# data[].attributes.body
Hezkuntza gizartea aldatzeko tresna ahaltsua dela deritzot. Hortaz gure lana izango da ahalik eta zuku gehien ateratzea. Pertsona kritikoak sortu behar ditugu, enpatikoak, abenturazaleak, koherenteak, feministak, zoriontsuak... Hortaz, ez daukagu lan erraza, baina, etengabeko autoformakuntza izan behar da irakasleon tresna ahaltsuena bide nekez honetan elkarlanean helburu handiak lortuz.

# data[].attributes.body
Alou Espainiara etortzean ez da daki bertako hizkuntza, gaztelaniera, eta hainbat zailtasun izaten ditu komunikatzeko. Horrez gain, jendeak bere aurrean gaztelariaz komentario desegokiak egiten zituen inolako filtrorik gabe.
Alou egoeraren jakitun egin zen, bazekien jendearen aurpegietan ez zela zoriontasuna islatzen bere presentziaz eta atzerritarrekin elkartzen hasi zen. Fenomeno hau ohikoa izaten da, guztion nahia izaten baita onarpena. Horretarako norbere ezaugarri edo gaitasun berdinak dituztenekin elkartzen gara, eroso sentitzen gara eta TALDE bateko partaide sentitzeak autoestimuan izugarrizko eragina dauka. Nahitaezko bakardadea inork ez du gustuko eta horregaitik harremantzen gara, bakardadetik ihes egiteko asmoz. Egoera hauen artean sarritan guetoak sortzea ohikoa izaten da.

# data[].attributes.body
Papelik gabeko noraez horretan polizia maiz izango du Alouk atzetik, protagonistak ordea ez du ulertzen zer gertatzen den. Bera ez da gaizkilea ezta lapurra ere, hortaz, papelak eskaintzen ez dizkioten horiek zergatik daude bera atzeman nahian?

# data[].attributes.body
Paperak eskurtazeko kontratu bat izatea beharrezkoa da, baina, kontratu bat izateko paperak eskatzen dituzte. Hortaz, nola heldu helmugara zurrunbilo erraldoi honen barnean etengabe erortzen bagara?

Ezkerrean, Mikel Asurmendik etorkinek paperak eskurtazeko bizi behar izaten duten prozesuaren berri eta lege eskubideak adieraziko dizkigu modu ulergarri batean.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Europara iristen diren etorkin gehienak -1999ko datuetan erreparaturik- Alemania, Italia eta Erresuma Batura datoz, etorkinen %70. Urte hartan, 717.000 atzerritar inguru heldu ziren Europara. Gainontzeko %30etatik zenbat heldu ziren Espainiako nahiz Frantziako estatuetara eta zenbat Euskal Herrira ez dago zehazki esaterik. Datu fidagarririk ez dago; datu ofizialak eta errealak ez datoz bat.
Hego Euskal Herrian 40.000 etorkin omen daude gaur egun -estatuaren kanpotik etorriak, hots-, hauetatik 30.000k dute egoitza-baimena. Ipar Euskal Herriko etorkin kopuruen datu zehatzik ez dago. Prentsan, 7.000 etorkin daudela esan bada ere, kopuru hori Pirinio Atlantikoak departamenduari legozkioke, eta ez da batere fidagarria. Izan ere, gure Iparraldeko etorkinen gaineko datuak oso ezberdinak eta anitzak dira; lan eske, asilo politikoa edota ikastera datozen etorkinen datuak. Akitania eskualdean, kasu, Espainiako 2.000 etorkin inguru daude, hauetako anitz ikasleak direlarik.

1951n hitzartu zen atzerritarrentzako lehen legea Europan: Genobako Hitzarmena deritzana. Asilo eskubidea bermatzeko egin zen, alta, ez bide du egundo asiloaren eskubidea guztiz bermatu. Frantziako lehen atzerritarren legea 1945ean gauzatu zen. Ordudanik hasi zen egoitza estatutua arautzen estatu honetan. 1952an, (Genobako Hitzarmenaren arabera) OFPRA sortu zen (Office FranÃ§ais de Protection des RÃ©fugiÃ©s et Apatrides). CCR (Commission des Recours des RÃ©fugiÃ©s) Helegite Batzordea eratu zen halaber. Frantziako estatuak, atzerritar legea murriztuz, (3.600.000 atzerritar biltzen ditu) mugak hertsiki kontrolatzen ditu, 1988az geroztik bereziki.
Espainiako atzerritar legea ez da pago-txa. Inmigrazioaren fenomenoa berria da Espainian. 1999ko erroldaren arabera 550.000 atzerritar bizi dira bertan. Hauetatik 244.377k agiriak aurkeztu dituzte beren egoera arautzeko. 150.000 inguru klandestinitatean mugitzen dira, hala ere. Espainiako legeen artean, atzerritarren legea da gehien aldatzen dena. Azkeneko legea 2000ko abuztuan jarri zen indarrean, eta berau 1999ko abenduan onetsi zena berritzera etorri zen. PPk bi urte eman zituen gobernatzen, PSOEko Gobernuak 1985ean hitzartu zuena berritzeko. Gobernuz Kanpoko Erakundeen (GKE-ONG) arabera, lege hura murritza eta eskasa bazen, PPk harturiko politika etorkinen etorrera oztopatzeko "ongi" kalkulatuta dago. Alderdi popularrak (PP) bere gurarira nahi ditu atzerritarrak, lan eta enpleguaren legearen araberan eta herritartasun eskubide bat bera ere onartu gabe. Hots, PPk etorkinen fenomenoa egungo lan merkatu liberalaren arabera erabiltzen du, estatuaren ekonomiaren mesedetan soil-soilik.
Etorkinen legezkontrako -edo ilegal- kontzeptua indartuta dago Espainiako Estatuan, horrela interesatzen baitzaio Jose Maria Aznarren oraingo politika ekonomikoari. Murtziako El Ejido herrian gertatutakoa, politika honen agerpide esanguratsu bat da. PPko Gobernua ez da gauza atzerritarrei politika duin bat eskaintzeko eta bizi duten baztertze egoera konpontzeko. Hori gutxi balitz, estatuko Herriaren Defendatzailea Mujika Herzog PSOEkidearen jarrera lotsagarritzat joa da etorkinen eskubideen errespetuak izan daitezen borrokatzen duten herri mugimendueen aldetik. Asko eta anitzak dira etorkin guztien eskubideak bermatuak izan daitezen aldarrikatzen dituzten herri erakundeak. Erakunde hauek eskakizunak banan-banan zehaztu dituzte gainera. Egoera irregularrean daudenei paperak eta lan baimena ematea -lan-esku merkea beti berek behar izatea- hala nola jasaten duten jazarpen poliziala eta gehiegikeria administratiboaren amaiera, besteak beste. Hau da, herritar ororen eskubideen berdintasuna onartuz, integrazio soziala bultzatuko duen politika bat indarrean jartzea exigitzen zaio gobernuari. SOS Arrazakeriak herri mugimenduen buruan dihardu.

2000ko Legearen onarpena eman zenetik, bai Madrileko Parlamentuaren oposizioko alderdiak bai PPk gobernatzen ez duen Espainiako erkidego autonomietako gobernuak Atzerritar Legearen aurka jarri dira. Berau da helegite gehien jasotzen duen legea. Gurean, Nafarroaren kasuan, UPN alderdia ezik (Ã±abardurak Ã±abardura) gainontzeko alderdiek bat egiten dute Espainiako Atzerritaren Legeari konstituzionaltasun errekurtsoa aurkezterakoan. Gasteizko Eusko Legebiltzarretik ere helegitea aurkeztu zitzaion pasa den martxoan. Edonola ere, Espainiako Parlamentuan minorian ari diren oposizoko alderdiez gainera, herri mugimenduen sostengu gartsua beharko dute etorkinek, baldin beren egoera hobetuko bada. SOS Arrazakeriak Hego Euskal Herriko lau lurralde historikoetan fun-tzionatzen du. Gipuzkoako SOS Arrrazakeriako Koro Erdoziak lagundu digu guri atzerritarren mundua amini bat gehiago ezagutzen.
Erdoziaren esanetan, etorkinen alde diharduten erakunde nahiz herri taldeak ez dira nahiko luketen beste koordinatzen. Horrela izanda ere, Koro Erdoziari atzerritzar legeaz duen iritzia eskatu diogu: "Lege berria ez da batere berria, lege zaharra berritua da eta inoiz baino okerragoa. Helegitea aurkeztea dagoela? Ados. Baina garbi dago, pertsonaren aurretik Espainiako Konstituzioa jarri dute, Atzerritarren Legeak ez du pertsona hobesten herritar espainola baizik. Diskriminazioa, beraz, begibistakoa da".
Gipuzkoako SOS Arrazakeria erakundearen bulegoetara azaltzen diren etorkinak laguntzeko, oso laburrak dira eguneko 24 orduak (Koro Erdozia eta Agustin Unzurrunzaga dira arduradun nagusiak). Laguntza bideratzeko txosten edo karpeta indibidualak zabaltzen dituzte.
Etorkin legalak eta ilegalak jarri dizkiogu hizpide Korori, eta ez zaio gustatu planteamendua: "Ez ditugu ezberdintzen etorkinak. Gure base datuetan ez duzu aurkituko pertsona bat egoera erregularrean edo irregularrean. Hain erraz da pasatzen erregular izatetik irregular izatera. Terminologia horrek guretzat ez du zentzurik, gainera erotuko ginateke".
Etorkin baten kasua azaldu digu jarraian. Bost urte ibili zen egoera erregularizatu gabe, lanean ibili zen, lan beltzean, noski. Korori ez zitzaion burutik pasatzen egoera horretan egongo zenik, baina kontentzioso administratibo batean sartu zen, eta paperik gabe zegoenez, beren bulegoetara azaldu zen laguntza eske.
Karpetak arrazoi anitz dela-eta betetzen dira. Etorkina paperekin eta lan-baimenarekin eta administrazioari bizkarra emanda bizi daiteke. Legearen babesean bizi diren herritarrak bezala, funtsean. Kontua da, administrazioaren menpe bizi garela eta hartara hurbildu gara ezinbestez.
Gipuzkoako bulegora, paperak izan edo ez izan lan, baimena eta egoitza bat lortzeko hurbiltzen dira etorkinak. Egoera hauek gainditua ere, familia biltzea, ikasten ari diren seme-alaben bidea erraztuko dituen txartelak lortzea, ezkontza kasuen erregularizatzea edota hamaika korapilo askatzen laguntzea eskatu ohi dituzte etorkinek. Gizarte-laguntzailearen lana erruz pilatzen da SOS Arrazakeria erakundeen bulegoetan. Enpresariekin, sindikatuekin eta administrazioarekin lehiatu behar dituzte gizarte laguntzaile hauek. Koro Erdoziaren lana ez da samurra inondik ere.
Enpresarioek bere interesak babesten dituzte, eta etorkinak, inoren laguntzarik izan ezean, galduta aurkitzen dira. Enpresariak etorkinez gero eta gehiago interesatzen dira. Bistan da. Lana badago egon, eta lan gogorra eta kaskarra bateren batek egin behar du. Normalean lan txarrenak, esku lanak edota txandaka egitekoak eskaintzen zaizkie etorkinei. Ordea, enpresariek langile finkoak nahi dituzte eta ez hamabostero langileak aldatzen ibili beharrik. Etorkinen egonkortasun ezak ez ditu bermatzen enpresarien nahiak. Orduan, eskaerak egiten badira ere, asko ukatuak izaten dira enpleguaren egoerak horrela agintzen duelako.
Hizkuntza ongi menperatu ezean, ez da aise egoera berrira moldatzea. Normala da legea bera ez ezagutzea: "Hizkuntzarekin moldatzen dira baldin lan egiten badute. Lanean harremanak finkatzen badituzte integrazioa gauzatzea errazagoa da. Gaurko atzerritar legeak ez die uzten bide hori urratzen".
Gure artean bizi diren etorkinen egoera oso da gogorra. Nazionalitate ezberdinekoak izaki eta hizkuntza komun finkorik ez dutenez gero, ez dute hitz egiteko ohiturarik. Bizi duten gizarte eta ingurumariarekiko begirada orokorra da etorkinena. Ez dira egoeraz jabetzen. Esaterako, hiru pertsona bizi daizteke elkarrekin, baina ez diote modu sakon batez elkarri kontatzen norberaren egoera. Bizimodu petrala da beraiena inola ere.
Lan kontuetan sindikatuen betebeharra funtsezkoa da. Sindikatuak ordea, ez daude osotara eta egunean jarriak inmigrazioaren arazoari dagokionean. SOS Arrazakeria taldekoek sindikatuen aldetiko laguntza baino, sindikatuek dituzten arazoak bideratzen lan gaitza egiten dute. Atzerritik datozen langile kontratuen kasuetan, adibidez. Administrazioaren izapideak bideratzea lan korapilatsua da eta sindikatuak, dirudienez, ez dira horretan iaioak. Erdoziak sindikatuko kide batekin telefonoz mintzatzean erakutsi haserraldiak hala eman zigun aditzera.
Administrazioarekiko harremanetan hasarreaz gainera sumindura eta inpotentzia nagusitu daiteke gizarte laguntzaile baten baitan: "Orain 25 urte Bergara herrira etorri zen etorkin baten kasua. Etorri zenetik ari da lanean, nazionalitatea eskatua dauka eta ez diote erantzuten. Guk gehiago ezin dugu egin. 60ko hamarkadan ez zegoen atzerritar legerik. Orduan, besterik gabe sartzen ziren etorkinak, ez zuten bisadorik behar. Lana topatuz gero hasten ziren lanean eta kito. Garai haiek joan ziren, ordea".
Duela hogeita bost urte iritsi zirenek ez badituzte beren eskubideak bermatuta, zer esanik ez, gaur egun heldu direnek zaila dute bizimodua duintasunez antolatzea. Atzerritarren Legea hilabete batetik bestera aldatzen da, bermerik gabe, hala ere. Hau da, duela urte zenbait etorritakoek nekez erakutsiko diote orain datozenei egin behar duten bidea. Etorkinek hiru paper mota ezberdinak erabiltzen dituzte, garaia eta estatusaren arabera: "Atzerritarren Legea berariaz egina dago, oso ondo landua. Zentzu txarrean, baina oso ondo", esan digu azkenik Korok.

Etorkinak polizoiak gisara helduz gero, eta ez badira harrapatuak, ahal duten moduan janez hasten dute beren bizialdi berria. Hiri-aglomerazioetan aurkitzen dute babesa. Babestoki horretatik lan-zirkuitoetan barrena abian dira. Valentzian laranjaren bilketa burutzen dute, Almerian marrubiarena, Lleidan, madariarena, Extxemaduran aranena eta LogroÃ±on tipularena, kasu. Nafarroan eta Araban mahats eta patata biltzen aritzen dira. Poliziak etorkin bat harrapatzen badu zentro berezi batean sartzen du 40 egunetarako. Kartzelak baino okerragoak dira zentrook; patiorik gabekoak. Denbora horretan ez badute nongoa den asmatzen, aske utzi behar dute. Etorkinak hemen segitzen du, baina zirkuito horietan beti ere. Sistemari, bistan da, zirkuitoak mantentzea interesatzen zaio, interesatzen zaionez.

# data[].attributes.attachment_link.title
ATZERRITARREN LEGE HERTSIA OZTOPO DA ETORKINEN INTEGRAZIORAKO

# data[].attributes.attachment_link.description
Europara iristen diren etorkin gehienak -1999ko datuetan erreparaturik- Alemania, Italia eta Erresuma Batura datoz, etorkinen %70. Urte hartan, 717.000 atzerritar inguru heldu ziren Europara. Gainontzeko %30etatik zenbat heldu ziren Espainiako nahiz Frantziako estatuetara eta zenbat Euskal Herrira ez dago zehazki esaterik. Datu fidagarririk ez dago; datu ofizialak eta errealak ez datoz bat.

# data[].attributes.headline
ERAGIN DIEZAIOGUN GURE BURUARI, MAFALDAREN ESKUTIK

# data[].attributes.subject
ERAGIN DIEZAIOGUN GURE BURUARI, MAFALDAREN ESKUTIK

# data[].attributes.attachment_link.title
MÁS CERCA DE ÁFRICA. UN CONTINENTE RICO Y EXPOLIADO

# data[].attributes.attachment_link.description
Este vídeo forma parte de los materiales educativos para el curso 2013/2014 elaborados por el Grupo de Educación de REDES, para la Campaña África cuestión de vida, cuestión debida. La segunda fase de Campaña está centrada en contribuir a que los africanos/as se beneficien de la explotación de sus recursos naturales, para mejorar su calidad de vida.

# data[].attributes.body
Garrantzitsua da errealitatea ezagutzea eta horretarako beharrezkoa da FORMAKUNTZA. Hortaz, atal honetan Afrikari buruzko hainbat istorio eta errealitate bistaratzen saiatu naiz.
Historian zehar hainbat «izurritek» odolostu dute Afrika: esklabotzak, kolonialismoak, kolonien amaierak, Bretton Woods erakundeek behartutako egitura-doitzeak, neoliberalismoak, transnazionalek...
"EZ DIRA HERRIALDE AZPIGARATUAK, ZAPALDUAK BAIZIK" (Eduardo Galeano)

Behean bideo bat txertatu dut Afrikaren errealitatea modu erakargarri eta ulerterraz batean ezagutzeko asmoz.

# data[].attributes.headline
4. Alouren lagunak: Hacen que te sientas como un gusano, cada dia me piden una cosa más

# data[].attributes.subject
4. Alouren lagunak: Hacen que te sientas como un gusano, cada dia me piden una cosa más

# data[].attributes.body
Alouk paperak eskuratu nahi ditu lehenbaitlehen, baina, prozesua oso korapilatsua eta luzea dela konturatzen da. Horrez gain, funtzionarioek lelotzat hartzen dutela sentitzen du.

# data[].attributes.headline
3. Alou: "Yo quería huir de mi país pero ahora prefiero volver": 

# data[].attributes.subject
3. Alou: "Yo quería huir de mi país pero ahora prefiero volver": 

# data[].attributes.body
Inor ez du migratzen nahi duelako, migrazio horren atzean zergatia ugari egoten dira itzalpean. Gehienetan bizi baldintza hobe batzuen bila migratzen dugu eta bizi dugun egoerak behartzen gaitu horretara.
Migratzen dugun herrialdearekiko espektatibak oso altuak izaten dira maiz, baina, filmean ikusi den gisan espektatiba horiek berehala desagertzen dira helmugako errealitatea ikustean.
Horrez gain, migrazioek herri mina eta atzean utzitako guztiaren nostalgia pizten digu eta hori gutxi balitz lagun eta familiko kideak abandonatzearen sentimendua ere pizten zaigu.

# data[].attributes.headline
2. Tarbernariak: “En este pueblo no hay trabajo para vosotros, nadie te va ha contratar. Solo traéis problemas”

# data[].attributes.subject
2. Tarbernariak: “En este pueblo no hay trabajo para vosotros, nadie te va ha contratar. Solo traéis problemas”

# data[].attributes.body
Esaldi honekin lehenik eta berain "gu" eta "beraien" arteko bereizketa egiten da. Hau da, "no hay trabajo para VOSOTROS". Modu honetan desberdintasun eta gutxiespen sentimenduak trasmitituko ditugu. Horrez gain, gaur egun ere oso hedatua dagoen zurrumurru bat helarazten digu atzerritarrak lana kentzera datozenaren ideia hain zuzen ere. Kasu hauetan ez dugu ahaztu behar gu geu ere EH-tik atzerrira joan behar izan garela lan egitera eta gure herrialdean burutzen dituzten lanak inork ez dituela nahi, sarritan oso baldintza negargarrietan aritzen baitira lanean.

# data[].attributes.headline
FILMEAN ESANDAKO ESALDIETATIK  ATERATAKO HAINBAT HAUSNARKETA:

# data[].attributes.subject
FILMEAN ESANDAKO ESALDIETATIK  ATERATAKO HAINBAT HAUSNARKETA:

# data[].attributes.headline
1. Alou: "Ni tú ni yo seremos nunca de este pas porque no nos aceptaran"

# data[].attributes.subject
1. Alou: "Ni tú ni yo seremos nunca de este pas porque no nos aceptaran"

# data[].attributes.body
Atzerritarrek bizi osorako eraman behar izaten dute, atzerritarra izatearen sama astuna eta Alouk dioen gisan inoiz ere ez dira migratutako herrialdeko kidetzat onartuko.

# data[].attributes.headline
ATZERRITARREK BIZI BEHAR IZATEN DIZTUZTEN ZENBAIT EGOERA TAMALGARRI:

# data[].attributes.subject
ATZERRITARREK BIZI BEHAR IZATEN DIZTUZTEN ZENBAIT EGOERA TAMALGARRI:

# data[].attributes.body
Pelikulan zehar, Alouk, atzerritarrek bizi behar izaten diztuzten hainbat bazterketa egoera bistarazi dizkigu. Hauexek dira horietako batzuk:
-Tabernetan ez zerbitzatzea
-Lan baldintza oso kaskarretan lan egin beharra
-Bizi baldintza oso negargarriak
-Nagusiaren irainak
-Zikintzat eta higienerik gabeko pertsonatzat hartzea
-Paperak eskuratzeko zailtasun izugarriak
-Poliziaren jarrapena
-Alouk honakoa adierazten du zuriei erreferentzia eginez: "Siento sus miradas clavadas aquí (bekokira eramaten du eskua) siento que a los blancos no le gustamos".
-Berak maite duen neskaren aitak, alaba bakean uzteko esaten dio "Baltasar, a mi hija déjale en paz. No aparezcas más por aquí es lo único que tengo y quiero que sea feliz".

# data[].attributes.body
Alou Espainiara modu kladestinoan sartu den senegaldar bat da. Espainian hainbat lan mota ezberdin burutu zituen, baina, guztietan lan baldintza oso gogorrak pairatu behar izan zituen papelik ez zuenaren atsakitan.
Alouk hainbat karta bidaltzen dizkio bere familiari eta hauen bidez bere sentimenduak eta beldurrak plazaratzen dizkigu pelikula osoan zehar. Gutun hauetan bere egoera prekarioaren berri ematen digu eta atzerritarrek egunero bizi izaten dituzten zapalkuntzak jakinarazten dizkigu.
Bere bidaia Almerian hasiko da eta bertan berotegi batzuetan egingo du lan. Jarraian Madrilera joango da eta lehen aldiz merkatu ilegalarekin egingo du topo. Geroago Segriara bidaiatu du eta bertan fruta bilketan egongo du lan. Azkenik, Bartzelonan kokatuko da josteko tailer batean lan eginez. Alouren abenturak etenaldi bat izango du poliziak atxilotu baitzuen, baina, kartzelatik irtendakoan berriz itsasoan murgilduko da esperantzari ateak zabalduz.

# data[].attributes.body
Zuzendaria: Montxo Amendáriz

Produzioa: Elías Querejeta

Gidoia: Montxo Armendáriz

Musika: Bernardo Fúster

Soinua: PierreLorrain

Protagonistak:  Mulie Jarju, Eulalia Ramón, Ahmed El-Maaroufi, Akonio Dolo eta Albert Vidal