# data[].attributes.body
Wielkość wróbla.

Brak białej plamy na ramionach. Samiec z czerwonym wierzchem głowy. Spód ciała biały bez czerwonych piór na  brzuchu.

Składają 5 lub 6 białych jaj.

Pożywienie: chrząszcze i ich larwy, nieco mrówek, w zimie również nasiona. Ptak osiadły

# data[].attributes.body
występowanie:

Zamieszkuje zachodnią, środkową i południową Europę poza Półwyspem Pirenejskim, Półwyspem Skandynawskim i Wyspami Brytyjskimi oraz Kaukaz i Azję Mniejszą po Iran i Irak.
charakterystyka:
samica ma jedynie mniej kontrastową, krótszą i mniej odgraniczoną od czarnej potylicy, czapeczkę). Czerwona czapeczka bez czarnego obrzeżenia, czoło z rudym nalotem. Czarny wąs nie łączy się z nasadą dzioba. Kark, grzbiet i kuper barwy czarnej. Na zewnętrznych sterówkach białe plamy. Na skrzydłach sześć rzędów białych plam. Są też na zewnętrznych sterówkach. Boki głowy i spód białe. Brzuch i podogonie charakterystycznie różowe, a spód ciała dodatkowo kreskowany. Widoczne pręgowanie z boku ciała.

Wymiary średnie

Długość ciała ok. 20–22 cm

Rozpiętość skrzydeł 29–39 cm

Masa ok. 54–85 g (samce są nieco cięższe)

Okres lęgowy

Toki

W okresie lęgowym, wiosną i latem, samiec oznacza swe terytorium bębnieniem w drzewa. Robi to jednak rzadko i cicho. Przejawy terytorializmu przejawia też samica. Wydają też śpiewy wabiące samice.

Gniazdo

W wykutej przez siebie dziupli w zmurszałym pniu, uszkodzonym lub osłabionym drzewie przez owady i grzyby żyjące w drewnie, lub odświeżonej, opuszczonej dziupli na różnej wysokości, 0,5–27 m (w Wielkopolsce średnio 11–12 m, w Puszczy Białowieskiej 15 m). Lęg wyprowadza najczęściej w dębie, a poza nim w jesionach, olchach, brzozach i grabach. Rozmiary otworów wlotowych i głębokości dziupli podobne są do tych wykuwanych przez dzięcioła dużego. Korzysta także ze skrzynek lęgowych. Wyściółkę stanowią jedynie okruchy drewna.

Jaja

Jeden lęg w roku, w maju lub czerwcu samica znosi 5 do 6 białych jaj . Oszacowano, że najwięcej lęgów  zakładanych jest od 26 do 30 kwietnia  i w pierwszej dekadzie maja.

Wysiadywanie i pisklęta

Jaja wysiadywane są przez okres około 15 dni przez obydwoje rodziców, które po wykluciu potomstwa je karmią. Pisklęta opuszczają gniazdo po około 21 dniach, ale nadal dostają od matki i ojca pokarm. Pełną samodzielność osiągają po kolejnych 11–14 dniach. Dojrzałość płciową osiągają w pierwszym roku życia. Niewielka ilość (2%) młodych ptaków wraca do miejsca swojego urodzenia. Zimą można spotkać go w mieszanych stadach z sikorami, pełzaczami, kowalikami i mysikrólikami. Ptaki razem szukają pokarmu i ostrzegają się przed napastnikami. Zimuje na terenach lęgowych.

Pożywienie:

Głównie owady (wiosną również larwy i poczwarki), pajęczaki, a jesienią nasiona, szczególnie leszczyny, dębu i buka. Pokarm roślinny ma niewielki udział w diecie.

Bezkręgowce, chrząszcze (dorosłe i larwy), błonkoskrzydłe, mrówki, gąsienic motyli, zbiera z powierzchni korowiny, jej zagłębień i liści lub wyciąga z płytkich szczelin. Tylko wyjątkowo wykuwa drewno, aby bezpośrednio schwytać owada – większość czasu przeszukuje zakamarki w korze. Szuka powalonych pni i gałęzi z których wydobywa stawonogi. Najchętniej wybiera w tym celu dęby o średnicy 36–72 cm o niestykających się ze sobą koronach. Ich nasłonecznienie ma wpływ na różnorodność stawonogów. Zdarza się, że ściga owady w locie. Smakują mu też soki drzewne (tak jak dzięciołowi dużemu i innym, dla których może być to główny pokarm). Zwłaszcza wczesną wiosną nakłuwa dziobem korę osik, brzóz i innych drzew aby zlizać wypływających z otworów sok roślinny, bogaty w cukry, których ptakowi brakuje. Nakłucia są ułożone zwykle w postaci poziomych linii lub mogą tworzyć nawet pierścienie. Przy okazji do ściekającego płynu zlatują się owady, które dzięcioł łatwo może zebrać. Rzadko żeruje na ziemi. Zimą bardziej trzymają się określonego miejsca (dolnych części koron i pni), a od wiosny są bardziej ruchliwe i częściej zmieniają drzewa.
Ochrona:

W Polsce objęty ochroną gatunkową ścisłą. Wymaga ochrony czynnej. Najważniejsze polskie ostoje znajdują się w Białowieskim Parku Narodowym, Żerkowsko- Czeszewskim Parku Krajobrazowym i w OChK Dąbrowy Krotoszyńskie Baszków-Rochy.

Populacjom dzięciołów średnich zagraża utrata naturalnych siedlisk przez :

coraz większe izolowanie lasów liściastych, usuwanie z ekosystemów leśnych martwych i obumierających drzew ze starymi dziuplami i infekcjami grzybami,  zanikanie drzewostanów z dominacją dębów starszych niż 80 lat.

# data[].attributes.body
Park Krajobrazowy Wzgórz Dylewskich leży w całości na obszarze województwa warmińsko-mazurskiego, w obrębie czterech gmin: Ostróda, Lubawa, Dąbrówno i Grunwald. Powierzchnia parku wynosi 7151,2 ha. Zaś otuliny 14 882,6 ha.
Granicami parku objęto zachodnią,
najwyższą część Garbu Lubawskiego, zwaną Wzgórzami Dylewskimi. Jest to jeden z najbardziej urozmaiconych pod względem morfologicznym obszarów Pojezierza Mazurskiego, obok Wieżycy i Wzgórz Szeskich, do najwyższych wzniesień polskich pojezierzy. Wzgórza Dylewskie reprezentują zespół form ostatniego zlodowacenia.

Podstawowymi formami morfologicznymi w granicach Parku są pagórki i wzgórza morenowe. Góra Dylewska jest właśnie wzgórzem morenowym.

POMNIKI PRZYRODY

Na terenie Parku i otuliny utworzono 22 pomniki przyrody ożywionej i nieożywionej. Należą do nich drzewa i grupy drzew oraz głazy narzutowe i głazowiska.

Do ciekawszych zaliczyć można:

Głazowisko koło leśniczówki Napromek - na obszarze ok. 4 arów znajduje się ponad 40 głazów. Największy - granit szary z odcieniem różowym ma obwód 6,6 m i wysokość 0,9m;

Różowy granit z wyrytym na powierzchni prostokąta napisem „Gr. Rose 1918”. Jego obwód wynosi 10, 1 m a wysokość 1,6 m, położony ok. 500 m na północ od rezerwatu „Jezioro Francuskie”;

Ciemnoszary granit grubokrystaliczny o obwodzie 11 m i wysokości 1,25 m, położony ok. 200 m na północny zachód od wieży telewizyjnej;

Trzy orzechy mandżurskie o obwodach od 130 do 289 cm oraz klon srebrzysty o obwodzie 285 cm w północnej części parku w Lipowie;

Tulipanowiec o dwóch pniach o obwodach 130 i 200 cm w parku w Glądach;

Wiąz górski o dwóch pniach o obwodzie 460 cm w parku Bałcynach.

Na obszarze Parku znajdują się 3 rezerwaty przyrody:

„Jezioro Francuskie” – rezerwat florystyczny utworzony w roku 1963, obejmujący śródleśne jezioro położone w pobliżu Góry Dylewskiej, o powierzchni 2,93 ha, oraz przylegający doń las o powierzchni 10,71 ha. Jest ono najwyżej położonym w woj. warmińsko-mazurskim jeziorem (247,7 m n.p.m.). Rezerwat został utworzony w celu zachowania stanowisk rosnącej tam wierzby borówkolistnej oraz fragmentu buczyny pomorskiej. Zbocze południowo-wschodniej części jeziora porasta drzewostan buczyny pomorskiej w wieku około 160 lat. Najliczniejszym gatunkiem z drzew w rezerwacie jest buk. Obok buka, pojedynczo występuje tu świerk, o wysokości 35 m, grab, brzoza, dąb i osika w różnym wieku. Przeźroczystość tafli tego niewielkiego zbiornika wodnego, jakim jest Jezioro Francuskie zmienia się w zależności od pory roku. Największa jest w październiku, najmniejsza zaś w lipcu, wiąże się to z rozwojem planktonu, złożonego z mikroskopijnych organizmów roślinnych i zwierzęcych. Jak głosi legenda, nazwa samego jeziora pochodzi stąd, że jeszcze w czasie kampanii napoleońskiej miejscowi chłopi utopili tu kilku francuzów mszcząc tym samym krzywdę wyrządzoną miejscowej dziewczynie.

Do rezerwatu można dojść pieszo lub dojechać rowerem kilkoma drogami: z Ostródy, Lubawy lub Dąbrówna. Dobrym punktem wyjściowym do zwiedzania jest miejscowość Wysoka Wieś. W niektórych fragmentach trasy dostrzec można pokryte mchami i porostami głazy narzutowe rozsiane między drzewami, po drugiej stronie natomiast głębokie, porośnięte bujną roślinnością parowy i rynny subglacjalne z licznymi zabagnionymi obniżeniami terenowymi lub oczkami wodnymi.

„Dylewo” - rezerwat ten został utworzony w 1970 roku. Ma on na celu ochronę fragmentu lasu liściastego o powierzchni 9,46 ha, reprezentującego zespół buczyny pomorskiej. Porasta on wschodnie zbocza Góry Dylewskiej. Buczyna ta przedstawia 115 – letni drzewostan z dominującym bukiem zwyczajnym z domieszką jawora, modrzewia europejskiego, dębu bezszypułkowego, świerka pospolitego i jednostkowym udziałem innych gatunków drzew. Utworzony drzewostan odznacza sie strukturą różnowiekową i budowa wielowarstwową.

„Rzeka Drwęca” – rezerwat o powierzchni 1888, 27 ha, utworzony w1961 roku. Rezerwat chroni wody rzeki Drwęcy, jej dopływy i jeziora, przez które przepływa. na terenie Parku ochrona objęty jest również dopływ Drwęcy – Dylewka, natomiast pozostałe dopływy, –Poburzanka, Gizela, Sandela, Struga i Wel mają chronione swoje źródła, a ochroną rezerwatową objęte są ich ujściowe odcinki już za otuliną Parku. W dorzeczu Drwęcy obserwuje się występowanie wielu gatunków ryb typowych dla wód o charakterze tak podgórskim jak i nizinnym, głównie pstrąga, łososia, troci i certy.

Planowane rezerwaty przyrody:

„Uroczysko Dylewo” – rezerwat leśny o powierzchni całkowitej 113,80 ha obejmujący zespół żyznej buczyny pomorskiej, występujący w całym zakresie zmienności w postaci podzespołów: buczyny kokoryczowej, buczyny typowej oraz buczyny z kostrzewą leśną. Ponadto zachowanie jedynego na terenie Wzgórz Dylewskich stanowiska bardzo rzadkiego na tych terenach pióropusznika strusiego.

„Uroczysko Klonowo” – rezerwat leśny o powierzchni całkowitej 134,67 ha, którego celem ochrony jest zachowanie fragmentu doskonale wykształconego zboczowego lasu lipowo-klonowego z udziałem w drzewostanie jawora, wiązu górskiego, jesiona wyniosłego, klonu zwyczajnego i graba. Runo wyróżnia sie dużym udziałem kokorycz: pustej, wątłej i pełnej, obok których występuje rzadka złoć mała, łuskiewnik różowy i niezapominajka leśna.
Ciekawostką jest to, że  teren Parku i otuliny w całości należy do zlewni Drwęcy. Jej dopływy przepływające w granicach Parku to: Dylewka, Poburzanka, Gizela, Sandela, Świniarc, Struga, Mała Wkra.

UŻYTKI EKOLOGICZNE

„NAPROMEK” - powierzchnia 1,72 ha. Zbiornik dystroficzny otoczony płem torfowym. Miejsce rozrodu płazów i siedlisko owadów wodnych;

„SZCZEPANKOWO” - powierzchnia 1,86 ha. Podmokły nieużytek rolny o charakterze torfowiska niskiego, porośnięty roślinnością szuwarową, zarastający łozą, młodą brzozą. Wartościowe miejsce rozrodu płazów, miejsce lęgowe ptaków;

„WAŁDYKI” - powierzchnia 6,96 ha. Podmokły nieużytek rolny o charakterze torfowiska niskiego, zarastający łozą, młodą brzozą, otoczony wąskim pasem użytkowanego pastwiska. Miejsce rozrodu płazów i siedlisko owadów wodnych.

# data[].attributes.body
Obszar Parku położony jest w środkowej części Pojezierza Iławskiego i zajmuje powierzchnię 25 045 ha, otoczony jest otuliną o powierzchni 18 038 ha. Park i jego otulina położone są w granicach dwóch województw: warmińsko-mazurskiego i pomorskiego; obejmuje fragmenty gmin: Starego Dzierzgonia, Susza, Iławy, Miasta i Gminy Zalewo i miasta Iławy. Teren Parku reprezentuje młody krajobraz polodowcowy. Reprezentowany przez pagórki moreny czołowej, morenę denną, rozległe pola sandrowe i liczne zagłębienia po martwym lodzie, wypełnione wodami jezior.
POMNIKI PRZYRODY
Na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, zatwierdzonych jest 58 pomników przyrody ożywionej.

Są to m.in. dęby, buki, cis, sosna, jałowiec. W tym 39 pomników na terenie samego Parku i 19 w obrębie otuliny. Ponadto, na oficjalne zatwierdzenie czeka dalszych kilkanaście pomników (11).

Do ciekawszych zarejestrowanych pomników należą:

„Gruba sosna” obwód 310 cm, gm. Iława, leśn. Rożek, przy drodze leśnej w oddz. 276 (okolice Tłokowiska),

„Aleja Napoleona”, kilkadziesiąt sosen rosnących wzdłuż drogi gruntowej wiodącej z Szymbarka w kierunku północnym do szosy Iława - Susz, obwody od 50 do 380 cm, gm. Iława,

Grupa 8 dębów koło Gostyczyna (Fabianki, stopień wodny na Liwie), obwody od 377 do 556 cm, gm. Susz.

Dąb na rozstajach dróg leśnych k/ Doliny (droga w kierunku Jerzwałdu) o obwodzie 443 cm oraz 3 inne dęby rosnące w pobliżu (obwody od 336 do 433cm), gm. Susz.
Na terenie Parku Krajobrazowego Pojezierza Iławskiego, zatwierdzonych jest 58 pomników przyrody ożywionej.

Są to m.in. dęby, buki, cis, sosna, jałowiec. W tym 39 pomników na terenie samego Parku i 19 w obrębie otuliny. Ponadto, na oficjalne zatwierdzenie czeka dalszych kilkanaście pomników (11).

REZERWATY PRZYRODY

Rezerwat „Jasne” utworzony w 1988r., obejmuje jez. Jasne (pow. 11,19ha), jez. Luba (pow. 2,42ha), torfowisko oraz otaczające drzewostany. Łączna powierzchnia rezerwatu wynosi 106,30 ha. Jez. Jasne, skrajnie oligotroficzne, powstałe po wytopieniu bryły lodu zalegającej w grubych warstwach piasku, charakteryzuje się wyjątkową przejrzystością wody. Światło dociera do 14-15 m. Jest wyjątkowo ubogie, o wysokiej kwasowości wody (ph=4,3), co znajduje swoje odbicie w ubóstwie fauny i flory. Jego maksymalna głębokość wynosi 19,8 m, a jego głębokość średnia to 8,4 m. W Jasnym występują też kanibalistyczne okonie karłowate. Ze względu na skład i charakter wody życie biologiczne w tym jeziorze jest bardzo ubogie. Ogranicza się ono do kilku gatunków glonów i sinic oraz do wąskiego pasa roślinności przybrzeżnej. Na tafli jeziora możemy obserwować pływające kaczki – są to gągoły. Gnieżdżą się one w obszernych dziuplach wypróchniałych drzew na wys. 2 - 30 m. Pisklęta wydrapują się z głębokiej dziupli za pomocą ostrych i zakrzywionych pazurków, po czym same zeskakują w dół. Gągoł jest wpisany w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt jako gatunek ocalony przed wyginięciem.

Z kolei jez. Luba jest jeziorem dystroficznym otoczonym przez szerokie plo torfowe, ciągnące się wąską rynną w kierunku północnym. Jego taflę porastają liczne lilie wodne szczególnie efektowne w pełni kwietnia. Na torfowiskach otaczających jezioro rosną m.in. chroniona i owadożerna rosiczka okrągłolistna, czermień błotna oraz żurawina błotna o wiotkich płożących się na płatach mchu torfowca pędach. Mech torfowiec to roślinka, która posiada specjalne „buteleczkowate” komórki. Pozwalają mu one zgromadzić 25 razy więcej wody, niż sam waży. Pozwala to przetrwać długotrwały okres suszy. Dobrze widoczne są też z daleka kępy turzyc z białym, puchem na końcu łodyg, są to wełnianki.

Specyfiką rezerwatu jest istnienie obok siebie tych dwóch zupełnie odmiennych układów przyrodniczych, jakim jest ubogie jez. Jasne i zróżnicowane florystycznie jez. Luba. Do rezerwatu „Jasne” dotrzemy jadąc drogą asfaltową z Jerzwałdu w kierunku Iławy. Zatrzymać się można na parkingu leśnym po prawej stronie, tuż przed Jeziornem. Dalej wędrujemy szlakiem oznaczonym kolorem zielonym. Ponadto dookoła jeziora Jasne jest wyznaczona trasa spacerowa oznakowana kolorem żółtym.

Na terenie rezerwatu między innymi zabrania się: kąpieli i uprawiania sportów wodnych, polowania, chwytania, płoszenia i zabijania dziko żyjących zwierząt, niszczenia gniazd, wybierania jaj i piskląt wszystkich gatunków ptaków, niszczenia i uszkadzania drzew i innych roślin, zanieczyszczania wody i terenu, wzniecania ognia oraz zakłócania ciszy, przebywania poza miejscami wyznaczonymi.

Rezerwat „Czerwica” - Obecnie rezerwat krajobrazowy zgodnie z Zarządzeniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Olsztynie, z dnia 26 stycznia 2018r. Celem ochrony rezerwatu jest ochrona procesów regeneracyjnych zachodzących w opuszczonej kolonii kormorana czarnego.

Historycznie: Rezerwat ornitologiczny utworzony w 1957r. dla ochrony istniejącej od 1934r. kolonii kormorana czarnego. Kolonia istniała od 1934r. do 2010 r., kiedy to ptaki opuściły kolonię z przyczyn do tej pory niewyjaśnionej. W kolonii gniazdowały oprócz kormoranów czaple siwe. Powierzchnia rezerwatu wynosi 11,63 ha i obejmuje dwie wyspy oraz półwysep na północno-zachodnim brzegu jeziora Czerwica. Kormoran jest umieszczony w Polskiej Czerwonej Księdze Zwierząt, jako gatunek ocalały od wyginięcia. Ten czarno upierzony, trochę mniejszy od gęsi ptak gnieździ się zakładając kolonie. W rezerwacie doliczono się najwięcej 28 gniazd na starym pomnikowym buku, który obecnie jest już powalony. Najwięcej gniazd w kolonii tj. 932 było w 1955 r., a ok. 200 w 2009 r. Do zbudowanego z gałązek gniazda samica znosi 3 lub 4 jaja. Oboje rodzice wysiadują je przez 23 – 24 dni. Przeciętnie jedna para dochowuje się 2 młodych. Kolonia pustoszeje w ostatnich dniach lipca. Ptaki rozpraszają się pojawiając gromadnie na wielu zbiornikach wodnych. Głównym pokarmem kormoranów są gatunki ryb o małym znaczeniu gospodarczym, takie jak płoć, karaś, jazgarz. Jego dzienna „porcja” to około 0,5 kg ryb. Często polują gromadnie płosząc ryby i zapędzając je na płycizny. Kormorany „produkują” duże ilości silnie żrących odchodów powodujących zamieranie roślin i przenawożenie gleby.

Do rezerwatu „Czerwica” najlepiej dotrzeć zostawiając pojazd na parkingu przy drodze asfaltowej Jerzwałd – Iława (po prawej stronie tuż przed Jeziornem). Idąc leśną ścieżką dydaktyczną dotrzemy do dużej tablicy rezerwatu „Jasne” i zgodnie z umieszczonym tam drogowskazem dotrzemy do rezerwatu „Czerwica”. Rowerami lub pieszo można wędrować zielonym szlakiem turystycznym („napoleońskim”), na końcu którego znajduje się punkt widokowy.

Rezerwat „Jezioro Gaudy” - utworzony w 1957r. obejmuje jez. Gaudy oraz przylegające do jeziora od strony wschodniej bagna. Powierzchnia rezerwatu wynosi 332,53 ha. Powierzchnia jeziora wynosi 152 ha, długość 2,5 km, szerokość do 1 km, jego maksymalna głębokość wynosi 2 m, zaś dno pokrywa warstwa osadu o wielometrowej miąższości. Celem ochrony jest zachowanie miejsc lęgowych ptactwa wodno-błotnego oraz zespołów roślinności torfowiskowej.

Rezerwat „Jezioro Gaudy” znajduje się w obrębie Ostoi Ptaków o znaczeniu europejskim. Stwierdzono tu 124 gatunki ptaków. Aż 43 gatunki zostały wpisane na listę gatunków zagrożonych w skali Europy. Występują tu takie gatunki jak: bąk, podgorzałka, bocian czarny, bielik, orlik krzykliwy, kania czarna, krakwa, cyranka, żuraw, kropiatka, zielonka, wodnik, strumieniówka, świerszczak, podróżniczek, słowik szary. Jesienią na jeziorze gromadzi się do kilku tysięcy ptaków wodnych, które znajdują tu bezpieczne miejsce żerowania i odpoczynku. Okoliczne bagna są z kolei noclegowiskiem żurawi, które w latach 80. na jesiennych przelotach gromadziły się w liczbie 2000-3000 osobników. Aktualnie stada te nie przekraczają kilkuset osobników. W 1998 r. introdukowano bobry, które osiedliły się zarówno w rezerwacie, jak i na obrzeżach tworząc niewielkie rozlewiska. Rezerwat „Jezioro Gaudy” jest trudno dostępny ze względu na rozległe i niebezpieczne bagna. Taflę jeziora można zobaczyć jedynie od strony wsi Rudniki i Kamieniec.

Planowane rezerwaty przyrody

„Witoszewskie Grądy” - celem ochrony jest zachowanie rzadkich na terenie Parku i coraz rzadszych w Polsce, dobrze rozwiniętych żyznych zbiorowisk leśnych, jak lasy grądowe, które na obszarze projektowanego rezerwatu występują w pełnej skali zmienności, od najżyźniejszego grądu czyśćcowego i kokoryczowego, przez grąd typowy  do grądu trzcinnikowego. Stwierdzono tu 294 gatunki roślin naczyniowych w skład, której wchodzą zarówno gatunki chronione, rzadkie i zagrożone. Nagromadzenie tak dużej liczby gatunków na małym terenie świadczy o znacznym zróżnicowaniu siedlisk i ich żyzności. Z gatunków chronionych występuje tu m.in. tojad dzióbaty, wawrzynek wilczełyko, gnieźnik leśny, podkolan biały i barwinek pospolity. Z gatunków rzadkich i ginących znaleziono występujące w runie kłosownicę leśną, kupkówkę Aschersona, niezapominajkę leśna, dzwonek pokrzywolistny, zerwę kłosową i żankiel zwyczajny. Na uwagę zasługuje obecność dzwonka brzoskwiniolistnego, gatunku charakterystycznego dla żyznych lasów liściastych.

„Buczyna na Łaniochu” - celem ochrony jest zachowanie najbardziej wartościowego na terenie całego Pojezierza Iławskiego fragmentu buczyny pomorskiej, która występuje tu w formie dwóch zespołów: buczyny żyznej i buczyny kwaśnej. Największą powierzchnię zajmuje buczyna żyzna, która dodatkowo różnicuje się na dwa podzespoły: buczyny kokoryczowej i buczyny typowej. Oba zbiorowiska są rzadkie na terenie całego Pojezierza Iławskiego, a buczyna kokoryczowa jest obecnie zbiorowiskiem prawie reliktowym na tych terenach. Buczyna typowa zajmuje grzbiety i zbocza moreny czołowej. Zastoiskowe zagłębienia porasta łęg olszowo-jesionowy, a w jego sąsiedztwie rozwija się buczyna kokoryczowa lub fragmenty żyznego grądu czyśćcowego. Na terenie projektowanego rezerwatu stwierdzono 306 gatunków flory naczyniowej, w tym chronione bluszcz pospolity, podkolan biały, lilia złotogłów, wawrzynek wilczełyko. Poza tym występują tu również inne cenne gatunki roślin m.in. rzęśl wiosenna i okrężnica bagienna – naturalnie spotykane w głębokich rowach o wodzie wolno płynącej, a także żankiel zwyczajny i rutewka orlikolistna. Ciekawymi gatunkami są przetacznik górski oraz trzmielina brodawkowata, która ma tutaj jedno z najdalej na zachód wysuniętych stanowisk w naszym kraju.

„Piotrkowskie Bagno” - celem ochrony jest zachowanie doskonale wykształconego boru bagiennego o wzorcowej strukturze drzewostanu i składu gatunkowego roślinności zielnej typowej dla postaci „pomorskiej” tego zespołu. W runie rośnie bażyna czarna, borówka bagienna, modrzewnica zwyczajna, rzadko żurawina drobnolistkowa. Obrzeża boru bagiennego porasta brzezina bagienna.