# data[].attributes.headline
Top 5 macro trends die in 2017 de toekomst van het reizen in Azië bepalen

# data[].attributes.subject
Top 5 macro trends die in 2017 de toekomst van het reizen in Azië bepalen

# data[].attributes.body
Liberalisering
Zorgt voor mensenrechten

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Vijf macro trends die de toekomst van het reizen in Azië vorm geven.

In de "toekomst van reizen" zijn het vaak de grotere krachten die het gedrag van de consumenten beïnvloeden en zo de richting van de reissector mede bepalen. Er zijn vijf macro trends te herkennen die van invloed zijn de reisbranche in Azië.

1. Verstedelijking - urbanisatie
In Azië groeien de steden heel snel, met name in China. Grote delen van de bevolking van het platteland verplaatsen zich naar de hi-tech stedelijke gebieden. Hier maken veel mensen voor het eerst kennis met internet, gaan deze techniek gebruiken om producten en diensten te kopen, blijven in contact met vrienden, familie en collega's en kunnen voor het eerst echt informatie over de REST van de wereld vinden.

2. De groei van de middenklasse
De groei van de verstedelijking levert ook ook nieuwe industrieën en dienstverlening op. Daardoor zal het gemiddelde inkomen in sommige landen heel sterk toenemen. Deze opkomende middenklasse heeft veel geld te besteden, niet alleen voor woningen en huishoudelijke goederen. Ook reizen naar nationale en internationale bestemmingen komen steeds meer in bereik. Steeds meer mensen zullen ook op zakenreis gaan voor expansie van de eigen industrie in het buitenland, of voor het verkennen van nieuwe markten in landen over de regio Azië/Pacific of Europa en Amerika.

3. Low-cost carriers
Tot voor kort bestonden er geen no-nonsense luchtvaartmaatschappijen ​​in Azië. Het waren de luchtvaartmaatschappijen van de overheid of de grote westerse luchtvaartmaatschappijen die goed waren voor bijna alle reizen vluchten in en rond de regio.Tegenwoordig is het aantal zitplaatsen op low cost carriers in Zuidoost-Azië al goed voor ongeveer 58% van het totaal. Carriers zoals Air Asia, Tiger Airways, Jetstar hebben moeilijk te bereiken binnenlandse bestemmingen bereikbaar gemaakt voor nationale en internationale passagiers. Evenals in Europese en Noord-Amerikaanse gebieden hebben de goedkope tickets ervoor gezorgd dat grote aantallen mensen voor het eerst gingen vliegen, vaker gingen reizen naar bestemmingen die daardvoor steeds onmogelijk waren geweest.

4. Invoering technologie in Azië
Een groot deel van de westerse wereld heeft het begin van internet meegemaakt met de pijnlijke ervaringen van een trage 56k dial-up verbinding. Daarna kwam er stap voor stap het breedband en wifi. Daarbij werden de webactiviteiten meestal uitgevoerd op desktop computers, laptops en later op mobiele telefoons en tablets. Veel consumenten in de opkomende markten van Azie hebben geen idee hoe de westerse wereld dat vroeger heeft gedaan op de zogenaamde digitale snelweg. Veel landen in deze opkomende markten, zoals Zuid-Korea, hebben meer mobiele web-gebruikers dan desktop of laptop aansluitingen. De meesten beginnen met mobile apperatuur als de mobile en het tablet.

5. Politieke ontwaken
Door de toegang tot het internet heeft in veel landen van Azië liberalisering van ideeën plaats gevonden door invloeden van westerse trends, diensten en producten. In de meeste landen van Azië lijkt die liberalisering niet te stoppen en is het even afwachten hoe de culturen in die landen zich zullen ontwikkelen. In de landen van Azië zien we steeds meer een voorzichtige druk op regeringen om verbetering van mensenrechten. Ook is er steeds meer de roep om visumbeperkingen voor reizen naar het buitenland op te heffen en verder te liberaliseren.

# data[].attributes.attachment_link.title
Top 5 macro trends die in 2017 de toekomst van het reizen in Azië bepalen

# data[].attributes.attachment_link.description
Vijf macro trends die de toekomst van het reizen in Azië vorm geven. In de "toekomst van reizen" zijn het vaak de grotere krachten die het gedrag van de consumenten beïnvloeden en zo de richting van de reissector mede bepalen. Er zijn vijf macro trends te herkennen die van invloed zijn de reisbranche in Azië.

# data[].attributes.headline
De berg e-waste in Azië is groter dan ooit

# data[].attributes.subject
De berg e-waste in Azië is groter dan ooit

# data[].attributes.body
Trendgevoelig. De gebruikstijd neemt af.
Uit dit artikel blijkt dat de inwoners trendgevoelig zijn waardoor de gebruikstijd afneemt.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Hoe lang doe jij met je mobiel? En je laptop, tv of magnetron? Het hangt er waarschijnlijk van af hoe trendgevoelig je bent, maar ook hoeveel je te besteden hebt. En dat hangt dan weer samen met hoe het met de economie gaat. En een goed draaiende economie zorgt voor een stijgende lijn in ons koopgedrag.

Klinkt allemaal gezellig, maar dat is het niet voor afval, in dit geval elektronisch afval.

Groeiende afvalberg

De afvalberg van elektronische apparaten, e-waste genoemd, is er namelijk ook een stuk gezelliger op geworden. Alleen in dit geval niet in de positieve zin van het woord. Dankzij de beter draaiende economie is deze berg in Oost en Zuidoost-Azië namelijk met maar liefst 63 procent gegroeid in vijf jaar tijd!

Tenminste, als we het onderzoek van de United Nations University mogen geloven. Het onderzoek stelt dat deze toename neerkomt op een totaal van 12,3 miljoen ton e-waste in Azië. Zeg maar gerust een obese berg.

Onderzoek

Het onderzoek richtte zich op 12 landen, waaronder China, Japan, Taiwan, Thailand en Vietnam. In China kwam de groei tussen 2010 en 2015 neer op een verdubbeling. De gemiddelde e-waste-productie per inwoner was ongeveer 10 kilo in 2015.

Op dat vlak scoort Hong Kong het hoogste met 21,7 kilo per inwoner. Taiwan en Singapore scoren ook hoog. Vietnam en de Filipijnen produceren de minste afval.

Europa en Amerika

Azië wordt in het onderzoek gezien als 'de grootste producent van elektronisch afval. Maar per inwoner doet Azië het helemaal niet zo slecht ten opzichte van Europa en de VS. Deze werelddelen produceren per inwoner maar liefst vier keer zoveel afval per jaar, ongeveer 15,6 kilo.

Naast toenemende welvaart en groeiende vraag speelt de afname van de gebruikstijd een rol, aldus het onderzoek. Factoren als compatibiliteit van hardware en software zijn daarbij belangrijk, net als 'productmode'. De groeiende hoeveelheid afval zou problematisch zijn voor landen zonder milieuvriendelijke recycling- en verwerkingsmogelijkheden.

Recycling

Het onderzoek geeft aan dat het elektronisch afval vaak illegaal wordt gedumpt, met milieuproblemen tot gevolg. Elektronica bevat namelijk vaak lood en zilver dat giftig is voor mensen en de aarde. Ook het verbranden van de producten kan gezondheidsproblemen veroorzaken.

Wat dat betreft doen Japan en Taiwan het goed. Volgens Tweakers begonnen zij al meer dan twintig jaar geleden met de invoering van speciale wetgeving.

Zien hoe het eraan toe gaat in Azië? Kijk deze reportage van CNN.

De foto bovenaan in Curtis Palmer en beschikbaar gesteld onder een Creative Commons-licentie.

# data[].attributes.attachment_link.title
De berg e-waste in Azië is groter dan ooit - Vance

# data[].attributes.attachment_link.description
Hoe lang doe jij met je mobiel? En je laptop, tv of magnetron? Het hangt er waarschijnlijk van af hoe trendgevoelig je bent, maar ook hoeveel je te besteden hebt. En dat hangt dan weer samen met hoe het met de economie gaat. En een goed draaiende economie zorgt voor een stijgende lijn in ons koopgedrag.

# data[].attributes.body
Waarden en normen:
Nationalisme, eigen volk eerst.
Gezag en rangorde is belangrijk

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Cultuur draagt wezenlijk bij aan financiële malaise in het Verre Oosten

APELDOORN - Landen als Indonesië en Thailand hebben hun economische groei te danken aan hun bijzondere normen en waarden, zo is ons altijd voorgehouden. Nu dat succes wat tegen blijkt te vallen, blijft het stil aan de andere kant. Hebben die waarden soms ook bijgedragen aan de huidige financiële crisis? Oftewel: wat er mis kan gaan in een hechte familie.

De reddingsoperatie die het Internationaal Monetair Fonds (IMF) momenteel uitvoert in Thailand, Indonesië en Zuid-Korea ondervindt daar nogal wat weerstand. Begrijpelijk, gezien de aderlating die het van hoog tot laag vraagt. Sluiting van bedrijven veroorzaakt massaontslagen op een moment dat de prijzen van producten omhoogschieten, (mede) vanwege het opheffen van overheidssubsidies.

Maar afgezien van de (sociaal-)economische gevolgen, lijken de hervormingen ook op politiek-cultureel terrein ingrijpend. Dat verzinnen wij westerlingen niet, de Aziaten zelf suggereren het al jaren. Tenminste, toen het nog goed met hen ging.

Tijdens de geweldige economische groei vanaf de jaren ''80 waren de leiders in het Verre Oosten er als de kippen bij hun succes toch vooral vanuit de cultuur te verklaren. Specifieke Aziatische waarden en normen zouden ten grondslag liggen aan het hoge productieniveau en de fraaie exportcijfers die hun economieën hadden behaald.

De fanatiekste opscheppers waren (even afgezien van Japan) steevast Maleisië en Singapore. Voor westerse waarnemers was dát al reden voor enig wantrouwen, want die twee kunnen de slogan "Azië is anders" goed gebruiken voor binnenlandse en regionale ''consumptie''. Zo heeft Maleisië een etnisch gevarieerde bevolking, dus de enige manier om de boel wat bij elkaar te houden is hameren op algemene Aziatische waarden. Singapore is klein, welvarend en bevat voornamelijk Chinezen: drie redenen voor omringende landen het te wantrouwen. Door zich op te werpen als rasechte Aziaten hopen de Singaporezen zich in een nevel van "ons-kent-onsgevoelens" ietwat onzichtbaar te maken.

Ik en jij

Om welke waarden en normen ging (en gaat) het eigenlijk bij Lee Kuan Yew, de voormalige premier van Singapore, en de Maleisische premier dr. Mahathir Mohamad, twee mannen die zich tot spreekbuis van ''cultureel Azië'' hebben gemaakt?

Een kleine greep uit hun repertoire. Zo is in het Verre Oosten het individu altijd ondergeschikt aan de groep, de gemeenschap. Frank Ching, commentator van de Far Eastern Economic Review, viel hen daarin deze week bij en omschreef het zo: "Als "Ik" in het Engels wordt geschreven, gebeurt dat met een hoofdletter, terwijl je "jij" gerust met kleine letter mag neerzetten. In het Chinees gebeurt dat precies andersom: Jij met hoofdletter, ik blijft klein geschreven". Iets dergelijks gebeurt met het woord "zelf", dat een kleinere letter verdient -vinden de Chinezen- dan alle andere woorden".

Verder wordt er in Azië meer nadruk gelegd op plichten dan op rechten, en is men uiterst gevoelig voor hiërarchie. Die twee kenmerken verklaren voor een deel de hoge arbeidsmoraal onder de Aziaten. Dat gevoel voor hiërarchie zit er diep ingebakken, tot in de families toe. Zo kent het Chinees niet een woord voor "broer", maar wel voor "meerdere". Wie jonger, ouder of het oudst is, het wordt zorgvuldig aangeduid.

Hechte familieverbanden zijn ten slotte een ander kenmerk van de Aziatische samenlevingen. Talloos zijn de termen in het Chinees die aangeven hoe veraf of dichtbij een familielid zich tot jou of iemand anders verhoudt.

Onmiskenbaar zijn dit stuk voor stuk zaken die veel kunnen bijdragen aan het creëren van welvaart. Alleen al die hechte familieverbanden zijn een prima voorwaarde voor het opzetten van kleine bedrijfjes: je familie is immers eerder bereid (enig) risico te dragen, brengt startkapitaal bijeen, en is genegen ook op andere wijze in je zaak te investeren. Zo''n hecht verband schept tevens een efficiënt netwerk, waarop men ook in tijden van tegenspoed of na pensionering kan terugvallen. Kortom, het biedt sociale zekerheid.

Of deze culturele kenmerken doorslaggevend waren voor het economisch succes van de afgelopen jaren, zoals Aziatische leiders ons wilden doen geloven, is onder economen altijd al omstreden geweest. De meesten van hen beschréven liever wat ze zagen, in plaats van te speculeren over diepere oorzaken. Zo lanceerde de econoom Paul Krugman zijn befaamd geworden "zweettheorie": het succes van Azië verklaren? Ze zwéten (werken) gewoon harder - punt uit.

Monddood

Nu vanwege de financiële crisis de klad er inzit, weten we in ieder geval dit zeker: die culturele factoren hebben ook donkere schaduwzijden die in het verleden te veel onderbelicht zijn gebleven.

Natuurlijk wist iedereen al dat hechte familieverbanden ook knellend kunnen werken zodra een familiebedrijf groter wordt. Bijvoorbeeld omdat grootvader erop staat dat de bedrijfsvoering exclusief in handen van familieleden blijft. Dat gezagsgetrouwheid naast een hoge arbeidsmoraal ook aandeelhouders monddood maakt -ze zouden het niet dúrven om beleid van de directie aan de kaak te stellen- wisten we ook wel. Maar dat het tot zulk wanbeleid kan leiden als de afgelopen maanden is gebleken, verbaast iedereen. De "Azië is anders-theorie" heeft ons kennelijk in zijn greep gehad. De feitelijke groei in die landen leek ook het bewijs te leveren dat de theorie klopt. We hebben alleen te veel naar de mooie kanten gekeken.

Nu de Aziaten in een crisis zit, horen we hen niet meer zo opgeven over die Aziatische waarden en normen - enkele uitzonderingen daar gelaten. Uitzondering is de al genoemde premier van Maleisië, Mahatmir Mohamad. Hij kon het de afgelopen maanden niet laten de oorzaak voor de crisis bij een ander volk te zoeken: de joden. Jawel, hij zei het openlijk: er is sprake van een internationaal joods complot, omdat "joden niet blij zijn met de successen die wij moslims hebben geboekt".

Maar voor het overige is het wat stil rond die Aziatische waarden. Hoog tijd voor het Westen eens flink uit te pakken over de nadelen van die culturele factor - we hebben ze te lang over het hoofd gezien. En ook het IMF zal bij het stellen van hervormingseisen daar niet omheen kunnen (waarbij de vraag dan wel is: kun je zulke diepverankerde zaken zomaar veranderen).

Wat inmiddels wel duidelijk is, is dat het kritiekloos volgen van superieuren in het economisch verkeer ieder zicht op handel en wandel van directeuren en managers heeft ontnomen. De nadruk op hechte familieverbanden was verder een prima bedding om broertjes, zusjes, ooms en tantes allerlei voordeeltjes toe te schuiven (nepotisme). Wat een man als president Soeharto doet is niets anders dan de vaderrol in het Aziatische familieverband op staatsniveau voortzetten, uitbuiten en misbruiken.

Criminelen

In Indonesië, maar ook elders, werden banken door het staatshoofd behandeld als "kleinkinderen op schoot", die op elk moment onbeperkt leningen verstrekten voor projecten van vriendjes en familie van ''vadertje staat''.

Op hetzelfde moment werd de vrije pers gebreideld, om berichten over corruptie in de kiem te smoren en buitenlandse investeerders niet af te schrikken. Voorstanders van vrije nieuwsgaring werden daartoe vaak als "gevaarlijke communisten" (dat woord wekt sowieso afschuw onder westerlingen) of als criminelen zwart gemaakt.

In Japan zijn de rollen zelfs helemaal omgedraaid: daar zijn het echte criminele groepen -de sokaiya- die directies van bedrijven afpersen door te dreigen met het bekendmaken van corrupte praktijken op aandeelhoudersvergaderingen.

Moet Azië zijn "waarden en normen" daarom maar van de weeromstuit in de verkoop doen, en de westerse cultuur omhelzen? Als dat al mogelijk zou zijn, het is ook niet verstandig. Beter is om serieus de zwakke kanten van de eigen cultuur, die uitwassen als bovengenoemd mogelijk hebben gemaakt, serieus onder ogen te zien. Naast blijvende waardering voor de sterke ''onderdelen'' -hechte familieverbanden, grote spaarzaamheid, hoge arbeidsmoraal- zouden die schaduwzijden op het niveau van politiek en economie moeten worden bijgesteld door introductie van westerse elementen. Een mix van Azië en het Westen is op die terreinen waarschijnlijk de beste combinatie. Echte parlementaire controle, meer invloed van aandeelhouders in bedrijven en een vrijere pers zijn enkele voorbeelden van broodnodige correctie. Invoering ervan zou al heel wat misbruik kunnen voorkomen en wantrouwen in eigen land en in het buitenland wegnemen.

De moeilijkheid ligt echter in de vraag of een eeuwenoude cultuur zich op onderdelen laat demonteren.

# data[].attributes.attachment_link.description
APELDOORN - Landen als Indonesië en Thailand hebben hun economische groei te danken aan hun bijzondere normen en waarden, zo is ons altijd voorgehouden. Nu dat succes wat tegen blijkt te vallen, blijft het stil aan de andere kant. Hebben die waarden soms ook bijgedragen aan de huidige financiële crisis?

# data[].attributes.body
Boeddhisme is grootste religie in Azië. vrijgevigheid, verdraagzaamheid, vriendelijkheid en gelijkmoedigheid is daarin belangrijk. Dit zal te merken zijn in het zaken doen.

# data[].attributes.attachment_link.description
Het boeddhisme is een levensbeschouwelijke en religieuze stroming die volgens de overlevering werd gesticht door Gautama Boeddha, de "historische Boeddha", die volgens de overlevering in de 6e en 5e eeuw v.Chr. in het noorden van India leefde. Boeddhisme ontstond uit lokale religieuze tradities, en in interactie met ritualistische en ascetische stromingen binnen het Brahmanisme, een van de voorlopers van het huidige hindoeïsme.

# data[].attributes.body
In Azië communiceren ze op een indirecte manier. Ze zeggen niet snel “nee”. Hierdoor moet er op lichaamstaal en intonatie gelet worden.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Om te begrijpen hoe u effectief communiceert in een hogecontext-cultuur, dient u zich vertrouwd te maken met twee verschillende communicatiestijlen. Als de betekenis van de boodschap vooral verbaal wordt gecommuniceerd, wordt dit een directe communicatiestijl genoemd. Het tegenovergestelde hiervan is een indirecte communicatiestijl, waarbij vooral de context van de boodschap de betekenis bevat. Iemand die de indirecte aanpak toepast, gebruikt veel non-verbale signalen zoals oogcontact , de intonatie van zijn stem, onderbrekingen en gezichtsuitdrukkingen. In de verschillende culturen manifesteren deze stijlen zich op verschillende manieren. Beide communicatiestijlen komen voor binnen elke willekeurige cultuur, en het is van essentieel belang dat u beide begrijpt om uw gesprekspartner goed te kunnen begrijpen.

De meeste Aziatische landen gebruiken een indirecte communicatiestijl. Er zijn talloze contextuele aanwijzingen, zoals non-verbale signalen, status, de leeftijd van de spreker en luisteraar, en zelfs lichaamshouding. In de meeste Aziatische landen is het woord nee taboe. Tijdens onderhandelingen of in een gesprek, moet u niet verwachten van uw gastheer dat hij u ooit formeel afwijst, maar wees uiterst bedacht op de niet-gesproken signalen.

Omdat gezicht redden en het vermijden van een schaamtegevoel zo enorm belangrijk zijn moet u uw gastheer nooit in een situatie brengen waarin hij u direct moet afwijzen. Vaak zal iemand ja zeggen maar duidelijk nee bedoelen. Om dit te kunnen interpreteren moet u daarop goed voorbereid zijn. Let op gezichtsuitdrukkingen en bewegingen van hand en hoofd wanneer uw gastheer aan het woord is. De toon en de formaliteit in de stemklank zijn ook voortreffelijke aanwijzingen omtrent de intentie van de spreker.

Als u nee moet zeggen tegen uw gesprekspartner, mag u dit discreet maar toch duidelijk doen. De term waarmee deze houding wordt aangeduid is gezicht redden. Om gezicht te redden en een schaamtegevoel te voorkomen, is het gebruikelijk om het uitspreken van het woord "nee" te vermijden.

# data[].attributes.attachment_link.description
Om te begrijpen hoe u effectief communiceert in een hogecontext-cultuur, dient u zich vertrouwd te maken met twee verschillende communicatiestijlen. Als de betekenis van de boodschap vooral verbaal wordt gecommuniceerd, wordt dit een directe communicatiestijl genoemd. Het tegenovergestelde hiervan is een indirecte communicatiestijl, waarbij vooral de context van de boodschap de betekenis bevat.