# data[].attributes.body
(A, B, C)

de bouw van de tekst was simpel, er waren wel onderdelen waar je niet wist waar het over ging maar dit kwam door het missen van informatie in plaats van een rare opbouw, de tekst was makkelijk om te volgen en de hele tijd door interessant. Al vanaf het eerste hoofdstuk is de spanning al meteen hoog en de schrijver slaagt erin om je aandacht al bij de eerste paar bladzijdes erbij te pakken. Er is een grote verhaal lijn maar wel meerdere kleine aparte verhaal lijntjes zoals het mysterieuze kistje onder Nicolas zijn bed.

# data[].attributes.body
(A, B, C)
De titel staat natuurlijk voor het hoofdkarakter zelf  Nicolas en met verdwijning van de wereld verwijzen ze naar het zwarte gat want als dat eenmaal iets opslokt is het net alsof het compleet verdwenen is.
Het grootse leidmotief van het verhaal is natuurlijk de komst van het zwarte gat richting aarde wat ervoor zorgt dat alle drama en wanhoop ontstaat. Qua verhaal motief is het de situatie van snel moeten opgroeien en van jonge leeftijd te worden geconfronteerd met problemen waar niet op voorbereid is en daarbij ook de gedachtes over het probleem zelf hoe iedereen er mee om gaat als ze horen dat het einde nabij is.

'Vooral als je steeds moet denken aan grote mensen die zelfmoord plegen en aan de messen die ze misschien daarvoor gebruiken en hoe dan.'
-Nicolas

# data[].attributes.body
Creatieve link
Video:
Ik heb deze video gekozen omdat je een goed gevoel geeft van hoe klein en jong wij als mensheid nou eigenlijk zijn, hoe snel alles gaat maar ook hoe sloom het is, deze video gaat over het verleden van alles terwijl Nicolas over de toekomst praat maar met het zelfde idee. Het universum is iets in constante beweging en in het echt zijn er geen superkrachten om daarin tegen te gaan. Tijd blijft vooruit gaan en daarmee oneindig mogelijkheden en daarom moeten we juist de tijd die we hebben met andere goed gebruiken want in verhouding is onze tijd nog niet eens een ogenblik van het geheel.

# data[].attributes.body
(A, B, C)

Het verhaal word verteld vanuit het ik-perspectief door de ogen en gedachtes van Nicolas, het perspectief veranderd tussen door niet maar Nicolas doet wel soms zich in beelden over wat andere karakters denken of over de situatie van anderen.

# data[].attributes.body
(A, D, E)

Het hoofdpersoon is Nicolas een jongetje van 8, hij heeft een pasgeboren zusje genaamd Emma en een vader en moeder die niet veel aandacht aan hem besteden. Nicolas komt in contact met verschillende bij-karakters die allemaal met hun eigen problemen rond lopen, je komt niet veel over de andere karakters te weten maar net zoals Nicolaas zelf voelen hun problemen allemaal erg echt. Om jezelf te verplaatsen in deze karakters is voor sommige waarschijnlijk lastig maar iedere lezer heeft vast wel een keer met een soort gelijks probleem rond gelopen waar ze ook geen antwoord op weten. Alle karakters voelen als echte mensen als je leest over de zware lasten die ze met zich mee dragen en hoe moeilijk het is voor hun om te verwerken.

# data[].attributes.body
Zet me aan het denken.

Ontroerende momenten zoals wanneer een vriendje van Nico verteld dat hij niet zeker weet of zijn moeder van het zwarte gat af weet.
‘Als ze nou van niks weet? Moet ík het haar dan vertellen?
Hoe zwaar kan het zijn als een kind niet een bij zijn ouders terecht kan over zijn angsten, maar ook Nicolas zelf die in bed loopt de denken over de grootte mensen die zelfmoord plegen

‘Iemand moet je instoppen en welterusten zeggen. Misschien niet als je volwassen bent, maar wel als je acht bent.'
En als het boek eenmaal uit is loopt het verhaal zeker nog een tijd door in je hoofd met allerlei  gedachtes als je jezelf in die situatie probeert te zetten, 'Wat als dit echt zou gebeuren?'

# data[].attributes.body
Spannend.

Vanaf het eerste hoofdstuk is het boek al meteen spannend niet alleen om het idee van de toekomende vernietiging door het zwarte gat maar ook door andere elementen zoals een geheimzinnig kistje onder het bed van Nico waar je pas aan het einde van het hoofdstuk achter komt wat de inhoud ervan is en de betekenis die dit meedraagt.

Net zoals een zwart gat waar zelf licht niet aan te ontsnappen is is de sfeer van het verhaal zelf wat de lezer erin opslokt. Het verhaal loopt zich met een timer in het hoofd en als het einde langzaam dichterbij komt met het aankomen van het zwarte gat voel je de verdriet en wanhoop van Nicolas.

‘Mama’s hand ligt op Emma’s buik en ik voel het in de mijne.’

# data[].attributes.body
Somber.

In de apocalyptische roman over het einde van te wereld leer je wat dit met een individu en de Samenleving doet. Al in de eerste paar pagina's word een vasthoudende en beklemmende sfeer neer geplaats, vanaf dat moment zit je al vast in het boek als je door de gedachtes van Nicolas heen gaat: op jongs al wijs maar ook kinderlijk naïef. Bang en dapper. Op zoek naar eigen bescherming maar tegelijk ook voor aan zijn babyzusje Emma en oppas Katja. De kinderlijke gedachtes over de mentale druk trekken een somber gevoel met zich mee als je leest over de verbeeldingen van Nicolas.

‘Ik eet mijn crackers met pindakaas en mijn maag krijst met tanden die me vanbinnen openrijten.’

# data[].attributes.body
‘Het zwarte vogeltje is terug. Het maakt krasjes in mijn nek.’ - Nicolas als hij weer op het nieuws hoort hoe dichtbij het zwarte gat komt.

# data[].attributes.body
Nicolas en de verdwijning van de wereld is een grimmig verhaal wat zich afspeelt door de ogen van een acht jarige jongetje genaamd Nicolas, Nicolas zijn ouders geven niet veel tijd aan hem sinds zijn vader vaak weg is van huis om te werken en zijn moeder zwanger is en haar eigen problemen heeft. Nicolas zelf heeft een grootte fantasie en is veel bezig met het lezen van de stripboeken sinds hij geen aandacht krijgt van zijn ouders, zijn favoriete boeken gaan over de Adelaar, een superheld die altijd de wereld red. Op een avond is Nicolas met zijn moeder thuis, als hij hoort dat er een zwart gat onderweg is naar de aarde wat het einde voor de mensheid betekent. Nicolas neemt het op zichzelf om de wereld te redden voor zijn pas geboren zusje en de mensheid, net zoals de Adelaar zou doen, maar in plaats van de Adelaar heeft Nicolas zelf geen superkrachten en is dus geforceerd om snel op te groeien en word de hele tijd vast gehouden door de harde werkelijkheid wat effect neemt op hemzelf en de mensen om zich heen. Het boek heeft een beklemmende sfeer en laat je verbijsterd en een beetje verdrietig achter als je de angst van een jongetje van 8 mee voelt door zijn eigen unieke beeldspraak die hij haalt uit zijn fantasieën.