# data[].attributes.body
นี้เช้าแล้วหรอเนี่ย ผมตื่นเต้นทุกทีเมื่อรู้ว่านี้คือเช้าวันใหม่ ผมวิ่งไปนั่งที่หน้าประตูห้องพร้อมกับส่งเสียงเรียกเค้า โฮ่ง!   ตึก…ตึก เสียงฝีเท้าดังขึ้น ประตูค่อยๆแง้มออก โพล่ให้เห็นใบหน้าที่คุ้นเคย เค้ามาแล้ว! ไม่รอช้าผมกระโดดเข้าใส่เค้าและเลียราวกับไม่ได้เจอกันมาเป็นปี เค้าส่งเสียงดังพร้อมกับผลักผมออก วันนี้เค้าดูอารมณ์ไม่ดีจังเลย สักพักเค้าก็เรียกผมให้ออกไปนอกบ้าน ผมวิ่งไปด้วยความสงสัย เค้าอุ้มผมขึ้นไปบนรถและขับออกไปโดยไม่พูดสักคำ แต่ถึงพูดผมก็ฟังไม่รู้เรื่องอยู่ดีนั้นแหละ ผมจะชะเง้อหน้าออกไปที่หน้าต่างแต่มันดันปิดอยู่ วิวข้างทางมันดีมากจนผมแทบเคลิ้ม บรรยากาศที่ดูอบอุ่น แสงแดดที่ส่องลงมา ขณะที่ผมกำลังเพลิดเพลินกับบรรยากาศ อยู่ๆรถก็หยุดเคลื่อนที่ เอี้ยดดดดด… เค้าเปิดประตูและเรียกให้ผมลงไป ว้าวจะมาผมมาเที่ยวงั้นสินะ หรือว่าจะมาเล่นโยนบอลที่นี้ ผมตื่นเต้นมาก แต่พอหันหลังกลับไป  ก็มีแต่ความว่างเปล่า เค้าหายไปไหน ผมเดินไปรอบๆพร้อมกับความงงงวย ผมวิ่งไปหาคนแถวนั้นและหวังว่ามันจะเป็นเค้า แต่ก็ไม่ใช่ เปรี้ยง!!!! เสียงฟ้าผ่าทำให้ผมกลัวจนหัวหด ผมต้องหาที่ซ่อนไปจนกว่าเค้าจะกลับมารับผม ใช่แล้ว เค้าต้องกลับมาแน่ๆ ผมยังคงรออยู่ที่เดิม ผ่านวันผ่านคืนไปจนผมแทบจะหมดแรงจากความหิว ผมตัดสินใจแล้ว ผมต้องออกตามหาเค้า เค้าต้องกำลังเสียใจแน่ๆที่ลืมผมไว้ที่นี้ ว่าแล้วผมก็เดินโซเซ่ไปที่ถนน  หิวเหลือเกิน ผมทนไม่ไหวแล้วจึงล้มลงไปนอนกลางถนน ผมรู้สึกถึงอะไรบางอย่าง เมื่อเหลือบตาไปดูก็เจอกับรถขนาดยักษ์ ที่กำลังมุ่งตรงมาด้วยความเร็ว มันกำลังจะมาหาผมแล้ว อยากจะลุกหนีแต่ก็ทำไม่ได้ เพราะไม่มีแรงแล้ว ความตายใกล้เข้ามา แสงสว่างนั้นค่อยๆจ้าขึ้นเรื่อยๆ ผมได้แต่นอนอยู่ตรงนั้น ทำอะไรไม่ได้ ผมนึกถึงหน้าเค้าหวังว่าเค้าจะไม่โกรธผมนะที่ผมไปหาเค้าไม่ได้แล้ว ผมขอโทษนะครับ เจ้านาย

# data[].attributes.body
ดีครับ ผมมีชื่อว่าเกลอเป็นหมาน้อยตัวหนึ่ง วันนี้ผมจะเล่าเรื่องราวในอดีตให้ฟัง ผมเคยมีเจ้านาย และเจ้านายนั้นรักผมอย่างมาก วันหนึ่งในขณะที่เจ้านายหลับ ผมกลัวมากไม่รู้ทำไงดี เพราะมีแมงมุมเข้ามา ผมจึงออกจากบ้านไปเพื่อฝึกฝนร่างกายจนมาเป็นผมในวันนี้ ตอนนี้ผมไม่กลัวอะไรแล้ว เจ้านายต้องคิดถึงผมอย่างมากแน่นอน

# data[].attributes.body
เมื่อนานมาแล้วนานแบบมากๆนานจนไม่รู้จะนานยังไงแล้วนานแบบสุดๆนานน้านนานนานอีกแล้วก็นานอีกตอนนั้นฉันจำได้ว่าฉันเป็นคนที่กลัวมดมากใช่ฉันกลัวมดและฉันหมายความว่ามดทุกชนิดไม่ว่าจะเป็นมดดำที่มันไม่ทำอะไรเราเลยก็ตาม แล้ววันหนึ่งฉันรู้สึกว่าฉันอยากจะแก้ความกลัวของฉันขึ้นมาเพราะมีแต่คนบอกฉันว่าฉันนะตัวใหญ่แต่ทำไมฉันถึงกลัวมดตัวเล็กๆที่มันไม่ได้ทำอะไรเลย ฉันรู้สึกไม่ดีกับตัวเองเลยคิดที่จะเปลียนมัน และแล้วเมื่อวันใหน่สักวันฉันกำลังนั่งที่ชักโครกปลดปล่อยบางสิ่งบางอย่างก้อนสีน้ำตาลอยู่ ฉันหันไปมองในกำแพงฉันเห็นมดตัวหนึงตอนแรกก็รู้สึกกลัวๆแต่ว่าไม่สิ ฉันตัดสินใจแล้วฉันจะเลี้ยงมดตัวนี้
หลายวันผ่านมาเจ้ามดน้อยตัวนี้ยังอยู่กับันดีฉันรักมดตัวนี้ฉันเลี้ยงมดตัวนี้อย่างดีแลยตื่นพร้อมมันกินพร้อมมันไปเดินเล่นพร้อมมันแม้แต่การปลดปล่อยของเสียก้อนๆสีน้ำตาลในห้องน้ำผ่านไปหลายวันฉันไม่รู้จะพูดหรื่อเล่าอย่างไรดีแต่คือว่าอยู่ๆฉันก็เพลอเหยียบมันตาย ใชมดสุดที่รักของฉันตายแล้ว ฉันเสียใจมากฉันจะไม่ลืมวันเหลานั้นที่ฉันนั่งปลดปล่อยของเสียสีน้ำตาลในห้องน้ำกับแก
รักนะ

# data[].attributes.body
เรื่องนี้เกิดขึ้นมาสักพักแล้วที่แหล่งน้ำแห่งหนึ่งที่ห่างใกล้จากหมู๋บ้านสถานที่แห่งนี้ไม่ค่อยมีใครอยากจะไปเพราะมีตำนานเล่าขานกันว่าผู้ใดที่ไปเฉียดแหล่งน้ำแห่งนี้คู่สมรสจะเป็นอันเป็นไปซึ่งทำให้ปลาที่อยู่ในแหล่งน้ำแห่งนี้ขาดอาหารแหล่งมีจำนวนที่เยอะมากขึ้นทุกวันเพราะไม่มีใครกล้าจับไปทำเป็นอาหารปลาในแหล่งน้ำแบ่งกันเป็น 3 พรรคพวกใหญ่ๆๆซึ่งพวกเขาแบ่งอาณาเขตกันชัดเจนเพื่อไม่ให้เกิดการแย่งอาหารแต่มีวันหนึ่งพรรคพวกที่นำด้วยคุณซาบะรู้สึกว่าอาหารไม่พอเลยคิดอยากควบคุมแหล่งน้ำนี้ทั้งหมดซึ่งแน่นอนว่ามันทำให้คุณแซลมอนและคุณทองรู้สึกหัวเสียมากกับความคิดอันโลภของคุณซาบะแต่ทว่าคนในเมืองของคุณแซลอนไม่เห็นด้วยอย่างยิ่งถึงเมื่อก่อนเค้าจะเชื่อฝังคำสั่งของคุณแซลมอนแต่ตอนนี้คนในเมืองคิดว่าเค้าโลภเกินไปผู้คนในเมืองเลยขับไล่คุณแซลมอนออกมาและดปลี่ยนแหล่งน้ำแห่งนั้นเป็นแบบไม่มีอาณาเขตทุกคนมีอำนาจเท่าเทียมกันและทุกคนก็อยู่ด้วยกันอย่างสงบสุข

# data[].attributes.body
ในบ้านหลังหนึ่ง ในตู้ปลาตู้ใหญ่กลางบ้านที่ว่างเปล่ามาเป็นเวลานาน วันนี้มันไม่ใช่แค่ตู้ปลาว่าง ๆ แล้วนะ  เธอคิดหลังนำเหล่าปลาลงไปในตู้ว่าง ๆ นั่น เหล่าปลาน้อยสีสันสดใสทำให้ตัวตู้ดูน่ามอง , ผมคิดว่าเธอคงชอบมันไม่น้อย เธอหวังให้ปลาเหล่านั้นอยู่กับเธอไปนาน ๆ จึงดูแลมันอย่างดี ทำความสะอาดตู้ ให้อาหาร เธอมุ่งเน้นการให้อาหารเป็นหลัก ให้อาหารในทุก ๆ วัน ปริมาณอาหารที่เพิ่มขึ้นทวีคูณ , จะอิ่มไหมนะ ให้เพิ่มอีกหน่อยดีกว่า เธอคิดหลังให้อาหารเป็นครั้งที่นับไม่ถ้วนของวัน

กินเยอะ ๆ โตไว ๆ นะ อยู่ด้วยกันไปนาน ๆ เลย ,

*ตัดจบไม่ได้ ไปต่อไม่ถูก จบนี้เลยแล้วกัน

# data[].attributes.body
ลมหนาวพัดลอดเข้ามาทางหน้าต่างบานเล็ก ฤดูผลัดขนเริ่มใกล้เข้ามาแล้ว ตลอดช่วงเดือนที่ผ่านมาผมยังคงหลบอยู่ในมุมเดิม และสร้างบ้านหลังน้อยๆขึ้นเพียงเพื่อหลบฝนฟ้า แม้บ่อยครั้งที่เจ้าหมาตัวใหญ่บุกรุกเข้ามาทำลายมันลง แต่ผมไม่เคยโกรธเคืองเลยแม้แต่น้อย ในสมองของเจ้าตัวขนฟูคงมีเพียงเศษขี้เลื่อย นั่นเป็นเหตุผลที่ผมให้อภัยมาโดยตลอด หลายคราวที่ผมกำลังเคลิ้มหลับไปกับเสียงเพลงนกกระจิบ พลางจินตนาการถึงการมีบ้านหลังโตๆ ที่เต็มไปด้วยอาหารอันโอชะ เสียงหอบหายใจดังแผ่วเบาอยู่ใกล้ๆ ประกอบกับลมอุ่นๆที่สัมผัสได้ และกลิ่นตู้เสื้อผ้าอับ...ใช่ ผมรู้ทันทีว่าเจ้าตัวขนฟูคงกำลังย่างเท้าใกล้เข้ามา ไม่เพียงแค่นั้น บางคราว ผมยังสัมผัสได้ถึงลิ้นร้อน ที่ชุ่มไปด้วยน้ำลาย ทาบลงมาบนตัวผม และแนบลงไปกับพื้น นั่นเป็นสิ่งที่เลวร้ายกว่าการกระโดดลงไปในถังขยะเปียก ผมสะดุ้งตื่น ลืมตา ระยางทั้งแปดของผม เปียกชุ่ม และเหม็นเน่า เหมือนเสต็กที่ถูกทิ้งไว้ข้ามคืน อ่า..น่ารังเกียจชะมัด และแล้วเจ้าตัวใหญ่ขนฟูก็วิ่งเหยาะๆกลับสู่มุมของมัน สักวันผมคงต้องล้างแค้น แต่รอชาติหน้าเถอะ การเกิดเป็นเจ้าตัวแปดตา แปดขา นั่นช่างลำบากสิ้นดี

# data[].attributes.body
มีหมาตัวหนึ่งผู้กินทุกอย่างไม่เว้นแม้แต่รองเท้าแตะ วันหนึ่งมันหลุดออกจากบ้านไป คุ้ยถังขยะ แล้วกลับมาในวันรุ่งขึ้น วันต่อมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนวันถัดมา น้องหมามีอาการแปลกๆ แต่เจ้าของก็ไม่ได้เอะใจอะไร จนกระทั่งน้องตาย เจ้าของเลยพาน้องไปชันสูตรศพ เลยพบช้าง ช้างดาวไม่ย่อย ไส้อุดตันจนเสียชีวิต จบ

# data[].attributes.body
ยามนภามืดค่ำ เสียงร้องโหยหวนของเหล่าสัตว์ระแวกบ้านของนลินดังขึ้นเป็นระยะๆ ราวกับมีสิ่งผิดปกติในระแวกนั้น หมาตัวน้อยของนลินที่ได้ยินเสียงชัดกว่าใครเพื่อน จึงค่อยๆแง้มบานประตูสีครีมออกไปเงียบๆราวกลับว่าไม่อยากให้เจ้านายสุดที่รักได้รับรู้ หมาตัวน้อยค่อยๆเดินไปตามเสียงด้วยความสงสัยใคร่รู้ เสียงนั้นเหมือนกับสัตว์บางชนิดที่มันเองก็ยังไม่เคยได้ยิน แต่เหมือนยิ่งเดินไปเท่าไหร่เสียงไฟที่หรี่ๆก็เริ่มมืดดับไป ด้วยความที่อยู่เขตนอกชนบทและใกล้กับคุ้งน้ำห่างไกลผู้คนทำให้ที่แห่งนี้มักเข้าไม่ถึงความสะดวกสบาย หมาตัวน้อยเริ่มเข้าใกล้เสียงเข้าไปทุกที หูมันกระดิกหาเสียงเจ้าปัญหาพลางหันซ้ายขวา เหมือนยิ่งเข้าไปใกล้เท่าไหร่ ยิ่งเพิ่มพูนความสงสัยขึ้นเรื่อยๆ ไม่นานเกินรอเสียงฝีเท้าของใครบางคนเริ่มเข้าใกล้เข้ามา ทำเอาหมาตัวน้อยสดุ้งโหยงพลางหันมองซ้านขวาไปมา แต่กลับไม่พบใคร หมาตัวน้อยได้รู้แล้วว่าเสียงฝีเท้าเมื่อกี้นั้นเป็นสิ่งที่เรียกว่ามนุษย์ แต่จมูกเจ้ากรรมกลับจับกลิ่นไม่ได้ว่าเป็นใคร แต่เหมือนยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจเพราะเสียงร้องโหยหวนดันหายไป ราวกลับไม่มีอะไรเกิดขึ้น พอหันมาอีกทีเจ้าหมาตัวน้อยก็ไม่รู้เสียแล้ว ว่ามันนั้นอยู่ที่ไหน แต่จู่ๆก็มีเสียงดัง ปั้ง!!
พร้อมฝีเท้าของคนแปลกหน้าที่ย่างกลายเข้ามาอย่างช้าๆเพื่อไล่ต้อนมัน เจ้าหมาตัวน้อยครางหงิงด้วยความกลัว มันไม่เคยคิดมาก่อนว่าความขี้สงสัยของมันจะพาปัญหามาถึงตัว และจนตอนนี้มันได้รู้แล้วว่า เสียงโหยหวนของเหล่าสัตนั้นมาจากที่แห่งนี้ มันคือสถานที่ผลิตเสื้อหนังที่เคยเป็นข่าวเมื่อ 5 ปีก่อน ว่าเป็นบริษัทชำแหละหนังสุนัขส่งออก แต่พออกหมายจับ บริษัทแห่งนี้ก็หายไปอย่างไร้ร่องลอยราวกลับการมีอยู่ของสถานที่แห่งนี้ไม่เคยอยู่จริง

# data[].attributes.body
ลมอ่อนพัดโชยมากระทบกับผิวหน้าของเด็กน้องที่เเสนจะไร้เดียงสา

“จูดี้! เธอจะมานั่งเหม่อตรงนี้ไม่ได้นะ” เสียงเเหลมของสัตว์คู่ใจดังเข้ามากระทบกับโสตประสาท

“อะไรเล่า! ฉันไม่ได้เหม่อสักหน่อย” จู้ดี้กรอกตาขวางมองสัตว์เลี้ยงคู่ใจของตนเองอย่างเคืองๆ

“มีอะไร” เด็กหนุ่มกล่าวถามกลับไป

“ก็ปล่าวหรอกนะ เห็นเธอนั่งเหม่อมองอะไรอยู่ไม่รู้ตั้งนานเเสนนาน สรุปว่ามองอะไรหรอ~” น้องเเมวตัวน้อยคลอเคลียเเละชั่งประจบเอาใจเพราะความอยากรู้อยากเห็น

“มันไม่ใช่เรื่องของเธอสักหน่อย สู่รู้จริงๆ แมวบ้า! ” เผลอลืมตัวตะคอกกลับไป

ลืมสนใจไปเลยว่าเจ้าเเมวนั่นจะเป็นยังไง..

“นี่เธองอนฉันหรอ”

“คุยกับหน่อยสิ”

“ตอบฉันหน่อย”

“ตัวเเค่นี้หยิ่งจังนะ”

“ไม่คุยก้ไม่ต้องคุย!”

!!!.!!!!

“นี่เธอนะน้าาา หายงอนฉันสักทีเถอะน้าา~” บ้าเอ้ยมั้งชีวิตเราไม่เคยต้องมาพูดอะไรเเบบนี้ด้วยซ้ำ กลับเเค่เเมวตัวเดียว ทำมันยังช่างว้อยากเย็นขนาดนี้นะ!

คอยดูเถอะถ้าหายเมื่อไหร่จะจับมาต้มกินซะให้เข็ด ฝากไว้ก่อนเถอะ เจ้าเเมวหยิ่ง!

# data[].attributes.body
เป็นเรื่องที่แม่เล่ามาว่ามีอยู่วันหนึ่งมีปลาตัวนึงที่อยากรู้มาตลอดว่า สรุปแล้วเขาชอบอะไร เขาอยากเป็นอะไร เขาโดนปลาตัวอื่นรอบข้าง ถาม พูด ใส่ทุกวันบางวันก็มาบอกว่าเป็นแบบนี้ๆดีไหมโดยที่เขาไม่ได้อยากเป็นเลย ปลาตัวนั้นเหนื่อยมากจนไม่รู้จะต้องทำยังไง สรุปแล้วเขาชอบอะไรกันแน่แต่เวลาที่เขาเหนื่อย เครียด ก็ยังมีคนรอบข้างเขาที่ยังคอยซัพพอตเขาช่วยเหลือเขาแต่ตอนนี้เราก็ยังไม่รู้ว่าปลาตัวนั้นอยากเป็นอะไรแต่เราชื่อว่าสักวันปลาตัวคงจะรู้แน่ๆเขาเก่งมากแล้ว สุดท้ายแล้วก้ไม่มีใครรู้อนาคตอยู่ดี

# data[].attributes.body
จี้ดๆสวัสดีฮะผมชื่อหนูใช่เเล้วฟังไม่ผิดหรอกคับทุกคน ผมหน่ะเป็นหนูตัวอ้วนสีเทา ชีวิตผมตั้งเเต่เกิดมาอุดอู้อยู่เเต่ในที่มืดๆ พ่อเเม่ชอบบอกกับผมเสมอว่าอย่าออกไปไหม มนุษย์ข้างนอกหน่ะโหดเหี้ยมมากๆ เเต่ว่าทุกโคนนนนอย่าบอกใครนะฮะว่าผมเเอบออกมา
ก๊อกๆ มีใครอยู่ไหมฮะ ผมเที่ยวไปเคาะบ้านมนุษย์หลายคนในเมือง ผมเเค่อยากจะผูกมิตร ผมเเค่อยากมีเพื่อนต่างสายพันธุ์ เเต่ตลอดสามวันที่ผมทำมา ผมเหนื่อยมากเลย พวกเขาเอาเเต่เล่นวิ่งไล่จับกับผม ผมว่ามันก็สนุกดี เเต่ผมเป็นพวกรักความสงบ เเค่อยากจะคุยเล่นสร้างมิตรไมตรี วันนี้ผมเลยตั้งใจจะเคาะบ้านเล็กๆหลังสีฟ้า ผมว่ามันแปลกดี มันเล็กกว่าบ้านอื่นอีก เขาต้องเป็นมนุษย์ที่มีนิสัยเรียบง่ายเหมือนผมเเน่ๆเลย
ก็อกๆ ก๊อกๆ … แอ๊ดด อ่าวบ้านนี้ไม่ใช่มนุษย์นี้หน่าผมไม่รู้ว่าเจ้าสิ่งมีชีวิตนี้เรียกว่าอะไร เเต่มันทำให้สัญชาตญานของผมตื่น ผมรู้สึกว่าตัวเองต้องหนี มันทั้งตัวโต ฝันเเหลม เสียงเเหลม ผมเตรียมจะหนีเเล้วนะ เเต่สิ่งมีชีวิตตัวนั้นดันหลบหายไป ผมว่าผมคงจำผิดเอง มันนั่งตัวสั่นหงิกๆอยู่มุมบ้าน บ้านมันมืดมากไม่เหมือนมนุษย์ ผมลองเอ่ยคำหนึ่ง จี้ดดดด…ม่าววว ตลอดสามวันไม่มีใครคุยกับผมเลยในที่สุดผมก็มีเพื่อน สิ่งมีชีวิตนั้นก็คือเเมวนั้นเอง เห็นไหมในที่สุดผมก็พบเพื่อนที่ดีที่สุดตัวเเรก มันพาผมไปเที่ยวทั่วเมืองเลย ได้อาหารกลับมาเยอะแยะ ผมหวังว่าผมกับเเมวตัวนี้จะเป็นเพื่อนที่ดีต่อกันเเบบนี้ไปตลอด แต่อย่าลืมนะฮะทุกคน อย่าไปบอกพ่อเเม่ผม

# data[].attributes.body
ในสวนหลังบ้านอันแสนร่มเย็น มีแมลงตัวเล็กตัวน้อยคอยกินใบไม้ใบหญ้า แต่แล้วพวกมันก็ดันมาติดสายใยแมงมุม และโดนแมงมุมจับกินจนหมด จนเหลือเพียงซากศพอยู่เต็มใยแมงมุม ต่อมาแมงมุมเห็นแมวน้อยกำลังกินปลา แต่แมงมุมก็ไม่สนใจ เพราะแมงมุมไม่ได้กินปลาเป็นอาหาร จนมาวันนึงเจ้านกก็บินมาติดใยแมงมุม แต่ว่าใยแมงมุมก็ไม่อาจต้านทานพลังของเจ้านกได้ เจ้าแมงมุมทำได้แค่วิ่งหนีเอาตัวรอดจากนก

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นตอนไหนสักตอนในป่ามีเเมวอยู่3ตัวนอนอยุ่บนต้นไม้ที่ใหญ่ที่สุดในป่ามีหมาป่าไปเจอมันเเต่มันปีนต้นไม้ไม่เป็นมันเลยลองเป่าลมให้เเมวตกลงมาสุดท้ายก็ไม่ตกมันเลยหาทางขึ้นไปมันเลยหากิ่งไม้มาดันเเมวให้ตกเเต่กิ่งไม้สั้นไปมันลยปากิ่งไม้เเล้วก็กิ่งไม้หักเเมวทั้ง3ตัวเลยตื่นขึ้นพร้อมลงไปกัดหมาป่า2เเผลเเละข่วนหมาป่าไป8เเผลหลังจากหมาป่าโดนไปเลยขอโทษเเมวเเล้วขอคืนดีกัน

# data[].attributes.body
นางกระจอกค่อยๆโบยบินลงบนหลังคากระเบื้องสีหม่นอย่างช้าๆแต่มั่นคง มองไปรอบๆเจอฝูงนกหลายฝูงท่าทางน่าเกรงขาม นางกระจอกไม่รอช้ารีบบินเข้ารังที่สร้างไว้ลวกๆแถวนั้น ตัวสั่นเทาระริกเมื่อมองออกจากรังแล้วเจอมนุษย์เกือบ 20 คนที่อยู่ด้านล่าง ใจหนึ่งก็อยากได้ความรู้สึกปลอดภัย แต่อีกใจหนึ่งก็อยากตามล่าหาหนอนตัวใหญ่อันโอชะมากินให้อิ่มหนำสำราญ  จู่ๆก็ได้ยินมนุษย์คุยกันเสียงดังลอดออกมาจากหน้าต่าง เมื่อเหลือบมองเข้าไปก็เห็นเด็กผู้หญิงผมเข้ม ใส่ชุดนอนนั่งจ้องเครื่องอะไรซักอย่าง นางกระจอกไม่เคยเห็นสิ่งนี้มาก่อน ท่าทางแปลกประหลาดนัก ด้วยความสงสัยใคร่รู้ นางก็บินเข้าไปหาเครื่องๆนั้น แต่ก็ชนเข้าอย่างจังกับที่กั้นโปร่งใส กระจกนั่นเองที่หลอกตานาง เด็กผมเข้มร้องเสียงหลงวิ่งหาแม่ตะโกนลั่นทั่วบ้าน นางกระจอกขำเล็กๆก่อนจะกลับเข้าไปในรังนั่งทำตัวให้อุ่นอย่างเดิม แกล้งมนุษย์ช่างเป็นเรื่องที่น่าขันเสียจริง

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นตอนที่ผมยังเด็กผมได้เก็บหมาตัวนึงมาเลี้ยง แล้วผมก็ตั้งชื่อมันว่า ปลาทู มันเป็นหมาที่ชอบกัดอะไรไปเรื่อยไม่เว้นแม้แต่คนตอนที่มันหงุดหงิด เช่นตอนที่ผมนอนอยู่แล้วมันก็เข้ามาปลุกผมโดยการกัด

# data[].attributes.body
ณ บ้านแห่งหนึ่ง มีสุนัขสองตัวที่ชื่อเดนต้ากับฮาร์เปอร์ ทั้งคู่เป็นสุนัขเพื่อนรักกันมานานนับปี เริ่มต้นที่เดนต้านั้นเป็นหมาพันธุ์คอร์กี้ตัวเล็กที่ถูกรับเลี้ยงโดนครอบครัวหนึ่งที่มีสมาชิก6คน ครอบครัวนั้นรับเดนต้าเข้ามาเลี้ยงตัวเดียวอยู่ประมาณปีกว่าๆ และเริ่มคิดวางแผนที่จะหาเพื่อนเพิ่มให้เดนต้า แต่ด้วยครอบครัวนี้มีทั้งนักกีฬานัก ดนตรี ศิลปิน เวลาและตารางกิจกรรมจึงไม่ค่อยเข้าที่เข้าทางเท่าไหร่จึงไม่มีเวลาที่จะหาเพื่อนให้เดนต้าจริงๆจังๆเสียที ในเวลาที่ค่อนข้างจะวุ่นวายนั้น ครอบครัวนี้ก็ยังมีโชค เช้าวันอาทิตย์ที่สดใส เพื่อนของคุณพ่อก็โทรเข้ามา บอกว่ามีคนเอาหมาพันธุ์ไซบีเรียนมาให้เลี้ยงเนื่องจากตัวเจ้าของเก่าติดธุระและต้องย้ายบ้าน เพื่อนของคุณพ่อที่ไม่สามารถจะเลี้ยงสุนัขได้จึงนำสุนัขตัวนั้นมาให้ครอบครัวนี้ เมื่อเจอกันครั้งแรก ก็สามารถรู้สึกได้ว่าเป็นหมาที่ได้รับความรักอย่างเต็มเปี่ยมจากครอบครัวนี้ ในช่วงแรกเดนต้าที่เป็นหมาตัวแรกของบ้านนี้นั้นค่อนข้างที่จะขี้อายและขี้น้อยใจ แต่เมื่อทั้งเดนต้าและฮาร์เปอร์ได้อยู่ด้วยกันทุกวันเล่นกันทุกวัน กลายเป็นความผูกพันแบบพี่ชายและน้องชาย และทั้งคู่ก็กลายเป็นสมาชิกคนที่ 7 และ 8 ของครอบครัวนี้ ทุกๆคนในบ้านมีความสุข รวมทั้งเดนต้าและ ฮาร์เปอร์ด้วย จบ

# data[].attributes.body
เรื่องราวนี้เป็นเรื่องราวที่ไม่ได้เเปลกอะไรมากเต่ก็อยากจะนำมาเล่าให้ทุกคนฟังเกี่ยวกับเเมวตัวหนึ่งที่รักในการเข้าสังคมมากๆเเต่เเล้วจู่ๆก็มีควายตัวหนึ่งกับควายอีกหลายตัวทำให้ชีวิตของสัตว์เเละเเมวตัวนี้เปลี่ยนไปตลอดเพราะเนื่องจากการบริหารโรคระบาดที่ย่ำเเย่ทำให้เเมวตัวนี้นั้นต้องอยู่เเต่ในบ้านนานวันเข้าเเมวตัวนี้ก็เริ่มจิตตกลงไปทุกทีจนเเมวตัวนี้นั่นตัดสินใจโทรหาเพื่อนเพื่อเเก้เหงาจบ.

# data[].attributes.body
มันเกิดขึ้นเมื่อนานมาแล้วแต่ก็ไม่นานเกินไปที่จะนึกถึง  บ้านหลังหนึ่งที่รายล้อมด้วยท้องทุ่ง  ท่ามกลางความเงียบแต่ก็ไม่เงียบจนไร้เสียง  แมวสองตัวที่ตกลูกรวมกันได้ 9 ตัว พวกมันส่งเสียงร้อง เสียงที่ว่าไม่ได้ดังมาก แต่มันก็ดังเหลือเกินในโสตประสาทของเจ้าตูบทั้ง 3  พวกมันเดินกันให้ว่อนเพื่อตามหาต้นตอของเสียง โชคดีที่ลูกแมวเหล่านั้นอยู่ในอ้อมกอดอุ่น ๆ ของแม่แมวบนที่นอนในบ้าน มันจึงรอดมาได้   และตัวเลขเหล่านี้ก็สร้างเรื่องที่ยิ่งใหญ่ในบ้านหลังน้อย  เมื่อหญิงสาววัยกลางคนเห็นลูกแมว  "93" เธอพูดขึ้น  งวดนี้93 แมว 9  หมา 3 มันมาแน่  ผมได้แต่ฟังด้วยใบหน้าที่รับรู้แต่ไม่เคยเข้าใจสิ่งเหล่านี้เลยในความคิด  และแล้ววันที่ 16 เวลา 16.00 น. ก็มาถึง  ผมถามว่าเธอว่างวดนี้ถูกมั้ย  เธอด้วยน้ำเสียงที่เปี่ยมพลังว่า "ถูก"  ผมยินดีกับเธอ  "ถูกกิน" เธอกล่าวทิ้งท้าย.

# data[].attributes.headline
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.subject
ชื่อเล่น เลขที่

# data[].attributes.body
พิมพ์เรื่องเล่า