek. De Erlkönig is een mythisch wezen, en het gebruik van dit soort fantasievolle elementen was typisch voor de Romantische literatuur. Dit was de manier waarop de dichters van de Romantiek probeerden te ontsnappen aan de beperkingen van de werkelijkheid en hun verbeelding de vrijheid gaven om nieuwe, ongekende werelden te creëren.

Tot slot is het verhaal van "Erlkönig" ook een voorbeeld van het individualisme van de Romantiek. De vader en de zoon zijn de enige personages in het gedicht (en tot een zekere einde ook de 'Erlkönig'', en hun emoties en ervaring komen vooral tevoren.