# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wiadomość o inwazji na Ukrainę jest wstrząsająca. Zadajemy sobie pytanie, jak rozmawiać o tym z dziećmi. Oto kilka myśli.

Uwaga! Na końcu artykułu plakat z 12. numeru „Kosmosu dla dziewczynek" do pobrania i wydrukowania.

1. Zacznijmy rozmawiać!

To bardzo ważne, aby dzieci o tym, co się dzieje, dowiadywały się w pierwszej kolejności od nas - w bezpiecznej relacji i przestrzeni. Wiadomość o wojnie zawsze budzi strach i uruchamia lawinę lęków. Jeśli to my tę wiadomość dziecku podamy, mamy szansę zadbać o jego emocje, zaopiekować się nimi. Nie łudźmy się, że przed trudną wiedzą możemy dzieci uchronić. Można się z nią zetknąć dosłownie wszędzie - w transporcie publicznym, w szkole przez rówieśników, we wszystkich mediach, też społecznościowych. Na to nie mamy wpływu. Możemy jednak wziąć odpowiedzialność za to, jak sami dziecko przygotujemy na wieść o wojnie - podając ją w możliwie najbardziej bezpieczny, delikatny sposób.

2. Dozujmy informacje

Wojna ma najbardziej okrutne, brutalne oblicze. W najbliższym czasie prawdopodobnie będą do nas docierać drastyczne szczegóły inwazji, wstrząsające relacje i opowieści. Starajmy się nie epatować nimi dzieci. Powinny dowiedzieć się, że trwa wojna - ale w miarę możliwości zadbajmy, aby nie stykały się z tymi najbardziej koszmarnymi jej aspektami.

3. Uważajmy na obrazy

Wyobraźnia dziecka czerpie z tych zasobów, które jego umysł zdołał zgromadzić. Hasło „wojna" nie musi dla niego oznaczać płonących domów, zakrwawionych twarzy, zmasakrowanych ciał. I możemy starać się, aby takie obrazy do dzieci nie trafiły, aby nie zapisały się w ich głowach. Postarajmy się więc nie oglądać relacji wideo przy dzieciach, nie pokazujmy im dramatycznych zdjęć. Swoją potrzebę zdobywania wiedzy na temat tego, co dzieje się w Ukrainie, starajmy się zaspokajać nie w ich obecności. Zamiast obrazów dajmy dzieciom słowo. Rozmowa pozwala reagować na emocje dziecka, a słowo uruchomi w głowie dziecka dokładnie tyle, ile ono jest w stanie przyjąć. To obraz i wizja może epatować czymś, na co dziecko nie jest gotowe - dlatego nie szafujmy nimi lekko. To ważne.

4. Wyjaśniajmy w miarę możliwości, co się dzieje

Wiedza zawsze uspokaja, daje poczucie oswojenia tematu. W zależności od wieku i możliwości rozumienia sytuacji przez dziecko możesz mu opowiedzieć, jak doszło do inwazji na Ukrainę, kto rządzi Rosją i co może zrobić teraz Zachód. Opowiedz dziecku o NATO - to buduje poczucie bezpieczeństwa. „Jesteśmy w sojuszu wojskowym z największymi armiami świata. W tym sojuszu kraje umówiły się, że nie wolno zaatakować żadnego z nich, bo wtedy odpowie cały sojusz. To sprawia, że jesteśmy bezpieczni".

5. Odpowiadajmy na pytania, niekoniecznie wybiegajmy w przód

Dzieci mają różny stopień gotowości przyjęcia złych informacji i różną potrzebę zaspokajania wiedzy. Dlatego po tym, co niezbędne, czyli podaniu dziecku podstawowej informacji o wojnie - otwórzmy się na jego ciekawość. Dziecko będzie pytać o tyle, ile jest w stanie udźwignąć. Odpowiadajmy szczerze i zgodnie ze swoją wiedzą, ale też z uważnością na wrażliwość dziecka. To my znamy je najlepiej i wyczuwamy, ile będzie „już zanadto".

6. Próbujmy ukoić emocje

Najprawdopodobniej - mimo naszych starań z punktu 3 i 4 - dzieci trafią w tych dniach na przekazy, na które nie są emocjonalnie gotowe. My więc bądźmy gotowi na to, aby ukoić emocje. Jeśli widzimy, że dziecko jest rozdrażnione, zestresowane, rozbite - pamiętajmy, że zmaga się z czymś, co jest ponad jego siły pojmowania świata. Trochę tak, jakby świat z nawalanki gry komputerowej czy filmu sensacyjnego wkroczył nagle do naszych domów. Dajmy dziecku dużą dawkę wyrozumiałości, weźmy poprawkę na jego zachowanie, jeśli zrobi aferę lub eksploduje złością. Próbujmy nazywać jego uczucia i to, jak trudna jest sytuacja. Możemy powiedzieć: „Rozumiem, co przeżywasz. Widzę, że się stresujesz. To bardzo trudne, co się dzieje".

7. Przytulajmy, przytulajmy, przytulajmy

To zawsze działa.

8. Pozwólmy sobie na emocje, ale nie wpadajmy w panikę przy dziecku

To prawda, wszyscy jesteśmy zdruzgotani inwazją Putina, nie możemy sobie znaleźć miejsca, myśleć o czymś innym. Dlatego pamiętajmy o żelaznej zasadzie powtarzanej przed każdym lotem - zadbajmy najpierw o siebie. Pozwólmy sobie na płacz i złość, rozmawiajmy z bliskimi dorosłymi, szukajmy pokrzepienia i wsparcia na wszystkie sposoby, które nam pomagają. Ważne jednak, abyśmy przy dzieciach to my byli źródłem wsparcia! Gdy osuwa się dzieciom poczucie bezpieczeństwa, bo wojna wkracza do ich świata - to rodzic musi być jak skała, na której można się oprzeć. Powtarzaj w rozmowie z dzieckiem ze spokojem: „Jestem przy tobie. Zadbam o to, abyśmy byli bezpieczni. Ty się nie musisz o to martwić". To słowa jak kojący plaster. Jeśli pomoże wam wspólny płacz, dzielenie się smutkiem - zróbcie to. Ale jako rodzic nie wpadaj w histerię przy dziecku. Jeśli czujesz, że już nie możesz dłużej „się trzymać" - wyjdź i daj sobie przestrzeń na to, czego potrzebujesz. Ważne, aby nie przestraszyć dziecka własną rozsypką.

9. Walczmy z poczuciem bezradności

Przekonanie, że możemy zrobić choćby coś symbolicznego, daje ulgę. Możemy wywiesić ukraińską flagę w oknie lub pójść na demonstrację poparcia dla Ukrainy. Możesz porozmawiać z dzieckiem o tym, że przyjedzie do Polski pewnie wielu uchodźców z tego kraju i będziemy mogli wspólnie im pomóc. Jeśli Zachód nałoży dotkliwe sankcje na Rosję i odczujemy ich skutki - będziemy mogli wyjaśnić, że to pomaga napadniętemu krajowi i jest wyrazem naszej siły. Cieszmy się razem z dziećmi z wyrazów solidarności z Ukrainą, które płyną ze świata, a frustracje raczej zostawmy dla siebie. Dawajmy nadzieję. Nie poddawajmy się!

Ilustracja: Zosia Dzierżawska

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak rozmawiać z dziećmi o wojnie w Ukrainie? - Magazyn Kosmos dla dorosłych

# data[].attributes.attachment_link.description
Wiadomość o inwazji na Ukrainę jest wstrząsająca. Zadajemy sobie pytanie, jak rozmawiać o tym z dziećmi. Oto kilka myśli. Uwaga! Na końcu artykułu plakat z 12. numeru „Kosmosu dla dziewczynek" do pobrania i wydrukowania. To bardzo ważne, aby dzieci o tym, co się dzieje, dowiadywały się w pierwszej kolejności od nas - w bezpiecznej relacji i przestrzeni.

# data[].attributes.headline
Ścieżka sensoryczna -w sronę zabawy i nauki :)

# data[].attributes.subject
Ścieżka sensoryczna -w sronę zabawy i nauki :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Ścieżka sensoryczna. Czym jest, jak zrobić ją w domu?

# data[].attributes.attachment_link.description
Ścieżka sensoryczna rewelacyjnie sprawdza się w terapii integracji sensorycznej. To pewnego rodzaju tor przeszkód dla dziecka, a jego zadaniem jest stymulowanie...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W tych trudnych czasach nasza potrzeba wspólnej, rodzinnej zabawy jest większa niż kiedykolwiek. Widzimy, jak kolejne osoby sięgają po gry planszowe i towarzyskie, by jeszcze bardziej zbliżyć się do swoich domowników. Idąc tym śladem, w Asmodee stworzyliśmy bezpłatne wersje popularnych tytułów, które każdy może pobrać, wydrukować i z radością używać w swoim własnym domu.

# data[].attributes.attachment_link.description
W tych trudnych czasach nasza potrzeba wspólnej, rodzinnej zabawy jest większa niż kiedykolwiek. Widzimy, jak kolejne osoby sięgają po gry planszowe i towarzyskie, by jeszcze bardziej zbliżyć się do swoich domowników. Idąc tym śladem, w Asmodee stworzyliśmy bezpłatne wersje popularnych tytułów, które każdy może pobrać, wydrukować i z radością używać w swoim własnym domu.

# data[].attributes.headline
Gdzie można uzyskać wsparcie psychologiczne

# data[].attributes.subject
Gdzie można uzyskać wsparcie psychologiczne

# data[].attributes.headline
Chcesz być superbohaterem, pamiętaj, to również człowiek!

# data[].attributes.subject
Chcesz być superbohaterem, pamiętaj, to również człowiek!

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.
Wprowadźcie zasady korzystania z telefonów, tabletów
i komputerów. Dostosujcie je do wieku i potrzeb domowników.

# data[].attributes.attachment_link.description
Urządzenia ekranowe używane świadomie i z umiarem mogą stanowić atrakcyjny element życia dzieci i młodzieży oraz życia rodzinnego. Jednak nadmiar ekranów może mieć negatywny wpływ na rozwój i zdrowie dzieci oraz na relacje rodzinne. Dlatego ważne, żebyśmy kontrolowali korzystanie z ekranów w domu. Pomogą w tym Domowe Zasady Ekranowe.

# data[].attributes.headline
Więcej odpoczynku , więcej zapału do pracy

# data[].attributes.subject
Więcej odpoczynku , więcej zapału do pracy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wypoczęte dziecko, tak samo jak wypoczęty dorosły, potrafi efektywniej skoncentrować się na jednym zadaniu, skuteczniej przyswaja nowe treści, kształci umiejętności, ma lepszą pamięć i jest dobrze zorganizowane. Po prostu - dobrze funkcjonuje. Małe dzieci mają z natury odpowiednio wykształconą naturalną umiejętność odpoczywania, niestety współczesny tryb życia i szybko stawiane im wymagania dość wcześnie zaburzają tę umiejętność. Jak temu zapobiec?

Nasz organizm za priorytet zawsze uznaje potrzeby fizyczne - potrzebę snu, odpoczynku, zaspokojenia głodu czy pragnienia. Jeśli my nie będziemy realizować tych potrzeb, to one przejmą kontrolę nad nami. Umiejętność odpoczynku ułatwia nam pokonywanie stresu związanego z dniem powszednim, pozwala na utrzymanie równowagi emocjonalnej, na bardziej efektywną pracę i realizację założonych celów.

Jak pomóc naszym dzieciom w odpoczynku? Przede wszystkim dorośli powinni dobrze znać dziecko, jego potrzeby i możliwości, obserwować jego zachowanie i zmiany w nim zachodzące oraz jego reakcje na stres. Powinniśmy zapewnić sobie i dzieciom zdrową równowagę między wysiłkiem a czasem relaksu. Na dobry odpoczynek składa się wiele różnych elementów.

Dobrze się wyspać

Jednym z najważniejszych aspektów jest sen. Stały rytm dobowy znacznie wpływa na nasz organizm oraz jego funkcjonowanie. Warto zwrócić uwagę na to, jak dużo godzin w ciągu doby dziecko poświęca na sen i czy nie jest to aby za mało lub za dużo względem jego wymagań. Więcej istotnych informacji tutaj: Niedobory snu - jak wpływają na organizm nastolatka?

Potrzeba swobodnej zabawy

Bardzo ważny dla prawidłowego rozwoju i odpoczynku dziecka jest czas zabawy. Taki element dnia powinien być spontaniczny i kreatywny. Obserwując wtedy nasze dziecko, możemy dowiedzieć się: jakie zabawy najbardziej je interesują, czy potrafi samo zorganizować sobie czas, co lubi robić najbardziej a czego unika. Jeśli w całości organizujemy dziecku czas, nie dając mu żadnej możliwości wyboru własnej aktywności, narzucamy mu swoje wybory. Dziecko może stać się w takiej sytuacji niesamodzielne, a gdy musi sobie samo znaleźć jakieś zajęcie - nudzi się, jest niespokojne i zestresowane. Pamiętajmy - swobodna zabawa sprzyja relaksowi.

Ruch fizyczny i kontakt z przyrodą

Dla prawidłowego relaksu niezwykle ważne jest utrzymanie równowagi między pracą umysłową a fizyczną. Musimy zapewnić dziecku odpowiednią dawkę ruchu, w tym również takiego na świeżym powietrzu. Dziecko powinno mieć prawo wyboru najbardziej odpowiadającej mu formy wysiłku. Najlepiej, gdy dorośli służą dobrym przykładem i organizują wspólne aktywności, które budują dobrą rodzinną atmosferę i sprzyjają nauce współpracy. Pamiętajmy, że ruchem nie musimy nazywać tylko i wyłącznie uprawiania dyscyplin sportowych, są to także prace domowe. Dziecko od najmłodszych lat może uczestniczyć w niektórych pracach porządkowych czy pomagać w ogrodzie. Aby było to jednak formą relaksu, nie może być być traktowane w kategoriach przykrego obowiązku, ale na początku zabawy, a potem sposobu na odreagowanie Relaksowi i odpoczynkowi sprzyja kontakt z przyrodą - potrzebujemy słońca, wody, zieleni i świeżego powietrza. Na co dzień możemy odpoczywać w parkach miejskich, na działkach czy ogródkach przydomowych. Może to być spacer, wyjście z psem, leżenie na kocu czy leżaku albo po prostu uspokajające patrzenie na zieleń.

Słodkie nieróbstwo

Dziecko, podobnie jak dorosły, ma prawo po prostu nic nie robić. Nawet jeśli rodzice mają wtedy wrażenie, że dziecko marnuje czas, to nie jest to prawda. Mózg nawet w czasie wypoczynku integruje wiedzę i umiejętności. Warto zwrócić uwagę, że nie powinien być to element dnia spędzony na bezmyślnym gapieniu się w ekran telewizora czy komputera. Raczej czas snucia się w piżamie i myślenia o niebieskich migdałach. Niestety coraz częściej nie potrafimy doświadczać tak błogiego lenistwa, a jest to niezwykle cenna umiejętność. Czas, w którym dziecko (i dorosły) wyobraża sobie różne rzeczy, przedstawia i rozważa różne kwestie jest bardzo potrzebny! Warto się tego nauczyć i doświadczać bez poczucia winy i myślenia, ile rzeczy moglibyśmy zrobić w tym momencie.

Ograniczenie zajęć dodatkowych

Oferta zajęć dodatkowych jest dzisiaj bardzo szeroka i atrakcyjna, przez co rodzice bardzo chętnie wybierają wszystkie możliwe opcje. Jaki tego efekt? Może okazać się, że dziecko nie ma ani jednego wolnego popołudnia, czasu dla siebie, a zamiast możliwości rozwoju i zabawy pojawia się u niego stałe zmęczenie, stres i frustracja. Warto porozmawiać z dzieckiem, które zajęcia są dla niego naprawdę interesujące. Nie protestować, gdy po kilku czy kilkunastu warsztatach chce z czegoś zrezygnować. Ma do tego prawo. Może próbować znaleźć najlepszą dla siebie formę czy rodzaj zajęć. Zwłaszcza, że ta nadmierna liczba zajęć dodatkowych często ma uspokoić sumienie rodziców, nie mających dla swojej pociechy czasu czy cierpliwości. Albo wręcz zaspokoić ambicje rodziców i służyć realizacji ich wizji przyszłości dziecka.

Dobra organizacja

Stres i zmęczenie są często związane ze złą organizacją naszej pracy. Powinniśmy nauczyć dzieci dobrego planowania i nieodkładania zadań na ostatnią chwilę. Świadomość niezakończonych lub nawet jeszcze nierozpoczętych prac utrudnia nam odpoczynek, stresuje i obciąża. Warto od najmłodszych lat uczyć dziecko właściwego uporządkowania dnia i technik szybkiego uczenia się.

Ograniczenie dostępu do mediów cyfrowych

Współcześnie przeszkodą numer jeden we właściwym odpoczynku dzieci są media cyfrowe. Dzieci zbyt wcześnie i zbyt długo korzystają ze sprzętu cyfrowego. Często wykorzystują go głównie do gier i są wtedy nienaturalnie napięte, silnie pobudzone emocjonalnie, często spędzają długie godziny w bardzo niewygodnej pozycji. Intensywne korzystanie z mediów cyfrowych jest przyczyną przemęczenia, jest wręcz szkodliwe, utrudnia prawdziwy relaks i zasypianie. Trzeba ustalić jasne reguły korzystania ze sprzętu w domu i ich przestrzegać.

Co zrobić?

Zasadnicze pytanie powinno więc brzmieć - jak nie przeszkadzać dzieciom w odpoczynku?

Najlepsze warunki do rozwoju osiąga dziecko, któremu zapewnia się odpowiednią równowagę między wysiłkiem a odpoczynkiem. Rodzic nie powinien zapominać o stawianiu swojej pociechy przed nowymi wyzwaniami, uczeniu opanowywania stresu i przekraczania swoich ograniczeń. Podstawą do wprowadzania jakichkolwiek zmian jest znajomość naszego dziecka - jego zainteresowań, tempa rozwoju, możliwości i ograniczeń, temperamentu oraz cech charakteru. Znając je dobrze, odpowiadając na jego potrzeby możemy w taki sposób zaplanować jego zajęcia i czas odpoczynku, aby rozwijało się jak najlepiej.

Iwona Wanda Grygiel
Nauczycielka dyplomowana, III stopień specjalizacji w zakresie nauczania języka polskiego, dr nauk humanistycznych, dyrektorka Szkoły Podstawowej nr 2 w Bytomiu, edukatorka z listy MEN - szkoli nauczycieli jak lepiej uczyć dzieci, ekspertka do spraw awansu zawodowego, egzaminatorka egzaminów zewnętrznych, członek Stowarzyszenia Nauczycieli Polonistów i Komisji Historycznoliterackiej Polskiej Akademii Nauk, rzeczoznawca do spraw podręczników, moderator w programach Centrum Edukacji Obywatelskiej, były doradca metodyczny języka polskiego.

# data[].attributes.attachment_link.title
Daj dziecku odpocząć - to przyniesie efekty

# data[].attributes.attachment_link.description
Wypoczęte dziecko, tak samo jak wypoczęty dorosły, potrafi efektywniej skoncentrować się na jednym z...

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przez drzwi do Twojej pracy przewija się codziennie sporo osób. I dobrze, bo drzwi właśnie do tego służą. Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy ktoś utknie w przejściu.

Powstaje wąskie gardło. Nadchodzący stoją i niecierpliwią się. Tworzy się korek i problem.

Twoja głowa jest jak te drzwi. Tylko zamiast osób, przepływają przez nią myśli. Codziennie. I to w bardzo dużych ilościach. Jednak kiedy którąś z myśli przetrzymasz za długo, powstanie zamieszanie.

Negatywne myśli same w sobie nie robią nic złego. Dopiero zafiksowanie się na nich może Ci zaszkodzić.

Takie zafiksowanie, zatrzymanie się i skupienie uwagi nie przyszło samo. Nie spadło z nieba. Trzeba było czasu i wysiłku, żeby nauczyć się kontemplacji nad boleściami swego życia.

Dlatego jeśli chcesz nauczyć się pozytywnego myślenia - to też będzie wymagało czas i wysiłku. Trzeba tylko wiedzieć jak do tego podejść. A od tego masz mnie. Za chwilę zdradzę Ci moje dwie ulubione metody na upozytywnienie nawet bardzo szarego dnia.

Krótki wstęp do ćwiczeń - Ty i Twoje myśli

Jedne myśli mają większą lepkość niż drugie. Do tych lepkich zaliczają się myśli negatywne. Łatwo je wyłapujemy, szybko zwracamy na nie uwagę i bez wysiłku fiksujemy się na nich. Tego nas nauczyła ewolucja, co znacznie zwiększyło nasze bezpieczeństwo i szanse przetrwania. Ludzka natura, nic nie poradzisz.

Chociaż... natura naturą, ale Ty swoje trzy grosze też dorzuciłaś.

Z pewnością sama wielokrotnie ćwiczyłaś swój umysł, żeby przyklejał się do negatywnych a nie pozytywnych myśli. (Przyznaj, tak między Tobą a Tobą.)

A że Twój umysł to pojętny uczeń, szybko załapał, że jak przykleisz się do jakiejś myśli, trudno Cię z niej wybić. Czyli jeśli coś przyjdzie Ci do głowy, Ty weźmiesz to za fakt, a on po chwili stanie się prawdą.

„Jestem gruba." - pstryk! - przybyło Ci kilogramów. „Nic mi nie wychodzi." - pstryk! - dyplomy zniknęły.

Myśli szybko zaczęły u Ciebie oznaczać to samo co fakty. Rzeczywiste. Niepodważalne. Jednoznaczne.

A za myślami przyszły emocje - zaczęłaś się stresować, zamartwiać, przeżywać, analizować, podejmować decyzje. Bo co? - Bo coś Ci przyszło do głowy.

Dlatego przez własne myśli każdego dnia siedzisz jak na szpilkach. W pełnym napięciu i gotowości do obrony. Albo ataku. I na pewno nie muszę Ci mówić, że to Ci nie służy (więc nie powiem).

Co z tym począć?

Jeśli miałabyś zapamiętać nie tylko z tego jednego, ale ze wszystkich moich tekstów jedną rzecz, to niech to będzie ta:

Cała sztuka polega na tym, żeby zamiast reagować na własne myśli, stać się ich świadkiem.

Czyli zauważać, że:

„Właśnie przyszło mi do głowy, że jestem gruba".

„A teraz, że nic mi nie wychodzi."

W ten sposób utrzymujesz ze swoimi myślami zdrowy dystans. Robisz pustą przestrzeń między myślą a Twoją reakcją. To daje Ci czas, żeby swój pomysł pt. „jestem gruba" obejrzeć z każdej strony, podważyć, zweryfikować i zdecydować, co dalej z nim zrobić.

To diametralnie zmniejsza stres i napięcie. Nie podskakujesz z nerwów za każdym razem, kiedy pomyślisz o czymś negatywnym.

Tę umiejętność możesz ćwiczyć na wiele sposobów. Moim zdaniem wśród nich niepodzielnie króluje medytacja. I choć pisałam o niej wielokrotnie, choćby tu: „10 sposobów na to jak spowolnić swoje myśli i dać odpocząć swojej głowie" i tu: „10-minutowa medytacja - Wycisz umysł, Poczuj spokój (mp3 do ściągnięcia)", to dziś podsunę Ci jeszcze dwie inne propozycje.

Upozytywnienie szarego dnia - ćwiczenie nr 1.

Na czym polega ćwiczenie?

Wybierz myśli, które często Ci dokuczają, umniejszają Twoją wartości i powodują, że wątpisz w siebie. (Któż takich nie ma?)

Wybierz też sobie czas. (Fajnie jest to ćwiczenie przeprowadzić przez jeden cały dzień, ale nie ma takiego musu. Możesz zacząć choćby od zaraz.)

Twoim zadaniem jest policzyć, ile razy skrytykowałaś siebie w myślach. Za każdym razem, jak pojawi się „źle wyglądam" czy „ale ja głupia!", liczysz punkty. Jedna myśl - jeden punkt.

Co dzięki temu zyskasz?

Przede wszystkim ŁATWIEJ ZAUWAŻYSZ SWOJE MYŚLI. To jest święty Graal uważnego życia i umiejętności mindfulness. (Czego można chcieć więcej, to ja nie wiem.)Na moment zobaczysz, jak to jest być świadkiem swoich myśli a nie ich wiernym lokajem.

Poza tym przekonasz się, w jakim stopniu codziennie faszerujesz swój umysł negatywnymi przekazami (na przykład na swój temat).

Na koniec dnia zobaczysz jakąś cyferkę. Może się zdziwisz, że taka duża, może ucieszysz, że taka mała. Może nawet Cię nieco przytłoczy. Ale i tak warto zrobić sobie ten mały eksperyment. Bo otworzysz oczy, zobaczysz czym siebie karmisz codziennie.

A w dodatku, za każdym razem, kiedy powiesz sobie „pięć" a za chwilę „sześć" uczysz się odpuszczać tę myśl i iść dalej.To tak jakbyś jej mówiła „Ok, złapałam i odnotowałam Cię, dzięki za informację" i dalej robiła swoje. Powolutku uwalniasz wąskie gardło. Nie fiksujesz się na czymś co przyszło Ci do głowy. Innymi słowy, uczysz się odklejać od własnych myśli!! Umiejętność która zmienia jakość życia!

Jeśli zrobisz sobie to ćwiczenie jednego dnia, nie odpuszczaj. Zrób kolejny dzień. Im więcej ćwiczysz dystansowania się do własnych myśli, tym lepsza się w tym stajesz. Zauważysz też, co się dzieje z dnia na dzień z Twoją cyferką.

I co dalej? Ćwiczyć, ćwiczyć i jeszcze raz ćwiczyć - a z czasem zobaczysz, że cyferka ta będzie robić się coraz mniejsza.

Upozytywnienie szarego dnia - ćwiczenie nr 2.

Podczas gdy pierwsze ćwiczenie uczy umiejętności oderwania się od swoich myśli, tak jak można oderwać glonojada od ścianki akwarium, to drugie ćwiczenie bierze tego glonojada i przykleja w inne, lepsze miejsce.

Czyli uczy przekierowania swojej uwagi z negatywnej na pozytywną myśl.

Na czym polega to ćwiczenie?

To nie zabrzmi zachęcająco ale przypomnij sobie dwie lub trzy najgorsze myśli. Coś, co ciągle powraca, jak ciemna chmura, nad Twoją głowę i zatruwa Ci życie. Wisi nad Tobą, odbiera siłę do działania i psuje humor. Świetnie się tutaj sprawdzi jakaś negatywna megamyśl, typu: „jestem nieważna" albo: „nikt mnie nie rozumie", czy tez: „nic nie potrafię."

I ją stawiamy sobie na skrajnie lewym końcu osi, którą właśnie rysujesz w swojej wyobraźni. Zaś na skrajnie prawym końcu osi znajduje się jej odwrotność. Jak ona mogła by wyglądać? Dla przykładu: „Jestem ważna", „Liczę się" albo „Świetnie mi idzie".

Być może czujesz, że „nie, tego moja głowa nie kupuje. I choćbym miała sobie powtórzyć to 100 razy, to i tak nie przejdzie".Nie ma problemu, spuścimy trochę z tonu. Wyobraź sobie mniej więcej środek tej osi. Na lewym końcu mamy „Jestem nieważna", na prawym „Jestem ważna". Co byś w takim razie umieściła po środku? Na dobry początek może: „Jestem ważna dla mojego partnera / brata / psa."?

Rusz wyobraźnią, popracuj trochę nad tymi zdaniami, tak żeby to było dla Ciebie wiarygodne. Modyfikuj je dotąd, aż nie będzie Ci się włączał opór, a przesłanie zdania będzie wywoływało u Ciebie choćby lekkie uniesienie kącików ust.

Za każdym razem, kiedy czarna chmura zawiśnie nad Twoją głową, przypomnij sobie swoje zdania o przeciwnym znaczeniu, które przygotowałaś wcześniej. Powiedz je sobie. Pomyśl je. Napisz. Wyśpiewaj. Przypomnij. Co dzięki temu zyskasz?

Twój mózg chodzi utartymi ścieżkami. Właściwie to już nie są ścieżki tylko ośmiopasmowe autostrady. Dlatego tak łatwo Ci to przychodzi, żeby pomyśleć coś krytycznego na swój temat.Jeśli chcesz to zmienić, musisz pokazać swojemu mózgowi, że są też inne ścieżki.

Z pewnością nie będą tak wyjeżdżone i przetarte jak te negatywne. Ale najważniejsze, że istnieją. Im częściej będziesz się nimi przechadzać, tym łatwiej będzie Ci je wybierać i poruszać się po nich.

Nie przejmuj się tym, że na początku to wydaje Ci się dziwaczne - tak właśnie jest, jak robisz coś po raz pierwszy. (Przypomnij sobie, jak pierwszy raz prowadziłaś samochód. Łatwo poszło? ...no proooszę Cię!)

Powiedz sobie: „nie czuję się naturalnie, jednak wiem, że robię coś wielkiego, uczę swój mózg chodzenia po nowych ścieżkach. Uczę swój mózg pozytywnego myślenia."

No dobra, dwa ćwiczenia gotowe do Twojej dyspozycji. Które wybierasz?

P.S. Jeśli masz wokół siebie kogoś, kto potrzebuje troszkę dobrej energii - udostępnij mu ten tekst.

Podobał Ci się ten tekst? Daj znać w komentarzu :-)

# data[].attributes.attachment_link.title
2 superproste ćwiczenia na pozytywne myślenie (nawet w bardzo szary dzień) | Daj Sobie Spokój

# data[].attributes.attachment_link.description
Przez drzwi do Twojej pracy przewija się codziennie sporo osób. I dobrze, bo drzwi właśnie do tego służą. Problem zaczyna się dopiero wtedy, kiedy ktoś utknie w przejściu. Powstaje wąskie gardło. Nadchodzący stoją i niecierpliwią się. Tworzy się korek i problem. Twoja głowa jest jak te drzwi.

# data[].attributes.attachment_link.title
GOTOWANIE Z DZIEĆMI - MIKOŁAJKI | POTRAWY WIGILIJNE I VLOGMAS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
W związku z ponownym ogłoszeniem przez Radę Ministrów stanu epidemii wywołanego zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 i wprowadzeniem „czerwonej strefy" na obszarze całego kraju, wdrożeniem przez RM kolejnych obostrzeń oraz ograniczeniem funkcjonowania jednostek systemu oświaty, mając na uwadze sytuację uczniów, nauczycieli i rodziców, we wrocławskich szkołach została uruchomiona pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla wszystkich wymagających dodatkowego wsparcia psychologicznego.

Zarówno uczniowie jak i rodzice i nauczyciele powinni w pierwszej kolejności zwracać się do macierzystych placówek oświatowych. Na stronach internetowych szkoły/placówki zamieszczona jest informacja o możliwości korzystania z form wsparcia zorganizowanego w szkole/placówce, wraz z kontaktem (telefonicznym, e-mail) do osób, które mogą udzielić pomocy.

Dodatkowego wsparcia udzielają również pracownicy poradni psychologiczno-pedagogicznych działających w rejonach szkół/placówek (harmonogram w załączeniu).

Poradnie. Pomoc psychologiczno-pedagogiczna
Poradnie - plik do pobrania w formacie docx.
Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 1

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 2

Specjalista Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej nr 2

71 798 68 29 wew.151

71 798 68 29 wew.151

71 798 68 29 wew.151

71 798 68 29 wew.151

71 798 68 29 wew.151

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 4

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 5

Poradnia Psychologiczno-Pedagogiczna nr 9

Codziennie ze specjalistami kontaktować się można, korzystając z poczty elektronicznej. Adresy dostępne na stronie ppp9-wroc.pl w zakładce kontakty.

Codziennie ze specjalistami kontaktować się można, korzystając z poczty elektronicznej. Adresy dostępne na stronie ppp9-wroc.pl w zakładce kontakty.

Do pobrania:

# data[].attributes.attachment_link.title
Pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla uczniów i ich rodziców oraz nauczycieli | www.wroclaw.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
W związku z ponownym ogłoszeniem przez Radę Ministrów stanu epidemii wywołanego zakażeniem wirusem SARS-CoV-2 i wprowadzeniem „czerwonej strefy" na obszarze całego kraju, wdrożeniem przez RM kolejnych obostrzeń oraz ograniczeniem funkcjonowania jednostek systemu oświaty, mając na uwadze sytuację uczniów, nauczycieli i rodziców, we wrocławskich szkołach została uruchomiona pomoc psychologiczno-pedagogiczna dla wszystkich wymagających dodatkowego wsparcia psychologicznego.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Zadziwiająco wiele osób pyta nas o to, jak rozmawiać z rodzicami.

Niektórzy mają problem, że rodzice w ogóle nie chcą z nimi rozmawia. Inni, że gdy rozmawiają na ważny dla nich temat kończy się to kłótnią. W niektórych przypadkach z kolei rodzice słuchają, lecz potem ignorują to co usłyszeli.
Co z tym zrobić? Jak mówić, żeby rodzice nas wysłuchali?

1) Na wstępie gorzka pigułka: zdaj sobie sprawę, że jak długo mieszkasz z rodzicami, to oni ustalają reguły. Mogą być w Twojej ocenie niezrozumiałe, czy nawet dziwaczne, ale dopóki nie jesteś dorosły i w pełni nie usamodzielniłeś się - po prostu zaakceptuj ten fakt. Będzie ci łatwiej. Jest takie mądre powiedzenie: „Akceptuj to, na co nie masz wpływu, zajmuj się tym, na co masz wpływ". A na co masz wpływ? Może okazać się, że na więcej niż myślisz.

2) Teraz już bardziej optymistycznie: pamiętaj, że zasady można negocjować, o ile udowodnisz rodzicom, że potrafisz podejmować odpowiedzialne decyzje i ponieść ich konsekwencje. Dzięki odpowiedniemu sposobowi komunikacji możesz doprowadzić do tego, że rodzice cię wysłuchają.

Kluczem do sukcesu jest szacunek i opanowanie emocji. Jeśli uda się tobie z szacunkiem dla drugiej strony i bez emocjonowania się przedstawić swoje racje - jesteś w połowie drogi. Dlatego musisz mieć plan - wszystko przemyślane, o czym chcesz rozmawiać.
Jak się przygotować do rozmowy?
1) ZDEFINIUJ PROBLEM. Zastanów się o co ci tak naprawdę chodzi? Rozmawiaj o jednej konkretnej rzeczy, nie rozdrabniając się.
Przykład: Sławek (lat 13) chciałby w końcu ustalić zasady swojego wychodzenia z domu. Gdy ostatnio chciał iść z kolegami do kina mama wpierw odwlekała rozmowę: „nie teraz, nie teraz" i tak przez trzy dni. Potem, gdy już chciał się umawiać, udało się mu mamę przyprzeć do muru, a ona zrobiła awanturę, że ją napada, że jest agresywny i dała szlaban na wychodzenie z domu. Nie był to pierwszy raz, bo podobnie wyglądały próby rozmowy o wyjściu na rowery czy na domówkę do kolegów. Postanowił skupić się na jednej rzeczy, żeby w ogóle dowiedzieć się o co mamie chodzi. A konkretnie - dlaczego nie kino. „Chciałbym, żeby mama określiła warunki mojego wychodzenia do kina. Chciałbym wiedzieć do czego ma zastrzeżenia, bo nie wiem czy są to: koszty; rodzaj filmu; godzina; towarzystwo?"

2) ZASTANÓW SIĘ CZEGO OCZEKUJESZ? Co powinno z tego wyniknąć? Jaki jest cel minimalny? Jaki maksymalny?
Sławek stwierdził, że sukcesem będzie, jeśli dowie się co mamie nie pasuje w jego wyjściach do kina. Minimum: „Mama konkretnie mówi - np. „nie chcę żebyś oglądał filmy z przemocą". Maksimum - „Ustalam konkretnie z mamą, na które filmy oraz z kim i kiedy, za ile mogę iść do kina."

3) KONSEKWENCJE. Zadaj sobie pytanie, które zmotywuje Ciebie do trudnej rozmowy: jakie będą konsekwencje podjęcia tematu, a jakie unikania go? Jeżeli nie zadasz sobie tego pytania, możesz nigdy nie nabrać aby ją przeprowadzić.

Sławek stwierdził, że jeśli nie uda się z mamą porozmawiać, to dalej będą ciągnąć się awantury przy próbie wyjścia wieczorem z domu. Jeśli uda się - przynajmniej będzie wiedzieć, co mamie nie pasuje, nawet jeśli nie uda mu się nic zmienić w praktyce.

Kiedy masz te rzeczy już przemyślane, warto spisać na kartce papieru co chcesz powiedzieć. Potem to przećwiczyć kilka razy (np. na przyjacielu - po to, by posłuchać, jak to brzmi i czy Twoja argumentacja go przekona), a potem na spokojnie powiedzieć rodzicom. Na spokojnie - czyli wtedy gdy oni też są w dobrym humorze i nigdzie nie spieszą się, np. rano przed wyjściem do pracy.
Jak skonstruować trudną prośbę-propozycję, by zwiększyć prawdopodobieństwo, że cię wysłuchają?
Ćwiczenie wstępne:
Czym innym jest opis faktu, czym innym interpretacja, czyli ocenianie intencji drugiej osoby (tzw. czytanie w myślach).
Fakt: Mama nie puściła mnie do kina.
Interpretacja: Mama mnie nie cierpi i chce się na mnie wyżyć, dlatego zabroniła mi bez powodu pójść do kina.

Co w tej wyliczance jest faktem?* (odpowiedź pod tekstem)
a) nie pozwoliłaś mi pójść do kina
b) specjalnie zwodziłaś mnie co do terminu rozmowy
c) nie słyszałem dotąd żebyś krytykowała moją siostrę, a ja co chwila słyszę od ciebie uwagi
d) uważasz, że moja siostra jest idealna i nigdy jej nie krytykujesz, a mnie się ciągle czepiasz.

A teraz najważniejsze: jak skonstruować trudną prośbę (propozycję), żeby rodzice byli skłonni Ciebie wysłuchać?

1) Wyjaśnienia:
Objaśnij sytuację tak, jak ją widzisz - opisuj fakty (nie interpretacje).
Trzymaj się tematu (bez pretensji o przeszłość, nawiązywania do innych sytuacji).
Bądź zwięzły.
Opisuj to co wydarzyło się, a nie jak ci wydaje się Tobie - dlaczego tak się stało.
To bardzo potrzebny element, bo może być tak, że rodzice nie wiedzą, jak sytuacja wygląda z Twojego punktu widzenia. Opisując im ją krótko pomagasz wejść im w Twoje buty i zrozumieć lepiej o co chodzi.

2) Uczucia:
Powiedz co czujesz w związku z sytuacją.
Weź odpowiedzialność za swoje uczucia, nie oskarżaj nikogo o wywoływanie ich.
Jeśli to możliwe, wczuj się w uczucia rozmówcy - rodziców.
To też potrzebne. Można powątpiewać w fakty, ale nie można podważyć tego, że ktoś coś czuje w określony sposób. To też skłania drugą osobę do wysłuchania tego, co chcesz powiedzieć.

3) Potrzeby:
Przedstaw swe oczekiwania - bądź konkretny, realistyczny, przygotowany na kompromisy.

4) Rezultaty:
Opisz jednym zdaniem, jakie skutki przyniesie rozwiązanie problemu. Możesz dodać coś co budującego dobrą atmosferę.

Przykład:
Mamo, chciałbym z tobą porozmawiać na ważny temat. Pozwól mi wyjaśnić o co chodzi. To zajmie minutę.
Wyjaśnienia.
Gdy w zeszłym tygodniu chciałem iść z kolegami do kina, wpierw trzy dni pod rząd, usłyszałem od Ciebie „nie teraz, nie teraz". Potem, gdy już musiałem kolegom coś powiedzieć, udało się nam chwilę porozmawiać, ale skończyło się to awanturą. Powiedziałaś, że cię napadam, jestem agresywny i dałaś szlaban na wyjścia.
Uczucia.
Czuję się z tym fatalnie, bo koledzy są dla mnie ważni. Ale jeszcze gorzej czuję się, bo nie wiem tak naprawdę dlaczego nie chciałaś pozwolić mi wyjść do kina. Żałuję, że to skończyło się awanturą.
Potrzeba:
Chciałbym, żebyś mi powiedziała co w tym wychodzeniu do kina ci nie pasowało. A najlepiej, żebyśmy ustalili jasne zasady - kiedy, na co i z kim mogę wychodzić.
Rezultaty:
To nam pozwoli uniknąć kłótni. A naprawdę, gdy kłócimy się, to ja czuję się tak samo fatalnie jak ty, a przecież Ciebie kocham.
Inny przykład: Odpowiedź na ćwiczenie wstępne:
Tato. Nie przyszedłeś na mój występ w szkole. Dużo włożyłem w przygotowania i miałem nadzieję, że spodoba się tobie to co zobaczysz. Jednak, ty w tym czasie byłeś na spotkaniu z kolegami.
Zraniło mnie to, bo zależało mi na tym, żebyś zobaczył mój występ. Chciałbym, żebyś następnym razem odłożył spotkanie z kolegami i przyszedł gdy cię o to poproszę. Bardzo zależy mi na Twojej opinii. Czy możesz mi to obiecać?
* a i c to fakty, b i d to interpretacje „czytanie w myślach"

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak rozmawiać z rodzicami, żeby nas wysłuchali

# data[].attributes.attachment_link.description
Zadziwiająco wiele osób pyta nas o to, jak rozmawiać z rodzicami. Niektórzy mają problem, że rodzice w ogóle nie chcą z nimi rozmawia. Inni, że gdy rozmawiają na ważny dla nich temat kończy się to kłótnią. W niektórych przypadkach z kolei rodzice słuchają, lecz potem ignorują to co usłyszeli.Co z tym zrobić?

# data[].attributes.attachment_link.description
Ile wiesz na temat bezpieczeństwa w Internecie? Sprawdź siebie, znajomych i bliskich. Zrób szybki, interaktywny quiz i dowiedz się czy potrafisz przewidywać zagrożenia w Internecie.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Krajowe Biuro ds. Przeciwdziałania Narkomanii KBPN

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sposób w jaki traktują swoje dziecko rodzice już od poczęcia, ma ogromny wpływ na jego samoocenę i poczucie własnej wartości. Kluczowe w relacjach jest zaufanie, poczucie bezpieczeństwa i bliskości oraz bezwarunkowa miłość. Jak pomóc dziecku zbudować zdrową samoocenę? Oto 15 niezawodnych sposobów:

1. Okazuj empatię
Staraj się rozumieć i akceptować to, co czuje dziecko. Wspieraj je w tym, co przeżywa, dawaj do zrozumienia, że sobie poradzi, a jeśli będzie mu trudno, może na Ciebie liczyć. Bądź OBECNA_Y w trudnych chwilach takich jak choroba, zmiana szkoły, przeprowadzka itp.

2. Przytulaj ile się da
Bliskości z dzieckiem nigdy nie za wiele. Czuły dotyk uczy wyrażania emocji, daje poczucie bezpieczeństwa i bycia ważną osobą. Koi i relaksuje, jeśli tylko nie jest na siłę.

3. Pytaj dziecko o zdanie
Nawet, jeśli z różnych powodów nie weźmiesz opinii dziecka pod uwagę w podjęciu decyzji, lepiej poznasz jego sposób myślenia i emocjonalność. Nie krytykuj i nie oceniaj. Przyjmuj, informuj o swojej opinii, przedstawiaj argumenty.

4. Okaż wyrozumiałość
Aby było to możliwe, uważnie słuchaj, obserwuj i analizuj. Zrozumienie wymaga wysiłku, ale jest dla dziecka nieocenione. Dawaj dziecku sygnały zrozumienia słowami, gestami, rozmową. Dopytuj je o szczegóły. W ten sposób pokażesz, jak ważna jest dla Ciebie dziecko.

5. Mów o emocjach i uczuciach
Rozmowa to jeden z najprostszych (tzn. najłatwiej dostępnych i najszybszych) oraz najskuteczniejszych sposobów radzenia sobie z emocjami. Ucz tego dziecko, a zwiększysz u niego poczucie własnej skuteczności i pewności siebie. Zmniejszysz tym samym ryzyko wystąpienia nałogów oraz ułatwisz mu budowanie relacji w przyszłości.

6. Aprobuj mówienie prawdy
Jeśli musisz karać, to adekwatnie do winy. Bierz pod uwagę, czy dziecko zrobiło coś celowo, czy niechcący. Nie dopuść do sytuacji, w której bardziej korzystne dla dziecka będzie ukrywanie „występku" niż przyznanie się do winy.

7. Doceniaj wysiłki
Kiedy dziecko się stara, nagradzaj je niezależnie od wyniku. Każda konstruktywna aktywność jest lepsza od jej braku. Jeśli dziecku nie wychodzi, mów: Nie szkodzi, dopiero się uczysz. Każdy próbuje wiele razy, zanim mu wyjdzie. Pytaj: Jak myślisz, dlaczego się nie udało? Co możesz poprawić? zamiast pokazywać czy mówić jak „powinno być".

8. Wspieraj mocne strony i talenty
To na nich opiera się poczucie własnej wartości, kształtują pasje i preferencje, buduje sukces. Często jako dorosłym łatwiej nam dostrzec własne słabości, niż pozytywy, dlatego warto pokazywać dziecku tę drugą stronę jak najczęściej.

9. Dbaj o siebie i ucz dziecko, że to ważne
Schludny wygląd, poświęcanie tylko sobie choć trochę czasu w ciągu dnia, nagradzanie siebie i samorozwój wydają się niektórym przyziemne czy też egoistyczne. Nic bardziej mylnego. Człowiek, który nie lubi siebie, nie może lubić innych, trudno więc, by budował czyjąkolwiek samoocenę.

10. Przestań pouczać
Wykłady i nie poparte własnych zachowaniem rady są dziecku niepotrzebne. O wiele ważniejsza jest akceptacja i próby zrozumienia..

11. Znajdź wspólne zainteresowania
Nie ma lepszego sposobu na spędzanie czasu z dzieckiem niż aktywność, którą lubicie Ty i ono. Wspólne czerpanie radości i satysfakcji z tego, co się robi, to gwarantowana świetna zabawa, ale także wzajemne wzmacnianie poczucia sensu swoich działań, a więc bycia wartościowym.

12. Pozwól popełniać błędy
Kiedy dziecku coś się nie uda, zamiast je ośmieszać czy karcić w jakiejkolwiek formie - przyjmij to i mów, że błędy zdarzają się każdemu człowiekowi, zwłaszcza, kiedy dopiero się czegoś uczy. Opowiadaj o tym, jakich Ty doznałeś porażek i w jaki sposób Ci pomogły, jak sobie z nimi radziłaś_eś. Ucz o konsekwencji i jej przyjmowaniu.

13. Dotrzymuj słowa
Dla dziecka dane słowo jet święte. ZAWSZE go dotrzymuj, a jeśli zdarzy się, że z jakichś przyczyn nie dasz rady - przeproś.

14. Bądź autentyczna_y
Pokazuj dziecku, że warto być sobą. Dawaj do zrozumienia, że sympatię zdobywa się uczciwością i szczerością, a nie robiąc coś na pokaz czy po to, by się przypodobać.

15. Śmiej się!
Uśmiech i śmiech to dla dziecka norma i dziwi się, że dorośli robią to tak rzadko. Weź z tego przykład i uśmiechaj się czy jest okazja, czy nie. Podziękuje Ci nie tylko Twoje dziecko, ale i Twój mózg. Poczucie humoru to jedna z cech ludzi sukcesu :)

A co Ty robisz, by wzmocnić samoocenę dziecka nie sprawiając przy tym, by „obrosło w piórka"? Podziel się tym :)

Jeśli potrzebujesz wsparcia w byciu lepszą mamą czy tatą - skontaktuj się ze mną lub zapisz na coaching dla rodziców.

# data[].attributes.attachment_link.title
15 sposobów na zdrowe poczucie własnej wartości u dziecka -

# data[].attributes.attachment_link.description
Sposób w jaki traktują swoje dziecko rodzice już od poczęcia, ma ogromny wpływ na jego samoocenę i poczucie własnej wartości. Kluczowe w relacjach jest zaufanie, poczucie bezpieczeństwa i bliskości oraz bezwarunkowa miłość. Jak pomóc dziecku Dowiedz się więcej...

# data[].attributes.headline
ćwiczymy...ćwiczymy, a stres ucieknie ! :)

# data[].attributes.subject
ćwiczymy...ćwiczymy, a stres ucieknie ! :)

# data[].attributes.attachment_link.title
"Nikt mnie nie lubi, jestem głupi" - mówi dziecko? Rodzicu, sprawdź, czy dobrze reagujesz

# data[].attributes.attachment_link.description
Gdy dziecko mówi "nikt mnie nie kocha", rodzice uznają to za alarmujący sygnał i łamie im się serce. Często mogą też od swojej pociechy usłyszeć "jestem głupi", "wszyscy mnie nienawidzą" czy "nie kocham cię, mamo". Powodów takiego zachowania dziecka jest wiele. Sprawdź, czy dobrze reagujesz.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Do zrobienia takiej trójwymiarowej gwiazdy potrzebny jest jedynie papier w odpowiednim kolorze, nożyczki i klej. Z papieru wytnij po dwa kwadraty 45 x 45 cm na jedną gwiazdę. Kwadrat złóż na pół i mocno zagnij w linii zgięcia za pomocą patyczka do zaginania, rozłóż i ponownie złóż na pół od drugiej strony. Następnie kwadrat złóż i rozłóż dwukrotnie po przekątnej.

fot. Tesa

Zagięte linie muszą wyglądać tak jak na zdjęciu. Przewróć na lewą stronę i pozaznaczaj odległości 9,5 cm na zagięciach prostopadłych do boków kwadratu. Ponacinaj kwadrat do zaznaczonych punktów i złóż skrzydełka w kierunku przekątnych.

fot. Tesa

Jeden z pary tak powstałych trójkątów pokryj klejem i posklejaj ze sobą ramiona gwiazdy. Połóż obie części na siebie tak, aby na siebie nawzajem nie nachodziły, zaznacz punkty przecięcia ramion. Pod spodem na wysokości punktów przecięcia nałóż spory kleks kleju. Teraz sklej obie części zgodnie z ustalonymi punktami przecięcia. Gwiazdę odłóż do wyschnięcia. Po wyschnięciu w jednym z ramion zrób dziurkaczem otwór i przełóż przez niego ładną wstążkę.

fot. Tesa

# data[].attributes.attachment_link.title
Gwiazda z papieru. 5 pomysłów jak zrobić gwiazdy z papieru

# data[].attributes.attachment_link.description
Do zrobienia takiej trójwymiarowej gwiazdy potrzebny jest jedynie papier w odpowiednim kolorze, nożyczki i klej. Z papieru wytnij po dwa kwadraty 45 x 45 cm na jedną gwiazdę. Kwadrat złóż na pół i mocno zagnij w linii zgięcia za pomocą patyczka do zaginania, rozłóż i ponownie złóż na pół od drugiej strony.

# data[].attributes.attachment_link.title
kalendarz adwenttowy propozycja (rodzice i fdzieci).PNG

# data[].attributes.attachment_link.title
Problemy z koncentracją u dziecka - ćwiczenia - Braingym

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznaj skuteczne cwiczenia na problemu z koncentracją u dzieci. W naszym artykule poznasz sposoby na poprawę zdolności Twojej pociechy poprzez zabawę.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pandemia zaskoczyła nas wszystkich, wywracając nasze życia do góry nogami i wpuszczając do niego zdezorientowanie i ogromny stres. Większości z nas nie jest łatwo odnaleźć się w codziennym zalewie, często sprzecznych ze sobą i niepotwierdzonych, informacji na temat szalejącego wirusa. Łatwo więc sobie wyobrazić, jak bardzo zagubione i zdenerwowane muszą czuć się dzieci. W końcu ich codzienność również drastycznie się zmieniła. Bardzo ważne jest więc, by ze swoimi pociechami rozmawiać o zaistniałej sytuacji. W jaki sposób jednak mówić o tak skomplikowanym temacie jak pandemia koronawirusa? Z pomocą rodzicom przychodzą autorzy książek i twórcy filmowi: w sieci odnaleźć można ogromną liczbę tytułów pisanych lub nagrywanych z myślą o najmłodszych, które przystępnie, pomysłowo i nie strasząc tłumaczą nawet trudne pojęcia. Ich wspólna z dzieckiem lektura może stanowić doskonały punkt wyjścia do rozmowy na temat otaczającej nas rzeczywistości.

Przedstawiamy nasze propozycje poradników, opowiadań, bajek i krótkich filmów, które mogą pomóc w wyjaśnieniu dzieciom panującej na świecie sytuacji.
Poradniki
Tekst: Manuela Molina Cruz
Polskie tłumaczenie: kolektyw MamyProjekt
Wydawca: kolektyw MamyProjekt
Dostępny na stronie: http://mamyprojekt.pl/koronawirus/
W poradniku napisanym przez kolumbijską psycholożkę Manuelę Molinę Cruz znajdziemy niewiele tekstu, kolorową czcionkę, mnóstwo ilustracji oraz zadania i pytania skierowane do dzieci. Mali czytelnicy mogą opisać swoje samopoczucie oraz samodzielnie określić jaka jest ich wiedza na temat koronawirusa. Książka w szczególny sposób skupia się na dziecięcych emocjach. Może jednak być niewystarczająca w wytłumaczeniu czym właściwie koronawiurs jest oraz dlaczego wszyscy musimy dbać o swoje zdrowie i pozostawać w izolacji. Wirus potraktowany został trochę za sympatycznie, a problem choroby nieco zbagatelizowany.
W poradniku nie zostaje wyjaśnione, że dla niektórych osób, zwłaszcza starszych, choroba może być naprawdę groźna. Dlatego też warto łączyć lekturę tej książki z innymi dostępnymi w sieci poradnikami.

Tekst: Elizabeth Jenner, Kate Wilson, Nia Roberts
Ilustracje: Axel Scheffler
Polskie tłumaczenie: Dorota Pomadowska
Wydawca: Wydawnictwo Poradnia K Sp. z o.o.
Dostępny na stronie: https://sklep.poradniak.pl/blog/aktualnosci/koronawirus-ksiazka-dla-dzieci-pobierz-za-darmo
Poradnik przetłumaczony i wydany przez Wydawnictwo Poradnia K przeznaczony jest dla nieco starszych czytelników - dzieci z pierwszych klas szkoły podstawowej. Książka podzielona została na małe rozdziały - każdy z nich odpowiada na kluczowe w obecnym czasie pytania: co to jest koronawirus, jak można się nim zarazić, jak się czuje osoba zakażona, dlaczego ludzie tak się martwią panującym wirusem, czy istnieje lekarstwo, dlaczego tak wiele instytucji jest zamkniętych, jak efektywnie spędzić czas w domu, jak można pomóc w tej sytuacji oraz jaka czeka nas przyszłość. Autorzy nie boją się wyjaśniać nawet trudnych pojęć, stąd po lekturze dziecko będzie w stanie powiedzieć co to właściwie jest COVID-19, czym są przeciwciała, do czego potrzebny jest respirator oraz jak działa szczepionka. W jednym z rozdziałów autorzy przekonują również czytelników, że warto z bliskimi rozmawiać o własnych emocjach
i samopoczuciu. Tekst ozdobiony został rysunkami Axela Schefflera, autora słynnych ilustracji do książeczki Julii Donaldson Gruffalo.
Edukacyjne bajki i opowiadania
Tekst i ilustracje: Joanna Sieradzan
Dostępny na stronie: http://sp4libiaz.aanet.pl/doc/osmoku.pdf
Pięknie zilustrowana krótka historia o małym chłopcu, któremu mama cierpliwie tłumaczy, dlaczego trzeba zostać w domu. Historyjka ma ładne przesłanie - przekonuje, że nawet w tak trudnym czasie warto zachować pozytywną energię i można, nawet nie wychodząc z domu, pomagać innym. Na końcu opowiadania odnaleźć można kilka rysunków do samodzielnego pokolorowania.

Tekst: Annette Langen
Ilustracje: Constanza Droop
Wydawca: Wydawnictwo Mamika
Dostępny na stronie: https://www.facebook.com/124929964187394/photos/pcb.3333207786692913/3333138846699807/?type=3&theater
Bohater Feliks na co dzień podróżuje po całym świecie, a o swoich przygodach opowiada dzieciom w listach. Tym razem jednak Feliks został w domu: tłumaczy, dlaczego wszyscy powinni tak zrobić, dlaczego nie można podróżować i czym jest koronawirus. List od Feliksa
o koronawirusie to pandemiowa odsłona popularnej serii książek Listy od Feliksa. Do listu dołączone są medale za odwagę, którymi można nagradzać dzieci za każdy kolejny dzień dzielnie spędzony w domu.

Autorka: Zofia Stanecka
Ilustracje: Marianna Oklejak
Dostępny na stronie: https://basia.com.pl/_files/Files/MZ/_i/MZ_i_glupi_wirus_lite.pdf
Ulubiona bohaterka polskich przedszkolaków powraca w kolejnej części. Tym razem, wraz z Miśkiem Zdziśkiem, mierzy się z trudnym tematem „głupiego wirusa świrusa".
Filmy video
Pomysł i realizacja: Studio Dinksy
Dostępny pod adresem: https://www.youtube.com/watch?v=H0mx90NbvuM&feature=youtu.be
Animowany film edukacyjny zrealizowany przez studio Dinksy tłumaczy tak trudne pojęcia, jak pandemia, wirus, szczepionka czy kwarantanna. Wyjaśnia także w jaki sposób chronić się przed wirusem i dlaczego musimy zostawać w domu.
Film polecany jest dla nieco starszych dzieci: z pierwszych klas szkoły podstawowej.

Pomysł i realizacja: Pracownia Za Piecem - Milena Muzyczuk, Ryszard Muzyczuk
Wsparcie merytoryczne: www.lekarzedlaprzedszkolakow.pl
Dostępny pod adresem: https://www.youtube.com/watch?v=Xdblj09W8BM
Edusie to program edukacyjny, w którym dwie pacynki, Piotruś i Mela, martwią się o zdrowie dziewczynki. Ponieważ nie mogą wychodzić z domu, łączą się z lekarzem za pomocą internetu i komputera. Lekarz (oraz pluszowe płuca) tłumaczą dzieciom, czym jest koronawirus i jak właściwie postępować, kiedy podejrzewamy u siebie chorobę.

Pomysł i realizacja: Fundacja Centrum Edukacji Obywatelskiej, Dział Aktywności Społecznej i Obywatelskiej
Dostępy pod adresem: https://www.youtube.com/watch?v=ht0KI_f78y8
Autorzy tej bardzo krótkiej animacji skupiają się przede wszystkim na emocjach, które mogą teraz towarzyszyć dzieciom. Zachęcają najmłodszych widzów do rozmawiania z dorosłymi o uczuciach, a także - podają numer telefonu zaufania dla dzieci i młodzieży, na który te mogę dzwonić, gdyby czuły się samotne i wystraszone. Bardzo duży nacisk położony został również na pozostanie w domach.

# data[].attributes.attachment_link.title
Poradniki, opowiadania, bajki i filmiki na czas pandemii (zestawienie)

# data[].attributes.attachment_link.description
Pandemia zaskoczyła nas wszystkich, wywracając nasze życia do góry nogami i wpuszczając do niego zdezorientowanie i ogromny stres. Większości z nas nie jest łatwo odnaleźć się w codziennym zalewie, często sprzecznych ze sobą i niepotwierdzonych, informacji na temat szalejącego wirusa. Łatwo więc sobie wyobrazić, jak bardzo zagubione i zdenerwowane muszą czuć się dzieci.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing

W co się bawić ?Pomysły na zabawy w domu

Źródło: https://stressfree.pl/

Zabawy z mąką

Ten biały puch sprawdza się znakomicie w zabawach usprawniających zdolności małych paluszków. A ile przy tym frajdy!

1.Rysowanie na mące - na talerzyk lub tackę wsypujemy warstwę mąki. Dziecko rysuje wodząc palcem po dnie naczynia.

2. Masa solna - z połączenia mąki z solą i wodą powstaje masa solna (szklanka mąki, szklanka soli i pół szklanki wody). Zabawę dla dziecka może stanowić sam proces przygotowania masy - mieszanie, ugniatanie, zanurzanie rąk i wręcz taplanie się w tworzącej się masie. Zabawą może być także tworzenie z masy solnej różnych stworów, figurek, przedmiotów.

3.Mąkolina - z połączenia mąki pszennej z olejem (4 szklanki mąki i pół szklanki oleju) tworzy się masa przypominająca swą konsystencją piasek. Zabawy z wykorzystaniem mąkoliny to uczta dla zmysłu dotyku, a wraz z foremkami (do piaskownicy albo do ciasta) stanowi wspaniałe przypomnienie lata

4.Gniotki - po wsypaniu mąki do balona powstaje tzw. gniotek, czyli kuleczka zmieniająca swoje kształty pod wpływem dotyku. Warto ją odrobinę ożywić np. dorysowując oczy, usta i dokładając zwariowaną czuprynę np. z włóczki.

Ziarna

Ryż, groch, fasola, kawa, ciecierzyca, pieprz... Jest wokół nas bardzo wiele ziaren i ziarenek, które możemy wykorzystać w zabawie z dzieckiem stymulując zmysł dotyku, wzroku a nawet słuchu

1. Akcja segregacja - wsyp przynajmniej dwa rodzaje ziaren do miski i poproś dziecko, aby je posegregowało. To wyzwanie dobrze sprawdza się w przypadku maluchów. Starsze dzieci mogą zainteresować się przenoszeniem np. ziarna fasoli na łyżce z jednej miski do drugiej rozstawionej w odległości 2-3 metrów.

2. Grzechotki - wsypując ziarna do jakiegokolwiek plastikowego lub metalowego opakowania po kosmetykach czy żywności stworzysz znakomity instrument domowej roboty.

3. "Wyklejziarnki"- przyklejając różnorodne ziarna do papieru można stworzyć zaskakujące arcydzieła. Ziarenka mogą stanowić całość jak i element prac plastycznych (np. ziarna kawy uzupełniają postać narysowanej wcześniej dziewczynki i stają się guzikami przy sukience)

Kubki i puszki

Plastikowe, papierowe, metalowe...

1. Telefon - połączenie dwóch kubków sznurkiem po jego naciągnięciu tworzy telefon. Baw się na różne sposoby. Powtarzajcie słowa. Mówcie cicho, głośno, cienkim i grubym głosem. Udawajcie, ze rozmawiacie przez telefon.

2.A kuku! - to jedna z najstarszych zabaw na spostrzegawczość, która za każdym razem sprawia ogromną frajdę. Skarb, którym może być guzik lub ulubiony klocek, schowany pod jednym z trzech kubków, próbuje umknąć czujnym oczom dziecka. Zabawa polega na tym, by nie stracić go z pola widzenia

3. Budowanie - z wielu kubków można tworzyć wyjątkowe budowle, większe od samych dzieci. Do takiej zabawy najlepiej nadają się kubki po np. jogurtach. Nic nie kosztują, a mogą stać się ulubioną kolekcją „klocków", których ilość stale się zwiększa i daje nowe możliwości konstrukcyjne.

Gazety

Jak wykorzystać stare czasopisma bądź gromadzące się broszury reklamowe?

1.Papierowa koszykówka - zgnieć papier i stwórz z niego kule. Wraz z dzieckiem rzucajcie do celu, jaki sobie wyznaczycie. Tytułowy kosz może zastąpić garnek, miska, karton, a także obręcz zrobiona z twoich lub dziecięcych ramion.

2.Statki - przypomnij sobie, jak w prosty sposób można zrobić z papieru statek lub czapkę. Naucz tego krok po kroku swoje dziecko i włączcie papierowe cacko do wspólnej zabawy. Razem puszczajcie statki np. w wannie lub w misce

3.Wdech-wydech - podrzyjcie papier na małe kawałki, a następnie przy użyciu słomki na wdechu przenoście małe skrawki np. z talerzyka na talerzyk. Odwrotną wersją tego zadania jest położenie papierka na dłoni i za pomocą siły własnego wydechu wprawienie go w ruch. Aktywności te usprawniają rozwój mowy i są ważnym elementem profilaktyki logopedycznej.

Włóczki

Za pomocą kolorowych nitek można wyczarować różne zabawy.

1. Pajęczyna - użyj włóczki do stworzenia sieci będącej domowym torem przeszkód dla dziecka, a może nawet wszystkich członków rodziny. Wykorzystaj stoły i krzesła oraz wszystkie elementy w mieszkaniu, które ułatwią przygotowanie sieci do tego wyzwania na gibkość.

2. Wazoniki - Posmaruj butelkę klejem a następnie owijaj ją starannie włóczką tworząc kolorowe wzory. W ten sposób powstanie własnoręcznie zrobiony wazon.

3. Wyklejanie włóczką - malownicze, wielobarwne prace z włóczki mogą powstać także na kartce papieru. Ciekawe efekty daje nakładanie włóczki w formie spirali, fal, pasków.

4.Pompon - to jeden z prostszych sposobów na wykonanie puchatej kulki. Zwińcie włóczkę na prostokątnym kawałku papieru, na kubku lub innym przedmiocie, z którego będzie można ją potem zsunąć. W połowie szerokości tak powstałej pętli, w jej poprzek zawiąż ciasno supełek, a następnie rozetnij włókna na końcach.

Poduszki

Nadają się nie tylko do spania! Mają sobą o wiele więcej do zaoferowania.

1.Masażyki - miękka poduszka nadaje się idealnie pod głowę lub brzuszek dziecka, kiedy podsuwa swoje plecy do masowania. Masażyk może przybrać wesołą formę opowiastki, której elementy odzwierciedlone są za pomocą ruchu.

2.Mostek - rozłóż poduszki na podłodze. Niech staną się mostem nad rwąca rzeką, po którym należy przejść utrzymując równowagę.

3.Przytulanki - za pomocą szalika zwiąż poduszkę w połowie szerokości . W ten sposób powstanie maskotka. Nałóż na nią czapkę, a może będzie jej pasowała koszulka twojego dziecka?

Źródło:https://dziecisawazne.pl/

pedagog szkolny Krystyna Kołodziejczak

# data[].attributes.attachment_link.title
Zabawy w domu bez zabawek. by Krystyna Kołodziejczak on Genially

# data[].attributes.attachment_link.description
Lorem ipsum dolor sit amet, consectetuer adipiscing W co się bawić ?Pomysły na zabawy w domu Źródło: https://stressfree.pl/ Zabawy z mąką Ten biały puch sprawdza się znakomicie w zabawach usprawniających zdolności małych paluszków. A ile przy tym frajdy! 1.Rysowanie na mące - na talerzyk lub tackę wsypujemy warstwę mąki.

# data[].attributes.attachment_link.title
earth.fm: Listen to nature sounds, fall in love with the Earth

# data[].attributes.attachment_link.description
A non-profit, growing library of immersive nature sounds from all over the world. Become part of our family and help preserve the planet.

# data[].attributes.headline
NAUKA W DOMU   -                   W 4 PUNKTACH 

# data[].attributes.subject
NAUKA W DOMU   -                   W 4 PUNKTACH 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mieszkańcy Wrocławia, którzy w obecnej, trudnej sytuacji, chcieliby porozmawiać z psychologiem mają do dyspozycji kilka numerów. Dyżurują pod nimi specjaliści z wieloletnim doświadczeniem, którzy pomogą w poradzeniu sobie z trudną sytuacją.

poniedziałek-piątek
8.00-20.00
tel. 538 579 554
tel. 71 369 90 60
Pomocy udziela: Wrocławskie Centrum Zdrowia SP ZOZ, Centrum Zdrowia Psychicznego +

poniedziałek-piątek
20.00-8.00
sobota, niedziela, święta
24 h
tel. 71 79 96 855
Pomocy udziela: Centrum Neuropsychiatrii Neuromed

sobota, niedziela święta
8.00-20.00
tel. 71 776 62 08
Pomocy udziela: Stowarzyszenie na Rzecz Promocji Zdrowia CURATUS

Przygotowano akże pomoc psychologiczną w językach obcych

język angielski
poniedziałek-piątek
9.00-18.00
tel. 724 220 820
Pomocy udziela: Wrocławskie Centrum Zdrowia SP ZOZ, Centrum Zdrowia Psychicznego +

język ukraiński / język rosyjski
poniedziałek, środa
12.25-20.00
wtorek, czwartek, piątek
8.00-15.35
tel. 663 222 260
Pomocy udziela: Wrocławskie Centrum Zdrowia SP ZOZ, Centrum Zdrowia Psychicznego +

# data[].attributes.attachment_link.description
Mieszkańcy Wrocławia, którzy w obecnej, trudnej sytuacji, chcieliby porozmawiać z psychologiem mają do dyspozycji kilka numerów. Dyżurują pod nimi specjaliści z wieloletnim doświadczeniem, którzy pomogą w poradzeniu sobie z trudną sytuacją. poniedziałek-piątek8.00-20.00 tel. 538 579 554 tel. 71 369 90 60 Pomocy udziela: Wrocławskie Centrum Zdrowia SP ZOZ, Centrum Zdrowia Psychicznego + poniedziałek-piątek20.00-8.00sobota, niedziela, święta24 h tel.

# data[].attributes.headline
POMÓŻ DZIECKU RADZIĆ SOBIE ZE STRESEM ...

# data[].attributes.subject
POMÓŻ DZIECKU RADZIĆ SOBIE ZE STRESEM ...

# data[].attributes.attachment_link.title
Pomaganie dziecku w radzeniu sobie ze stresem - artykuł.pdf

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Otaczają nas hasztagi #zostanwdomu, #czassiezatrzymal. Cóż, czas z pewnością nie zatrzymał się dla naszych dzieci. Ich rozwój nie uległ zatrzymaniu. Pozostają tak samo, a być może nawet bardziej niż dotychczas ciekawe świata, eksplorujące, dążące do niezależności, domagające się naszej uwagi i spełniania ich potrzeb. To trudna sytuacja emocjonalna dla dorosłych, bo doświadczają podwyższonego napięcia związanego z lękiem, bezradnością i niepewnością. Fakt, że nikt nie wie, ile jeszcze będzie trwała taka sytuacja epidemiologiczna, sprawia, że organizm człowieka może działać na najwyższych obrotach, bo cały czas z włączoną reakcją stresową (która uruchamia się w odpowiedzi na trudną, kryzysową sytuację i powinna się zakończyć wraz z pokonaniem kryzysu). Ale kryzys nie mija...

Dzieci mają prawo nie rozumieć tej sytuacji. Widzą jednak, że rodzice są zdenerwowani, może bardziej niż zwykle napięci czy zamyśleni. Dzieci doświadczają też wielu zmian w życiu codziennym: nie chodzą do przedszkola, nie mogą spotkać się z babcią, mama pracuje przy komputerze, a tata chwilowo nie pracuje w ogóle. Reakcją dziecka może być znużenie, niezadowolenie, większa niż zazwyczaj trudność w regulowaniu swoich emocji.

W kontekście epidemii i tego, jak wpływa ona na nasze emocje, częściej niż zazwyczaj może zdarzyć się, że reakcją na niepożądane zachowanie dziecka będzie wybuch, "wyjście z siebie". Przyjrzyjmy się, co może rodzic robić dla siebie, by zadbać o swoje emocje i zatrzymać się, aby nie dać dziecku klapsa.
Zajmij swój mózg, obniż napięcie
Twoje dziecko wpada w złość, histerię, krzyczy, wrzeszczy, tupie, a Ty czujesz, że jeszcze kilka sekund i zaczniesz robić to samo? Za taką reakcję odpowiada najbardziej „prymitywna", najstarsza część naszego mózgu, która aktywuje się i przejmuje dowodzenie nad działaniem, uznaje tę sytuację za zagrożenia i włącza reakcję „Uciekaj albo walcz". Kontrolę przejmuje układ limbiczny, czyli emocje biorą górę nad rozsądkiem. Dziecko wyczuwa narastające zdenerwowanie rodzica, które pobudza jeszcze bardziej dziecko, a na pewno nie pomaga się uspokoić. Jak przerwać to błędne koło? Zajmij swój mózg - daj mu zadanie do wykonania, które uruchomi część odpowiedzialną za myślenie, analizę, liczenie. Ważne, aby nie była to czynność automatyczna, tylko coś, co każe Twojemu mózgowi wyhamować.

Zmień pozycję ciała, np. poprzez obrót, krok w tył.

Weź kilka głębokich wdechów - świadomy, głęboki oddech przełącza nasz mózg na „racjonalny" tor.

Licz od 100 do tyłu, co 3, co 7, wymieniaj wszystkie liczby pierwsze.

Wymieniaj przystanki autobusowe linii, którą dojeżdżasz do pracy.

Sprawdź, czy pamiętasz królów polskich zaczynając od Bolesława Chrobrego.

W myślach śpiewaj piosenkę, podkładając pod znaną Ci melodię śmieszne lub absurdalne słowa, czy przekleństwa (obniżają poziom złości i bólu).

Pozbądź się nadmiaru energii - jeśli możesz dziecko zostawić z drugą osobą, wyjdź do innego pomieszczenia, wykrzycz złość, zrób przysiady, energiczne wymachy rękoma.

Zorientuj się, co czuje i czego potrzebuje dziecko

Dziecko ma niedojrzały układ nerwowy i trudno mu regulować emocje, których doświadcza. Dodatkowo na jego stan silnie wpływają inne bodźce stresujące, takie jak głód, zmęczenie, hałas, silne światło, obecność wielu osób.

Zadaj sobie pytanie: co wywołało taką reakcję dziecka, co jest jego problemem, co oznacza dla niego ta sytuacja?

Zastanów się jak, dziecko może przeżywać sytuacje związaną z koronawirusem, co się zmieniło w jego rutynie, wśród najbliższego otoczenia? Jaki to może mieć wpływ na dziecko, na jego emocje?

Nazwij emocje dziecka, powiedz: „Wydaje mi się ze to mogło Cię zezłościć", "Ojej, chyba bardzo się przestraszyłeś?".

Obserwuj dziecko, gdy widzisz, że zbliża się do granicy swojej wytrzymałości (np. pod koniec dnia), zareaguj - weź na ręce, zainteresuj czymś, nazwij jego stan: "Chyba masz już dość na dzisiaj, jesteś zmęczony, brakuje Ci naszych długich spacerów?"

Rozładuj sytuację śmiechem, wierszykiem (ale pamiętaj, aby porozmawiać z dzieckiem, o tym, co wywołało jego złość - aby śmiech nie stał się sposobem na tłumienie emocji).

Rzuć sobie koło ratunkowe

Poszukaj myśli, sentencji, perspektywy, która Cię zatrzyma, pozwoli spojrzeć inaczej na to, co się dzieje.

Może to być:

Szukanie korzyści z danej sytuacji, np. kiedy dziecko wyrzuci talerz z jedzeniem: „To dobrze się składa, bo miałam umyć podłogę"; kiedy dziecko zbije kubek: „Świetnie, mogę kupić nowy".

Powtarzanie sobie: „Dziecko potrzebuje uwagi, a nie uwag".

Zadanie sobie pytania: „A co, jeśli oczekiwania dziecka są ok i nic się takiego nie stanie, jeśli je spełni?" - gdy dziecko na coś się upiera, koniecznie chce się ubrać w pelerynę, choć na zewnątrz jest ciepło i słońce.

Powiedzenie sobie: „Czy w skali świata to jest naprawdę ważne?".

Powiedz w myślach i/lub na głos, co czujesz w tym momencie.

Powiedzenie sobie „To nie moje dziecko sprawia mi kłopoty, to ja mam kłopot (z jego zachowaniem)".

Powiedzenie sobie, że to chwilowe. Jest takie porzekadło: „Wszystko mija, nawet najdłuższa żmija". Albo koronawirus!

Pod ostrzałem spojrzeń

Czas wymuszonego i przedłużającego się przebywania w domu, bez wiedzy, kiedy to się skończy, może oznaczać, że większość trudnych sytuacji ma miejsce w domu, nie w sklepie czy parku. W związku z tym, być może częściej pojawi się myśl: "C o pomyślą sobie sąsiedzi, kiedy Kasia tak drze się, jakbym robiła jej krzywdę, może zaraz wezwą policję, albo powiadomią OPS".

Powtarzaj sobie: „To mój wybór jak się zachowam, to ja wiem co tu się dzieje i czego potrzebuje moje dziecko", "To naturalne, że złości się i krzyczy, przecież nie pozwalam mu na kolejną bajkę".

Przywołaj sobie swoją perspektywę, jak bardzo Tobie brakuje wyjścia ze znajomymi do restauracji, do kina, innych aktywności, które dotąd były Twoją przyjemnością i odskocznią. Może to pomoże Ci spojrzeć z empatią na dziecko w tej trudnej sytuacji i przekieruje myśli oraz emocje w stronę rozczarowanego malca, a nie obserwujących przechodniów czy spojrzeń z okien mieszkań.

Jeśli ktoś krytykuje to, jakim rodzicem jesteś, komentuje Twoje trudne momenty z dzieckiem i wyciąga wnioski jedynie na podstawie słyszanych dźwięków, powtarzaj sobie: „To ta osoba ma z tym problem, to są jej emocje, nie moje. Ja poczekam, aż moje dziecko się wyciszy, pomogę mu z tym".

Takie ograniczenie przestrzeni, zawężenie granic i brak wyboru sposobu spędzania czasu tak, jakby się chciało, może być bardzo trudną sytuacją dla dziecka, jak i rodzica. Jednak to dziecko ma najmniejsze możliwości radzenia sobie z tą sytuacją, potrzebuje osoby dorosłej, aby pomogła mu regulować napięcie emocjonalne związane z nowymi, przedłużającymi się dla niego ograniczeniami.

Higiena rodzica i profilaktyka złości

Tak, jak złość dziecka może „zarazić" Ciebie i wprawić w ruch błędne koło emocji, tak Twój spokój pomaga dziecku w regulowaniu swoich uczuć. Ale jak mówi przysłowie, z pustego i Salomon nie naleje. Jeśli nie zadbasz o swój odpoczynek, sen, ruch fizyczny, przyjemności, w momentach kryzysowych trudno będzie Ci znaleźć w sobie siłę na poradzenie sobie z problemami. Może to być trudne w sytuacji ograniczenia możliwości wyjścia z domu, zamknięcia miejsc publicznych, ale dobrze jest szukać choć najmniejszych sposobów na utrzymanie ruchu, przyjemności, aby zachować poczucie sprawstwa, a zmniejszać poczucie bezradności.

Pamiętaj o sobie! Może martwisz się o własnych rodziców? Albo o swoją sytuację zawodową? Może ktoś bliski został zarażony i obawiasz się o jego stan zdrowia? Pomyśl co się z Tobą dzieje, jakie masz myśli, emocje, jak się czujesz?

Wyciągnij wnioski z trudnej sytuacji, pomyśl, jak można jej uniknąć w przyszłości.

Zadbaj o otoczenie, dostosuj je do temperamentu i potrzeb dziecka, zredukuj możliwe szkody - np. jeśli dziecko zrzuca naczynia na podłogę, daj mu plastikowe talerze.

Obserwuj dziecko, ucz się jego reakcji, temperamentu, oznak, gdy zbliża się do swojej granicy cierpliwości i wytrzymałości.

Rozpoznawaj swoje granice, jakie sytuacje odbierasz jako podbramkowe, co wzmaga Twój stres (np. upał, głód). Może zmieniają się one podczas akcji #zostanwdomu i innych okoliczności związanych z koronawirusem?

Ustal swoją „skalę złości" i informuj dziecko, na którym poziomie w danej sytuacji się znajdujesz (jeżeli taka forma się przyjmie, dziecko może również stosować swoją skalę, informując Cię na jakim poziomie jest w swoich emocjach). Możecie używać cyfr, buziek, porównań.

Zaakceptuj emocje - zarówno swoje, jak i dziecka - pozwalają poznać Wasze potrzeby.

Więcej tekstów, które mogą Ci się przydać w czasie #zostanwdomu
Zabawa to podstawa - w co się bawić w domu? Jak zachęcać dziecko do współpracy Widzisz osobę która daje dziecku klapsy, szarpie je lub na nie krzyczy? Zareaguj! Stop dla klapsa To tylko niewinny klaps? Co zamiast klapsa? Mam dość, co możesz zrobić dla siebie, by zredukować rodzicielski stres Jak okiełznać złość Co z tym krzykiem? Praktyczne wskazówki Klaps? A może warto się zatrzymać? Postawy wobec kar fizycznych
Chcesz poczytać więcej na ten temat? Zajrzyj także na:
https://www.blogojciec.pl/dzieci/rzecz-ktorej-najbardziej-zaluje-w-calym-moim-rodzicielstwie/ https://www.blogojciec.pl/dzieci/cztery-slowa-ktore-pomogly-mi-na-nowo-odkryc-rodzicielstwo/ https://www.blogojciec.pl/dzieci/co-naprawde-chcialbym-przekazac-rodzicom-stosujacym-klapsy/ https://www.wymagajace.pl/pulapka-ktora-wpadaja-bliskosciowi-rodzice/ https://www.wymagajace.pl/prosic-dziecko-by-chcialo-ze-mna-wspolpracowac/ https://mataja.pl/2016/04/czy-klapsy-rzeczywiscie-szkoda-nowe-badania/ http://www.nishka.pl/piasecki-jest-potworem-choc-gdy-sie-urodzil-byl-uroczym-rafalkiem/
Fundacja Dajemy Dzieciom Siłę bardzo dziękuje blogerom (Natalii: nishka.pl, Magdalenie: wymagające.pl, Joannie: matkatylkojedna.pl, Kai: moi-mili.pl, Alicji: mataja.pl i Kamilowi: blogojciec.pl ) za udział w warsztatach i wspólne wypracowanie poradnika dla rodziców „Potrafię się zatrzymać... ale jak to zrobić?!"
Pobierz poradnik dla rodziców >>

# data[].attributes.attachment_link.title
Rodzicielstwo w czasach #zostańwdomu. Poradnik dla rodziców: „Potrafię się zatrzymać... ale jak to zrobić?!"

# data[].attributes.attachment_link.description
Otaczają nas hasztagi #zostanwdomu, #czassiezatrzymal. Cóż, czas z pewnością nie zatrzymał się dla naszych dzieci. Ich rozwój nie uległ zatrzymaniu. Pozostają tak samo, a być może nawet bardziej niż dotychczas ciekawe świata, eksplorujące, dążące do niezależności, domagające się naszej uwagi i spełniania ich potrzeb.

# data[].attributes.attachment_link.title
cybermistrz_informacje o projekcie dla szkół

# data[].attributes.attachment_link.title
Quiz - Zanim wyjedziesz na wakacje rozwiąż ten quiz i sprawdź, czy poradzisz sobie w nagłych sytuacjach - Gazeta.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Podczas wakacyjnego odpoczynku powinniśmy pamiętać również o bezpieczeństwie. Sprawdź, czy jesteś przygotowany na nagłe sytuacje.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 największych psów na świecie - Niewątpliwie Ciekawe

# data[].attributes.headline
KIEDY JESTEŚMY ODPRĘŻENI ŁATWIEJ MIERZYĆ SIĘ Z KOLEJNYM ZADANIEM  :)

# data[].attributes.subject
KIEDY JESTEŚMY ODPRĘŻENI ŁATWIEJ MIERZYĆ SIĘ Z KOLEJNYM ZADANIEM  :)

# data[].attributes.body
Czas na młodsze dzieci!

# data[].attributes.attachment_link.title
Rysuj z nami: Słoik szczęścia My3 - TV dla Dzieci

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Nocne mary, czarne postacie, duże lub małe, wyglądające zza szafy, siedzące pod łóżkiem, wychylające się w ciemnościach, czasem nawet w dzień. Ktoś stuka miarowo w okno, słychać zbliżające się kroki. Czy to żyje? Czy mnie znajdzie? Mamo! Tato! boję się!

Każdy z nas mógłby przytoczyć sytuację z dzieciństwa, kiedy strach stawał się tak duży, że paraliżował nasze ciało, ściskał gardła, a ręce zakrywały oczy odcinając nas od rzeczywistości, a raczej bogatych fantazji. Aby przypomnieć sobie takie sytuacje, musimy cofnąć się do dzieciństwa, do momentu, kiedy świat rzeczywisty mieszał się z fantazją i tylko dorośli mogli nam to wytłumaczyć.
Lęk a strach - szczypta teorii
Zdarza się, że dziecko potrafi opisać, co widziało i zachowuje sytuację w pamięci. Częściej jednak nie jest w stanie wytłumaczyć dorosłym, co się dzieje, gdy zostaje samo, pamięć zawodzi, a pozostaje nieuzasadniony strach. Rodzice nie wiedzą, czy faktycznie syn kogoś widział, czy to tylko zły sen córki. Są pewni, że nie ma nikogo obcego w domu, a jednak ktoś lub coś, straszy ich dzieci.

Należy pamiętać, że pojęcie lęku nie jest tożsame ze strachem. Ten pierwszy określa „krańcowy niepokój, irracjonalny strach" (N. Sillamy, 1994, Słownik Psychologii Wyd. Książnica, s. 138), natomiast strach, to „emocja odzwierciedlająca stan zagrożenia" (ibidem, s. 279). Często to, co czujemy nazywamy zamiennie strachem lub lękiem. Oba uczucia, o których mowa, są reakcją na niebezpieczeństwo, jednak każda z nich ma inną siłę.
Dobrze jest się bać
Wszyscy się czegoś boimy. My dorośli możemy sobie wytłumaczyć, że to tylko złudzenia wzrokowe, gdy wieczorem widzimy zarys drzewa przypominający jakąś postać. Mrużymy oczy, patrzymy wciąż w to samo miejsce, szukając w pamięci obrazu za dnia.
I okazuje się, że to, co widzimy, to jest to samo drzewo, któro tak pięknie zakwita wiosną. Dzieci natomiast, z łatwością wchodzą w świat wyobraźni i nie widzą drzewa, na którym zawieszona jest ich ulubiona huśtawka, są przekonane, że to czarna, straszna postać. Boją się i dążą do jak najszybszego ustabilizowania, szukają poczucia bezpieczeństwa u matek na rękach, w łóżku rodziców, czy też nie chcą w ogóle wychodzić z domu.

Ale strach jest dobry i potrzebny. Strach to uczucie, które nas przestrzega przed niebezpieczeństwem, ostrzega, by nie wejść wieczorem do lasu, by uważać, kiedy przechodzimy obok niezabezpieczonego przed zawaleniem się domu. Tym, co odróżnia strach od lęku, jak twierdzą psychoanalitycy, to: cecha rzeczywistości i cecha niejasności. Strach jest uczuciem sprawiającym, że boimy się czegoś, co jest namacalne, określone, rzeczywiste. Lęk natomiast jest emocją, która jest reakcją na coś, co jest niewyjaśnione. Najważniejsze jest to, aby dziecku jak najjaśniej dać do zrozumienia, że jest to sytuacja normalna, że każdy z nas się czegoś boi. Często jest to coś, co okazuje się w świetle dnia, że dobrze to znamy (np. szafa w sypialni rodziców, kurteczka przewieszona przez oparcie krzesła w pokoju, czy wieszak z parasolami). Ważne, by znormalizować fakt, że dziecko się boi, unikać wyśmiewania dziecka, ośmieszania, czy też traktowania jego strachu, lęku jako coś głupiego, niedojrzałego. Należy wystrzegać się upraszczania, bagatelizowania, czy co gorsza wyśmiewania problemu dziecka. Warto ten kłopot skonsultować z psychologiem, lekarzem psychiatrą i w sytuacjach nasilonych dobrać ewentualną psychoterapię.
Bądź grzeczny, bo jak nie, to przyjdzie pan i cię zabierze...
Często w momencie nieradzenia sobie z nieposłusznym dzieckiem rodzice, dziadkowie, a nawet obce osoby w kolejce sklepowej, uciekają się do prostej formy „uciszenia", czy jak kto woli „uspokojenia" malucha. Drodzy rodzice! Wyrzućmy z głowy natychmiast wszelkie złe buby, czarownice, panów, baby Jagi itp. Poprzez takiego typu sposoby wzmacniacie lęki waszych dzieci. To, co nie jest namacalne sprawia, że „strach ma wielkie oczy", maluchy się boją i tylko złudnie uspokajają się na chwilę. Sprawiamy w ten sposób, że dziecko traci poczucie bezpieczeństwa, jednocześnie pogrążając się w strachu, lęku, pojawiają się trudności w sferze emocjonalno-społecznej. Niepożądane uczucie utrwala się, ciało zapamiętuje, a następnie reaguje ze wzmożoną siłą na dany przedmiot, wyobrażenie i sytuację.
Mamo, tato, ja mam prawo się bać!
Kiedy nocne mary są częścią rozwoju dziecka, a kiedy nasilony strach jest naturalny, a kiedy jest niepokojący?

powracają lęki związane z wizją - to wtedy cienie stają się duchami, wiedźmami, itp. Dziecko boi się wojny, włamywaczy. Lęki związane ze szkołą - przed spóźnieniem się, brakiem akceptacji ze strony innych.
Jeśli się niepokoisz:
-obserwuj zachowanie swojego dziecka, w jakich sytuacjach i jak reaguje. Jaką siłę ma jego strach, czemu on służy (skupieniu uwagi rodziców, bliskości, itd.), czy narasta/ maleje? Odpowiedz sobie na te pytania,

-jeśli występuje nieadekwatnie do wieku dziecka oraz narasta, a nie maleje - udaj się na konsultację do psychologa,

-czytaj dziecku bajki terapeutyczne,

-dużo rozmawiaj z dzieckiem, tłumacz rzeczywistość proporcjonalnie do jego możliwości wiekowych,

-możesz opowiedzieć o pokonaniu własnych strachów i lęków życiowych,

-baw się razem z dzieckiem, np.: w wieku lęków separacyjnych - w chowanego, w szukanie ukrytych przedmiotów; przebieraj się z dzieckiem w jego ulubione stroje karnawałowe i inne; projektuj maski, malowidła na twarzy czy ciele; baw się w zabawy parateatralne, sytuacyjne,

-wzmacniaj mocne strony dziecka, podkreślaj jego radzenie sobie w trudnych sytuacjach, odwagę, chęć pokonywania trudnych sytuacji,

-nadaj znaczenie lękowi, wyobraź sobie go razem z dzieckiem, nazwijcie go wspólnie, wyobraźcie jakie ma kolory, wielkość itd., spróbujcie go narysować
a następnie oswoić,

-pamiętaj, że często to rodzice, którzy mają dużą ilość pierwiastka lękowego indukują w dziecku swój lęk, więc może zacząć od siebie?
Przykrywka, a co pod?
Warto pamiętać, że strach, lęk i inne emocje są odczuwane przez nas wspólnie. Można sobie wyobrazić parowar, na którego poziomach będą gotować się różne smakołyki - uczucia...pod każdym z nich chowają się inne, głębiej skrywane „smaczki". Tak też jest i z lękiem...coś jest nad i coś jest pod. Odkrycie tego, co skrzętnie jest ukrywane wymaga czasu, wytrwałości, spokoju i cierpliwości. Głodny brzuch burczy, domaga się jedzenia, czasem nawet boli, ściska lub nadyma się. Nakarmiony wycisza się, pobudza inne procesy życiowe. Tak też jest z uczuciami, które rozpoznane, zintegrowane, nazwane, potrafią ze sobą istnieć potęgując świadomość egzystencji. Człowiek dopuszcza do sobie inne emocje i zauważa, że nie tylko strach i lęk dominują. Czasem one, a innym razem zupełnie odmienne uczucia czynią codzienność ciekawą, energiczną i pełną życia. Tworzy się szersza perspektywa, przykrywki stają się przeźroczyste ujawniając nowe smaki - smaki życia.

Bibliografia:

N. Sillamy, „Słownik psychologii", wyd. Książnica, 1994.

Na podstawie materiałów ze szkolenia prowadzonego przez M. Bulińską w Polskim Instytucie Psychoterapii Krótkoterminowej.

Opracowała: Anna Bil-Przybył psycholog PPP4

# data[].attributes.attachment_link.description
Nocne mary, czarne postacie, duże lub małe, wyglądające zza szafy, siedzące pod łóżkiem, wychylające się w ciemnościach, czasem nawet w dzień. Ktoś stuka miarowo w okno, słychać zbliżające się kroki. Czy to żyje? Czy mnie znajdzie? Mamo! Tato! boję się!

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak czytać szybciej o 50% w 7 minut - szybkie czytanie

# data[].attributes.headline
PUNKT KONTAKTOWY DO ZGŁASZANIA NIELEGALNYCH TREŚCI W INTERNECIE

# data[].attributes.subject
PUNKT KONTAKTOWY DO ZGŁASZANIA NIELEGALNYCH TREŚCI W INTERNECIE

# data[].attributes.attachment_link.description
Strona zawiera informacje o zespole Dyżurnet.pl, o nielegalnych i szkodliwych treściach, jak reagować na te treści.

# data[].attributes.body
SPRAWDŹ! :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Jaki kolor sprawi, że ZAPAMIĘTASZ O 14% WIĘCEJ?

# data[].attributes.body
CZY TO WSPÓŁGRA?

# data[].attributes.attachment_link.title
1-minutowy test, który zmieni Twoje zachowanie (udowodniona naukowo!)(manipulacja)

# data[].attributes.body
JAK SOBIE Z NIM RADZIĆ?

# data[].attributes.body
KROK W STRONĘ RADZENIA SOBIE ZE ZŁOŚCIĄ

# data[].attributes.body
MAPY MYŚLI

# data[].attributes.attachment_link.description
Mapy myśli to jedna z najlepszych metod zapamiętywania nawet najbardziej złożonych treści. Tworzymy je przede dla siebie, dla własnego mózgu, aby łatwiej było mu zapamiętać. W tym filmiku w dziesięciu krokach opowiemy o mapach myśli. Poprzednia wersja tej prezentacji to jeden z najpopularniejszych filmików o mapach myśli w naszym kanale.

# data[].attributes.body
JAK ZAPISAĆ ŻEBY ZAPAMIĘTAĆ?

# data[].attributes.body
SPOTKANIE Z PSYCHOLOGIEM, WSPARCIE, TERAPIA

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Poniżej znajduje się lista osób, które potencjalnie mogą udzielić Tobie wsparcia w radzeniu sobie
z trudnym stanem psychicznym związanym z epidemią koronowirusa w Polsce.

Pamiętaj, żeby kontaktować się z danym specjalistą w dniach i godzinach, które określił.

Formę i czas trwania wsparcia ustalisz w trakcie pierwszej rozmowy.

Wsparcie jest darmowe, krótkoterminowe
(zazwyczaj maksymalnie 3 spotkania)
i jednorazowo nie będzie trwało dłużej niż 50 minut.

# data[].attributes.attachment_link.title
Kontakt | Psychologowie i psychoterapeuci dla społeczeństwa

# data[].attributes.attachment_link.description
Poniżej znajduje się lista osób, które potencjalnie mogą udzielić Tobie wsparcia w radzeniu sobie z trudnym stanem psychicznym związanym z epidemią koronowirusa w Polsce. Pamiętaj, żeby kontaktować się z danym specjalistą w dniach i godzinach, które określił. Formę i czas trwania wsparcia ustalisz w trakcie pierwszej rozmowy.

# data[].attributes.body
ROZWIĄŻ I PODAJ DALEJ :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Reguła jednego zdania - dziecko w emocjach jak mówić ?

# data[].attributes.body
ODC- MNIEMOTECHNIKI

# data[].attributes.attachment_link.title
Odcinek 1: Wstęp do efektywnego zapamiętywania i mnemotechnik.

# data[].attributes.headline
ODROBINA KOLORÓW..., CZYLI ŚWIAT W BUTELCE,ALE NIE TYLKO.... !

# data[].attributes.subject
ODROBINA KOLORÓW..., CZYLI ŚWIAT W BUTELCE,ALE NIE TYLKO.... !

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Jak nauczyć przedszkolaka fizyki? Oto kolejna odsłona naszej serii warsztatów online z cyklu #wdomujestfajnieikropka Tym razem wraz z Rzecznikami Nauki dowiemy się, czym jest wyporność i gęstość substancji.

Odpowiemy na takie pytania jak: Czy jajka potrafią pływać? Czy słodka woda zawsze wypłynie na wierzch? Czy ciecze też potrafią tonąć? No i jak rozpoznać co jest gęstsze - oliwa czy olej?

Tego wszystkiego dowiecie się dzięki serii prostych eksperymentów, które możecie wykonać we własnej kuchni.

Więcej informacji o cyklu i codzienną porcję pomysłów na spędzenie czasu w kreatywny sposób znajdziecie na fanpage'u Przecinek i Kropka na Facebooku.

# data[].attributes.attachment_link.title
Co ma pływać, nie utonie - fizyka na wesoło! #wdomujestfajnieikropka

# data[].attributes.attachment_link.description
Jak nauczyć przedszkolaka fizyki? Oto kolejna odsłona naszej serii warsztatów online z cyklu #wdomujestfajnieikropka Tym razem wraz z Rzecznikami Nauki dowiemy się, czym jest wyporność i gęstość substancji. Odpowiemy na takie pytania jak: Czy jajka potrafią pływać? Czy słodka woda zawsze wypłynie na wierzch? Czy ciecze też potrafią tonąć?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
"Mamo, tato, nudzi mi się! Co mam robić?" - przeciętny rodzic słyszy te słowa nawet kilka razy w tygodniu, a w obecnej sytuacji pewnie codziennie i o dowolnej porze dnia.

W takich sytuacjach często reagujemy zadaniowo, myślimy, jak zorganizować dziecku czas. Zastanawiamy się: czy dziecko już wyrosło z zabawy zabawkami? Może nie ma wystarczających bodźców, albo zupełnie straciło motywację? Pewnie brakuje mu kolegów i zajęć dodatkowych.
Jeśli jednak z jakichś względów nie zajmiemy dziecku czasu, zwykle okazuje się, że znudzenie szybko mija. I to dobry znak! Nuda, jeśli potraktuje się ją w szczególny sposób, może świetnie posłużyć dziecku, a w dodatku sprzyja jego rozwojowi.
Według słownika nuda to "uczucie przygnębienia, zniechęcenia, spowodowane bezczynnością, monotonią życia". Zazwyczaj nie jest to stan przyjemny, ale jako taki tym bardziej może się stać motorem do działania. Ważne, żeby motywował do działania tego, kto się nudzi - czyli samo dziecko.
Nuda często staje się początkiem najciekawszych zabaw i zajęć. Motywuje do podjęcia działania i wspiera poszukiwanie twórczych rozwiązań.

Wyzwaniem w momencie nudy staje się znalezienie kierunku wewnętrznego, czyli impulsu, który spowoduje zainteresowanie i wywoła ciekawość. Kiedy dziecko jest znudzone, możemy powiedzieć: "Nudzisz się? Znam to uczucie, kiedy nie wiesz, co robić, jaki powinien być kolejny krok. Nie mogę się doczekać, aż zobaczę, co wymyślisz!". Taki komunikat ze strony rodzica jest impulsem, który może wesprzeć dziecko w szukaniu rozwiązań.

Psychologowie definiują nudę jako jedną z najlepszych ścieżek do nauki i szczęścia. Tak zwane uczucie "przepływu" (ang. flow, inaczej doznanie uniesienia, uskrzydlenie) często rozwija się wskutek doświadczenia znudzenia. Przepływ polega na intensywnej koncentracji i zaangażowaniu w wykonywaną czynność przy jednoczesnej minimalnej świadomości świata wokół siebie i poczuciu, że czas płynie. Cechuje go wolność od strachu i lęku. Czynność wykonywana w stanie flow podejmowana jest dla samego jej doświadczania. Dla dzieci stan ten jest zazwyczaj czymś naturalnym - doświadczają go, kiedy w pełni pochłania je zabawa, obserwacja lub eksperymentowanie. Może to być budowanie wieży z klocków, zabawa w gotowanie, owijanie przedmiotów papierem, rzucanie przedmiotami... Zabawa to czynność, która jest wykonywana dla czystej przyjemności czerpanej z samej tej aktywności. Dziecko nie koncentruje się na rezultacie, ewentualnych nagrodach lub karach, lecz całkowicie zatraca się w przyjemności, którą dostarcza mu dane zajęcie.

Reklama, dzięki której rozwijamy redakcję

Zobacz więcej

Najbardziej znaczące i satysfakcjonujące chwile w życiu pochodzą z doświadczeń przepływu. Psychologowie wskazują, że dzieci często go czujące lepiej się uczą, są kreatywne i często dobrze sobie radzą w szkole.

Zastanówmy się nad przykładem: dziecko stwierdza, że nie ma nic do zrobienia. Trzyma w ręku pilot do telewizora i bezwiednie przełącza kanały. Telewizja "leczy" jego nudę, ale na bardzo krótko. Warto wtedy dokładniej przeanalizować uczucia dziecka, wczuć się w jego sytuację i zastanowić się, czy ma ono możliwość podjęcia innego działania. Ważne jest, żeby nuda nie prowadziła w stronę samotności w rodzinie. W sytuacjach takich jak ta z telewizorem dziecko może potrzebować, by rodzic wyłączył telewizor, usiadł z nim na podłodze i np. zaczął grać w planszówkę.

Biorąc przykład z pedagogiki Marii Montessori, starajmy się nakierowywać dziecko na wzywania na poziomie nieco wyższym niż jego umiejętności, delikatnie podnosząc poprzeczkę. Proponowane w tym podejściu aktywności są na tyle trudne, by dziecko mogło rozwijać swoje umiejętności, ale nie aż tak, by powodowały one frustrację i rezygnację. Chcemy, by miało ono poczucie panowania nad sytuacją pomimo wysokich wymagań, jakie są mu stawiane.

Wsparcie dziecka w radzeniu sobie z nudą wymaga od dorosłego uważności. Często samodzielnie, a czasem przy odrobinie wsparcia dziecko jest w stanie oderwać się od ekranu telewizora czy komputera i poszukać aktywności, która służy jego rozwojowi. Bierze zeszyt i rysuje, bierze poduszki i buduje fort, robi mapę dla ukrytego skarbu, wymyśla grę planszową, teatrzyk, albo tworzy najszybszy na świecie pojazd z Lego. A wszystko to rodzi się w jego głowie.

Redakcja NATULI Dzieci są ważne

http://dziecisawazne.pl/

# data[].attributes.attachment_link.description
"Mamo, tato, nudzi mi się! Co mam robić?" - przeciętny rodzic słyszy te słowa nawet kilka razy w tygodniu, a w obecnej sytuacji pewnie codziennie i o dowolnej porze dnia. W takich sytuacjach często reagujemy zadaniowo, myślimy, jak zorganizować dziecku czas. Zastanawiamy się: czy dziecko już wyrosło z zabawy zabawkami?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
To od wdzięczności pochodzi radość. To wdzięczność pozwala nam dostrzec, to co cenne i ważne. Bez niej trudno cieszyć się życiem, trudno być „tu i teraz", trudno się zatrzymać.
Świat się zatrzymał. Dosłownie. Boimy się. Złościmy się. Skupiamy na tym, co będzie lub, co straciliśmy albo właśnie tracimy.

Świat się zatrzymał i my możemy się zatrzymać. Możemy zadać sobie pytanie: co daje mi ten czas? Co dał mi dzisiejszy dzień? Co mogę uchwycić?

Zachęcam każdego z Was do codziennego stawiania sobie tych pytań. Samemu, z bliskimi, z dziećmi.

...i mam nadzieję, że w pielęgnowaniu wdzięczności pomogą Wam dzisiejsze materiały.

Poniżej znajdziecie opis, jak można je wykorzystać oraz pliki do pobrania 🙂
Jak wprowadzić dziecko? „Kocham"
„Oto mapa Twojego serca. W każdym kawałku możesz umieścić rysunek, tych których lub co kochasz. Dla ułatwienia obok widzisz podpowiedzi obszarów, wokół których można skupić miłość lub sympatię.. Możesz dobrać do nich kolor, którym pokolorujesz tło w danym kawałku serca.

Kto mieszka w Twoim sercu? Co jest dla Ciebie ważne?"
„Tęcza. Co dobrego?"
„To ćwiczenie, które możesz wykonać sam lub ze swoją rodziną. Codziennie, na tęczy wypisujcie wszystkie dobre rzeczy, które Wam się przydarzyły w przeciągu dnia! Niech wasza tęcza będzie pełna radości i wdzięczności"!
„Kostka wdzięczności"
„Oto kostka wdzięczności! Możesz ją pokolorować lub od razu wyciąć i złożyć! Gotowe? Teraz pora zebrać jak największą ilość osób do gry. Zasady są proste: kolejno turlacie kostką i odpowiadacie na pytanie/ polecenie, które wypadnie. Gracie drużynowo: waszym zadaniem jest kulać kostką jak najdłużej i dostrzec jak najwięcej cennych chwil"!

Dobrej zabawy z ogromem wdzięczności 🙂
P.S. Jeżeli macie dostęp do drukarki A3, zachęcam do takiego wydruku- podnosi on jakość materiałów.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wdzięczność. Materiały: "Kocham...", "Kostka wdzięczności", "Tęcza. Co dobrego?" :)

# data[].attributes.attachment_link.description
To od wdzięczności pochodzi radość. To wdzięczność pozwala nam dostrzec, to co cenne i ważne. Bez niej trudno cieszyć się życiem, trudno być "tu i teraz", trudno się zatrzymać. Świat się zatrzymał. Dosłownie. Boimy się. Złościmy się. Skupiamy na tym, co będzie lub, co straciliśmy albo właśnie tracimy.

# data[].attributes.body
kilka pomysłów na rozluźnienie i obniżenie napięcia u dzieci :)

# data[].attributes.attachment_link.title
Kochana babciu kropka - dziecięce masażyki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Sala gier to serwis, na którym znajdziesz wiele ciekawych i edukacyjnych materiałów do wydrukowania. Są tu przeróżne kolorowanki, łamigłówki, rebusy i wiele innych zabaw dla dzieci. Nasz serwis z zabawami podzieliliśmy na kategorie. Dzięki nim łatwo znajdziesz coś ciekawego dla siebie lub swoich pociech. Każdy obrazek możesz od razu wydrukować lub pobrać na swój dysk. Dla osób, które lubią gry przygotowałem ich kilka tutaj.

Uwaga! W niektórych z gier poukrywałem kody rabatowe na zamienniki tuszów i tonerów w sklepie internetowymdrtusz.pl

Spodobały Ci się nasze łamigłówki i kolorowanki? Podaj je dalej! W dodatku zupełnie za darmo! Udostępnianie naszych materiałów w celach edukacyjnych jest bezpłatne. Wystarczy, że zamieścisz na swojej stronie lub kanale informację, że pochodzą one z serwisu Sala Gier i dodasz link www.salagier.pl. Kolorową zabawą warto się dzielić!

# data[].attributes.attachment_link.title
Łamigłówki i zagadki logiczne dla dzieci i do druku | Salagier.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Sala gier to serwis, na którym znajdziesz wiele ciekawych i edukacyjnych materiałów do wydrukowania. Są tu przeróżne kolorowanki, łamigłówki, rebusy i wiele innych zabaw dla dzieci. Nasz serwis z zabawami podzieliliśmy na kategorie. Dzięki nim łatwo znajdziesz coś ciekawego dla siebie lub swoich pociech. Każdy obrazek możesz od razu wydrukować lub pobrać na swój dysk.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Spotkania będą się odbywały on-line, w piątki w godzinach 17.00-18.00.

Dwa pierwsze poświęcone są stronie technicznej kontaktów wirtualnych.Szczegółowe informacje i link rejestracyjny znajdziecie Państwo poniżej.

17.04, godz. 17.00-18.00 - WIRTUALNA NARZĘDZIOWNIA

Podczas spotkania porozmawiamy o naszych doświadczeniach w edukacji zdalnej, o tym jakie narzędzia wykorzystujemy do realizowania różnych celów kształcenia i jak to robimy (np. MS Teams, Google Meets/ Classroom/ Jamboard, ZOOM, Mentimeter, Padlet, dyski wirtualne).

Prowadzący: Anna Cieślik ( UW) i Sławomir Prusakowski (SWPS)

Chcesz wziąć udział w spotkaniu, zarejestruj się wcześniej klikając w link:

https://us04web.zoom.us/meeting/register/upcpcOqorzgiGtSGx0s9UJs8Y3K-BlZr3l_2

Po rejestracji otrzymasz wiadomość e-mail z potwierdzeniem zawierającą informacje o danych niezbędnych do dołączenia do spotkania. Prosimy o przybycie do wirtualnego pokoju 15 minut przed spotkaniem, aby sprawdzić czy wszystko działa od strony technicznej (obraz, dźwięk).

24.04, godz. 17.00-18.00 - AKTYWIZACJA UCZESTNIKÓW W ŚWIECIE ON-LINE

Podczas spotkania porozmawiamy o naszych pomysłach na aktywizowanie uczestników do pracy zdalnej z włączoną kamerą video, na utrzymywanie ich uwagi w procesie zdalnego uczenia. Wymienimy się doświadczeniami i inspiracjami z zakresu przenoszenia ćwiczeń z sali do wirtualnej rzeczywistości.

Prowadzący: Anna Cieślik ( UW) i Sławomir Prusakowski (SWPS)

Chcesz wziąć udział w spotkaniu, zarejestruj się wcześniej klikając w link:

https://us04web.zoom.us/meeting/register/upwpfu-qpjIrE9FEb5YyqjLbiICWtK1OmFB-

Po rejestracji otrzymasz wiadomość e-mail z potwierdzeniem zawierającą informacje o danych niezbędnych do dołączenia do spotkania. Prosimy o przybycie do wirtualnego pokoju 15 minut przed spotkaniem, aby sprawdzić czy wszystko działa od strony technicznej (obraz, dźwięk).

Informacje o majowych webinariach znajdziecie Państwo na stronie:

http://wke.wroclaw.pl/harmonogram-webinariow-z-cyklu-wsparcie-psychologiczne-w-czasach-pandemii/

# data[].attributes.attachment_link.title
Wsparcie psychologiczne w czasach pandemii

# data[].attributes.attachment_link.description
Spotkania będą się odbywały on-line, w piątki w godzinach 17.00-18.00. Dwa pierwsze poświęcone są stronie technicznej kontaktów wirtualnych.Szczegółowe informacje i link rejestracyjny znajdziecie Państwo poniżej. 17.04, godz. 17.00-18.00 - WIRTUALNA NARZĘDZIOWNIA Podczas spotkania porozmawiamy o naszych doświadczeniach w edukacji zdalnej, o tym jakie narzędzia wykorzystujemy do realizowania różnych celów kształcenia i jak to robimy (np.

# data[].attributes.body
CZY MOŻNA EFEKTYWNIE
SIĘ UCZYĆ ?