# data[].attributes.headline
Αντίληψη του χώρου

# data[].attributes.subject
Αντίληψη του χώρου

# data[].attributes.body
Γραφείο υπολογιστή γρήγορα σκετσαρισμένο από δύο διαφορετικές οπτικές γωνίες (πάνω: όρθια, κοιτάζοντας το έπιπλο από ψηλά, κάτω: καθιστή, η ματιά μου στην ίδια περίπου ευθεία με εκείνο). Την αλλαγή αυτή της προοπτικής ακολουθεί η ψευδαίσθηση της επιπρόσθετης αλλαγής του σχήματος κάθε αντικειμένου, και εδώ επιθυμώ να κάνω μια δική μου μικρή παρατήρηση: είναι απίστευτα εύκολο, πράγμα που κάνει το γεγονός αυτό, επίσης, απίστευτα ενδιαφέρον, πόσο αναξιόπιστη μπορεί να αποδειχθεί η όρασή μας, πόσο εύκολα γελιέται μια από τις πιο βασικές, αν όχι η πιο βασική μας αίσθηση. Σε κάνει πραγματικά να αναρωτιέσαι αν είναι πιθανό ο άνθρωπος να προδοθεί ολότελα από τις ίδιες του τις αισθήσεις, εργαλεία που θα έπρεπε μόνο να τον καθοδηγούν και να τον προστατεύουν.

Όσο για τα σύντομα σκίτσα που έχουν για αντικείμενο τους συμφοιτητές μας, προσωπικά δεν πρόλαβα να δουλέψω κάποιο, παρόλα αυτά, στο διάστημα που ακολούθησε, παρατήρησα προσεκτικά την δουλειά των συναδέλφων μου, και, βασισμένη επίσης στις συζητήσεις που εξελίχθηκαν κατά την διάρκεια του μαθήματος, έχω να σχολιάσω το εξής: τα αντικείμενα, όταν προστίθενται σε έναν προηγουμένως κενό χώρο, κάνουν τον χώρο αυτό να φαντάζει στο μάτι μικρότερος, πιο ασφυκτικός, μα μπορούν, την ίδια στιγμή (ιδιαίτερα ένα ανθρώπινο σώμα), να του προσφέρουν θαλπωρή, να τον γεμίσουν και να του εμφυτεύσουν νέα ζωή. Ένας χώρος φαίνεται πάντα στον παρατηρητή πιο άδειος από ότι ήταν πριν, όταν τελικά αφαιρούνται τα ξένα σώματα, σαν να λείπει κάτι ζωτικό, και το μέρος όπου βρισκόταν τα σώματα αυτά το διαποτίζει μια κάποια μελαγχολία μετά την αφαίρεση τους. Πάντα, κάτι λείπει.

# data[].attributes.body
Στο κείμενο του Μπασελάρ με θέμα τη φωλιά και τις διάφορες μορφές και έννοιες που μπορεί αυτή να πάρει όταν την παρατηρούμε μέσω του φακού της προκατειλημμένης μας ανθρώπινης κρίσης, ο συγγραφέας κάνει αναφορά στην συσχέτιση που υπάρχει μεταξύ της φωλιάς ενός πουλιού, και ενός ανθρώπινου σπιτικού, την κατοικία μιας οικογένειας. Η φωλιά, έτσι, γίνεται σημάδι ασφάλειας, ζεστασιάς, μιας ξεχασμένης, ίσως, παιδικής ηλικίας, που στέγαζε κάποτε την αθωότητα ενός απλούστερου καιρού, διαποτισμένου με γέλιο, ξεγνοιασιά, και την οικογενειακή εκείνη θαλπωρή που κάποτε μας φαινόταν ατελείωτη, αθάνατη και αιώνια. Την χαμένη αυτή αίσθηση οικειότητας μιας μακρινής παιδικής ηλικίας εξερευνά επίσης, αν και με σχετική συντομία, ο Έρμαν Έσσε στο βιβλίο του “Ντέμιαν”. Ο πρωταγωνιστής του έργου αυτού περνά το πρώτο κεφάλαιο της αφήγησής του αναπολώντας τις μέρες που πέρασε, ως παιδί, κάτω από την στέγη του παλιού οικογενειακού του αρχοντικού, του “κόσμου του φωτός”, όπως τον αποκαλεί. Χριστούγεννα, προσευχές πριν το φαγητό, ανέμελα παιχνίδια με τις αδερφές του, και ανεξάντλητη προσοχή και αγάπη από τους γονείς του. Το ρόλο της φωλιάς λαμβάνει εδώ η αύρα των παιδικών χρόνων, το παλιό σπιτικό ενός άντρα που έχει αναγκαστεί να γνωρίσει το σκοτάδι του αληθινού κόσμου. Είναι μια αναπόληση βουτηγμένη σε τρυφερότητα και μελαγχολία, εκείνη η χαμένη οικειότητα, η εφήμερη παιδική ηλικία. Αυτή είναι, για μένα, η σημασία της φωλιάς.

Ως αρχική μου ιδέα για το προσωπικό μου πρότζεκτ, έχω στο νου μου την κατασκευή μιας μακέτας που θα απεικονίζει την τραπεζαρία της οικογενειακής οικίας στην οποία αναφέρεται ο αφηγητής του Ντέμιαν, μια απλή, ίσως παιδιάστικη καλλιτεχνική δημιουργία που επιθυμώ να αντικατοπτρίζει, έτσι, την παιδική απλότητα στην οποία δίνει τόση έμφαση ο Έσσε στο συγκεκριμένο μέρος του βιβλίου του.

# data[].attributes.headline
Γεράκι όπως φαίνεται σ

# data[].attributes.body
Γεράκι όπως φαίνεται στο εξώφυλλο ενός αντίτυπου του "Ντέμιαν".

Αν και δεν υπάρχει κάτι το ιδιαίτερο στον τρόπο με τον οποίο τα γεράκια κατασκευάζουν τις φωλιές τους, μου φαίνεται αξιοσημείωτο το γεγονός πως, απ' ότι έχει παρατηρηθεί από ορνιθολόγους, τα αρσενικά νεογνά ωριμάζουν γρηγορότερα από τα θηλυκά, με αποτέλεσμα να εγκαταλείπουν τη φωλιά πολύ πιο σύντομα. Σε συνδιασμό με αυτό, η θνησιμότητα ανάμεσα στα νεαρά αρσενικά γεράκια (μέσα στον πρώτο χρόνο της ζωής τους) είναι σημαντικά μεγαλύτερη απ' ότι στα θηλυκά, ένα μοτίβο που πιστεύω προσωπικά αντικατοπτρίζει τη συμπεριφορά και ζωή του πρωταγωνιστή του βιβλίου.

# data[].attributes.headline
Απόσπασμα από το "Ντέμιαν" του Έσσε

# data[].attributes.subject
Απόσπασμα από το "Ντέμιαν" του Έσσε

# data[].attributes.body
" [...] Ήταν σαν μια πρόγευση του να είσαι άγγελος! Αυτό ήταν το ό,τι πιο υπέρτατο μπορούσαμε να φανταστούμε, και πιστεύαμε πως θα ήταν γλυκό και υπέροχο να είμαστε άγγελοι. [...] "

# data[].attributes.headline
"Μπορώ ακόμη να νιώσω 

# data[].attributes.body
"Μπορώ ακόμη να νιώσω την ευωδιά πολλών πραγμάτων που ανακινούν μέσα μου αισθήματα θλίψης και προκαλούν υπέροχα ρίγη ηδονής να με διαπερνούν - σκοτεινοί και ηλιόλουστοι δρόμοι, σπίτια και πύργοι, χτυπήματα του ρολογιού και ανθρώπινα πρόσωπα, δωμάτια γεμάτα μυστικά και βαθείς, πνευματικοί τρόμοι. Είναι ένας κόσμος που απολαμβάνει ζεστές γωνιές, λαγούς, νεαρές υπηρέτριες, σπιτικά γιατρικά και αποξηραμένα φρούτα. Ήταν το σταυροδρόμι δύο κόσμων: μέρα και νύχτα ερχόντουσαν εδώ από αντίθετους πόλους."

# data[].attributes.headline
"Πόσο χαίρομαι!" είπα 

# data[].attributes.body
"Πόσο χαίρομαι!" είπα και φίλησα τα χέρια της. "Πιστεύω πως ήταν γραφτό να βρεθώ εδώ όλη μου τη ζωή - και τώρα έχω φτάσει επιτέλους σπίτι."

Μου χαμογέλασε μητρικά.

"Κανείς ποτέ δε φτάνει σπίτι," είπε με ευγένεια. "Αλλά όπου φιλικοί δρόμοι διασταυρώνονται, αισθανόμαστε όλο τον κόσμο ως σπίτι μας για λίγο."

# data[].attributes.headline
"Υπήρχε ο κόσμος του σ

# data[].attributes.body
"Υπήρχε ο κόσμος του σπιτιού των γονέων μου, ή μάλλον ήταν περισσότερο περιορισμένος και περιέκλειε μόνο τους ίδιους τους γονείς μου. Αυτός ο κόσμος μου ήταν γνωστός σχεδόν ολοκληρωτικά - σήμαινε μητέρα και πατέρας, αγάπη και αυστηρότητα, υποδειγματική συμπεριφορά και σχολείο. Ήταν ένας κόσμος ήσυχης λαμπρότητας, διαύγειας και καθαρότητας: εκεί, ήπιες και φιλικές συζητήσεις, πλυμένα χέρια, καθαρά ρούχα και καλοί τρόποι ήταν καθεστώς. Σε αυτόν τον κόσμο τραγουδούσαμε πρωινούς ύμνους, γιορτάζαμε Χριστούγεννα. [...] "

# data[].attributes.body
Η τελική μου εργασία για το project φωλιά, μια μακέτα διαστάσεων 25x40, που απεικονίζει πολύ ελεύθερα την τραπεζαρία της οικογένειας Σινκλέρ. Οι τοίχοι, τα έπιπλα και το τζάκι είναι φτιαγμένα από μακετόχαρτο, οι κουρτίνες και το τραπεζομάντηλο από φόδρα υφάσματος, ενώ για τα πόδια των επίπλων, τη στέγη και μερικές ακόμα λεπτομέρειες έχω χρησιμοποιήσει κλαδιά, τα οποία μάζεψα εγώ η ίδια από δέντρα. Ήθελα το τελικό αποτέλεσμα να έχει μια γεύση νοσταλγική, περισσότερο σαν παιδική χειροτεχνία παρά επαγγελματική μακέτα, η δουλειά ενός μικρού παιδιού που προσπαθεί, μέσω της περιορισμένης του αντίληψης του κόσμου, να δώσει εικόνα και ζωή σε έναν χώρο τόσο βασικό και σημαντικό γι' αυτό. Η πλέξη των κλαδιών στη σκεπή είχα σκοπό να θυμίζει την πλέξη των κλαδιών σε μια φωλιά ενός πουλιού, συμπεριλαμβάνοντας έτσι στο όλο δημιούργημα όχι μόνο την αρχική σημασία της φωλιάς του Μπασελάρ, από όπου ξεκίνησα και βασίστηκα, μα και τα ορνιθολογικά μοτίβα που παρουσιάζει ο Έσσε στο "Ντέμιαν".

# data[].attributes.headline
Η Φλώρινα ως παλίμψηστο

# data[].attributes.subject
Η Φλώρινα ως παλίμψηστο

# data[].attributes.body
Επτά μήνες, σχεδόν. Επτά μήνες από την πρώτη εκείνη φορά που φόρτωσα τη βαλίτσα μου, ένα φτηνό μωβ κουτί που με τα βίας άντεχε όλα τα υπάρχοντά μου, στο πορτ-μπαγκάζ του αυτοκινήτου του πατέρα μου, που φόρεσα τη ζώνη μου δίχως να έχω επεξεργαστεί στ’ αλήθεια τι ακριβώς συνέβαινε, που μουδιασμένα παρέλαβα ένα κλειδί για ένα διαμέρισμα το οποίο θα έπρεπε, από εδώ και στο εξής, να θεωρώ “σπίτι μου”, που κατάλαβα για πρώτη φορά τι σημαίνει “ησυχία”. Μια φοιτητική εμπειρία πιστεύω παγκόσμια, η πρώτη επαφή μας με το ξένο, μια νέα πόλη, ένα καινούργιο είδος μοναξιάς.

Παιδιά μεγαλουπόλεων, αρκετοί. Παιδιά πόλεων απρόσωπων, οι περισσότεροί μας. Η Φλώρινα ήταν, και, με κάποιους τρόπους, ακόμα είναι, κάτι το πρωτόγνωρο, μια ανάσα φρέσκου αέρα, μια επανασύνδεση με έναν τρόπο ζωής πιο απλό, λιγότερο αγχώδη και εκκωφαντικό. Δεν είναι καθόλου τυχαίο που είναι γνωστή ως πόλη των καλλιτεχνών, καθώς, πράγματι, από την πλούσια φύση που την αγκαλιάζει εώς και την ίδια την αρχιτεκτονική της, η Φλώρινα μοιάζει πλασμένη συγκεκριμένα για να αφυπνίσει, σε όλους μας, ανεξαρτήτως προέλευσης, σπουδών, ηλικίας και δουλειάς, έναν εσωτερικό καλλιτέχνη, τον οποίο, πολλές φορές, ίσως δεν ξέραμε καν ότι κατείχαμε. Περισσότερο πολυπληθές χωριό παρά κανονική πόλη, χαρίζει απλόχερα και με σαγινευτική ευκολία τα καλντερίμια και τη χλωρίδα της σε ψυχές που επιθυμούν να εμπνευστούν, να αναπαυθούν, να θαυμάσουν, με μόνο αντάλλαγμα τη δική μας αγάπη και προσοχή. Είναι ένας τόπος που έχει ιστορίες να πει, που επιθυμεί να σκύψουμε για να ακούσουμε, να ενδιαφερθούμε, να ψάξουμε και να ρωτήσουμε.

Το κολάζ αυτό των φωτογραφιών που ετοιμάσαμε για σήμερα είναι ένα παράδειγμα της προσωπικής μας αγάπης και προσοχής προς την πόλη που μας φιλοξενεί, μια ωδή στην καθημερινή ομορφιά που κρύβεται ακριβώς μπροστά στα μάτια μας, που αποκαλύπτει τον εαυτό της μόνο εάν κι εμείς νοιαστούμε να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα, πιο προσεκτικά. Μια απλή μετάβαση μεταξύ τεσσάρων πόλεων, με έμφαση στις μικροδιαφορές, στον τελικό μας προορισμό, στο νέο και προσωρινό μας σπίτι, ένα που ίσως αγαπήσουμε αρκετά ώστε να επανέλθουμε, μετά από χρόνια. Αξίζει να παρατηρείς.

Ευχαριστούμε.