# data[].attributes.body
Martin Benka namalował górskie regiony Słowacji, gdzie znalazł archaiczny świat.  Zaprojektował ilustracje książkowe, znaczki, plansze książek,banknoty, a również kilka czcionek.  Na wystawie znajduje się wiele aspektów jego osobowości i kreatywności.

W sierpniu 1936 r.  namalował Benkę w słowackiej miejscowości Terchová otoczonej malowniczą przyrodą, jednakże moc żywiołów naturalnych jest szorstka dla człowieka, .  W środku ziemi, w polu, w którym pracował, schwytał ludzi, których owoce były dla nich jedynym źródłem utrzymania.  Nad nimi dominuje monumentalny górski krajobraz, u i malowany jakby dotykiem pędzla malarza, pozostawiając na płótnie plamy przeważnie ziemiste, ale czasem odważnie łączone odcienie barw.

W 1937 roku praca ta trafiła na Wystawę Światową w Paryżu, gdzie artysta otrzymał dyplom i srebrny medal za wzbogacanie europejskiej sztuki.  Rok później obraz reprezentował sztukę słowacką na Slovak Art Show w Nowym Jorku.

Wybrane prace Martina Benki (1888-1971), utalentowanego malarza  sztuki współczesnej, można zobaczyć na wystawie poświęconej 130. rocznicy urodzin artysty, znajduje się na terenie Słowackiego Muzeum Narodowego.

Uważam, że Martin Benka jest wybitnym malarzem. Na swoim dziele przedstawił przepiękny krajobraz ,który trafił w moje gusta.

# data[].attributes.body
Vinncent van Gogh namalował autoportret zimą 1887-88 roku, kiedy przebywał w Paryżu przez prawie dwa lata.  Krótkie paski farby umieszczał w różnych kierunkach.  Tam, gdzie podążają za zarysem jego głowy, tworzą rodzaj aureoli.

Obraz jest również jednym z najśmielszych eksperymentów kolorystycznych Van Gogha w Paryżu.  W tle umieścił kolory uzupełniające się, wykorzystując długie pociągnięcia pędzla: niebieski i pomarańczowy, a w brodzie i oczach czerwony i zielony.  Kolory nasilają się wzajemnie.  Czerwony pigment wyblakł, więc fioletowe pociągnięcia są teraz niebieskie, co oznacza, że kontrast z żółtym jest mniej silny.

Vincent van Gogh jest jednym z moich ulubionych artystów,miałam okazję zobaczyć wile obrazów na żywo w Amsterdamie. Jednak ten urzekł mnie swoją kolorystyką.

# data[].attributes.body
Zinaida Serebriakova jest artystką lubianą przez cały świat.  Udało jej się doprowadzić do perfekcji swój  talent, nie tracąc kontaktu z tradycjami i wchłaniając to, co najlepsze z koncepcji artystycznych nowych czasów.  Urodzona w słynnej rodzinie artystycznej Benois-Lanceray, Serebriakova od dziecka miała wielką miłość i szacunek dla sztuki klasycznej i traktowała innowacyjne eksperymenty z ostrożnością.  Świadomie wybierając kierunek neoklasyczny, Zinaida była kształcona w prywatnych studiach w Petersburgu i Paryżu.  Los Serebryjakowej nie był łatwy: śmierć męża, emigracja, oddzielenie od dzieci (z których dwoje pozostało w Moskwie) - wszystkie te czynniki wpłynęły na pracę mistrza, ale od pierwszych obrazów do końca drogi twórczej jej sztuka zdominowana jest przez jasny, liryczny początek, podziw dla piękna i miłość do świata.

Zinaida to wspaniała artystka,przykładem jest ten obraz, poświecony pięknej kobiecie.Moim zdaniem Serebriakova umiała niesamowicie delikatnie malować.

# data[].attributes.headline
Portrait Group with the Artist's Father Amilcare Anguissola,Brother Astrubale and Sister minerva.

# data[].attributes.subject
Portrait Group with the Artist's Father Amilcare Anguissola,Brother Astrubale and Sister minerva.

# data[].attributes.body
Sofonisba Anguissola była jedną z pierwszych artystek uznanych na arenie międzynarodowej i kształtowała perspektywy innych kobiet w sztuce kolejnych pokoleń.  Urodzona w renesansowych Włoszech około 1532 roku, była córką rodziny szlacheckiej.  Jej rodzice wierzyli w zalety edukacji i zapewnili każdej z ich sześciu córek gruntowne wykształcenie, w porównaniu z innymi dziewczynami w tym okresie.  Każda z nich miała rozwijać swoje indywidualne talenty.  W tamtym czasie malarstwo zawodowe było dla kobiet bardzo rzadkie.  Sofonisba szybko jednak zasłynęła z portretów swojej rodziny.

Wrażliwość, ciepło i wzajemna czułość przenikają ten rodzinny portret przedstawiający ojca artystki Amilcare, brata Asdrubale i siostrę Minerwę.  Relacja rodzinna jest ważona wyżej niż cechy figuratywne i formalne.  Spontanicznie ekspresyjny i bezpośredni charakter wielu jej portretów zainspirowałby później artystę takiego jak Caravaggio.  Obraz nigdy nie został ukończony, ponieważ król Hiszpanii Filip II zaproponował Sofonisbie stanowisko nadwornego malarza.  Przez dwadzieścia lat pracowała na dworze hiszpańskim.  Obraz uważany jest za jedno z arcydzieł artystki.

Moim zdaniem obraz renesansowej artystki jest pięknym portretem rodziny.Można podziwiać kochającą się rodzinę wraz z pupilem.

# data[].attributes.body
Zeus, który zakochał się w Europie, ukazał się księżniczce i jej przyjaciołom spacerującym po brzegu morza w postaci pięknego byka.  Dziewczyny bawiły się rogami byka, ozdabiając je girlandami kwiatowymi.  W końcu Europa postanowiła usiąść na grzbiecie byka Zeusa.  Wpędził się w morze i zabrał księżniczkę na Kretę, gdzie została żoną Zeusa, a później urodziła trzech synów-bohaterów.  Serow wycofał się z pierwotnego źródła, opowiadając o białym byku ze złotymi rogami: jego brązowy byk przypomina obrazy z czerwono-cyfrowymi wazonami.  Bull-Zeus patrzy na piękną Europę z niemal żywym, pożądanym wyglądem.  Poza dziewczyny jest niezwykle realna.  Serovowi udało się oddać złożoną gamę uczuć Europy.  W całej jej pozie nie ma strachu.  Sposób, w jaki uchwyciła róg byka, świadczy o jej pokorze z losem i zaufaniu do Zeusa.  W tym samym czasie jej zgarbiona postać, głowa klękła nisko, ręka wyciągnięta do przodu w kierunku brzegu, gdzie pozostali jej przyjaciele i rodzina, to wszystko świadczy o goryczy rozstania z ojczyzną.

Moim zdaniem artyście udało się przedstawić emocje Europy.Przy tym obrazie można bardziej wgłębić się w legendę.

# data[].attributes.body
William Merritt Chase spędził swoje formatywne lata jako artysta w Monachium, gdzie zakochał się w holenderskich i hiszpańskich mistrzach, których ciemną paletę i błyszczące pędzle początkowo naśladował.  Po powrocie z Niemiec w 1878 r. Indiana zamieszkał w Nowym Jorku, gdzie rozpoczął karierę nauczyciela.

W 1891 r. Chase otworzył letnią szkołę malarstwa plenerowego w Shinnecock Hills, niedaleko wsi Southampton na południowo-wschodniej Long Island.  Z możliwym wyjątkiem zajęć prowadzonych przez Johna H. Twachtmana, była to pierwsza w Stanach Zjednoczonych instrukcja poświęcona malarstwu zewnętrznemu.  Lato w Shinnecock Hills należy do najwcześniejszych w regionie portretów artysty.  Z pewnymi odmianami, prace te zazwyczaj obejmują kobiety i dzieci w błyszczących białych sukniach akcentowanych akcentami różu lub czerwieni, na plaży lub zagnieżdżonych w trawach wydm.  Wyraźne widoki bezdrzewne, delikatnie pofałdowane kontury terenu i delikatne kolory krajobrazu dostarczyły Chase'owi bogactwa inspiracji, które każdego lata było odnawiane.

Artysta namalował bardzo dokładnie wszystkie linie.Można zobaczyć wyraźne widoki.

# data[].attributes.headline
Symphony in Flesh Color and Pink:Portrait of Mrs.Frances Leyland

# data[].attributes.subject
Symphony in Flesh Color and Pink:Portrait of Mrs.Frances Leyland

# data[].attributes.body
W 1855 roku Frances Dawson (1834-1910) poślubił Fryderyka R. Leylanda, głównego właściciela statku Liverpool, magnata telefonicznego i kolekcjonera sztuki, który był jednym z głównych patronów Whistlera .

Portret ten, zamówiony jesienią 1871 roku, został wystawiony na pierwszej indywidualnej wystawie Whistlera w 1874 roku (wydarzenie sponsorowane przez Leyland), ale nigdy nie został uznany przez artystę za całkowicie skończony.
Temat jest przedstawiony w wielowarstwowej sukni zaprojektowanej przez artystę.  Abstrakcyjne, koszykowe wzory maty u podstawy powtarzają się na kadrze, również zaprojektowanej przez artystkę; kompensują one naturalistyczne, kwitnące gałęzie migdałów po lewej stronie, co sugeruje głębokie zainteresowanie japońską sztuką Whistlera w tym czasie.  Podobnie jak portret Montesquiou, portret pani Leyland podpisany jest w połowie prawicy emblematycznym motylkiem Whistlera, wzorem opartym na jego inicjałach JMW i nasyconym formalistycznymi zainteresowaniami XIX-wiecznego ruchu estetycznego.  Portret jest w rzeczywistości dziełem o tak wspaniałym designie, że współczesny Dante Gabriel Rossetti napisał o nim z pewnym uzasadnieniem: "Nie widzę, że jest to w ogóle podobieństwo".

W tym arcydziele bardzo podoba mi się jasna kolorysyka.Takie barwy kojarzą sie ze spokojem.

# data[].attributes.body
Dordrecht artysta Aert Schouman nie był wszechstronnym holenderskim malarzem, , grafikiem, , kolekcjonerem i, który tworzył martwe natury, tematy biblijne i mitologiczne, studia nad historią naturalną, prace gatunkowe, historyczne i topograficzne, portrety, szkice, akwaforty, akwaforty i antresoli.  Interesowały go jednak głęboko wierne i życiowe ujęcia ptasiej sfery.  Jego zdolności obserwacyjne przejawia się w sposobie, w jaki ten czerwono-bielony tukan łapie gałąź, a mianowicie dwoma, a nie trzema palcami, jak inne ptaki.  Pejzaż pomalowany  w przezroczystych odcieniach zieleni i błękitu przywołuje na myśl rodzime regiony ptaków w Gujanie i północnej Brazylii.

Obraz tego artysty jest niezwykły,ponieważ nie jest to zwykłe dzieło.Mianowicie ptak chwyta gałąź dwoma a nie trzema palcami,co sprawia ,że jest niespotykane.

# data[].attributes.body
Paul Klee wykonał co najmniej dwie prace przygotowawcze do tego akwarelowego obrazu na jucie. Rysunek ołówkiem i akwarela na papierze pokazują dokładnie ten sam motyw, ale odwrócony. Klee prawdopodobnie przeniósł motyw na nowy nośnik obrazu -jut - wykorzystując technikę kopiowania, np. śledzenie.
Cztery osobliwe stworzenia leżą pod krążkiem księżyca w pełni. Nieco większa figura bezpośrednio pod okręgiem odwróciła się tyłem do nas. Przypomina on akty kobiece z historii sztuki - jak np. akt Jean-Auguste-Dominique Ingres'a Grande Odalisque z 1814 roku. Pozostałe trzy postacie leżą pod spodem, dwie z nich są blisko siebie. Obok nich znajduje się kolejna pionowa postać, która wygląda jak wyjący pies. Zwłaszcza trzy mniejsze postacie przypominają słodkie, małżeńskie szczenięta lub kocięta.
Użycie słowa tułów sugeruje, że Klee nie uznał tych stworzeń za kompletne. Być może wciąż się rozwijają lub rosną. Sugeruje to również wybór przez Klee form nowotworowych. To płynne, organiczne wykorzystanie linii pojawia się w licznych pracach z ostatnich lat twórczości. Zakrzywione formy przypominają rzeczy, które pęcznieją i rosną. Podobny język formalny można znaleźć w modernistycznych rzeźbach, takich jak Jean Arp i Henry Moore. W przypadku Arp, abstrakcyjny język organiczny wyłania się bezpośrednio z obserwacji przyrody. Podobnie jak Klee, Henry Moore posiadał kolekcję naturalnych przedmiotów, takich jak muszle, kości i zwietrzałe kawałki drewna i kamieni, które zainspirowały jego abstrakcyjne formacje.

Dzięki artyście możemy spojrzeć na ten obraz z różnych stron.Niektórzy zobaczą pieski a inni figury,przez to jest niesamowity.

# data[].attributes.body
Ten rodzaj ceramiki nazywany jest Celadonem, prawdopodobnie po nazwie fikcyjnej postaci z XVII-wiecznej francuskiej powieści L'Astrée, w której pasterz Céladon nosił bladozielone wstążki.
Ceramika celadońska jest kamionką niebiesko-zieloną z powodu obecności tytanu. Garnek ten ma głęboko wyrzeźbiony wzór i jest moczony w płynnej glazurze. Został on wypalony na kilka godzin w temperaturze 1250° C (2280° F), aby osiągnąć ten szczególny kolor, typowy dla miasta Yaozhou w chińskim regionie Shaanxi.
Ten kawałek jest ozdobiony wzorem piwonii i jest uważany za arcydzieło dynastii Northern Song (między 960 a 1127). Ta dynastia cieszyła się wyrafinowanym i monochromatycznym stylem ceramicznym.
Wylewka phœnix jest irańskim wzorem, który pokazuje związek pomiędzy imperiami poprzez jedwabne drogi. Fesznik jest symbolem chińskiej cesarzowej. Dlatego ten kawałek niósł wiele znaczeń w 10 wieku Chiny.

Myślę,że chiński dzbanek jest piękną ozdobą i dla każdego mogłby coś innego znaczyć.