# data[].attributes.body
Ik vond het een interessant maar ook heel deprimerend boek. Ik ben het namelijk niet eens met de keuzes die zij eerst maakt en de manier waarop zij over het leven denkt. Maar daarna krijgt ze niet alleen een betere kijk op het leven maar ook een positiever leven, dat soort veranderingen zijn leuk om mee te maken. Ik vindt de manier waarop Rachel Ward schrijft heel mooi ze schrijft namelijk heel gedetailleerd maar toch blijft het verhaal vaag. Zo wil je graag meer weten over de onderwerpen die vaag zijn en dan ga je daar proberen achter te komen met de informatie die je al hebt. Kortom: ik vindt het een leuk boek met een grote lading die je actief maakt tijdens het lezen. Ik vond het idee van dit project zelf eigenlijk ook wel heel leuk. Ik heb namelijk nog nooit een blog aangemaakt en ik wist ook niet dat het zo makkelijk was. Ik kan dit boek zeker een aanrader noemen.

# data[].attributes.body
Het was een winderige dag in Weston toen Karen,de oma van Jem,Spider en Val(de oma van Spider) de pier opliepen. Zij gingen Spider’s as verstrooien maar ze wisten allemaal niet heo het moest dus maakten ze gewoon de deksel open en lieten de as rondvliegen. Een stukje van het as kwam in het oog van Val en Jem had nog een beetje as op haar jas zitten. Ze konden het alle drie niet meer aan, ze hadden Spider overal om zich heen en toch ook weer niet. Jem rende zelfs naar de zee en schreeuwde terwijl de laatste wolkjes as wegvlogen:” Kom terug! Kom terug, laat me niet alleen!” en toen stonden ze alle drie in een driehoekje te huilen. Jem had nog een beetje as in haar hand en hield het zo stevig vast als mogelijk. Dit is een belangrijk stuk want hierin versterken Jem, Karen en Val hun band en nemen echt voorgoed afscheid van Spider.

# data[].attributes.body
Jem en Spider waren vanaf het kanaal naar de Theems gelopen en stonden leunend over de brug over de theems toen de London Eye ontplofte. Jem wist er al van ze had namelijk gezien dat iedereen bij de london Eye hetzelfde nummer hadden: 08/12/2009 en dat was de dag dat de aanslag op de London Eye dus gebeurde. Jem had Spider geslagen waardoor Spider heel erg schrok en gelijk zijn volledige aandacht aan Jem gaf. Jem trok hem mee en samen renden ze dus naar de Theems. Spider werdt boos omdat hij wist dat Jem doorhad dat er een aanslag kwam en niemand waarschuwde, hij wist dat doordat Jem hem meetrok een ogenblik voor de aanslag. Dus het is een belangrijk moment ze maken een aanslag mee en ze krijgen ruzie.

# data[].attributes.body
Jem loopt naar haar favoriete plekje bij het kanaal, om te ontdekken dat er al iemand zit: Spider. Jem is daar niet blij mee. Dit is een belangrijke plek want hier hebben Spider en Jem elkaar voor het eerst ontmoet en daarom heeft een grote invloed op het verhaal want Jem en Spider zijn de hoofdpersonen. Deze ontmoeting vondt dus plaats onder de brug bij het kanaal waarschijnlijk onder schooltijd. Het was ook een belangrijk stuk omdat Jem hier herinneringen ophaalt over haar moeder, die gestorven is aan een overdosis drugs. Het weer wordt expres niet vermeldt omdat dat de situatie niet beinvloedt dat werd al eerder gezegd in het boek.

# data[].attributes.body
Het gaat in dit reisblog over het boek Deadline, het is geschreven door: Rachel Ward en is uitgegeven door: Lemniscaat in 2014. ik vind het een gek boek omdat ik vanuit de eerste persoon lees maar het vaak niet eens ben met haar keuzes, maar ik vindt het ook medelevend boek want het is mooi een gedetailleerd geschreven zoals de beschrijving de ruimte en haar gevoelens bij elke beweging die ze maakt.In het boek Deadline gaat het  over een meisje Jem, ze kan de sterfdata van mensen om haar heen zien. Dat vond ze uit toen haar moeder op dezelfde dag als het nummer boven haar hoofd stierf. Jem houdt van op zichzelf zijn maar toch

laat ze Spider in haar leven. Jem is niet zo blij met haar leven ze zei dan ook eens toen ze haar mooiste dag ooit moest beschrijven: “Mijn allermooiste dag. Opgestaan. Ontbeten. Naar school gegaan. Verveel me, net als anders. Wou dat ik hier niet was, net als anders. Iedereen negeert me, mij best. Bij de andere kneusjes zitten-wat zijn we toch speciaal. Tijdverspilling. Gisteren was net zo, en dat is trouwens alweer verdwenen. Morgen? Wie zegt dat het ooit morgen wordt. Er is alleen vandaag. Dit is de mooiste en de rottigste. Eerlijk gezegd is-ie klote." Later raken Spider en Jem bevriend en dan verliefd, Spider gaat dood maar Jem raakt zwanger van Spider. Jem krijgt een baby en is bang hem,Adam, in zijn ogen te kijken anders zou ze zijn nummer zien, maar dat gebeurt niet de nummers zijn weg. De komende vijf jaar van Jem's leven is eigenlijk Adam en haar oma: Karen op te voeden want Karen had een beroerte. Later komt Jem erachter dat Adam ook de nummers kan zien. het boek eindigt dus eigenlijk een beetje in een cliffhanger