# data[].attributes.body
Escogí esta foto porque es la calle donde pasé la mayor parte de mi infancia.

Aquí es donde quedaba con mis amigos para jugar en la calle ya sea a las canicas, al fútbol, etc.

Como ya os dije en clase, soy de quedarme con los pequeños detalles, así que no podría escoger un solo recuerdo de mi infancia, pero personalmente me resumiría como un chico cariñoso, alegre y travieso.

# data[].attributes.body
Un sitio tan sencillo y pequeño como este, ha sido uno de los factores que ha marcado mi infancia.
Los paseos matutinos para ir a coger el pan tan famoso que tenemos aquí, las vueltas en bici, coger piñas… fueron rutinas durante mucho 2-3 años que siempre marcarán mi infancia, todo esto junto al tiempo que pase con mis abuelos allí.

# data[].attributes.body
Hasta los 12 años estuve viviendo en Soria, una ciudad horrorosa, pero a algo menos de 2 horas estaba Zaragoza.

Cuando era pequeño soliamos ir al único centro comercial que tenía la ciudad en ese entonces, para mi era increíble. Ese centro comercial recoge demasiados recuerdos de mi infancia que son tanto buenos como malos.

Recuerdo que jugaba en función del color de las baldosas del edificio, saltando de unas a otras, aún a día de hoy recuerdo muchos de los patrones que formaban los distintos colores en el suelo.

# data[].attributes.body
Vilas non foi o lugar onde nacín, tampouco vivín alí nunca, de feito fai anos que non vou, tal vez por iso sento tanta nostalxia e faino un lugar todavía máis especial.
De pequena pasaba ali moitos fines de semana, é un lugar precioso e moi tranquilo no que aprendin moitas cousas e vivín momentos moi felices ca miña familia. Encantábame volver os luns ao colexio e contarlle a todos meus amigos onde había estado e todo o que había feito, e a pesar de levar moito tempo sen ir sinto que é o sitio que máis me representa xa que para min miña infancia resúmese nese lugar.

# data[].attributes.body
Neste espazo teño dos mellores recordos da miña infancia. Algúns destes hórreos foron os nosos escondites cando todos os nenos do cole da Merca, incluídos os meus primos e o meu irmán, xogabamos no parque que se atopaba na cume deste outeiro.
Transmíteme moita paz porque me transporta a un dos mellores momentos da miña vida, onde e cando fun máis feliz e medrei rodeada de xente que agora boto moito de menos e que vou recordar sempre.

# data[].attributes.body
Considero que mi infancia se resume en alegría, cariño y diversión.
He elegido esta foto porque me hace pensar en lo rápido que pasa el tiempo y en lo bonito que es, en mi caso, lo que he vivido de pequeña a diario en mi pueblo: reír, llorar, bailar, aprender, divertirme... visto ahora como "disfrutar sin problemas".
Siempre he valorado mucho el estar rodeada de gente que quiero y que me quiere, en este caso, la de la foto, una de mis mejores amigas, con la que he pasado mil y una aventuras, prácticamente como hermanas. Aunque no éramos consciente de todo lo que pasaba a nuestro alrededor, éramos inseparables.
Lo que más me gustaba de pequeña era estar con ella por el pueblo, pasear con nuestras abuelas, llegar a casa y disfrazarnos, jugar al fútbol con más niños de la zona e infinidad de cosas que me han hecho disfrutar y crecer muy feliz.

# data[].attributes.body
Mi infancia fue una etapa muy significativa para mi. Ya que todos mis compañeros de primaria convivimos en el mismo barrio lo cual nos ayudó a que nuestra amistad perdurara hasta el día de hoy.
Después de acabar los deberes, nos reuníamos todo el grupo en el  parque de Santa Teresita para pasar la tarde jugando ( brillé, escondite, pilla pilla, tirarnos globos…) a día de hoy cuando pasó por delante del parque me da mucha nostalgia porque ahora el parque está casi siempre vacío y no hay niños como en aquel entonces viviendo las experiencias que nosotros vivimos.
También un buen recuerdo de mi infancia, es cuando iba con mi familia de vacaciones a Vigo, cogíamos el barco para ir a Cangas y a las Islas Cíes.
Una anécdota que siempre me recuerda mi madre y es bastante graciosa que puedo contar de las Islas cíes, mis padres estaban tomando el sol, mi hermana estaba jugando conmigo ya que es mayor que yo, de repente apareció un enjambre de abejas tuvimos que escapar corriendo mientras nos perseguían.
Actualmente cada vez que viajo a ese lugar, me hace sentir como si volviera a tener cerca a mi padre por lo que guardo un cariño especial ya que era uno de sus lugares favoritos.

# data[].attributes.body
Vengo de un pueblo de la costa norte, donde lo que más predomina es la playa, en un nivel general pero también de mis recuerdos. Mi familia tenía un restaurante justo en esta zona, y yo me he criado ahí. Desde muy pequeña me ayudó a despertar toda clase de estímulos: por la comida, la gente (tanto turistas como trabajadores) y el entorno (crecí entre arena, barcos y agua), cosas que me parecen definitivas para la persona que soy hoy.

# data[].attributes.body
Nesta foto estou coa miña irmán Paula e cos dous anaquiños do meu corazón. Escollina porque pra min significa ledicia, capturar un momento no que a sorrisa ocupa toda a miña cara; na que os problemas son cousas menores.

Significa fogar; a miña xente, os meus pais, miña irmán, os meus avós, os meus tios, meus primos, miñas amigas e amigos.
Fogar do meu pobo mariñeiro; cheo de vida e afouteza.

Non estou acostumada a vivir lonxe do meu núcleo familiar, da miña zona de confort. De non poder ir tódolos días a pasear coas miñas cadelas pola beiramar, darlle unha aperta de boas noites aos meus pais ou tomar un caldiño quente dos que fai a miña avoa mentras me conta que fixo polo día.

Cambados pra min é fogar, familia, un bico na alma.

# data[].attributes.body
A maioría da miña infancia paseina aos coidados dos meus avós maternos. Dos mellores recordos que teño desta época, son as tardes que pasaba co meu avó no ordenador. Unha desas caixas que agora son algo case arcaico e completamente retro, pero daquelas era das últimas tecnoloxías; sobretodo, nunha aldeiña coma a nosa.

Él recibira unha clases de informática que lle permitían facer videochamadas coa familia que non regresara nunca tras emigrar, por que votaran raices alá. Ademais, tamén usaba eses conocementos adquiridos para compracer a que entón era a pequena ( eu ) mimada e adorada por todos. Eu era fácil de camelar e distraer polo que aquelas horas que pasabamos xuntos chegaban a facerseme curtas. Estaban os típicos xogos do ordenador como o busca minas ou o solitario. Eu non os entendía pero igualmente axudáballe a él a gañar as "intensas" partidas, ainda que non sabía nin como. Pero por enriba de todo, estaban os debuxos de bonecas que me imprimía para que eu puidese colorear. Tiña moreas de follas cheas de debuxos que as veces él axudaba a pintar, él facíame os bordes da cor que a min me gustase por que o de pintar sin sairme da liña era complicado a esas idades e era riesgoso estropear tal obra de arte por que eu non o soubese facer.

Despois dunha intensa tarde eu baixaba a ensinarlle todos os meus debuxos  aos meus pais cando me viñan recoller. Sempre contaba o que fixera aquela tarde coma se fose a aventura mais sumamente intensa de toda a miña vida .

A dia de hoxe todas estas palabras describen as imaxes gardadas na miña mente que mais felicidade e paz lle trasmiten a nena que sigo sendo.

# data[].attributes.body
Escollín esta foto porque cada vez que a vexo sempre sinto certa nostalxia que vai acompañada dun sorriso recordando o feliz que fun nesa pequeniña aldea onde me gustaba pasar os días xunto coa miña prima.
Para min crecer nese lugar tivo un significado moi importante, onde chorei, rín, berrei e sobre todo medrei. Cando iba para alí o que mais feliz me fai era poder estar cos animais xa que eu vivo nunha vila onde o máximo que había eran cans e gatos.
Para min é un lugar moi especial no cal un cachiño de min sempre permanecerá ahí vaia a donde vaia.

# data[].attributes.body
En Paredes unha aldea do concello de Xinzo de Limia, onde pasei a miña infancia. Os meu pais cando nacin vivian en Xinzo despois decidiron facer unha casa en Paredes e eu fun crecendo con ela. Os meus avós tamen vivían na mesma aldea e podia visitalos cando eu quixera. Os momentos mais fabulosos do ano eran os verans; unha veciña que é moi amiga da miña avoa tiña 4 netos cos cales pasei moito tempo e vivimos moitas aventuras. Tuven sorte porque a pesar de ser unha aldea moi pequena compartin parte da miña infancia cunha amiga da aldea que a pesar de levarnos 4 anos seguimos mantendo a día de hoxe amizade, nosa amistade é tan forte que ata nos parecemos e moita xente pensa q somos irmas. Sempre me gustou a aldea pola calma e paz q transmite. Dou gracias por poder ter unha infancia tan bonita nesta aldea.

# data[].attributes.body
Sen dúbida o lugar que mais me representa é o meu pobo,
Soutopenedo.
Dende cativa vivo ahí e non podo estar mais feliz.
Cada vez que alguén me pregunta se prefiro cidade ou pobo, sen dudalo digo que pobo.
Calquera que me conozca ben sabe que pasei (e paso) moi bos momentos, pero que tamén están os malos, e seguramente sexa estos últimos os que me leven a ser quen son hoxe, porque gracias a eles doume conta de todo o que medrei, xa non de altura (cousa máis que evidente), senón tamén psicoloxicamente.
Pensar en situacións difíciles e ver como puiden ser capaz de superalas levanta en min un sentimento moi díficil de explicar.

*Estoume dando conta de que chego a ser moi sentimental con todo o tema dos recordos e o pobo.*

# data[].attributes.body
Eu veño dunha vila que se chama Verin, escollina porque nacín e crecín ali, estiven toda a miña vida vivindo rodeada desa xente que ahora mais que amigos xa son familia.
Desde que eu era unha bebé vivo o entroido como se fose o último, a miña familia siempre quixo que eu estivese enlazada co entroido dalgunha maneira, e que mellor maneira que facerme Cigarrón ós 2 anos!! Doulle mil grazas por facelo da maneira na que o fixeron, porque grazas a iso, aprendo a vivir cada aventura como se da última se tratáse...
Ahora embárcome nesta nova aventura, con xente nova, vivindo nun lugar distinto, e con ambientes diferentes; espero poder atoparme con personas que teñan as mismas ganas ca min de pasalo ben e de vivir aventuras diarias!

# data[].attributes.body
Escollín este lugar porque é onde vivín toda a miña vida, para min é moi importante porque puiden crear recordos moi bonitos e facer amizades o longo dos anos, algunhas duraron ata hoxe e outras son tan só un recordo. Ademais diso moitos dos meus familiares por non decir todos, viven acá, cando os meus pais traballaban quedaba na casa cos meus avós nunca fun a unha escola infantil como tal. As festas pasabaás sempre acompañada dos meus pais e na súa maioría co meu tío, encantábame disfrazarme, sobre todo de pantalla aínda que nunca levei unha careta. Por iso, Xinzo é un lugar tan especial para min, por decilo así, Xinzo viume crecer e sempre lle terei moito cariño.

# data[].attributes.body
Este é a aldea dos meus avós, ata que comecei a escola pasei aquí todos os días da miña infancia debido a que meus pais traballaban todo o día.
Unha vez que comecei a escola seguín indo todas as fins de semana ata o día de hoxe. Ademais, paso todas as vacacións alí onde desfruto das súas pozas no verán todos os días. Para min é un lugar moi especial.

# data[].attributes.body
Desde el primer momento en que me preguntaron “¿cuál es el lugar más significativo de tu infancia?” lo tuve muy claro.

Porto Do Son, en A Coruña.

Siempre he sido muy terremoto, muy charlatana, muy curiosa…

y siento que en este viaje (el primero de mi vida) nació el amor que tengo hoy en día por conocer mundo.

Recuerdo que llegué allí y lo veía todo enorme, lleno de posibilidades y de mil cosas que hacer.

Conocí a muchos niños, superé mi miedo al agua en sus maravillosas playas, vi por primera vez cangrejos, fui a las tazas locas de la feria, salté en la cama del hotel…

pequeños recuerdos que aunque dichos así pueden parecer insignificantes, guardo con mucho cariño.

Siento que de una forma u otra, una parte de mi se quedó allí para siempre.

# data[].attributes.body
Na miña infancia crecín parte dela nunha aldea de Chandrexa de Queixa. Aunque non sempre foi así, xa que a miña nai é de Coles e o meu pai da dita aldea, Chandrexa de Queixa. O meu primer ano de vida estiven en Coles, vivindo cos meus pais e co meu avó, no meu segundo ano de vida, estiven en Chandrexa de Queixa, pero como o meu pai empezará a traballar en Ourense acabamos vivindo na cidade.

Despois de todo iso, sempre subiamos todos os fin de semanas, vacacións... Sempre que podiamos a Chandrexa, e aunque en inverno algunhas veces nevaba moito e era un pouco difícil de subir, sempre intentabamos buscar unha solución para subir.

Hoxe en día, subimos todos os fin de semanas e teño unha conexión forte ca miña aldea, mais que de donde é a miña nai, en Coles.

# data[].attributes.body
El lugar con los recuerdos mas bonitos y significativos están en el lugar donde nací, Venezuela. Ese sitio donde recuerdo la mas mínima tontería como algo muy especial en mi infancia.
Tengo muchísimos recuerdos de los viajes que hacíamos y por eso escogí una foto en uno de ellos y acompañada de la persona que me ha acompañado en todos los momentos de mi vida y sacado las mejores sonrisas en mi infancia, mi madre.

# data[].attributes.body
Tras pensar mucho sobre mi infancia, pensé que lo mejor sería ubicarme en mi lugar de nacimiento. Nunca pasé demasiado tiempo allí aunque toda mi familia materna ha vivido siempre en Écija. Pensé en lo mucho que me había marcado vivir lejos de ellos y los pocos pero preciosos recuerdos que tengo.

Además, creo que la familia es clave para la educación tanto infantil como para primaria y secundaria así que siempre me sentí muy atraída hacia este campo en específico, que considero el principio de todo lo demás.

# data[].attributes.attachment_caption
Esta imaxe representa o pobo da miña infancia.

# data[].attributes.body
Cando eu tiña 5 meses, aos meus pais acabouselle a baixa maternal, entón tiveron que buscar solucións de onde ía a estar eu mentres a miña nai traballaba, ainda que eu durmía na miña casa en Ourense todas as noites, e volvía cedo a mañá seguinte co meu pai que ía traballar a Maceda, a mellor solución foi pasar os días cos meus avós paternos e a miña madriña. Xa que os meus avós maternos viven en Pontedeva, e quedaba máis lonxe da miña casa.
En Maceda estiven dende os 5 meses ata os 3 anos que empecei educación infantil en Ourense.
Pasei uns anos moi maravillosos e con encanto, xa que como o meu pai traballaba en Maceda estaba con todos. Algunhas mañás, o meu avó levábame a escola infantil de Maceda, mentres o meu pai e él traballaban no taller, e outras mañás coidabame a miña avóa na casa e levábame a piscina de Maceda a uns cursiños. Todos os días os recordo cun enorme cariño.
Polas tardes, cando a miña madriña chegaba de traballar, íamos ó parque para xogar con outros nenos, como case todos eran máis pequenos , a min encantábame xogar con eles e coidalos, de ahí que agora me encanten os nenos pequenos.
Polas tardes tamén ía a horta dos meus avós a coller froita para a miña merenda, outras veces ía de paseo cos veciños dos meus avós xa que era das poucas nenas que estaba alí durante todo o ano.
Ao cumprir os 3 anos xa me viñen para Ourense a comezar o colexio e empezar a miña etapa escolar. A día de hoxe estou facendo o ciclo de educación infantil xa que teño unha enorme adoración polos nenos pequenos e considero que teño moita paciencia con eles e que transmiten enerxía positiva.

# data[].attributes.body
O lugar que escollín foi o pobo da miña infancia, Freáns de Pontedeva, xa que pasei os mellores anos da miña vida.
Alí todos os rapaces do pobo e mais eu pasábamos horas ou ben xogando por toda a aldea, ou ben iamos o río Deva, que está preto do pobo, para pasar as tardes, xogando as cartas, tirándonos ao río e botándonos unhas risas.
O recordo mais bonito que teño foi cando me ensinaron a montar en bicicleta que foi con algúns dos rapaces da aldea que tiñan a miña idade, foi unha experiencia bastanate enriquecedora xa que é moi bonito aprender todos xuntos e si algún caía o outro axudábao a levantarse.

# data[].attributes.body
A imaxe que escollín representa as vistas dende o monumento histórico o cal lle chaman ´´a cruz´´ que realizaron os canteiros da aldea, xa que esta está caracterizada pola presenza de moitos deles. Dende este lugar pode observarse con claridade a pequena pero a súa vez fermosa aldea a cal ten un camiño para subir a este lugar.

Os recordos que se me veñen a cabeza ao vela son en verán cando íamos de vacacións e pasabamos a tarde recorrendo a aldea en bici e aqueles que non a trouxeran correndo detrás nosa, ou construíndo a cabaña no medio do bosque para botar a tarde alí sin que os nosos pais poideran saber onde estabamos para chamarnos a mandar facer recados.

Pero para nós o momento fundamental do día era subir hasta ´´a cruz´´ as 7 da tarde (que era cando parecía que facía máis fresco) e polo camiño ir cantando e queixandonos da subida, pero ao fin e ao cabo merecía a pena por disfrutar das vistas e do aire que se percibía. Despois se nos daba tempo cruzabamos o monte e íamos camiñando ata outro monumento preto de alí con vistas a aldeas que tamén pertencen ao concello de Baños de Molgas e moitas outras máis.

Mais o meu momento preferido do día era sen duda as noites, ao rematar de cear, cando nos reuníamos todos no centro para xogar ao e marchabamos sucesivamente á hora que nos mandaban estar na casa.

En conclusión, o mellor recordo da miña infancia é pasar o verán cos amigos para ao remate deste ir contándolle as anécdotas a familia e aos compañeiros de clase.

# data[].attributes.body
Medrei nun pequeno pobo do concello de Ourense. Cada vez que penso na miña infancia, o primeiro que me ven a mente é o curiosa e inquieta que era. Todo o quería coñecer e a palabra “Por que” sempre estaba na miña boca. Como di moitas veces miña nai, era unha nena que marchaba con calquera que me dera un pouco de tronda. Dábame igual a idade, eu sempre atopaba algo de interés en todas as persoas, xa fora un veciño traballando nunha horta como os cativos da miña idade (os poucos que podía atopar no pobo) cando xogaban no parque da asociación de veciños.

Sempre lles tiven un cariño especial aos meus veciños do lado da miña casa, e ao mínimo despiste dos meus pais, alá escapaba para a súa casa. Lembro cun gran sorriso e cariño todos os paseos con eles, cando quería colaborar facendo a comida e apenas lle chegaba a cociña e tíñanme que poñer un banco para subirme e poder observalo todo, porque como dixen anteriormente, a min non se me podía perder detalle. Gústabame coñecer cousas novas e sentir que a miña axuda era útil para as persoas coas que medrei. Penso que actualmente eso en min non cambiou. Sigo sendo esa “cativa” curiosa, a que lle encanta aprender cousas novas e observar todo aquelo que descoñezo, como sempre digo para min mesma “por si en algún momento me pode ser de utilidade”.

Por todas as experiencias mencionadas anteriormente, polo meu gran gusto de tratar e convivir con persoas sexan da idade que sexan, pola miña gran curiosidade e por algo que ainda non mencionei pero considero que é evidente, o meu gran gusto polos nenos e a felicidade que me transmiten ás veces que teño a sorte de poder compartir un anaco con eles, inicio esta nova etapa da miña vida neste ciclo con moita ilusión e agardo poder seguir aprendendo de todas as persoas que forman o noso grupo 1ºA de Educación infantil.

# data[].attributes.body
Esta imaxe representa a unha antiga pero fermosa tradición de moitos pobos, entre eles, o meu (Viana do Bolo). Moitos de vós vos preguntaredes por que escollín esta foto, pois ben, a razón é sinxela.

Esta fermosa tradición recibe o nome de Entroido ou Entrudio, ao principio sei que pode parecer unha festa normal e corrente, pero pódovos asegurar con total certeza de que non é así. Para os que non sepades nada do Entroido vouvos poñer un poco o día; en Viana o entroido vivímolo de forma intensa, alegre e moi emotiva, detrás de estas pantallas e máscaras (que leva o personaxe da foto, chamado boteiro) agóchanse tradicións e cánticos de moitos anos atrás, da época dos nosos bisavós.

Esta festa transcorre entre finais do mes de xaneiro e febreiro, e basease en música, alegría, saltos,  paixón, compañeirismo e emocións, moitas emocións. Os vianeses pasamos todos os anos desexando que chegue o carnaval, a mascarada ibérica, a fariñada nos días das comadres e dos compadres, a festa da androlla e o máis importante, o que da o pase final a este gran acontecemento, a queima dos lardeiros.

En fin, sen dúbida unha celebración única que enamora a cada persoa que ten a oportunidade de vivila en persoa.

# data[].attributes.body
Esta foto es de cuando fui a mis primeros carnavales, obviamente no me acuerdo de nada pero me gusta compartirla porque estoy monísimo y además estoy delante del lugar que más recuerdo de mi infancia, delante de mi casa. No es mi casa en sí lo que me recuerda a muchos días pasados, es esa calle que se puede ver.

Recuerdo volver de mi huerta con mi abuelo casi todos los días por ahí e ir a visitar a un vecino que era, por así decirlo, un relojero pero arreglaba un montón de cosas más (típico pluriempleo de pueblo), este trabajo y las cosas que tenía por su casa me fascinaban y, a pesar de las broncas que me llevaba, entraba a su casa para ver qué se traía entre manos.

También recuerdo que era muy tímido y me costaba llevarme bien con mis compañeros, cosa que creo que me ha marcado y ha ayudado a mejorar haciendo amigos y, en general hablando con gente. Tengo muchas más historias que contar pero creo que ya es suficiente por ahora.

# data[].attributes.body
Para os que non a coñezades ou recoñezades na foto: Eu quería ser Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump, máis tiven que conformarme con ser Soraya.

A Soraya interésanlle as persoas, as letras e as pequenas grandes revolucións no día a día, e ese é o motivo de que, por casualidade ou causalidade, acabase sendo profesora, despois de facer moitas outras cousas marabillosas, das que se queredes saber máis, vos podo ir contando neste curso que imos compartir na cidade do frío nos adoquíns, da néboa, do cheiro a ferro e garrapiñadas no inverno.

Na esperanza de atopar unha Pippi en cada alumno e alumna e de crear un mundo no que a Pippi puidese ser real, procuro día a día leer, escoitar e reflexionar incansablemente sobre como convertir o alumnado no centro da educación, en como dar autonomía, atender a individualidade de cada persoa, potenciar a libre opinión, a reflexión crítica, e ser así parte activa do intenso e marabilloso proceso de ensino-aprendizaxe no que deixar a miña humilde pegada no tempo e espazo compartidos  na educación, neste mundo, neste momento e que poda ser luz para as crianzas coas que ides traballar, neste mundo, nos próximos anos.

Con este obxectivo, inicio moi ilusionada este novo curso, do que vou escapar unha temporadiña, pero ao que volverei cando comece o inverno, chea de enerxía, para partillar recursos, reflexións, proxectos, ideas e todas as cousiñas marabillosas que apre(he)ndamos xuntas, porque entre todos e todas seguro que é máis doado, facer deste mundo un lugar para (súper)vivir como Pippilotta Viktualia Rullgardina Krusmynta Efraimsdotter Långstrump.