# data[].attributes.headline
Γιάννης Σταματίου

# data[].attributes.subject
Γιάννης Σταματίου

# data[].attributes.body
Πληροφορίες για να διαστημικα σκουπιδια οπως το ποσα ειναι και το τι προβληματα δημιουργουν. Πηγή: NASA

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Don't let the name fool you; despite their small size, dwarf planets are worlds that are just as compelling as their larger siblings. Dwarf planets are defined by astronomers as bodies massive enough to be shaped by gravity into a round or nearly round shape, but they don't have enough of their own gravitational muscle to clear their path of other objects as they orbit the Sun. In our solar system, dwarf planets are mostly found in the Kuiper Belt beyond Neptune; Pluto is the best-known example. But the largest object in the asteroid belt is the dwarf planet Ceres. Like Pluto, Ceres shows signs of active geology, including ice volcanoes.

Besides Pluto, some of the mysterious worlds of the Kuiper Belt include dwarf planets Makemake, Haumea, and Eris. Like asteroids and comets, Kuiper Belt objects are time capsules, perhaps kept even more pristine in their icy realm.

OSIRIS-REx - Now heading home to Earth from asteroid Bennu where it retrieved a sample.

New Horizons - On Jan. 1, 2019, the spacecraft flew by the small Kuiper Belt object officially known as Arrokoth - or by its original designation (486958) 2014 MU69 - the most distant and most primitive object ever explored by a spacecraft. Images showed a double-lobed object that looked like a partially flattened snowman.

Psyche - The spacecraft will explore a metallic asteroid of the same name, which may be the ejected core of a baby planet that was destroyed long ago.

Lucy - Lucy was launched on Oct 16, 2021, on the first space mission to explore a population of small bodies known as the Trojans. The Trojans are outer solar system asteroids that orbit the Sun "in front of" and "behind" the gas giant Jupiter, at the same distance from the Sun as Jupiter.

Dawn - Dawn launched in 2007 and visited two-time capsules of the solar system - asteroid Vesta and dwarf planet Ceres, the largest bodies of the main asteroid belt.

The Japan Aerospace Exploration Agency (JAXA)'s Hayabusa2 - The spacecraft studied asteroid Ryugu, collected samples, and brought them to Earth for analysis. The spacecraft is on an extended mission to asteroid 1998 KY26.

The European Space Agency (ESA)'s Rosetta - Orbited the comet 67P/Churyumov-Gerasimenko and dispatched a lander to its surface.

# data[].attributes.attachment_link.title
10 Things: What's That Space Rock? - NASA Science

# data[].attributes.attachment_link.description
The path through the solar system is a rocky road. Asteroids, comets, Kuiper Belt Objects-all kinds of small bodies of rock, metal and ice are in constant motion as they orbit the Sun. But what's the difference between them? Why do these miniature worlds fascinate space explorers so much?

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αλλο ενα βιντεο για τα διαστημικα σκουπιδια

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
O άνθρωπος έχει φροντίσει να μολύνει αμέτρητες εκτάσεις πάνω στη γη. Χιλιάδες στρέμματα δασών έχουν αποξηλωθεί, οι πάγοι λιώνουν, οι θάλασσες μολύνονται και πλέον... απειλούμε και το διάστημα.

Το πρόβλημα με τα σκουπίδια έξω από την ατμόσφαιρα της γης είναι γνωστό, ωστόσο πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει.

Περισσότερα από 30,000 αντικείμενα που έχουν φτιαχτεί από τον άνθρωπο περιβάλλουν την τροχιά της γης. Τα περισσότερα είναι μικρά κομμάτια από δορυφόρους ή απλά δορυφόροι που δεν είναι πλέον σε λειτουργία.

Όλα αυτά δημιουργούν κινδύνους σε άλλα διαστημικά οχήματα και δορυφόρους και με την πρόσβαση στο διάστημα να είναι πιο προσιτή έχει αυξηθεί ο κίνδυνος αλυσιδωτής σύγκρουσης ανάμεσα στους δορυφόρους.

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Στέλλα Παπαδοπούλου

# data[].attributes.attachment_link.title
Έχουμε γεμίσει και το διάστημα σκουπίδια! (vid)

# data[].attributes.attachment_link.description
O άνθρωπος έχει φροντίσει να μολύνει αμέτρητες εκτάσεις πάνω στη γη. Χιλιάδες στρέμματα δασών έχουν αποξηλωθεί, οι πάγοι λιώνουν, οι θάλασσες μολύνονται και πλέον... απειλούμε και το διάστημα. Το πρόβλημα με τα σκουπίδια έξω από την ατμόσφαιρα της γης είναι γνωστό, ωστόσο πλέον η κατάσταση έχει ξεφύγει.

# data[].attributes.headline
Κυριαζης Νικολερης

# data[].attributes.subject
Κυριαζης Νικολερης

# data[].attributes.body
1. Έχω βρει κάποιες ιδέες που μπορουν να μας βοηθησουν με το project στον FLL

2.  http://greenagenda.gr/%CE%AD%CF%84%CE%BF%CE%B9%CE%BC%CE%BF-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CE%B5%CE%BA%CF%84%CF%8C%CE%BE%CE%B5%CF%85%CF%83%CE%B7-%CF%84%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%CF%80%CE%B9%CE%B4%CE%B9%CE%AC%CF%81%CE%B9/

3. 2) https://tinanantsou.blogspot.com/2013/01/blog-post_3568.html

4. 3) https://youtu.be/VmDKQz39xh8

5. 4) https://youtu.be/j847hzLjrWQ

6. 5)http://www.sigmalive.com/news/scitech/science/145752/spiroulina-kai-anakyklosi-co2-ouron-kai-vioapovliton

7. 6)https://www.tanea.gr/2005/08/06/greece/anakyklwsi-ston-oyrano/

# data[].attributes.headline
Στέργιος Κουσκουρίδας

# data[].attributes.subject
Στέργιος Κουσκουρίδας

# data[].attributes.body
Wastes in space; a problem we cannot see.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Commercial Garbage & Waste Management Company | Rubicon Global

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
On October 4th, 1957 the then Soviet Union (USSR) successfully launched its Sputnik 1 satellite into the Earth's orbit. While the spherical Soviet satellite wasn't threatening to look at (weighing a mere 184 pounds and measuring a slim 23 inches wide), its small beeping signal heard back on Earth resonated throughout the United States and was viewed as a massive threat. As it turns out, that tiny beep ignited the already simmering space race and effectively forced both countries to push their limits of innovation and technical ability to the breaking point in an effort to reach a nonexistent finish line.

October 4th, 1957 was also the day that many stargazers tracked a faintly shining object as it sped around the Earth at 17,500 miles per hour. Many thought that they were looking at Sputnik 1 but in reality, they were seeing the detached rocket body that propelled it into orbit. While Sputnik 1 was roughly the size of a large beach ball, its rocket body was nearly 85 feet long and covered in reflective panels. Because of its size and reflective exterior, the rocket body was what people could actually see from Earth.

So why is the launch of the Sputnik 1 satellite and its rocket body so important?

Well first, the discovery, evolution, and development of new technology as Sputnik 1's launch brought us to the technological age that we now enjoy. But second, its rocket body was officially the first piece of space debris to be left in orbit after a launch.

October 4th, 1957 was the day that we entered space and, sadly, the day we first started leaving our garbage there.

Since that first dump, there have been 8,593 spacecrafts launched from the countries around the globe: Russia, United States, Europe, China, Japan, India, Israel, Brazil, South Korea...the list goes on. But when you understand that every single one of those 8,593 launches left some degree of space debris behind, you may start to see the problem.

What is space debris?

According to NASA, the term space debris actually encompasses both natural particles (meteoroids mostly in orbit around the sun) and artificial particles (man-made debris mostly in orbit around the Earth).

NASA and the IADC (Inter-Agency Space Debris Coordination Committee) define space debris as any man-made object in orbit around the Earth that no longer serves a useful function.

Some examples...

Nonfunctional satellites: Every year, hundreds of satellites are launched into space by cell phone, television, GPS receiver, and major communication companies. In addition to those eventually aging and failing satellites, there are even more that observe everything from weather and greenhouse gases in the atmosphere to those that look away from Earth to study the stars. Regardless of their purpose, all satellites eventually wear out over time. They are really no different than the machines we have on Earth.

Abandoned launch vehicle stages: Modern space shuttles are actually a piggyback of several rockets stacked on top of one another. When space shuttles launch it usually takes more than one rocket to power them into space. The additional rockets are fired off in stages. The final stages, or upper stages, expel material from the spacecraft that can easily get trapped in the Earth's orbit.

Note: This upper stage debris is often some of the largest left in space (remember Sputnik 1's rocket body?)

Solid-fuel rockets: Some space shuttles use solid rocket fuel for propulsion since this type of fuel can remain in storage for long periods of time while also remaining reliable for short notice launches. Like the upper stages, these fuel containers detach and are left to float in Earth's orbit.

Tiny flecks of paint: Millions of tiny pieces of paint may exist in the Earth's orbit. Things such as heat when leaving the atmosphere or impacts with other particles can chip the paint free from launched satellites and other spacecraft.

If there is so much of it, why can't we see space debris?

When we look at breathtaking images of Earth, we don't see the landfill (space-fill as we like to call it) that surrounds it because of size ratio. The Earth is 7,917.5 miles across and much of the space debris is simply traveling too fast and is just too small in comparison.

How does space debris cause problems in space?

Let's take a quick look at space debris and its need for speed.

Space debris travels at roughly 17,500 mph. That speed is hard to fathom, even with the keenest of imaginations. For the sake of making our point, let's give it a shot.

17,500 mph is nearly seven times faster than a speeding bullet (a bullets travel at roughly 1,700 mph). At that speed, space debris can cause extensive damage to anything that it collides with.

To make matters worse, space debris isn't colliding with stationary objects. According to NASA, the average impact speed of a piece of orbital debris running into another moving object is 22,370 miles per hour (roughly 13x faster than a speeding bullet).

NASA also points out that being hit by a piece of debris smaller than half an inch around, as it travels at about six miles per second, would be like being hit by a bowling ball traveling at 300 miles per hour.

1. Astronauts are at risk

Space debris puts astronauts at risk during their spacewalks. NASA defines a spacewalk as "any time an astronaut gets out of a vehicle while in space."

What does the threat look like?

In addition to the many millions of pieces of debris that are so small they can't be tracked there are roughly 500,000 pieces of space debris the size of a marble or larger (1 cm in diameter).

Even more dangerous are the roughly 20,000 pieces of debris orbiting the Earth that are larger than a softball (8.89 to 9.652 cm).

While an astronaut's suit is engineered to keep them safe under extreme conditions, it is not able to protect them if they are hit by anything measuring larger than 1 cm in diameter. The only protection they have from objects that size comes from the Whipple shields on the International Space Station (ISS). A Whipple shield is a multi-layered shield designed to break up impacting object as they pass through multiple layers.

To protect against bigger objects the shields have to be bigger. Bigger means heavier and heavier means difficult to launch. That's one of the reasons that the shields on the ISS do not protect it from everything. When it can't protect itself or its astronauts, the ISS has to get out of the way.

2. Occasionally the ISS has to play an interstellar game of dodgeball

Thanks to the film industry, the thought of moving anything in space seems relatively simple. In reality, a change in position for something as large as the ISS (roughly the size of a football field) actually takes days to complete. In fact, in 2014 the ISS had to avoid collisions with debris not once, not twice, but a painstaking three times.

Note: Remember that the ISS is a temporary home to real life astronauts. These collisions could have had deadly repercussions. There are also times when there is no time to move. When this happens, the astronauts of the ISS make their way to emergency shelters in the station, wait out the impact, and hope for the best.

3. Satellites going down - the stuff movies are (literally) made of

In the event that a major satellite came into contact with space debris, severe damage or destruction would likely occur. The chances of this happening are not that far removed according to the Kessler Syndrome.

How does space debris cause problems on Earth?

NASA scientist Donald J. Kessler proposed the Kessler syndrome, or the Kessler effect, in 1978 as a scenario in which "The density of objects in low Earth orbit (LEO) is high enough that collisions between objects could cause a cascade where each collision generates space debris that increases the likelihood of further collisions."

Let's do some basic addition using Kessler's scenario...

The IADC Space Debris Mitigation Guidelines defines LEO as an "Orbit around Earth with an altitude of 2,000 kilometers (1,200 miles) or less, and an orbital period of between about 84 and 127 minutes." In addition, the majority of space debris exists in LEO where it is colliding with itself to cause more space debris that is effectively continuing the same process.

In other words, space debris is making more space debris.

It's also important to know that the most commonly used orbits for both manned and unmanned space vehicles are within the LEO. Yes... that includes our beloved cell phone, television, GPS receiver, and major communication company satellites.

Communication stand still

If all telecommunication satellites were wiped out, the world would rely on undersea cables and ground-based communication systems. The shift of usage away from the satellites would quickly stretch the capacity of these systems to their limit.

Hundreds of millions of Internet connections would be lost while a similar number of cell phones would become useless. Remote areas could lose service altogether, leaving the residents previously dependent on satellites for television, Internet, and radio in complete darkness.

Scary Fact: In 1998 one satellite failed and all of the pagers in the world stopped working.

GPS can't be found

A lack of personal navigation would have a large impact but, if the Global Positioning System (GPS) were lost, there would actually be a lot more at stake. * Airlines use GPS to chart the most fuel-efficient and expeditious routes. * Aircraft controllers would have issues communicating with and routing airplanes. * Navigation driven cargo vessels, supply-chain management systems, and transportation hubs could be derailed. * The lack of effective global syncing provided by GPS would affect banking. The halted timing of transactions needing to be recorded would likely freeze credit card payments and bank accounts. Businesses could lose billions of dollars.

The military would have to reset

In an interview with Gizmodo, 21st-century warfare expert Peter W. Singer from New America Foundation was quoted as saying, "He who controls the heavens will control what happens in the battles of Earth." Singer continued to note that our active satellites are like the nervous system of the military. If that system were lost then our military capabilities would return to the "pre-digital age." Say goodbye to drones, guided missiles, and ground unit communication.

How is the global community currently dealing with space debris?

The US Air Force is a sort of space debris librarian

The US Air Force has been on top of the space debris problem since the early 1980s. In fact, they have a specialized team dedicated to cataloging and documenting the issue. As of 2016, they had cataloged over 200,000 items that were about the size of a small ball and those roughly 500,000 items we mentioned that are the size of a regular marble.

When it comes to the smaller space debris, the US Air Force is getting a little help...

The Space Fence project

Lockheed Martin is working to complete a digital radar system that could wrap around the Earth like a fence, allowing the US Air Force to log even more debris using optical sensors and an intensified wavelength frequency. This honed tracking would allow smaller objects to be followed more accurately while allowing researchers to predict their future movement. This is a huge help when there is the need to get important things like astronauts, live satellites, and the ISS out of harm's way.

Remote-controlled astronauts

The European Space Agency (ESA) is testing the idea of taking the human component out of a spacewalk. Their proposed alternative is a remote-controlled robot named Justin. Justin would replace the astronaut as a physical presence outside of their manned vehicle without replacing their needed skill set. To make sure that the astronaut still maintains fully hands-on, Justin's tactile movements would be felt through electronic sensors placed in a glove worn by the remote astronaut operator.

The bottom line for space debris cleanup is a fat one

The price tag for space debris clean up is staggering. Luckily, the nature of this problem has piqued the interest of a few private companies.

Take the Aerospace Corporation and their Brane Craft for example. According to an article published by Extreme Tech in September of this year, the Brane Craft is essentially "A 2-dimensional design, with a total thickness of just 10 micrometers. With a total surface area of about a square yard, it would make a tempting target for tiny bits of space debris or micrometeorite. Something as small as 5 micrometers could blast through the main structural sheet if it were struck, so The Aerospace Corporation is working to make it as durable as possible."

It is probable that no one was thinking about the future debris repercussions caused by that October 4th, 1957 launch. Unfortunately, the world's scientific community is not that lucky. We need them to once again push their limits of innovation and technical ability to the breaking point in an effort to clean up our space debris past before it diminishes our future.
Sources:
https://www.extremetech.com/extreme/255347-nasa-funds-ultra-thin-spacecraft-clearing-space-junk

# data[].attributes.attachment_link.title
Space Waste & Debris: The Biggest Problem We Can't See?

# data[].attributes.attachment_link.description
On October 4th, 1957 the then Soviet Union (USSR) successfully launched its Sputnik 1 satellite into the Earth's orbit. While the spherical Soviet satellite wasn't threatening to look at (weighing a mere 184 pounds and measuring a slim 23 inches wide), its small beeping signal heard back on Earth resonated throughout the United States and was viewed as a massive threat.

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αυτο ειναι ενα βιντεο και ενα αρθρο για τα σκουπιδια στο διαστημα και την απειλη που εχουν
https://www.youtube.com/watch?v=-R6PipXDdWQ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Μόλις την τελευταία στιγμή, οι μηχανικοί της ESA που κατέγραφαν τις τροχιές τόσο του δορυφόρου όσο και του θραύσματος, έδωσαν εντολή να ενεργοποιηθούν οι προωθητήρες του Cryosat-2, ώστε να ανέβει λίγο ψηλότερα. Περίπου 50 λεπτά αργότερα, το διαστημικό σκουπίδι πέρασε από το προηγούμενο σημείο του δορυφόρου με ταχύτητα 4,1 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο ... Χρειάσθηκαν μερικές ακόμη μέρες με προσπάθειες για να επανέλθει ο Cryosat-2 στην αρχική τροχιά του.

Το περιστατικό αυτό είναι χαρακτηριστικό για το πόσο έχουν εξελιχθεί σε μεγάλο πονοκέφαλο τα κάθε είδους διαστημικά θραύσματα που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τη Γη μαζί με τους δορυφόρους. Όλο και συχνότερα, οι ελεγκτές από το έδαφος, οι οποίοι πρέπει να βρίσκονται σε διαρκή εγρήγορση, δίνουν εντολές στους δορυφόρους να αλλάξουν θέση για να αποφύγουν μια μοιραία σύγκρουση.

Όμως αυτό δεν είναι πάντα εύκολο ούτε επιθυμητό, επειδή μια τέτοια αλλαγή θέσης και πορείας καταναλώνει χρόνο και πολύτιμα καύσιμα, που ο δορυφόρος χρειάζεται για τη δουλειά του. Το πιο πρόσφατο γνωστό περιστατικό συνέβη στις 23 Αυγούστου 2018, όταν τέσσερις μόλις μήνες αφότου είχε τεθεί σε τροχιά, ένας άλλος ευρωπαϊκός δορυφόρος επιτήρησης της Γης, ο Sentinel-3B, αναγκάσθηκε να αλλάξει τροχιά για να αποφύγει ένα επικίνδυνο θραύσμα.

Τουλάχιστον 400 νέοι δορυφόροι το 2017

Το 2017 οι ιδιωτικές εταιρείες, οι στρατοί, οι δημόσιοι οργανισμοί, ακόμη και ερασιτέχνες από διάφορες χώρες έθεσαν σε τροχιά πάνω από 400 νέους δορυφόρους, τουλάχιστον τέσσερις φορές περισσότερους σε σχέση με τον μέσο ετήσιο όρο της περιόδου 2000-2010. Ένα σημάδι ότι το διάστημα γίνεται ολοένα πιο πολυσύχναστο, καθώς όλο και περισσότερες επιχειρήσεις και χώρες αναπτύσσουν διαστημικές εφαρμογές και τεχνολογίες για ειρηνική, κατασκοπευτική ή πολεμική χρήση. Πέρυσι συνολικά πάνω από 1.800 μικρά και μεγάλα αντικείμενα σε τροχιά (θραύσματα και μη) ήλθαν να προστεθούν στον ουρανό.

Οι αριθμοί των δορυφόρων αναμένεται να αυξηθούν κατά πολύ τα επόμενα χρόνια, καθώς αρκετές εταιρείες (Boeing, One-Web, Space X κ.α.) σχεδιάζουν να στείλουν στο διάστημα εκατοντάδες έως χιλιάδες νέους τηλεπικοινωνιακούς και άλλους δορυφόρους. Παράλληλα, τα κράτη θέτουν σε τροχιά όλο και περισσότερους γνωστούς ή μυστικούς στρατιωτικούς δορυφόρους.

Τα ατυχήματα είναι αναπόφευκτα. Το 2009 ένας αμερικανικός τηλεπικοινωνιακός δορυφόρος Iridium έπεσε πάνω στον εκτός λειτουργίας ρωσικό τηλεπικοινωνιακό δορυφόρο Cosmos-2251, δημιουργώντας χιλιάδες νέα διαστημικά θραύσματα. Αυτά γυροφέρνουν έκτοτε και απειλούν άλλους δορυφόρους σε χαμηλή τροχιά, μια ζώνη που φθάνει σε ύψος έως 2.000 χιλιομέτρων (η μέση τροχιά φθάνει έως τα 35.000 χιλιόμετρα, όπου αρχίζει η γεωστατική τροχιά).

Είχε προηγηθεί το 2007 ένα άλλο περιστατικό (αυτά τα δύο ήταν τα χειρότερα στην ιστορία από άποψη δημιουργίας "σκουπιδιών"), όταν -στο πλαίσιο ενός στρατιωτικού τεστ- ένας κινεζικός πύραυλος κατέστρεψε ένα κινεζικό δορυφόρο. Στα δύο αυτά περιστατικά του 2007 και του 2009 και στα χιλιάδες θραύσματα που διασκόρπισαν στο διάστημα ανεξέλεγκτα, οφείλονται περίπου οι μισές από τις τουλάχιστον 20 προσπάθειες δορυφόρων που πρέπει να κάνει χρόνο η ESA για να αποφύγει κάποια νέα ολέθρια σύγκρουση, όπως δήλωσε ο Χόλγκερ Κραγκ, επικεφαλής του Γραφείου Διαστημικών Θραυσμάτων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στο Ντάρμσταντ της Γερμανίας.

Από 4 Οκτωβρίου 1957, όταν εκτοξεύθηκε ο πρώτος τεχνητός δορυφόρος, ο σοβιετικός " Σπούτνικ ", και έτσι ξεκίνησε η διαστημική εποχή, ο αριθμός των δορυφόρων αυξάνεται συνεχώς, φθάνοντας περίπου τους 2.000 το 1970 και τους 7.500 το 2000.

Σήμερα γύρω από τη Γη τριγυρνούν περισσότερα χιλιάδες μεγάλα και μικρά αντικείμενα, κατασκευασμένα από ανθρώπινο χέρι: από ολόκληρους εν λειτουργία ή αδρανείς δορυφόρους έως κομματάκια από πυραύλους, ηλιακά πάνελ, παλαιούς δορυφόρους κ.α. Περίπου το 95% όλων των αντικειμένων σε τροχιά είναι "ζόμπι", δηλαδή νεκροί δορυφόροι ή κομμάτια τους.

Σύμφωνα με τη NASA, υπάρχουν περισσότερα από 500.000 διαστημικά "σκουπίδια" διαφόρων μεγεθών, από ολόκληρους δορυφόρους και τμήματα πυραύλων έως βίδες και παξιμάδια. Σύμφωνα με την ESA, υπάρχουν τουλάχιστον 29.000 αντικείμενα μεγαλύτερα των δέκα εκατοστών, 750.000 με μέγεθος ενός έως δέκα εκατοστών και πάνω από 170 εκατομμύρια θραύσματα του ενός χιλιοστού έως ενός εκατοστού.

Διάφοροι διαστημικοί οργανισμοί και φορείς αναζητούν λύσεις στο πρόβλημα. Ήδη αρκετές ομάδες μηχανικών και επιστημόνων εργάζονται για να βελτιώσουν κατ' αρχήν τις μεθόδους υπολογισμού των τροχιών των δορυφόρων και των θραυσμάτων, έχοντας δημιουργήσει μια μεγάλη βάση δεδομένων με όλες τις δυνατές πληροφορίες για οτιδήποτε πετάει εκεί πάνω. Στο πλαίσιο αυτό, συλλέγονται πληροφορίες και γίνονται εκτιμήσεις για τις ιδιότητες (σχήμα, μέγεθος, σύνθεση κ.α.) του παραμικρού γνωστού διαστημικού θραύσματος.

Όπως έδειξε και το ατύχημα του 2009, αρκεί μια σύγκρουση για να παραχθούν χιλιάδες έξτρα "σκουπίδια" και αυτό θα ήταν εφιάλτης. "Αν συνεχίσουμε έτσι, θα φθάσουμε σε ένα σημείο χωρίς επιστροφή", δήλωσε στο "Nature", η ειδική στην αστροδυναμική Καρολάιν Φρούεχ του Πανεπιστημίου Πέρντιου της Ιντιάνα.

Κάθε χρόνο ο στρατός των ΗΠΑ εκδίδει κατά μέσο όρο 21 προειδοποιήσεις για πιθανές συγκρούσεις στο διάστημα, αριθμός που αναμένεται να αυξηθεί δραματικά τα επόμενα χρόνια. Εν μέρει αυτό θα συμβεί, επειδή η Πολεμική Αεροπορία των ΗΠΑ θα θέσει σε λειτουργία ένα νέο ισχυρό ραντάρ, το οποίο θα μπορεί να ανιχνεύει στο διάστημα αντικείμενα μικρότερα των δέκα εκατοστών, που είναι το σημερινό όριο.

Η Διεθνής Επιτροπή για το Συντονισμό των Διαστημικών Θραυσμάτων έχει εκδώσει οδηγίες προς εταιρείες, οργανισμούς και κράτη να μειώνουν τους κινδύνους είτε αδειάζοντας τα καύσιμα των δορυφόρων που "βγαίνουν στη σύνταξη" (έτσι ώστε να μειώνεται ο κίνδυνος μιας έκρηξης), είτε να τους κατεβάζουν σε χαμηλότερη τροχιά, ώστε να καίγονται στην ατμόσφαιρα της Γης. Μέχρι σήμερα όμως μόνο οι μισοί φορείς που εκτοξεύουν δορυφόρους, έχουν ανταποκριθεί σε αυτά τα αιτήματα.

Ψύλλοι στα άχυρα

Σε 15.900 υπολογίζονται τα σχετικά μεγάλα και ανιχνεύσιμα αντικείμενα σε χαμηλή τροχιά (έως 2.000 χλμ.), σε 2.931 αυτά σε γεωστατική τροχιά (περίπου 35.000 χλμ.) και σε 1.488 εκείνα που βρίσκονται σε άλλες ενδιάμεσες τροχιές. Η συνολική μάζα τους, σύμφωνα με την ESA, ξεπερνά τους 8.135 τόνους, μεγαλύτερη από τον μεταλλικό Πύργο του Άιφελ στο Παρίσι.

"Αν ξέραμε που ακριβώς βρίσκεται το κάθε τι, δεν θα είχαμε σχεδόν κανένα πρόβλημα", δήλωσε ο ειδικός στα διαστημικά "σκουπίδια" Μάρλον Σόργκε της αμερικανικής αεροδιαστημικής εταιρείας Aerospace Corporation.

Θεωρητικά στο διάστημα υπάρχει αρκετός χώρος για όλους τους δορυφόρους και για όλα τα "σκουπίδια", αρκεί κανείς να ξέρει πού βρίσκεται ακριβώς το κάθε τι, ώστε να παίρνει προληπτικά μέτρα έγκαιρα. Το εν λόγω επιστημονικό πεδίο λέγεται "διαχείριση διαστημικής κίνησης" και θυμίζει τα αντίστοιχα προβλήματα με τα αυτοκίνητα στους δρόμους ή με τα αεροπλάνα στους ουρανούς.

Αλλά ενώ οι ελεγκτές εναέριας κυκλοφορίας γνωρίζουν τις θέσεις όλων των αεροσκαφών με ακρίβεια της τάξης του ενός μέτρου, δυστυχώς δεν είναι ανιχνεύσιμα όλα τα διαστημικά θραύσματα, ενώ για πολλά από αυτά που είναι γνωστά, δεν υπάρχει εξίσου μεγάλη ακρίβεια, όσον αφορά την εκτίμηση της τροχιάς τους. Δεν υπάρχει καν ένας ενιαίος διεθνής κατάλογος που να περιέχει όλα τα γνωστά 'σκουπίδια'. Όχι σπάνια π.χ. τα αμερικανικά και τα ρωσικά στοιχεία διαφέρουν για την τροχιά ενός θραύσματος και κανείς τρίτος δεν ξέρει ποια εκτίμηση είναι η πιο σωστή.

Από την άλλη, δεν λείπει η μυστικοπάθεια. Η μεγαλύτερη δημόσια βάση δεδομένων για θραύσματα είναι η αμερικανική, αλλά σχεδόν σίγουρα οι ΗΠΑ αποκρύπτουν στοιχεία για τους απόρρητους δορυφόρους τους. Κάτι ανάλογο όμως κάνει και η ρωσική κυβέρνηση. Μερικές ιδιωτικές εταιρείες έχουν τις δικές τους βάσεις δεδομένων, αλλά δεν είναι ελεύθερα προσβάσιμες.

Οι λεγόμενοι "περιβαλλοντολόγοι του διαστήματος", οι οποίοι θέλουν να διατηρήσουν ελεύθερο και ασφαλές για όλους το διάστημα, κάνουν λόγο για μια " τραγωδία των κοινών", καθώς ιδιώτες και κράτη "ρυπαίνουν" το διάστημα, που αποτελεί κοινό πολύτιμο πόρο για την ανθρωπότητα. Ασκούν πιέσεις, ιδίως στις ΗΠΑ, και ήδη ο πρόεδρος Τραμπ δείχνει πρόθυμος να μεταφέρει από τον στρατό σε κάποια μη στρατιωτική δημόσια υπηρεσία (ίσως το Υπουργείο Εμπορίου) την αρμοδιότητα για την παρακολούθηση και δημόσια καταγραφή των διαστημικών θραυσμάτων.

Το δίχτυ του RemoveDEBRIS

Πώς όμως μπορεί να "μαζέψει" κανείς ένα διαστημικό σκουπίδι; Ανάμεσα στις λύσεις που έχουν προταθεί, είναι δίχτυα για να τα πιάνουν σαν ψάρια, μαγνήτες σε τροχιά για να κολλάνε πάνω τους τα περιφερόμενα θραύσματα, καθώς επίσης ακτίνες λέιζερ που θα τα καταστρέφουν ή θα τα στέλνουν ακόμη παραπέρα στο διάστημα.

Ο δορυφόρος RemoveDEBRIS έφθασε στο Διεθνή Διαστημικό Σταθμό τον Απρίλιο και από εκεί εκτοξεύθηκε στο διάστημα τον Ιούνιο. Πριν λίγες μέρες, το RemoveDEBRIS (κάτι μεταξύ αλιέα, μπόγια και σκουπιδιάρη του διαστήματος!) άπλωσε ένα δίχτυ για να πιάσει έναν άλλο μικρο-δορυφόρο Cubesat μεγέθους φραντζόλας ψωμιού, ο οποίος ξεδίπλωσε ένα μπαλόνι διαμέτρου ενός μέτρου. Το RemoveDEBRIS τύλιξε το δίχτυ του γύρω από το μπαλόνι και το τράβηξε κοντά του. Στις αρχές του 2019 προγραμματίζεται κάτι πιο προχωρημένο, καθώς το RemoveDEBRIS θα εκτοξεύσει ένα άλλο "σύνεργο", ένα διαστημικό καμάκι.
Η συσκευή που ετοιμάζεται να "ψαρέψει" σκουπίδια στο διάστημα
Αν η κόστους 15 εκατ. ευρώ αποστολή αποδειχθεί πετυχημένη, τέτοια δίχτυα και καμάκια θα χρησιμοποιηθούν στο μέλλον για να συλλέγονται αδέσποτα διαστημικά θραύσματα και να σέρνονται πιο χαμηλά στην ατμόσφαιρα, όπου θα καίγονται μόνα τους από την τριβή.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαστημικα σκουπιδια

# data[].attributes.attachment_link.title
Πάνω από 20.000 διαστημικά "σκουπίδια" απειλούν τη Γη

# data[].attributes.attachment_link.description
Μόλις την τελευταία στιγμή, οι μηχανικοί της ESA που κατέγραφαν τις τροχιές τόσο του δορυφόρου όσο και του θραύσματος, έδωσαν εντολή να ενεργοποιηθούν οι προωθητήρες του Cryosat-2, ώστε να ανέβει λίγο ψηλότερα. Περίπου 50 λεπτά αργότερα, το διαστημικό σκουπίδι πέρασε από το προηγούμενο σημείο του δορυφόρου με ταχύτητα 4,1 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο ...

# data[].attributes.headline
Στέργιος Κουσκουρίδας

# data[].attributes.subject
Στέργιος Κουσκουρίδας

# data[].attributes.body
'Ενα ενδιαφέρον poster που ανέρτησε η NASA θίγοντας το μεγαλύτερο πρόβλημα στο διάστημα: τα σκουπίδια.

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αυτο το αρθρο μιλαει για το πως γινεται η ανακυκλωση σκουπιδιων στον ISS

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
If trash disposal and recycling on Earth are challenging, imagine what it's like managing waste on the International Space Station. So NASA is looking at ways to reduce and repurpose trash generated on the space station, as well as on crewed spacecraft for future missions beyond low earth orbit.

NASA's Glenn Research Center is one of six centers involved in the Advanced Exploration Systems Logistics Reduction and Repurposing project (LRR) designed to identify the most effective systems for recycling waste now and for future deep space missions. Repurposing trash reduces mission costs, launch mass and the amount of trash for disposal.

"Currently, astronauts on the space station sort wet and dry trash that's stored until other space vehicles bring supplies. The supplies are unloaded, and the waste is wrapped into dozens of small packages, each in the shape of a little football in transparent plastic with duct tape. It's then loaded into the vehicle and burned up during reentry," explains Dr. John Lytle of Glenn's Space Technology Project Office.

Glenn is supporting two components of the LLR project: conversion of trash to usable products using a heat melt compactor (HMC) and conversion of trash to methane gas to make rocket propellant. Determining the best use of different categories of waste and recycling water are important components of the LRR project to reduce volume and mass. For example, the carbon, hydrogen and water in organic waste could be used to make more methane for propulsion or more water for life support.

The HMC recovers water from compacted waste materials to produce dry, sterilized, plastic encapsulated tiles that may be used for radiation protection, building materials, storage or disposal. "We're working with NASA Ames on the compactor to make sure it works in a low gravity environment," says Lytle. "Glenn conducted low gravity parabolic aircraft experiments last year and the unit will eventually be tested on the space station."

Glenn is also responsible for testing two waste conversion technologies that could turn trash into methane gas for propellant in space. One is a steam reformer developed by Pioneer Aeronautics using technology developed at NASA Glenn. It uses both steam and oxygen to create a chemical reaction with the trash that produces hydrogen, carbon dioxide, water and methane.

The other technology is a catalytic wet air oxidation unit that requires minimal heat for activation. This process uses a catalyst to decompose polymers producing mostly carbon dioxide and hydrogen and offers additional chemical conversion benefits.

The technologies developed for LRR will be critical not only for identifying future logistics systems to support multiple exploration missions, but also for innovative waste management and energy alternatives here on Earth.

# data[].attributes.attachment_link.title
Repurposing Space Station Trash for Power and Water

# data[].attributes.attachment_link.description
If trash disposal and recycling on Earth are challenging, imagine what it's like managing waste on the International Space Station. So NASA is looking at ways to reduce and repurpose trash generated on the space station, as well as on crewed spacecraft for future missions beyond low earth orbit.

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αυτο ειναι ενα αρθρο για την διαχειριση σκουπιδιων στο διαστημα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
US space equipment manufacturer, Made In Space, and sustainable chemical and plastic solutions firm, Braskem, are to expand their partnership to include plastic recycling on the International Space Station.

The companies are jointly developing a new technology which they said willfor the first time ever on space missions, recycle plastic in zero gravity.

Following the arrival in space of I'm green™ plastic for the 3D printing of tools, astronauts on the International Space Station (ISS) may start using by 2018 a recycler of plastic objects and packaging that would improve the autonomy and sustainability of future missions beyond our planet.

The initiative represents an expansion of the "Printing the Future" project, a partnership between Braskem and Made In Space, a developer of 3D printers for operation in zero gravity and a supplier to NASA.

This will be the first commercial plastic recycling operation in the history of space missions.

Last year, the partnership adopted Green Plastic, a bio-based resin made from sugarcane, for the printing of tools and spare parts by astronauts. The recycler, which should reach the ISS in the latter half of 2018, will complete the plastic cycle with innovation, efficiency and sustainability. The invention will help cut the costs of space missions and reduce the weight of payloads carried from Earth.

"There is significant potential for plastic recycling on the ISS. For example, food packaging can be used to make objects for use by astronauts instead of being discarded," said Andrew Rush, Made In Space President & CEO.

"In the future, the recycler and the 3D printer will form a single package that will increase the autonomy and sustainability of long-duration space missions," he added.

The machine consists of a plastic crushing and extrusion system that produces a filament that can be used by the 3D printer already installed on the ISS.

The recycler will allow astronauts to, among other applications, use the Green Polyethylene tools and parts previously fabricated by the 3D printer, as well as other plastic materials already on the ISS that no longer are being used, such as food packaging.

"Taking the first plastic recycler into space is a massive challenge and a source of great pride for Braskem. This second phase of our partnership with Made In Space will close the plastic cycle sustainably, from the production of Green Polyethylene made from sugarcane to the recycling of polymers for other applications," said Patrick Teyssonneyre, Director of Innovation & Technology at Braskem.

Wecycle Platform
Here on Earth, Braskem said that it also develops recycling initiatives and encourages plastic reuse through the Wecycle platform, which was created to foster the development of businesses that add value to post-consumer plastic waste.

The initiative reinforces the company's commitment to the plastics chain in Brazil by encouraging the development of products with recycled content, while ensuring technical quality, reliability and environmental and social values for the entire sector.

To strengthen partnerships with clients, recyclers and brand owners, as well as develop new applications for recycled resins, Braskem has a dedicated recycling team and the Wecycle platform.

Companies such as Grupo Pão de Açúcar (GPA) and Muzzicycles already have developed new plastics recycling solutions made possible by the integration of various links in the production chain.

Read More
Use of Microorganisms to Recycle & Print Electronics on Mars Backed by NASA

A concept for reprogramming microorganisms that could use the Martian environment to recycle and print electronics has secured backing from NASA.

Starting NASA Pictures Show Fire at World's Largest Landfill
NASA's Earth Observatory has published startling high resolution images of a fire which broke out last month at the world's largest landfill site in Mumbai, India.

UK Waste Tech Selected by NASA Backed Sustainability Initiative
MuckBuster technology developed by Southampton, UK based biowaste to energy specialist, SEaB Energy has been selected as one of nine innovations by NASA backed sustainability initiative, LAUNCH: Beyond Waste.

# data[].attributes.attachment_link.title
US Partners to Develop Plastic Recycling System for International Space Station

# data[].attributes.attachment_link.description
US space equipment manufacturer, Made In Space, and sustainable chemical and plastic solutions firm, Braskem, are to expand their partnership to include plastic recycling on the International Space Station. The companies are jointly developing a new technology which they said willfor the first time ever on space missions, recycle plastic in zero gravity.

# data[].attributes.headline
Δημητρης Καραγιαννης

# data[].attributes.subject
Δημητρης Καραγιαννης

# data[].attributes.body
https://youtu.be/JktgH0oSa1Q

https://youtu.be/juQPE-v28es

https://youtu.be/DvnGsKwrcqQ

https://youtu.be/x0_IeH97QQI

https://www.newsbeast.gr/environment/arthro/2661077/ochi-skoupidia-sto-diastima

https://www.protothema.gr/technology/article/823353/20000-diastimika-skoupidia-apeiloun-ti-gi/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Καλωσήλθατε στην εκπομπή Space. Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο πιεστικό πρόβλημα των "διαστημικών σκουπιδιών". Υπάρχουν εκατομμύρια τέτοια αντικείμενα στο διάστημα εκτός ελέγχου. Ενέχουν κινδύνους για τους δορυφόρους και τους αστροναύτες. Τι μπορεί να γίνει; Βρισκόμαστε στη βάση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στην Ολλανδία.

Υπάρχουν περίπου 8.000 τόνοι διαστημικών σκουπιδιών σε τροχιά -- 29.000 αντικείμενα εντοπισμένα μεγέθους πάνω από 10 εκατοστά και πάνω από ένα εκατομμύριο μικρά "διαστημικά σκουπίδια .

Οι συγκρούσεις είναι πιθανές και κάθε διαστημικό σκουπίδι είναι επικίνδυνο.

Σύμφωνα με τη Λουίζα Ινοτσέτι, επικεφαλής του γραφείου για ένα καθαρό διάστημα του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος:
"Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ακόμη και ένα πολύ μικρό διαστημικό σκουπίδι, λόγω της ταχύτητας με την οποία ταξιδεύει, αν χτυπήσει άλλο σώμα ή δορυφόρο σε λειτουργία, θα το κάνει να εκραγεί, δημιουργώντας ένα σύννεφο από συντρίμμια. Επομένως, ακόμη και ένα μικρό "διαστημικό σκουπίδι" έχει σημασία".

Κάθε χρόνο 200 από τους εμπειρογνώμονες των διαστημικών σκουπιδιών της Ευρώπης συναντώνται στο τεχνολογικό κέντρο του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στις Κάτω Χώρες για να συζητήσουν πώς να καθαρίσουν το διάστημα.

Δύο βασικές προσεγγίσεις συζητήθηκαν στη συνεδρίαση - πρώτον, πώς να απομακρύνουμε τα "διαστημικά σκουπίδια" και, δεύτερον, πώς να σταματήσουμε τη ρύπανση. Υπάρχουν δύο νέες τεχνολογίες που αναπτύσσονται στην αποστολή e.Deorbit ειτε να τα πιάσουν με ρομπότ είτε με... δίχτυα.

Αυτή τη στιγμή οι μηχανικοί χρησιμοποιούν μοντέλα δορυφόρων και ρομπότ για να κατανοήσουν πώς ένα διαστημικό σκάφος θα προσεγγίζει ένα δορυφόρο εκτός ελέγχου, θα περιστρέφεται γύρω του και θα το πίανει. Ένας από τους εμπειρογνώμονες του ESA ο Jesús Gil Fernández, εξηγεί τι θα συμβεί όταν ο δορυφόρος συλλογής "διαστημικών σκουπιδιών" της e.Deorbit βρεθεί σε τροχιά και πλησιάσει έναν δορυφόρο εκτός ελέγχου:"Μόλις είμαστε βέβαιοι ότι κινούμαστε σαν ένα ενιαίο αντικείμενο, σαν να χορεύαμε, αλλά χωρίς να αγγίζουμε ο ένας τον άλλον, μπορούμε να μετακινήσουμε τους ρομποτικούς βραχίονες για να τραβήξουμε το δαχτυλίδι του προσαρμογέα εκτόξευσης.Και αφού αυτό του κάνουμε υπάρχει ένας άλλος μηχανισμός, ώστε να μπορέσουμε να κατευθύνουμε τον δορυφόρο-στόχο με "δύο χέρια".Ετσι θα είναι εύκολο να το φέρουμε στη γη και να τον καταστρέψουμε στην είσοδο του στην ατμοσφαιρα ή στον νότιο Ειρηνικό Ωκεανό ".

Μια άλλη προσέγγιση που μελετάται στο πλαίσιο του πρότζεκτ e.Deorbit περιλαμβάνει τη χρήση διχτύων που εισέρχονται στο διάστημα για να συλλάβουν μεγάλα κομμάτια "διαστημικών σκουπιδιών "σκουπίδια.Η Μισέλ Λαβάνια, καθηγήτρια στο Flight Dynamics στο Politecnico Milano, εξηγεί:" "Η ιδέα είναι να μιμούνται ό, τι κάνουν οι ψαράδες στη θάλασσα. Έτσι θα πρεπει να έχουμε ένα πολύ μεγάλο δίχτυ, να μείνουμε μακριά από τα σκουπίδια και τους τρελούς δορυφόρους που κινούνται ελεύθερα. Στη συνέχεια από εκείνη την απόσταση να κρατήσουμε το δίχτυ μας και να προσπαθήσουμε να συλλέξουμε τους δορυφόρους αυτούς. Στη συνέχεια, χάρη στην κίνηση του παροπλισμένου δορυφόρου, τα δίχτυα περιβάλλουν το αντικείμενο, έτσι ώστε να μπορούμε να μεταφέρουμε το αντικείμενο που τυλίγουμε οπουδήποτε θέλουμε στο διάστημα, όπως γίνεται με τα ψάρια στη θάλασσα ".

Μέχρι τώρα, το E-Deorbit δεν έχει τη χρηματοδότηση και την υποστήριξη που χρειάζεται για να ξεκινήσει. Το δορυφορικό υλικό αξίας εκατομμυρίων ευρώ ανα πάσα στιγμή κινδυνεύει να συγκρουστεί.

Υπάρχουν και άνθρωποι που κινδυνεύουν. Ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός προβαίνει σε τακτικούς ελιγμούς για να αποφύγει τα διαστημικά σκουπίδια μεγέθους άνω των 10 εκατοστών.

Για να προστατεύσουν τους αστροναύτες από τα μικρότερα συντρίμμια που μπορούν επίσης να προκαλέσουν θανατηφόρα χτυπήματα, οι μηχανικοί τους έχουν κατασκευάσει ένα είδος πανοπλίας.

Η Λίλιθ Γκράσι από τον κατασκευαστή δορυφόρων Thales Alenia Space εξηγεί τι θα συνέβαινε εάν ένα μικρό κομμάτι επρόκειτο να χτυπήσει το προστατευτικό στρώμα που ενσωματώθηκε στην ενότητα Columbus του ESA στον Διεθνή Διαστημικό Σταθμό:"Οταν τα διαστημικά σκουπίδια εμφανίζονται, πέφτουν πάνω σε αυτό το στρώμα, το οποίο μειωνει την πρόσκρουση σε ενα τεράστιο αριθμό μικρότερων θραυσμάτων. Αυτό το σύννεφο των διαστημικών σκουπιδιών στη συνέχεια απορροφάται από αυτό το δεύτερο στρώμα, το οποίο είναι ένα στρώμα Nextel και Kevlar, το οποίο διασφαλίζει ότι αυτό το εσωτερικό μέρος, το μέρος υπό πίεση όπου ζουν οι αστροναύτες, δεν είναι διάτρητο ".

Η προσπάθεια να απομακρυνθούν τα διαστημικά σκουπίδια αυξάνεται καθώς εκτοξεύονται περισσότεροι δορυφόροι. Σήμερα υπάρχουν περίπου 2.000 ενεργοί, είτε σε χαμηλή τροχιά της Γης είτε πολύ μακριά σε γεωστατικές θέσεις.

Οι απομακρυσμένοι δορυφόροι όταν παροπλισθούν απλά "σταθμεύουν" στο νεκροταφείο του διαστηματος, ενώ οι δορυφόροι πιο κοντά στη Γη επιστρέφουν έχοντας σπάσει σε κομμάτια, όπως φαίνεται σε βίντεο του ATV κατα τη διάρκεια επανεισόδου στην ατμόσφαιρα της Γης.

Μεγάλα μέρη όπως οι ηλιακοί συλλέκτες καίγονται στην ατμόσφαιρα, αλλά σκληρά εξαρτήματα από τιτάνιο και χάλυβα επιβιώνουν κατα την επαναφορά τους στη Γη.

Οι μηχανικοί μελετούν το τι συμβαίνει σε αυτές τις σύντομες καταστροφικές στιγμές επανεισόδου, με απώτερο στόχο την κατασκευή δορυφόρων που θα διαλυθούν όταν εμείς θα το θέλουμε.

Ο μηχανικός Benoît Bonvoisin, που εργάζεται στο ATG του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος εξηγεί στο euronews: "Νομίζω ότι είναι δυνατό να δημιουργηθεί ένας δορυφόρος που θα αποσυντεθεί κατά την επανείσοδό του στην ατμόσφαιρα και πάνω σε αυτο εργαζόμαστε και προς το παρόν είμαστε στην αρχή αυτής της διαδικασίας. Αυτή τη στιγμή προσπαθούμε να κατανοήσουμε τι συμβαίνει με τα υλικά που χρησιμοποιούμε τώρα και κατοπιν να δούμε πώς μπορούμε να τα βελτιώσουμε, πώς μπορούμε να εργαστούμε για το σχεδιασμό του δορυφόρου, πώς τα διάφορα μέρη του δορυφορικού θα διαχωριστούν το ένα από το άλλο, προκειμένου να έχουμε ένα δορυφόρο που θα είναι ασφαλέστερος όταν παροπλισθεί και θα δημιουργήσει τη μικρότερη ποσότητα συντριμμιών στη Γη ".

Στις πρώτες δεκαετίες της διαστημικής εξερεύνησης δεν δόθηκε ιδιατερη προσοχή στα "διαστημικά σκουπίδια".

Τώρα οι διαστημικοί φορείς δαπανούν περισσότερο χρόνο και χρήμα για να αποφεύγουν συγκρούσεις.

Από τώρα και στο εξής, οι νέοι δορυφόροι από την Ευρώπη ακολουθούν κατευθυντήριες γραμμές που διασφαλίζουν ότι το τέλος τους είναι σχεδιασμένο και καθορισμένο.

Η ευθύνη για τα διαστημικά σκουπίδια βαρύνει επίσης κάθε χώρα
που εκτοξεύει δορυφορους και διαστημοπλοια, σύμφωνα με τον Innocenti:" Όλοι ρυπαίνουν . Ορισμένες χώρες ρυπαίνουν περισσότερο από άλλες, απλά επειδή εκτοξεύουν πειρισσότερους δορυφόρους από άλλους. Δεν νομίζω ότι μπορούμε να εντοπίσουμε με σαφήνεια και να πούμε ότι αυτός είναι ο καλός και αυτός ο κακός. Σύμφωνα με το πόσους δορυφόρους εκτοξεύετε, κατά ένα τρόπο, τόσο ρυπαίνετε".

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαστημική έρευνα

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
διαστημικός ευρωπαϊκός οργανισμός

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
μηχανική διαστήματος

# data[].attributes.attachment_link.title
Πώς θα γλιτώσουμε από τα "διαστημικά σκουπίδια"

# data[].attributes.attachment_link.description
Καλωσήλθατε στην εκπομπή Space. Ας ρίξουμε μια προσεκτική ματιά στο πιεστικό πρόβλημα των "διαστημικών σκουπιδιών". Υπάρχουν εκατομμύρια τέτοια αντικείμενα στο διάστημα εκτός ελέγχου. Ενέχουν κινδύνους για τους δορυφόρους και τους αστροναύτες. Τι μπορεί να γίνει; Βρισκόμαστε στη βάση του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διαστήματος στην Ολλανδία.

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αυτο ειναι ενα βιντεο σχετικα με την συλλογη σκουπιδιων

# data[].attributes.headline
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.subject
Γιωργος Βογιατζιδοπουλος

# data[].attributes.body
Αυτο το αρθρο μιλαει για τη νεα συσκευη που θα μαζευει σκουπιδια στο διαστημα

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Πρόκειται για την ευρωπαϊκή διαστημοσυσκευή RemoveDebris, ένα μικρό πιλοτικό διαστημικό "ψαράδικο-σκουπιδιάρικο", το πιο εξελιγμένο του είδους του μέχρι σήμερα, που θα εκτοξευθεί στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να δοκιμασθούν νέες τεχνολογίες, ώστε να μειωθούν τα διάφορα διαστημικά σκουπίδια που έχουν αυξηθεί επικίνδυνα.

Όχι μόνο οι δορυφόροι, αλλά ο ίδιος ο Διεθνής Διαστημικός Σταθμός (ISS) και οι αστροναύτες του κινδυνεύουν, όπως έδειξε ένα "ξέμπαρκο" θραύσμα που θρυμμάτισε ένα παράθυρο του σταθμού το 2016.

Το RemoveDebris, μια δορυφορική πλατφόρμα βάρους περίπου 100 κιλών, έχει σχεδιασθεί και κατασκευασθεί από μια κοινοπραξία ευρωπαϊκών αεροδιαστημικών εταιρειών και πανεπιστημίων (Airbus, ArianeGroup, CSEM, Inria, ISIS, SSC κ.ά.) με επικεφαλής το βρετανικό Πανεπιστήμιο του Σάρεϊ και με χρηματοδότηση της ΕΕ. Προγραμματίζεται να εκτοξευθεί την επόμενη εβδομάδα από το Διαστημικό Κέντρο Κένεντι στο Ακρωτήριο Κανάβεραλ της Φλόριντα, με ένα πύραυλο Falcon 9 που ανήκει στην Space Χ, του Έλον Μασκ.

Αρχικά η διαστημοσυσκευή θα "δέσει" στον ISS και στη συνέχεια θα ξεκινήσει τη δοκιμαστική αποστολή της. Θα απελευθερώσει στο διάστημα ως τεχνητούς στόχους, δύο νανοδορυφόρους CubeSat διαμέτρου δέκα εκατοστών ο καθένας και στη συνέχεια θα προσπαθήσει να τους πιάσει, χρησιμοποιώντας εναλλακτικά ένα αλιευτικό καμάκι κι ένα δίχτυ (και τα δύο έχουν κατασκευασθεί από την Airbus). Μόλις πιάσει το σκουπίδι, θα το σύρει στην ατμόσφαιρα της Γης, ώστε να καεί εκεί από τις υψηλές θερμοκρασίες.

Από το 1957 που ξεκίνησε η διαστημική εποχή, οι χιλιάδες εκτοξεύσεις έχουν θέσει σε τροχιά γύρω από τη Γη δεκάδες χιλιάδες άχρηστα πλέον αντικείμενα (π.χ. δορυφόροι εκτός λειτουργίας) και μικρά ή μεγάλα θραύσματα. Εκτιμάται ότι υπάρχουν πια πάνω από 7.600 τόνοι διαστημικών σκουπιδιών γύρω από τον πλανήτη μας και μερικά θραύσματα κινούνται με ταχύτητες 48.000 χιλιομέτρων την ώρα, γεγονός που τα καθιστά τρομερή απειλή για τους περίπου 1.200 εν ενεργεία δορυφόρους και τους διαστημικούς σταθμούς, τωρινούς ή μελλοντικούς.

Σύμφωνα με μια εκτίμηση, υπάρχουν στο διάστημα 750.000 θραύσματα μεγαλύτερα του ενός εκατοστού και 166 εκατομμύρια μεγαλύτερα του ενός χιλιοστού. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διαστήματος (ESA) έχει θέσει σε λειτουργία το πρόγραμμα Space Situational Awareness (SSA) για να παρακολουθεί τα διαστημικά σκουπίδια, ενώ το θέμα απασχολεί σοβαρά και την αμερικανική NASA.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
εκτοξευση στο διαστημα

# data[].attributes.attachment_link.title
Η συσκευή που ετοιμάζεται να "ψαρέψει" σκουπίδια στο διάστημα

# data[].attributes.attachment_link.description
Πρόκειται για την ευρωπαϊκή διαστημοσυσκευή RemoveDebris, ένα μικρό πιλοτικό διαστημικό "ψαράδικο-σκουπιδιάρικο", το πιο εξελιγμένο του είδους του μέχρι σήμερα, που θα εκτοξευθεί στο πλαίσιο μιας προσπάθειας να δοκιμασθούν νέες τεχνολογίες, ώστε να μειωθούν τα διάφορα διαστημικά σκουπίδια που έχουν αυξηθεί επικίνδυνα.