# data[].attributes.headline
Ο Dürer έφτιαξε αυτό

# data[].attributes.body
Ο Dürer έφτιαξε αυτό το πάνελ και τη σύντροφό του, την Εύα  κατά την επιστροφή του από το δεύτερο ταξίδι του στην Ιταλία το 1505. Και τα δύο έργα αποτελούν μια προσπάθεια σύνθεσης όσων είχε μάθει εκεί, αναζητώντας μια ισορροπία μεταξύ ιταλικών και γερμανικών προσεγγίσεων που θα επέτρεπε την ιδανική τελειότητα του ανθρώπινου σώματος. Επομένως, η επιλογή ενός βιβλικού θέματος εδώ είναι απλώς πρόσχημα. Οι γνώσεις του Dürer για το κλασικό γυμνό είναι εκπληκτικές, ενώ η ακρίβεια των γραμμών του αποκαλύπτει το χέρι ενός μοναδικού χαράκτη που έχει τις ρίζες του στη βόρεια παράδοση. Η αυξανόμενη ιταλική επιρροή είναι ορατή στο μνημειακό μεγαλείο των μορφών του, ενώ ο γερμανικός προσανατολισμός του είναι ξεκάθαρος στα χρώματα, τις ακριβείς λεπτομέρειες και ένα νατουραλιστικό γούστο με εξπρεσιονιστικό χαρακτήρα. Όλα αυτά ζωντανεύουν περαιτέρω από το μυαλό του λαμπρού συντάκτη του. Το 1554 αυτός ο πίνακας και ο πίνακας της συνοδείας δόθηκαν ως δώρο από τη βασίλισσα Χριστίνα της Σουηδίας στον βασιλιά Φίλιππο Δ'.

# data[].attributes.attachment_caption
        Αναγεννησιακός πίνακας της Ευρώπης

# data[].attributes.headline
           Χριστιανισμός  κατά την Αναγέννηση         

# data[].attributes.subject
           Χριστιανισμός  κατά την Αναγέννηση         

# data[].attributes.body
Η Αναγέννηση ως πολιτιστικό κίνημα άσκησε έντονη επίδραση στην πνευματική ζωή της Ευρώπης κατά την πρώιμη Σύγχρονη Εποχή, άφησε το σημάδι της στη λογοτεχνία, τη φιλοσοφία, την τέχνη, την πολιτική, την επιστήμη, τη θρησκεία, και σε άλλες πτυχές της πνευματικής αναζήτησης. Οι λόγιοι της εποχής επιστράτευσαν την ουμανιστική μέθοδο μελέτης, επιδιώκοντας παράλληλα τον ρεαλισμό και το συναίσθημα στην τέχνη, αναζήτησαν στις βιβλιοθήκες των μοναστηριών, καθώς και στα εδάφη της καταρρέουσας Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, τα λογοτεχνικά, ιστορικά και ρητορικά κείμενα της αρχαιότητας. Οι ουμανιστές της Αναγέννησης δεν απέρριπταν όμως το Χριστιανισμό, αντιθέτως, ορισμένα από τα σημαντικότερα έργα της εποχής αφιερώθηκαν σε αυτόν, ενώ η Εκκλησία χρηματοδότησε πολλά από αυτά. Εντούτοις, παρατηρείται μια λεπτή αλλαγή στον τρόπο που οι μορφωμένοι άνθρωποι προσέγγιζαν το θέμα της θρησκείας, κάτι που αντανακλάται σε πολλές εκφάνσεις της πνευματικής ζωής. Επιπροσθέτως, πολλά ελληνικά χριστιανικά συγγράμματα, ανάμεσα στα οποία και η Καινή Διαθήκη στα ελληνικά, ταξίδεψαν από το Βυζάντιο στη Δυτική Ευρώπη απασχολώντας τους λόγιους για πρώτη φορά μετά την όψιμη αρχαιότητα.

# data[].attributes.headline
        Χριστιανισμός κατά την Αναγέννηση

# data[].attributes.subject
        Χριστιανισμός κατά την Αναγέννηση

# data[].attributes.body
Το ενδιαφέρον για τον ανθρωπισμό, μια φιλοσοφία που έδωσε έμφαση στο άτομο και την ανθρώπινη ικανότητα εκπλήρωσης μέσω της λογικής, μετέτρεψε τον αναγεννησιακό καλλιτέχνη από ανώνυμο τεχνίτη σε άτομο που ασκεί πνευματική επιδίωξη ταυτόχρονα ενθάρρυνε τους Ευρωπαίους να αμφισβητήσουν το ρόλο της Ρωμαιοκαθολικής εκκλησίας κατά τη διάρκεια της Αναγέννησης, καθώς περισσότεροι άνθρωποι μάθαιναν πώς να διαβάζουν, να γράφουν και να ερμηνεύουν ιδέες, άρχισαν να εξετάζουν προσεκτικά και να κριτικάρουν τη θρησκεία όπως την γνώριζαν, η εφεύρεση της  τυπογραφίας, επέτρεψε σε ολοένα και περισσότερους ανθρώπους να έχουν πρόσβαση σε βιβλία, συμπεριλαμβανομένης της Αγίας Γραφής .Οι καλλιτέχνες εισήγαγαν νέα θέματα στα έργα τους, τα οποία αντανακλούσαν την αυξανόμενη έμφαση στο άτομο, συμπεριλαμβανομένων πορτρέτων, σκηνών σύγχρονης ζωής και ιστορικών αφηγήσεων. Αν και ο αναγεννησιακός πολιτισμός γινόταν όλο και πιο κοσμικός, η θρησκεία εξακολουθούσε να είναι σημαντική για την καθημερινή ζωή, ειδικά στην Ιταλία, όπου βρισκόταν η έδρα του Καθολικισμού. Ένα μεγάλο μέρος της αναγεννησιακής τέχνης απεικόνιζε σκηνές από τη Βίβλο ή ανατέθηκε από την εκκλησία. Η έμφαση στον νατουραλισμό, ωστόσο, τοποθέτησε προσωπικότητες όπως ο Χριστός και η Παναγία όχι σε ένα υπέροχο χρυσό φόντο, όπως τον Μεσαίωνα, αλλά σε τοπία από τον παρατηρήσιμο κόσμο.

# data[].attributes.headline
             Θρησκευτική Τέχνη

# data[].attributes.subject
             Θρησκευτική Τέχνη

# data[].attributes.body
Κατά τον 13ο και 14ο αιώνα η Θρησκευτική Τέχνη χρησιμοποιήθηκε με διάφορους τρόπους. Οι εκκλησίες ήταν σημαντικοί προστάτες των τεχνών και αγόραζαν τεράστιες ποσότητες τέχνης για να δημιουργήσουν ένα αίσθημα δέους και σεβασμού. Τα έργα τέχνης αυτά τα οποία ήταν διαθέσιμα ως προς το κοινό βοήθησαν πολλούς ανθρώπους που δεν μπορούσαν να διαβάσουν τις γραφές, επιτρέποντάς τους να οραματιστούν τις ιστορίες και να σχετίζονται με τα θέματα. Οι εκκλησίες ήλπιζαν επίσης να εμπνεύσουν μεγαλύτερη αφοσίωση στη θρησκεία και να διεγείρουν περισσότερη επιθυμία για σωτηρία. Οι καλλιτέχνες της πρώιμης Αναγέννησης άρχισαν να χρησιμοποιούν πιο ανθρωπιστικά θέματα και νατουραλιστικές ρυθμίσεις για να επιτύχουν αυτούς τους στόχους. Τοποθετώντας τους θεατές στις σκηνές με τις θρησκευτικές εικόνες, οι αλληγορίες έγιναν πιο σχετικές με την καθημερινή ζωή. Καθ' όλη τη διάρκεια της Αναγέννησης οι καλλιτέχνες συνέχισαν να αναπτύσσουν νέα στυλ και τεχνικές που προσέλκυσαν και ενέπνευσαν τις μάζες.  ΄

RELIGIOUS ART throughout THE RENAISSANCE — Google Arts & Culture

# data[].attributes.headline
                   Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε 

# data[].attributes.subject
                   Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε 

# data[].attributes.body
Η Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε είναι χειρόγραφο δύο τόμων γραμμένο στα λατινικά εχει περισσότερες από 600 σελίδες και περισσότερους από 1000 μικρούς πίνακες. Ανατέθηκε από τον Μπόρσο των Έστε (1413-71), τον πρώτο δούκα της Φεράρα, ο οποίος το σκόπευε ως επίδειξη της μεγαλοπρέπειας του Οίκου της Έστε, ο οποίος εκείνη την εποχή ανταγωνιζόταν τη Φλωρεντία και το δικαστήριο των Μεδίκων για το διεθνές καθεστώς. Είναι διακοσμημένη με μινιατούρες οι οποίες εκτελέστηκαν μεταξύ 1455 και 1461 από τον Ταντέο Κριβέλι και άλλους  καλλιτέχνες. Η Βίβλος αυτή είναι ένα από τα πιο αξιοσημείωτα διακοσμημένα χειρόγραφα της Αναγέννησης. Κάθε σελίδα της Αγίας Γραφής είναι διακοσμημένη με ένα κομψό πλαίσιο από πάπυρους και άλλα στολίδια, που περιβάλλουν δύο στήλες κειμένων. Στις γωνίες υπάρχουν συχνά ζώα, που απεικονίζονται με ζωηρή φαντασία που είναι μέρος του ευγενικού στυλ της εποχής και συχνά συνδέονται με εραλδικά σύμβολα του Μπόρσο και της οικογένειάς του. Έχει πολλές εικόνες φυτών και ζώων καθώς και εικόνες που δείχνουν τη ζωή τον 15ο αιώνα, συμπεριλαμβανομένων εικόνων μουσικής και χορού. Η αρχή καθενός από τα βιβλία της Αγίας Γραφής είναι διακοσμημένη με περίτεχνα αρχιτεκτονικά σύνορα και πλούσια χρωματιστά σχέδια. Η Βίβλος πλέον βρίσκεται στην Biblioteca Estense. στη Μόντενα δωρήθηκε εκεί από τον Τζοβάνι Τρεκάνι ως ένδειξη σεβασμού προς τη Δημοκρατία της Ιταλίας.

# data[].attributes.headline
Σε αυτή τη σκηνή ο M

# data[].attributes.body
Σε αυτή τη σκηνή ο Masolino χρησιμοποιεί την πιο δημοφιλή και παραδοσιακή εικονογραφία της περιόδου και οι δύο φιγούρες, τόσο στις χειρονομίες όσο και στις εκφράσεις τους είναι ευγενικές και κομψές: μια διάθεση που πάντα αντιπαραβάλλονταν με την ατμόσφαιρα στην τοιχογραφία του Masaccio στο αντίθετο τοίχος του παρεκκλησίου, που ερμηνεύεται ως ένα ισχυρό μανιφέστο ενός νέου πολιτιστικού και καλλιτεχνικού οράματος, μιας μεγάλης πνευματικής αρμονίας και τεχνικής ικανότητας.
Το φύλλωμα, το οποίο είχε προστεθεί τον 17ο αιώνα για να καλύψει τα γυμνά σώματα, αφαιρέθηκε κατά την πρόσφατη αποκατάσταση.

# data[].attributes.headline
      Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.subject
      Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.headline
Αδάμ και Εύα

# data[].attributes.subject
Αδάμ και Εύα

# data[].attributes.headline
Η γέννηση των Πρωτόπλαστων

# data[].attributes.subject
Η γέννηση των Πρωτόπλαστων

# data[].attributes.body
Ο Αδάμ και η Εύα υπήρξαν το αρχικό ανθρώπινο ζευγάρι δηλαδή οι γονείς της ανθρώπινης φυλής. Τους δόθηκε ζωή από τον Θεό την έκτη μέρα της Δημιουργίας κατά την οποία ο θεός έδινε ζωή σε όλα τα ζωντανά πλάσματα. Έτσι τους ευλόγησε και τους έδωσε κυριαρχία έναντι όλων των υπόλοιπων ζώων στον κήπο της Εδέμ. Τους δόθηκαν επίσης χαρίσματα για μια ικανοποιητική ζωή στο παράδεισο όπου ζούσαν ελεύθεροι, πάντα κάτω από τις διαταγές του Θεού.

# data[].attributes.attachment_caption
Expulsion from Eden - Girolamo Brusaferro(1677)

# data[].attributes.headline
Η δημιουργία του Αδάμ 

# data[].attributes.subject
Η δημιουργία του Αδάμ 

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με την Βίβλο ο Αδάμ ήταν ο πρώτος άνθρωπος που δημιουργήθηκε ποτέ, δηλαδή ο προπάτορας του ανθρώπινου γένους. Το όνομα του σημαίνει «ανθρωπότητα» και ότι αυτή συμπεριλαμβάνει. Ο θεός δίνει ζωή στο πρώτο αυτό άνθρωπο παίρνοντας σκόνη και χώμα από όλες τις γωνίες της γης. Έτσι μέσα από την ψυχή του Αδάμ αντικατοπτρίζεται η εικόνα του θεού. Το σώμα του Αδάμ περιέχει ένα φως κατά το οποίο θεωρείται πανομοιότυπο με το φως του Θεού όπου δημιούργησε τον πρώτο άνθρωπο.

# data[].attributes.headline
Η «Γέννηση του Αδάμ» -  Μικελάντζελο

# data[].attributes.subject
Η «Γέννηση του Αδάμ» -  Μικελάντζελο

# data[].attributes.body
Ευρέως γνωστός θεωρείται ο πίνακας του Μιχαήλ Άγγελου Η «Γέννηση του Αδάμ» ο οποίος αποτέλεσε έναν από τους σπουδαιότερους πίνακες του κινήματος της αναγέννησης. Η νωπογραφία αυτή είναι μέρος από την οροφή της Καπέλα Σιστίνα στην οποία απεικονίζεται ο Θεός ο οποίος δίνει ζωή στον Αδάμ. Το σημαντικότερο στοιχείο του πίνακα είναι η ομοιότητα ως προς το μέγεθος. Αυτό επιτυγχάνεται διότι ο καλλιτέχνης δεν επιθυμεί να δείξει τον άνθρωπο ως κατώτερο όν και τον θεό ως παντοδύναμο αλλά ότι υπάρχουν σχέσεις ισότητας μεταξύ τους.

# data[].attributes.headline
Μέσω του αγγίγματος 

# data[].attributes.body
Μέσω του αγγίγματος Θεού και ανθρώπου, που δίνεται η ζωή και η ενέργεια, υποδηλώνεται η τεράστια αγάπη του Θεού για το δημιούργημά του και η μοναδική σχέση αγάπης μεταξύ τους. Τα δάχτυλα των ηρώων απεικονίζονται σε απόσταση αρκετών χιλιοστών το ένα από το άλλο, το οποίο, όμως, είναι απολύτως ορατό στο ουδέτερο πίσω φόντο. Επιπλέον, γίνεται αντιληπτή η σπίθα της ζωής που μεταδίδεται από δάχτυλο σε δάχτυλο, την οποία δίνει ο Κύριος με το χέρι.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης

# data[].attributes.attachment_caption
The Creation of Adam - Michelangelo(1508)

# data[].attributes.headline
Παρατηρείται ότι τα 

# data[].attributes.body
Παρατηρείται ότι τα στοιχεία στα χαρακτηριστικά του Αδάμ είναι αρσενικά αλλά και θηλυκά.  Πιο συγκεκριμένα, σ’ αυτό το σώμα συνυπάρχουν αρμονικά το θηλυκό και το αρσενικό στοιχείο, ώστε τελικά να σχηματίζεται ο λεγόμενος «τέλειος άνθρωπος». Έτσι, στην ουσία, η Εύα υπάρχει ήδη μέσα στον Αδάμ.

# data[].attributes.headline
                   Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.subject
                   Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.headline
Αναλύοντας τα στοιχε

# data[].attributes.body
Αναλύοντας τα στοιχεία του πίνακα, παρατηρείται ότι οι μορφές γύρω από τον Θεό αντιστοιχούν με ανατομική ακρίβεια σε τμήματα του ανθρώπινου εγκεφάλου. Βέβαια την θεωρία αυτή έρχεται να ανατρέψει πως το κόκκινο ύφασμα που περιβάλλει τον Κύριο, συμβολίζει την ανθρώπινη μήτρα, ενώ το πράσινο κρεμάμενο ύφασμα αποτελεί έναν φρέσκο κομμένο ομφάλιο λώρο.

# data[].attributes.headline
       Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.subject
       Βίβλος του Μπόρσο Ντ' Εστε

# data[].attributes.headline
Η «Δημιουργία της Εύας»-Michelangelo

# data[].attributes.subject
Η «Δημιουργία της Εύας»-Michelangelo

# data[].attributes.body
Η τοιχογραφία «Δημιουργία της Εύας» του Michelangelo διακοσμεί την οροφή του παρεκκλησιού Sistine. Η τοιχογραφία απεικονίζει τη διάσημη σκηνή από το βιβλίο της Γένεσης. Η δημιουργία είναι τόσο εκπληκτική που ακόμη και τη στιγμή της δημιουργίας λέγεται ότι δημιουργήθηκε από τον Θεό, ένα τέτοιο αριστούργημα δεν μπορούσε να φτιαχτεί από τα χέρια ενός απλού θνητού ανθρώπου. Ο κεντρικός χαρακτήρας της εικόνας είναι η Εύα η οποία φαίνεται θηλυκή και ανυπεράσπιστη ενώ δίπλα της ο Αδάμ φαίνεται κουρασμένος, σχεδόν νεκρός, κοιμάται πάνω σε βράχο. Αυτή, ξαφνικά πηδώντας, κοιτάζει τον Θεό με έκπληξη, πολύ μέτρια και αβοήθητη, και η χειρονομία της προσευχής μας μας λέει για την απεριόριστη ευγνωμοσύνη της στον Δημιουργό και το σεβασμό για αυτόν. Το σώμα της προσωποποιεί τον αισθησιασμό και την αληθινή ρωμαϊκή ομορφιά εκείνης της εποχής. Η εικόνα της Εύας θεωρείται μία από τις πιο συναρπαστικές γυναικείες εικόνες σε ολόκληρο το έργο του μεγάλου Ιταλού ζωγράφου.

# data[].attributes.headline
Ο Δημιουργός ενεργεί

# data[].attributes.body
Ο Δημιουργός ενεργεί ως ένας σοφός γέρος που κοιτάζει με αγάπη και τρυφερότητα στα παιδιά του. Ο Μιχαήλ Άγγελος δεν απεικονίζει τον Θεό, αρπάζοντας την όμορφη Εύα από τον αγκώνα, δεν την τραβά χρησιμοποιώντας φυσική δύναμη, αλλά αντίθετα, ούτε την αγγίζει. Ενεργεί  με μια ήρεμη ασταθή χειρονομία. Ο κοντός κορμός του Αδάμ δείχνει προς τα δεξιά, συμβολίζει την κατεύθυνση προς την πρώτη γυναίκα, την όμορφη Εύα. Το υπόλοιπο τοπίο του Κήπου της Εδέμ φαίνεται θαμπό διότι περιμένει τους πρώτους ανθρώπους να ασκήσουν τη δύναμη και τη ζωτικότητά που τους έδωσε ώστε να το αξιοποιήσουν σωστά.

# data[].attributes.headline
                                         ΒΙΒΛΟΣ

# data[].attributes.subject
                                         ΒΙΒΛΟΣ

# data[].attributes.body
Βίβλος που δημιουργήθηκε περίπου το 1410 ( Πράγα, Τσεχία) αποτελείτε από 429 φύλλα.

-Βιβλιοδεσία-

Μποέμ κόκκινο δέρμα του 17ου αιώνα ανακατασκευασμένο πάνω από ξύλινες σανίδες του 15ου αιώνα, φωτεινά χειρόγραφα γωνίες με ασημένιες πλάκες του 17ου αιώνα και ανάγλυφα σχέδια. Καλλιγραφημένο κείμενο γραμμένο στα Λατινικά.

# data[].attributes.headline
Η δημιουργία της Εύας 

# data[].attributes.subject
Η δημιουργία της Εύας 

# data[].attributes.body
Η δημιουργία της Εύας διαφέρει σε σχέση με αυτή του Αδάμ. Υπόκειται σε μια κατωτερότητα και με μια τάση για αμαρτία. Σε νωπογραφίες και ζωγραφιές η Εύα εμφανίζεται να δοκιμάζει πρώτη τον απαγορευμένο καρπό και στην συνέχεια να τον δίνει με την σειρά της στον Αδάμ.

# data[].attributes.headline
Αδάμ και Εύα (Γλυπτό)

# data[].attributes.subject
Αδάμ και Εύα (Γλυπτό)

# data[].attributes.body
Οι δύο πρώτοι άνθρωποι απεικονίζονται με ιδανικά σώματα που θυμίζουν αρχαία μαρμάρινα γλυπτά. Το φίδι έχει γυναικείο πρόσωπο που μοιάζει με της Εύας. Κατά τον Μεσαίωνα, οι εκκλησιαστικοί μελετητές πρότειναν ότι ο διάβολος μπορεί να παρότρυνε την Εύα να τον ακούσει επειδή είχε την εμφάνιση μιας νεαρής γυναίκας, έτσι ώστε να είναι άνετη μια συνομιλία. Κατά τη διάρκεια αυτής της περιόδου, οι γυναίκες συχνά περιγράφονταν ως αδαείς και αναξιόπιστες, χαρακτηριστικά που αντικατοπτρίζει αυτή η ιστορία. Η κύρια οπτική πηγή για τη σύνθεση είναι ένα χαρακτικό που αναπαριστά τον Αδάμ και την Εύα από τον Γερμανό δάσκαλο Άλμπρεχτ Ντύρερ και χρονολογείται το 1504.

# data[].attributes.headline
Μεγάλες εκρήξεις στο

# data[].attributes.body
Μεγάλες εκρήξεις στο παρασκήνιο ρίχνουν φως μέσα από την πύλη της πόλης και διαχέονται στο νερό στο μεσαίο επίπεδο της εικόνας. Σύμφωνα με τον συγγραφέα Ουόλτερ Γκίμπσον "η φλογερή του ανάκλαση μετατρέπει το νερό σε αίμα". Το φως αυτό φωτίζει έναν δρόμο γεμάτο από μορφές που προσπαθούν να φύγουν, ενώ ορδές από διώκτες ετοιμάζονται να πυρπολήσουν ένα γειτονικό χωριό. Σε όχι μακρινή απόσταση, ένα κουνέλι μεταφέρει ένα χλωμό πτώμα γεμάτο αίματα, ενώ μια ομάδα θυμάτων από πάνω πετιούνται σε καιόμενο φανάρι.Το προσκήνιο πληθυσμώνεται από ποικίλες βασανιζόμενες μορφές. Μερικοί φαίνονται να εμέσσουν, άλλοι σταυρώνονται με άρπα και λαούτο, σε μια αλληγορία της μουσικής, επαυξάνοντας έτσι την αντίθεση μεταξύ ευχαρίστησης και βασάνου. Μια χορωδία τραγουδά από μια παρτιτούρα γραμμένη σε ένα ζεύγος οπισθίων τμήμα μιας ομάδας που έχει περιγραφεί ως "Η Κόλαση των μουσικών".

# data[].attributes.headline
Θεωρίες για την δημιουργία της Εύας

# data[].attributes.subject
Θεωρίες για την δημιουργία της Εύας

# data[].attributes.body
Η Γένεση έχει αντιφατικές αναφορές για το πότε και πώς δημιουργήθηκε η Εύα, η πρώτη γυναίκα. Η πρώτη ιστορία δημιουργίας της Βίβλου λέει ότι η Εύα δημιουργήθηκε ταυτόχρονα με τον Αδάμ. Η δεύτερη ιστορία της δημιουργίας της Βίβλου λέει ότι ο Αδάμ δημιουργήθηκε πρώτα, τότε δημιουργήθηκαν όλα τα ζώα και τελικά δημιουργήθηκε η Εύα από ένα από τα πλευρά του Αδάμ.

# data[].attributes.body
Παρά την ψύχρα του δάσους, οι δύο ανθρώπινες φιγούρες εμφανίζονται γυμνές. Το σώμα τους είναι μετωπικό και στέκονται σε ένα κλασικό κόντραποστο, ή αντίθετο, όπου το βάρος του σώματος μετατοπίζεται στο ένα πόδι. Η αντίστοιχη μετατόπιση στους γοφούς και τους ώμους δημιουργεί μια πειστική ψευδαίσθηση ενός σώματος ικανού για κίνηση αλλά προσωρινά σε ηρεμία. Παρά αυτόν τον φαινομενικό νατουραλισμό, τα κεφάλια τους είναι στραμμένα στο πλάι καθώς κοιτάζουν το ένα το άλλο. Αυτή η περιστροφική διαμόρφωση κεφαλιού και σώματος είναι σαφώς τεχνητή. Ένα φαινομενικά προσεκτικά παρατηρημένο δέντρο γίνεται σαφώς περίεργο, καθώς αναγνωρίζουμε ότι η Εύα μαδάει ένα μήλο από ένα δέντρο με φύλλα συκής. Ένας παπαγάλος, ένα τροπικό πουλί, σκαρφαλώνει σε ένα κλαδί στα αριστερά του θεατή. Έξι άλλα ζώα περπατούν αδιάφορα ή στέκονται τριγύρω—μια άλκη, βόδι, γάτα, κουνέλι, ποντίκι και κατσίκα.Το καρτελίνο ή η μικρή πινακίδα που κρέμεται από το κλαδί που πιάνει ο Αδάμ περιέχει τη δική του αντίφαση. Προσδιορίζει περήφανα τον καλλιτέχνη ως πολίτη της Φραγκονικής πόλης της Νυρεμβέργης (Noricus), αλλά το κάνει στα λατινικά, τη γλώσσα της Μεσογείου, της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και της Ιταλικής Αναγέννησης.

# data[].attributes.attachment_link.title
This isn't just an engraving of Adam and Eve from 1504. It's a global ad campaign | Art, Explained

# data[].attributes.attachment_caption
John Milton and Galileo Ο John Milton (δεύτερος από αριστερά) συναντά το Galileo (δεξιά), ελαιογραφία του Solomon Alexander Hart, 1847. Wellcome Library, London

# data[].attributes.attachment_caption
Η δημιουργία της Εύας, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο VIII, έργο του Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)

# data[].attributes.headline
Θέματα του ποιήματος

# data[].attributes.body
Θέματα του ποιήματος

Ζήλια
Το θέμα της ζήλιας είναι εμφανές σε όλο το έπος, ο Σατανάς ζηλεύει για το γεγονός ότι ένα πλάσμα πιο αδύναμο από αυτόν, φτιαγμένο από χώμα και όχι από φωτιά, απολαμβάνει την πολυτελή ζωή του παραδείσου όταν ο ίδιος είναι εγκαταλελειμμένος και ριγμένος στην κόλαση. Η ζήλια μπορεί επίσης να αποδοθεί στην Εύα που ενδίδει στα σχέδια του Σατανά μόνο λόγω της δικής της ελεύθερης φύσης και ελεύθερης βούλησης. Αλλά ρίχνει το φταίξιμο στον Αδάμ για την πτώση της και φοβάται ότι ο Αδάμ θα συνεχίσει να απολαμβάνει  την ευδαιμονία του ουρανού και θα μείνει μόνη. Ζηλεύει την ευτυχία του Αδάμ στον Παράδεισο αν μείνει μόνος.

Θέμα της εκδίκησης και της συγχώρεσης
Ο Σατανάς και οι συμμετέχοντες του θέλουν να εκδικηθούν. Ενώ η συγχώρεση αναζητείται μόνο από τον άνθρωπο. Ο Σατανάς,  δεν θα ζητήσει μετάνοια ενώ ο άνθρωπος είναι πρόθυμος να υποκλιθεί ενώπιον του Θεού για τη χάρη Του.

Θέμα της μοίρας και της ελεύθερης βούλησης
Η μοίρα και η ελεύθερη βούληση είναι τα κύρια και σημαντικά θέματα στο ποίημα. Ο Θεός τους αποκαλύπτει ότι ξέρει τι θα συμβεί στον Αδάμ και την Εύα στο προσεχές μέλλον, αλλά αρνείται αποφασιστικά ότι υπάρχει κάτι τέτοιο όπως η μοίρα. Ο Θεός ξέρει τι θα συμβεί (ότι ο Αδάμ και η Εύα θα τον παρακούσουν) όπως ξέρουμε ότι ο ήλιος θα ανατείλει αύριο και το φεγγάρι θα βγαίνει κάθε βράδυ. Έτσι, μερικές φορές μπορεί να φαίνεται ότι ο Αδάμ και η Εύα δεν είχαν ποτέ την ευκαιρία, αλλά σύμφωνα με τον συγγραφέα, αυτό δεν είναι αλήθεια. Εξάλλου, δεν φταίει ο Θεός που μπορεί να δει όλα όσα θα συμβούν σαν να έχουν ήδη συμβεί.
                                                  Θέμα της αγάπης
Η αγάπη είναι το βασικό ανθρώπινο συναίσθημα και το πιο συζητημένο από τη δημιουργία. Η αγάπη είναι κάτι για το οποίο όλοι προσπαθούν. Ο Μίλτον έχει παρουσιάσει την αγάπη σε δύο επίπεδα, και αυτά τα δύο επίπεδα αγάπης είναι ανθρώπινα και θεϊκά. Αυτός είναι ο τύπος αγάπης που έχει ο Αδάμ για την Εύα, που τον αναγκάζει να μοιραστεί την τιμωρία και τις συνέπειες μαζί της. Δεν είναι ευχαριστημένος με την Εύα που ενέδωσε στον Σατανά, αλλά εξακολουθεί να διαπράττει το αμάρτημα τρώγοντας και αυτός τον καρπό του απαγορευμένου δέντρου. Από την άλλη πλευρά, ο Θεός είναι θυμωμένος με τους ανθρώπους, αλλά δεν θα τους εγκατέλειπε. Θα τους έδινε τη χάρη του: «Ο άνθρωπος δεν θα χαθεί εντελώς, αλλά θα σωθεί όποιος θέλει, αλλά όχι από θέληση σε αυτόν, αλλά χάρη σε μένα».                                         Περηφάνεια
Ο Σατανάς είναι γεμάτος υπερηφάνεια και θεωρεί τον εαυτό του σοφό και ισχυρό. Επαναστατεί με την ίδια ψευδαίσθηση της δύναμής του και καταστρέφεται από τον Θεό σε μια μόνο στιγμή. Ο Σατανάς, αν και χαμένος και εκσφενδονισμένος στην άβυσσο της κόλασης, εξακολουθεί να θεωρεί τον εαυτό του ανώτερο και αποδίδει την ανωτερότητα του Θεού στο σκήπτρο Του χωρίς το οποίο δεν θα νικούσε τον Σατανά. Ο Θεός ταπεινώνει τον άνθρωπο αλλά αυτός δεν παραδίδεται ενώπιον του Θεού και αποφασίζει να πολεμήσει για πάντα.

Το θέμα της αθωότητας
Ο χαμένος παράδεισος λαμβάνει χώρα βασικά σε έναν χρόνο και έναν τόπο όπου ο θάνατος, η ανήθικη πράξη και το ψέμα δεν υπήρχαν. Με άλλα λόγια, πραγματεύεται μια εποχή που οι άνθρωποι αυτού του κόσμου ήταν πολύ ενάρετοι.

Θέμα ψέματος και εξαπάτησης
Στον Χαμένο Παράδεισο, ο Σατανάς είναι ένας καλός απατεώνας. Είπε ψέματα στην Εύα, είναι σε θέση να συμφωνήσει με το ένα τρίτο των αγγέλων ότι ο Θεός είναι άδικος. Εξαπατά τους ανθρώπους και τους πείθει να φύγουν από τον παράδεισο.                     Υπακοή
Το πρώτο μέρος του θέματος εστιάζει στην υπακοή στις εντολές του Θεού είναι επιτακτική πάση θυσία. Σαφώς δηλώνοντας οι θεοί κυβερνούν και οι λέξεις υπερισχύουν όλων των πιθανοτήτων και είναι αμετάβλητες. Στον Παράδεισο, ο Θεός προειδοποιεί μόνο τον Αδάμ και την Εύα να μην τρώνε από το Δέντρο της Γνώσης. Μόνο ένας όρος τους επιβλήθηκε. Η απαγόρευση δεν αφορά τόσο τον καρπό ενός δέντρου όσο την υπακοή στη διάταξη του Θεού. Μη υπακούοντας στην εντολή του Θεού, ο Αδάμ και η Εύα έφεραν συμφορά και καταστροφή στη ζωή τους, καθώς και στις ζωές όλης της ανθρωπότητας και ολόκληρης της ανθρωπότητας.

Το θέμα του Milton για τον Χαμένο Παράδεισο, ωστόσο, τελειώνει με την ιδέα της ανυπακοής. Αν ο άνθρωπος δεν είχε ποτέ παρακούσει τον Θεό, ο θάνατος δεν θα είχε εισέλθει ποτέ στον κόσμο και ο Άνθρωπος θα είχε γίνει μικρότερος άγγελος. Επειδή ο Αδάμ και η Εύα υπέκυψαν στον πειρασμό και δεν υπάκουσαν τον Θεό, παρείχαν μια ευκαιρία για την εκδήλωση της αγάπης, του ελέους και της χάρης του Θεού, έτσι ώστε η πτώση να παράγει τελικά ένα μεγαλύτερο καλό από αυτό που θα συνέβαινε διαφορετικά.

# data[].attributes.attachment_caption
Πειρασμός και πτώση της Εύας, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο IX, έργο του Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)

# data[].attributes.headline
Εκείνη την εποχή, με

# data[].attributes.body
Εκείνη την εποχή, με τον Προτεσταντισμό ως εναλλακτική του Καθολικισμού, η θρησκεία συζητήθηκε πολύ. Η χριστιανική ιδέα ότι ο θεός δημιούργησε τον άνθρωπο κατ' εικόνα του ήταν σημαντική για την Αναγέννηση για τους ουμανιστές, που πίστευαν στην ανωτερότητα του ανθρώπου. Ο ανθρωπισμός λοιπόν, ως εορτασμός του ανθρώπου ως ανώτερου όντος, καλωσόρισε την αναβίωση αυτής της ιδέας.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Αρχάγγελος Μιχαήλ βγάζει τον Αδάμ και την Εύα από την πύλη του Παραδείσου, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο XII, έργο του Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)

# data[].attributes.headline
Στοιχεία που καθιστο

# data[].attributes.body
Στοιχεία που καθιστούν το ποίημα Αναγεννησιακό

Αρχικά, το θέμα του επικού ποιήματός η πτώση του ανθρώπου σχετίζεται άμεσα με τα στοιχεία της αναγέννησης. Η απόκτηση γνώσης ήταν ο μόνος λόγος που η Εύα έγινε έτοιμη να φάει τον καρπό, γνωρίζοντας μάλιστα ότι το ίδιο απαγορεύεται από τον Παντοδύναμο. Ο πόθος για γνώση έγινε έτσι η αιτία της πτώσης του ανθρώπου από τον παράδεισο.

Η αναβίωση των ελληνικών μύθων είναι επίσης ένα άλλο συστατικό της αναγέννησης που βρίσκουμε στο ποίημα. Ο Μίλτον δεν ήταν μόνο θρησκευόμενος, αλλά  μελετούσε και την ελληνική μυθολογία.. Στο ποίημα αναφέρονται πολλοί θεοί της Ελλάδας. Ακόμη και στην πρώτη γραμμή του ποιήματος, η επίκληση στις μούσες, αποκαλύπτει ότι ο Μίλτον προσπάθησε να αναβιώσει την ελληνική μυθολογία.. Επιπλέον, οι πόλεις της Ελλάδας έχουν  περιγράφει λεπτομερώς από τον ίδιο στο ποίημά του. Έτσι, είναι  ξεκάθαρο ότι  η ελληνική μυθολογία έχει αναβιώσει στο  ποίημα επομένως, το ίδιο είναι ένα αναγεννησιακό έπος.

# data[].attributes.headline
Ο Θεός δια του Υιού 

# data[].attributes.body
Ο Θεός δια του Υιού κρίνει τον Αδάμ και την Εύα, Χαμένος Παράδεισος, βιβλίο X, έργο του Ουίλιαμ Μπλέικ (William Blake)

Όταν ο John Milton αρχίζει το ποίημα του Paradise Lost δηλώνει ότι το θέμα αυτής της ιστορίας θα είναι «η  πρώτη ανυπακοή του ανθρώπου».  Οι ιδέες της υπακοής / ανυπακοής είναι ένα από τα βασικά θέματα δει σε όλο το ποίημα. Στο πλαίσιο αυτό, όλες οι αμαρτίες θεωρούνται ως πράξεις ανυπακοής ενάντια στο Θεό.  Το ποίημα αφηγείται την ιστορία του πώς ο Αδάμ και η Εύα παράκουσαν τον Θεό, και ακόμα περισσότερο περιγράφει την ανυπακοή του Σατανά.  Μόλις συμβεί η πρώτη πράξη ανυπάκοής, υπάρχουν συνήθως δύο ηθικές διαδρομές που μπορεί κανείς να λάβει: το φαύλο κύκλο της αύξησης της αμαρτίας, που παρουσιάζεται από τον Σατανά, ή το δρόμο προς την λύτρωση, όπως φαίνεται από τον Αδάμ και την Εύα.  Ο Μίλτον παρουσιάζει αυτές τις δύο διαδρομές. Χρησιμοποιεί το μοτίβο του φωτός και του σκότους, ή καλό ή κακό καθ 'όλη του ποιήματος.

# data[].attributes.body
Ο Τζον Μίλτον (John Milton, 9 Δεκεμβρίου 1608 – 8 Νοεμβρίου 1674) ήταν Άγγλος ποιητής.
Όταν εξερράγη ο εμφύλιος πόλεμος, ο Μίλτον τάχθηκε υπέρ του Κοινοβουλίου μαχόμενος με τα γραπτά του τον Κάρολο Α΄. Δημοσίευσε πολυάριθμες μελέτες που επετίθεντο με σφοδρότητα κατά του κλήρου και της συντηρητικής παράταξης και υποστήριζαν φιλελεύθερες απόψεις, την ελευθερία του τύπου, το διαζύγιο και το δικαίωμα των πολιτών να τιμωρούν τους κακούς άρχοντες (Areopagitica, Tetrachordon, Colasterion, Eikonoklastes, Το αξίωμα των βασιλέων και αρχόντων).
Το 1637, ο John Milton πήγε να ταξιδέψει στην Ευρώπη για ένα χρόνο. Εκείνη την εποχή, ζούσε κυρίως στην Ιταλία και τη Γαλλία, όπου είχε την τύχη να γνωρίσει πολλά από τα εξαιρετικά μυαλά εκείνης της εποχής.

# data[].attributes.attachment_caption
Image extracted from page 362 of The Poetical Works of John Milton

# data[].attributes.headline
Η ευκολία με την οπο

# data[].attributes.body
Η ευκολία με την οποία ο Σατανάς πείθει την Έυα δεν είναι μια κολακευτική εικόνα της γυναίκας, καθώς ο Μίλτον απεικονίζει την γυναικά ως ασθενές  φύλο. Η  Εύα επιτρέπει τις  φιλοφρονήσεις του φιδιού  να την πείσουν, αποδεικνύοντας ότι νοιάζεται περισσότερο για επιφανειακά πράγματα, όπως η ομορφιά από βαθιά τα πράγματα, όπως η χάρη του Θεού.  Επιπλέον,  δεν είναι μόνο η ίδια αδύναμη, αλλά επιδιώκει επίσης να διαφθείρει τους άλλους: άμεση αντίδρασή της όταν ανακάλυψε την αμαρτία της είναι να δελεάσει τον Αδάμ.  Αντί να μετανοήσει και να αναλάβει την πλήρη ευθύνη για τις ενέργειές της, προσπαθεί να πείσει τον Αδάμ να μοιραστεί την αμαρτία μαζί της. Έτσι η Εύα εμφανίζεται ως ανήθικη και αμαρτωλή ενώ ο Αδαμ ως ήρωας, καθώς παίρνει μέρος στην αμαρτία για να συμπαρασταθεί στην Έυα.

# data[].attributes.headline
Πολλές από τις πολυά

# data[].attributes.body
Πολλές από τις πολυάριθμες ανθρώπινες μορφές διασκεδάζουν επιδεικνύοντας μια αθώα, εγωκεντρική χαρά καθώς συμμετέχουν σε ένα ευρύ φάσμα δραστηριοτήτων: Κάποιοι μοιάζουν να απολαμβάνουν χαρές των αισθήσεων, κάποιοι παίζουν χωρίς να έχουν συνείδηση στο νερό, ενώ άλλοι χορεύουν στα λιβάδια με μια ποικιλία ζώων, μοιάζοντας να έχουν ενσωματωθεί με τη φύση. Στο μέσον του παρασκηνίου, μια μεγάλη γαλάζια σφαίρα, που μοιάζει με φλοιό φρούτου, αναδύεται στο μέσον μιας λίμνης. Ορατός μέσα από το κυκλικό του παράθυρο, βρίσκεται ένας άνδρας με το χέρι κοντά στα γεννητικά όργανα της συντρόφου του, ενώ τα γυμνά οπίσθια μιας άλλης μορφής αιωρούνται εκεί κοντά. Σύμφωνα με τον Φρένγκερ, ο ερωτισμός του κεντρικού πλαισίου μπορεί να θεωρηθεί είτε ως αλληγορία της μετάβασης στην πνευματικότητα είτε ως τόπος διαφθοράς

# data[].attributes.headline
Tα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της Εύας και ο χαρακτήρας της

# data[].attributes.subject
Tα δυνατά και τα αδύνατα σημεία της Εύας και ο χαρακτήρας της

# data[].attributes.body
Ο Αδάμ ονόμασε την γυναίκα Εύα, που σημαίνει "ζωή", αναφερόμενη στο ρόλο της στην αναπαραγωγή της ανθρώπινης φυλής. Έτσι, η Εύα έγινε ο σύντροφος του Αδάμ , ο βοηθός του, αυτός που θα τον πλήρωνε και θα μοιραζόταν εξίσου στην ευθύνη του για τη δημιουργία του ανθρώπου, και οι δύο κατέχουν άμεσα γλωσσικές δεξιότητες που τους επέτρεπαν να επικοινωνούν με τον Θεό και ο ένας με τον άλλον τον κόσμο ανθρώπινη σχέση, φιλία, συντροφικότητα και γάμο. Η Εύα λέγεται πως δεν γνώριζε το κακό. Δεν μπορούσε να υποψιάζεται τα κίνητρα του φιδιού.

Ωστόσο, γνώριζε ότι έπρεπε να υπακούσει στο θεό . Παρόλο που η ίδια και ο Αδάμ είχαν τεθεί πάνω σε όλα τα ζώα, επέλεξε να υπακούσει σε ένα ζώο παρά στον Θεό. Έφτασε στον πλανήτη χωρίς τη μητέρα και τον πατέρα. Δημιουργήθηκε από τον Θεό ως αντανάκλαση της εικόνας του για να είναι βοηθός του Αδάμ. Η Εύα έγινε με την εικόνα του Θεού, ειδικά σχεδιασμένη να υπηρετεί ως βοηθός στον Αδάμ. Όπως μάθαμε στο λογαριασμό μετά την πτώση , έφερε παιδιά, με τη βοήθεια μόνο του Αδάμ. Εκτέλεσε τα καθήκοντα φροντίδας μιας συζύγου και μιας μητέρας χωρίς να την καθοδηγήσει. Η Εύα ωστόσο είχε κάποιες αδυναμίες όπως το ότι δογματίστηκε  από τον Σατανά όταν την εξαπάτησε να αμφιβάλει για την καλοσύνη του Θεού. Το φίδι την ώθησε να επικεντρωθεί στο ένα πράγμα που δεν μπορούσε να έχει. Έχοντας χάσει όλα τα ευχάριστα πράγματα που ο Θεός την ευλόγησε μέσα στον Κήπο της Εδέμ . Η Εύα επέτρεψε στον Σατανά να ανατρέψει την εμπιστοσύνη του στον Θεό . Αν και μοιράστηκε μια στενή σχέση με τον Θεό και τον σύζυγό της, η Εύα δεν κατάφερε να συμβουλευτεί κανένα από αυτά όταν αντιμετώπισε ψέματα του Σατανά. Ενέργησε δραματικά, ανεξάρτητα από την εξουσία της. Όταν μπήκε στην αμαρτία , κάλεσε τον σύζυγό της να την ακολουθήσει. Όπως ο Αδάμ, όταν η Εύα αντιμετώπισε την αμαρτία της, κατηγόρησε κάποιον άλλο Σατανά, αντί να αναλάβει προσωπική ευθύνη γι 'αυτό που είχε κάνει. Εκδιώχθηκε και αυτή από τον κήπο της Εδέμ.

# data[].attributes.attachment_link.title
αρχείο λήψης ευα

# data[].attributes.attachment_caption
Το αριστερό πάνελ (διαστάσεων 220 × 97,5 cm), ορισμένες φορές αναφερόμενο και ως σύναψη του Αδάμ με την Εύα[22] απεικονίζει μια σκηνή από τον Παράδεισο του Κήπο

# data[].attributes.headline
Αριστερό πάνελ : Αδάμ και Εύα 

# data[].attributes.subject
Αριστερό πάνελ : Αδάμ και Εύα 

# data[].attributes.body
απεικονίζει μια σκηνή από τον Παράδεισο του Κήπου της Εδέμ, η κοινότερη ερμηνεία της οποίας είναι η παρουσίαση από τον Θεό της Εύας στον Αδάμ. Η σκηνή απεικονίζει τον Αδάμ να ξυπνά από βαθύ ύπνο, για να δει τον Θεό να κρατά την Εύα από τον καρπό και να ευλογεί την ένωσή τους. Ο Θεός απεικονίζεται νεότερος σε σχέση με τα εξωτερικά πάνελ, με γαλάζια μάτια και χρυσαφιές μπούκλες. Αυτή η νεανική εμφάνιση πιθανόν να είναι ένα μέσον του καλλιτέχνη για να απεικονίσει την έννοια του Ιησού Χριστού, ως ενσάρκωσης του Λόγου του Θεού.Το δεξί χέρι του Θεού είναι ανασηκωμένο σε ευλογία, ενώ κρατά τον καρπό της Εύας με το αριστερό.Η Εύα αποφεύγει το βλέμμα του Αδάμ αν και, σύμφωνα με τον ιστορικό τέχνης Ουόλτερ Σ. Γκίμπσον, εμφανίζεται να "παρουσιάζει ως στοιχείο αποπλάνησης το σώμα της στον Αδάμ. Ο Αδάμ έχει έκφραση έκπληξης και ο Φρένγκερ έχει εντοπίσει τρία στοιχεία σε αυτή τη φαινομενική έκπληξη. Πρώτον, υπάρχει έκπληξη για την παρουσία του Θεού. Δεύτερον, αντιδρά όταν συνειδητοποιεί ότι η Εύα έχει την ίδια φύση με αυτόν και έχει δημιουργηθεί από το ίδιο του το σώμα.

Η Ταττλ και άλλοι κριτικοί τέχνης έχουν ερμηνεύσει το βλέμμα του Αδάμ στη σύζυγό του ως λάγνο και ενδεικτικό της χριστιανικής αντίληψης ότι η ανθρωπότητα ήταν εξ αρχής καταδικασμένη.Ο Γκίμπσον έχει την άποψη ότι η έκφραση του προσώπου του Αδάμ προδίδει όχι μόνον έκπληξη, αλλά και προσδοκία. Σύμφωνα με την κοινή κατά τον Μεσαίωνα αντίληψη, ο Αδάμ και η Εύα θα μπορούσαν να έχουν συνευρεθεί χωρίς λαγνεία, αποκλειστικά για αναπαραγωγικούς σκοπούς. Πολλοί πίστευαν ότι το προπατορικό αμάρτημα που διαπράχθηκε, αφού η Εύα δοκίμασε τον απαγορευμένο καρπό, ήταν αυτό της σαρκικής λαγνείας.Σε ένα δένδρο στα δεξιά ένα φίδι τυλίγεται γύρω στον κορμό ενός δένδρου, ενώ δεξιά του έρπει ένα ποντίκι. Σύμφωνα με τον Φρένγκερ και τα δύο ζώα είναι καθολικά φαλλικά σύμβολα.

# data[].attributes.headline
Ο Χαμένος Παράδεισος

# data[].attributes.body
Ο Χαμένος Παράδεισος, ή αλλιώς Απολεσθείς Παράδεισος (αγγλικά: Paradise Lost), είναι ένα έπος του Άγγλου ποιητή Τζον Μίλτον (John Milton), γραμμένο σε δεκασύλλαβο ιαμβικό ανομοιοκατάληκτο στίχο (blank verse). Θέμα του έχει την απώλεια του Παραδείσου, τόσο από το πρώτο ανθρώπινο ζεύγος, τον Αδάμ και την Εύα, όσο και από τους επαναστάτες αγγέλους με αρχηγό τους τον Σατανά. Δημοσιεύτηκε το 1667 και περιείχε αρχικά δέκα βιβλία (άσματα), τα οποία στη β' έκδοση (1674) έγιναν δώδεκα. Θεωρείται ως το σπουδαιότερο έργο του Μίλτον και ένα από τα σημαντικότερα της αγγλικής και γενικότερα της παγκόσμιας λογοτεχνίας.

# data[].attributes.headline
Κεντρικο πανελ 

# data[].attributes.subject
Κεντρικο πανελ 

# data[].attributes.body
Το κεντρικό μέρος του πίνακα είναι αυτό που του έχει δώσει τ’ όνομά του: Ο κήπος των Επίγειων Απολαύσεων. Η γραμμή του ορίζοντα ταιριάζει απολύτως με αυτήν του αριστερού μέρος, ενώ η λίμνη στο κέντρο της, αντηχεί, με τον πιο εύηχο τρόπο, την αντίστοιχη της προηγούμενης σκηνής. Η χωρική σύνδεση μεταξύ των δύο εικόνων είναι εμφανής. Το μέρος που απεικονίζεται, μετά βεβαιότητας, δεν είναι ούτε ο παράδεισος, ούτε κάποια επίγεια σκηνή: η προοπτική δείχνει να έχει απωλέσει παντελώς την κανονικότητά της.

# data[].attributes.headline
Η πτώση του ανθρώπου

# data[].attributes.body
Η πτώση του ανθρώπου ως σύμβολο είναι σημαντική λόγω της ποικιλίας των ερμηνειών που αντλούνται από αυτήν. Σύμφωνα με τη Βίβλο, στο τρίτο κεφάλαιο της Γένεσης, η Εύα μπήκε στον πειρασμό να δοκιμάσει το μήλο από το απαγορευμένο δέντρο από τον Σατανά, όταν το φάει και ο Αδάμ. Αφήνοντας την κατάσταση της αθωότητας και της άγνοιάς τους, ντρέπονται για τη γύμνια τους. Όταν ο Θεός ανακάλυψε τι είχαν κάνει (ουσιαστικά εξαπέλυσε την αμαρτία στον κόσμο), τους έδιωξε από τον Παράδεισο και τιμώρησε την Εύα με τον τοκετό της. Της είπε: «Με θλίψη θα γεννήσεις παιδιά».

# data[].attributes.headline
Εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από την Εδέμ

# data[].attributes.subject
Εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από την Εδέμ

# data[].attributes.body
Η τοιχογραφία του Masaccio που απεικονίζει τον Αδάμ και την Εύα να εκδιώκονται από τον Κήπο της Εδέμ από έναν άγγελο βρίσκεται στο παρεκκλήσι Brancacci μέσα στην εκκλησία της Santa Maria del Carmine στη Φλωρεντία. Η τοιχογραφία είναι μέρος ενός μεγαλύτερου κύκλου που ζωγράφισε για μέρος του παρεκκλησίου, ενώ ένας άλλος ζωγράφος, ο Masolino, εργάστηκε σε μια άλλη τοιχογραφία στον απέναντι τοίχο του παρεκκλησίου.

Η Απέλαση δείχνει τη σκηνή από το βιβλίο της Γένεσης μετά την Άλωση. Αφού ο Αδάμ και η Εύα έχουν φάει από τον καρπό που τους έχει απαγορεύσει ο Θεός να φάνε, διώχνονται από τον Κήπο της Εδέμ και στον κόσμο όπου αναγκάζονται να εργαστούν και να υποστούν τις συνέπειες της αμαρτίας τους. Ο Masaccio έχει επίσης κάνει βήματα προόδου στη δομή των σωμάτων των μορφών εδώ. Είναι αρκετά ακριβείς καθώς δείχνουν τη μυϊκότητα του Adam και την κάμψη του κορμού του. Παράλληλα η Εύα φαίνεται να σκεπάζεται μέσα στην ντροπή της

# data[].attributes.attachment_caption
Adam and Eve committing original sin, detail from The Virgin of Victory, 1496, by Andrea Mantegna (1431-1506), tempera on canvas

# data[].attributes.body
Adam and Eve (ceiling panel)
Date | between 1509 and 1511

# data[].attributes.body
1508-1512
Fresco
Sistine Chapel Ceiling, The Vatican

# data[].attributes.headline
Κεντρικό πάνελ 

# data[].attributes.subject
Κεντρικό πάνελ 

# data[].attributes.body
Οι γυμνές φιγούρες που τσιμπολογούν μια γιγάντια φράουλα (αριστερά), το θηλυκό με ένα κεράσι που απεικονίζει τη ματαιοδοξία και ένα από τα αρσενικά που κουβαλάει ένα γυμνό ζευγάρι εγκλωβισμένο σε ένα κοχύλι (Κέντρο) και το ζευγάρι με οργαστικές δραστηριότητες μέσα στον καρπό ενός φυτού (Δεξιά)

Το κεντρικό πάνελ είναι το μεγαλύτερο και κυρίαρχο θέμα του πίνακα. Ο ορίζοντας του κεντρικού πίνακα ταιριάζει με τον αριστερό. Οι γυμνές φιγούρες απεικονίζονται με ερωτικές δραστηριότητες τόσο σε ζευγάρια όσο και σε ομάδες. Πολλές από τις φιγούρες τσιμπολογούν μια γιγάντια, χυμώδη φράουλα.

# data[].attributes.attachment_caption
Adam and Eve, Rembrandt van Rijn, 1638, From the collection of: Museum of Fine Arts, Houston

# data[].attributes.headline
Σε αυτό το έργο, η Ε

# data[].attributes.body
Σε αυτό το έργο, η Εύα ετοιμάζεται να καταδικάσει την ανθρώπινη φυλή, ο Αδάμ την προειδοποιεί και το φίδι την προτρέπει. Αυτή η εικόνα διαφέρει από προηγούμενα έργα, καθώς εμφανίζει τον Αδάμ και την Εύα την στιγμή της απόφασής τους, αντί να αντιμετωπίζουν τις συνέπειες μετά. Ο Ρέμπραντ πραγματεύεται την προτελευταία στιγμή, που οδηγεί στην πτώση. Αφηγείται την ιστορία των επιλογών και των συνεπειών της αμαρτίας, και έτσι εμφανίζει τον Αδάμ και την Εύα ως μη εξιδανικευμένους. Με αυτόν τον τρόπο προσπαθεί να τραβήξει την προσοχή του θεατή μακριά από την απόφαση.

# data[].attributes.headline
Αριστερό πάνελ : Αδάμ και Εύα 

# data[].attributes.subject
Αριστερό πάνελ : Αδάμ και Εύα 

# data[].attributes.body
Το περιβάλλον τοπίο πληθυσμώνεται από σχηματισμούς σε μορφή καλύβας, μερικοί από τους οποίους είναι φτιαγμένοι από πέτρα, ενώ κάποιοι άλλοι είναι, τουλάχιστον εν μέρει, φτιαγμένοι από οργανικά υλικά. Πίσω από την Εύα κουνέλια που πιθανό να συμβολίζουν τη γονιμότητα παίζουν στο γρασίδι και μια δράκαινα (φυτό) απέναντι φαίνεται ότι αντιπροσωπεύει την αθανασία.

# data[].attributes.attachment_caption
Το κεφάλι μιας γυναίκας είναι στολισμένο με δύο κεράσια που αντιπροσωπεύουν τη ματαιοδοξία και ένας άλλος άνδρας κουβαλά ένα γυμνό ζευγάρι εγκλωβισμένο σε ένα κέλυφος μυδιού.

# data[].attributes.headline
Κεντρικό πάνελ 

# data[].attributes.subject
Κεντρικό πάνελ 

# data[].attributes.attachment_caption
Η κεντρική, κρεμάμενη από νερό σφαίρα στο κέντρο του παρασκηνίου είναι υβρίδιο πέτρας και οργανικής ύλης. Κοσμείται από γυμνές μορφές που χορεύουν τόσο μεταξύ τ

# data[].attributes.headline
Κεντρικο πανελ

# data[].attributes.subject
Κεντρικο πανελ

# data[].attributes.body
. Η κεντρική εικόνα απεικονίζει ένα ευρύ τοπίο σε "κήπο", γεγονός που έδωσε στο τρίπτυχο το όνομά του. Το πάνελ έχει κοινό ορίζοντα με την αριστερή πτέρυγα, που υποδηλώνει χωρική σύνδεση μεταξύ των δύο σκηνών.Ο κήπος βρίθει γυμνών ανδρών και γυναικών παράλληλα με μια ποικιλία ζώων, φυτών και καρπών. Η σύνθεση δεν είναι ο παράδεισος που απεικονίζεται στην αριστερή πτέρυγα, αλλά ούτε βασίζεται στον επίγειο κόσμο. Φανταστικά πλάσματα αναμιγνύονται με πραγματικά. Φυσιολογικοί κατά τα άλλα καρποί απεικονίζονται έχοντας γιγαντιαίο μέγεθος. Οι μορφές επιδίδονται σε διάφορες ερωτικές δραστηριότητες τόσο ανά ζευγάρι όσο και κατά ομάδες. Ο Γκίμπσον τους περιγράφει να συμπεριφέρονται "φανερά και αναίσχυντα",ενώ η ιστορικός τέχνης Λορίντα Ντίξον (Laurinda Dixon) γράφει ότι οι ανθρώπινες μορφές επιδεικνύουν "μια κάποια εφηβική σεξουαλική περιέργεια".

# data[].attributes.attachment_caption
Γυμνές μορφές αναζητούν την απόλαυση με ποικίλους τρόπους. Κεντρικό πάνελ, γυναίκες με παγώνι

# data[].attributes.headline
ο Θεός είναι απών απ

# data[].attributes.body
ο Θεός είναι απών από το κεντρικό πάνελ. Αντ' αυτού, εμφανίζεται η ανθρωπότητα να πράττει με εμφανή την ελεύθερη θέλησή της, καθώς γυμνοί άνδρες και γυναίκες εμπλέκονται σε ποικίλες δραστηριότητες αναζήτησης απολαύσεων.

# data[].attributes.attachment_caption
Ιερώνυμος Μπος, Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων, λάδι σε ξύλο βαλανιδιάς, 220 x 389 εκ., Μουσείο Πράδο, Μαδρίτη

# data[].attributes.headline
Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων 

# data[].attributes.subject
Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων 

# data[].attributes.body
Ο κήπος των επίγειων απολαύσεων είναι ο σύγχρονος τίτλος  που αποδόθηκε σε τρίπτυχο ζωγραφισμένο από τον Ολλανδό ζωγράφο Ιερώνυμο Μπος  και σήμερα εκτίθεται στο μουσείο πραδο της Μαδρίτης , όπου στεγάζεται από το 1939. Χρονολογείται ανάμεσα στο 1490 και στο 1511, όταν ο Μπος ήταν σε ηλικία μεταξύ 40 και 60 ετών και αποτελεί το πιο γνωστό και φιλόδοξο έργο του, από αυτά που διασώζονται.

Οι τρεις σκηνές του εσωτερικού τριπτύχου προορίζονται, κατά πάσα πιθανότητα, αλλά όχι κατ' ανάγκη, για να "διαβαστούν" χρονολογικά από αριστερά προς τα δεξιά. Το αριστερό πάνελ απεικονίζει τον Θεό να παρουσιάζει την Εύα  Στον Αδάμ , το κεντρικό πάνελ είναι ευρύ πανόραμα μορφών ασχολουμένων με κοινωνικές δραστηριότητες, φανταστικών ζώων, υπερμεγέθων φρούτων και υβριδικών πέτρινων σχηματισμών. Το δεξιό πάνελ είναι άποψη της Κόλασης και παρουσιάζει τα βασανιστήρια των κολασμένων.

Οι ιστορικοί τέχνης συχνά ερμηνεύουν το τρίπτυχο ως διδακτική προειδοποίηση των κινδύνων από τους πειρασμούς της επίγειας ζωής. Εν τούτοις, η πολυπλοκότητα των συμβολισμών του, ιδιαίτερα στο κεντρικό πάνελ, έχει οδηγήσει σε ποικίλου εύρους ερμηνείες από τους λογίους ανά τους αιώνες.

# data[].attributes.headline
Το προπατορικό αμάρτημα

# data[].attributes.subject
Το προπατορικό αμάρτημα

# data[].attributes.body
Σύμφωνα με τη Βίβλο, όταν ο Θεός τοποθέτησε τους πρωτόπλαστους στον κήπο της Εδέμ, τους επέτρεψε να τραφούν από όλους τους καρπούς αυτού του κήπου, εκτός από τον καρπό του λεγόμενου δέντρου της Γνώσης του Καλού και του Κακού, το οποίο βρισκόταν στο κέντρο του Κήπου. Όμως ο όφις ο αρχαίος, δηλαδή ο διάβολος που ήταν και αυτός εγκατεστημένος εκεί, παραπλάνησε την Εύα λέγοντας της ότι, τρώγοντας από αυτόν τον συγκεκριμένο καρπό, θα μπορούσε και αυτή και ο Αδάμ να γίνουν παντοδύναμοι. Υποστήριξε ότι αυτός ήταν ο λόγος της απαγόρευσης από το Θεό να δοκιμάσουν τους καρπούς εκείνου του δέντρου. Έτσι η Εύα, παραπλανημένη από το φίδι, δάγκωσε και γεύτηκε την αμαρτία και παρότρυνε και τον Αδάμ. Αφού το γεύτηκε και ο Αδάμ, ο Θεός τους φώναξε να εμφανιστούν μπροστά του. Εκείνοι αρνήθηκαν λόγω της ντροπής που ένιωθαν επειδή ήταν γυμνοί, ντροπή που απέκτησαν όμως αφού έφαγαν από το απαγορευμένο δέντρο. Τότε ο Θεός ρώτησε τον Αδάμ γιατί το κανε. Ο Αδάμ απάντησε "η γυναίκα που μου έδωσες φταίει αυτή με παρέσυρε". Η Εύα κατηγόρησε με τη σειρά της το φίδι. Έτσι δεν αναγνώρισαν την συγχώρεση. Ο Θεός τιμώρησε για αυτό τον λόγο τους ανθρώπους και το φίδι.

# data[].attributes.headline
Ο συμβολισμός του φιδιού

# data[].attributes.subject
Ο συμβολισμός του φιδιού

# data[].attributes.body
Η εικόνα του φιδιού είναι μία εικόνα που περιγράφει τον πειρασμό, ο οποίος φωλιάζει ύπουλα στην ψυχή του ανθρώπου, σπέρνοντας αμφιβολία και δυσπιστία προς τον δημιουργό Θεό. Φτάνει μάλιστα μέχρι το σημείο να αντιστρέφει την αλήθεια , παρουσιάζοντας τον άνθρωπο να κινδυνεύει από τον Θεό. Ο διάλογος του φιδιού με την γυναίκα μας θυμίζει τον διάλογο που ο καθένας ανοίγει με τον εαυτό του πριν πάρει μία μεγάλη απόφαση. Και ο απαγορευμένος καρπός που τελικά γεύονται οι άνθρωποι, είναι η απόφαση που πήραν ελεύθερα. Αποφασίζουν δηλαδή να ζήσουν στηριγμένοι αποκλειστικά στις δικές τος δυνάμεις, μακριά από την προστατευτική αγάπη του Θεού που χαρίζει την ζωή. Στην θεολογική γλώσσα, όταν αναφερόμαστε σε αυτήν την διήγηση, μιλάμε για πτώση. Πράγματι ,ο άνθρωπος αμάρτησε. Διέκοψε την σχέση του με τον Θεό. Όμως μία τέτοια άρνηση της αγάπης του Θεού, επηρεάζει και όλες τις άλλες σχέσεις του.

# data[].attributes.attachment_caption
The Fall of Man and the Lamentation, Hugo van der Goes, 1470/1475, From the collection of: Kunsthistorisches Museum Wien

# data[].attributes.headline
Σε αυτό το δίπτυχο π

# data[].attributes.body
Σε αυτό το δίπτυχο πάνελ, αντανακλάται η κορύφωση των γεγονότων που εκτυλίσσονται στον Κήπο της Εδέμ. Ο πίνακας απεικονίζει τον Αδάμ και την Εύα να υποχωρούν στον πειρασμό, παίρνοντας τον απαγορευμένο καρπό. Είναι εξαιρετικά λεπτομερές, μέσω του τοπίου, των φιγούρων και των φύλλων στο δέντρο, για αυτό και ταιριάζει στην περίοδο της Πρώιμης Αναγέννησης.

# data[].attributes.attachment_caption
The fall of Man, Hendrik Goltzius, 1616, From the collection of: National Gallery of Art, Washington DC

# data[].attributes.headline
Αυτή η εικόνα δείχνε

# data[].attributes.body
Αυτή η εικόνα δείχνει την Αδάμ και την Εύα να καταδικάζουν τον κόσμο τρώγοντας φρούτα. Σε αντίθεση με τις εικόνες μέχρι αυτό το σημείο, δεν υπάρχει ενοχή, ντροπή και απόγνωση σε αυτήν την εικόνα. Αντίθετα, το τοπίο είναι καταπράσινο και το ζευγάρι χαλαρό. Σε αυτήν την ευχάριστη εικόνα εναπόκειται στον θεατή να κρίνει την σκηνή, αντί να έχει η απελπισία να διατυπώσει το μήνυμα. Οι φιγούρες εμφανίζονται χαρούμενες, με πλούσια χρώματα και εστιάζουν περισσότερο στην ευχάριστη εικόνα παρά στην συνολική αφήγηση. Ωστόσο, αυτή η εικόνα λέει μία ιστορία, και η ευχάριστη εικόνα υποτίθεται ότι σβήνει από την γνώση μας την αληθινή αφήγηση.

# data[].attributes.attachment_caption
Lukas Granach the Elderl, 1472 - 1553, Adam and Eve 1526, The Courtaud, London

# data[].attributes.headline
Ο Αδάμ και η Εύα απε

# data[].attributes.body
Ο Αδάμ και η Εύα απεικονίζονται την μοιραία στιγμή που παρακούν τον Θεό και διαπράττουν την πρώτη αμαρτία. Η ιστορία προέρχεται από την Βίβλο: ο Διάβολος με την μορφή φιδιού που κουλουριάζεται στα κλαδιά ενθαρρύνει την Εύα να πάρει έναν καρπό από το Δέντρο της Γνώσης, το μόνο δέντρο στον Κήπο της Εδέμ, που ο Θεός τους απαγόρευσε να αγγίξουν. Έχοντας δαγκώσει τα φρούτα, η Εύα τα δίνει στον Αδάμ. Αν και ο Lukas Granach τον έχει απεικονίσει διστακτικό και μπερδεμένο, ο Αδάμ σύντομα θα γευτεί τον καρπό, και το ζευγάρι θα εκδιωχθεί, με τιμωρία. H προσεκτικά παρατηρούμενη απόδοση των γαλήνιων ζώων δημιουργεί μια αίσθηση γαλήνης, που σύντομα θα χαθεί. Το ήρεμο λιοντάρι και το αρνί σε κάθε πλευρά του δέντρου, θα γίνουν φυσικοί εχθροί. O Cranach και το εργαστήριό του έκαναν πάνω από 50 εκδοχές αυτού του θέματος. Αυτός ο πίνακας, είναι ένας από τους μεγαλύτερους και πιο όμορφους. Η σαγηνευτική απεικόνιση γυμνών μορφών σε ένα πολυτελές φυσικό περιβάλλον, αυξάνει το θέμα του πειρασμού, το οποίο είναι κεντρικό σε αυτήν την βιβλική ιστορία. Ωστόσο, περιλαμβάνεται επίσης το θέμα της λύτρωσης. Το αμπέλι, φορτωμένο με σταφύλια και ανεβαίνοντας στο δέντρο, αντιμετωπίζει το φίδι από πάνω. Το κρασί είναι ένα παραδοσιακό σύμβολο του αίματος που χύνεται από τον Χριστό, ο οποίος θα απαλλάξει την ανθρωπότητα με την σταύρωσή του.

# data[].attributes.attachment_caption
Adam and Eve, Lucas Cranach the Younger,after 1573, From the collection of: Old Masters Picture Gallery, Dresden State Art Museums.

# data[].attributes.attachment_caption
Lucas Cranach the Elder, The temptation of Adam and Eve from the Garden of Eden, Gemäldegalerie Alte Meister, Dresden, oil on panel, 1530. 

# data[].attributes.attachment_caption
Master Bertram von Minden, The Temptation of Adam and Eve, detail from the Grabow Altar, Hamburg, Kunsthalle, tempera on wood, 1383.

# data[].attributes.headline
Τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του Αδάμ και ο χαρακτήρας του

# data[].attributes.subject
Τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του Αδάμ και ο χαρακτήρας του

# data[].attributes.body
Ο Αδάμ από τον θεό επιλέχθηκε να ονομάσει τα ζώα, καθιστώντας τον έτσι τον πρώτο ζωολόγο. Εξίσου ήταν ο πρώτος τοπογράφος και κηπουρός, όπου αυτό τον καθιστούσε υπεύθυνο για την εργασία στον κήπο και τη φροντίδα των φυτών. Ήταν ο πρώτος άνθρωπος και ο πατέρας ολόκληρης της ανθρωπότητας. Ως δυνατά σημεία ο Αδάμ είχε την στενή σχέση με τον δημιουργό του δηλαδή τον θεό. Μέσα από την ιστορία του Αδάμ αντικρίζουμε ότι ο θεός θέλει τους πιστούς του να επιλέγουν ελεύθερα να τον υπακούν και του υποβάλουν αγάπη. Το αδύνατο σημείο του Αδάμ ήταν ότι παρέλειψε την ευθύνη του που δόθηκε από τον Θεό. Κατηγορούσε την Εύα και έκανε δικαιολογίες για τον εαυτό του όταν διέπραξε αμαρτία. Αντί να παραδεχτεί το λάθος του και να αντιμετωπίσει την αλήθεια, το έκρυψε από τον Θεό και αυτό εξελίχθηκε σε ντροπή .Ο Αδάμ είχε ως ιδιαίτερη πατρίδα τον Κήπο της Εδέμ αλλά αργότερα εκδιώχθηκε από τον θεό. Στην εικόνα ο Αδάμ απεικονίζεται μαζί με την Εύα κρατώντας μαζί έναν καρπό δείχνοντας πως έχουν έρθει κοντά βρισκόμενοι κάτω από ένα δέντρο περιβαλλόμενοι από ζώα τα οποία περιμένουν να ονοματιστούν από τον ζωολόγο Αδάμ.

# data[].attributes.attachment_link.title
αδαμ ζωολογος

# data[].attributes.attachment_caption
Τhe Expulsion from Paradise, Domenico di Michelino, 1450/1475,From the collection of: Bonnefantemuseum.

# data[].attributes.headline
Αυτός ο βορειοϊτ

# data[].attributes.body
Αυτός ο βορειοϊταλικός πίνακας είναι μια βιβλική σκηνή που απεικονίζει τα γεγονότα μετά την αναταραχή του απαγορευμένου φρούτου. Ο Αδάμ και η Εύα αντιπροσωπεύουν την πτώση του ανθρώπου μέσα από έντονα συναισθήματα που δείχνει η χρήση του χρώματος και της χειρονομίας ως αναχώρηση από τον παράδεισο.

# data[].attributes.attachment_caption
Expulsion from the Garden of Eden, Peter Paul Rubens, 1620, From the collection of : National Gallery Prague.

# data[].attributes.headline
Αυτή η εικόνα δείχνε

# data[].attributes.body
Αυτή η εικόνα δείχνει τον Αδάμ και την Εύα να αντιμετωπίζουν την οργή του Θεού από τις φρικτές ικανότητές τους στη λήψη αποφάσεων. Προηγούμενες εικόνες της απέλασης παρουσίασαν τον Αδάμ και την Εύα να βγαίνουν από τον κήπο σε απόγνωση, με τους αγγέλους να τους παρακολουθούν να φεύγουν. Αντίθετα, εδώ σύρονται βίαια, τα σώματά τους παραμορφώνονται, τα πόδια ξύνουν το έδαφος σε αντίσταση. Σε περαιτέρω αφαίρεση από προηγούμενες εικόνες, ένας σκελετός άγγελος προσκολλάται στις δύο μορφές, ως ορατή επίδειξη αμαρτίας και θανάτου που προκάλεσαν να εισέλθουν στον κόσμο. Οι ταυτότητές τους δεν χρειάζεται να είναι γνωστές για να συνειδητοποιήσουμε ότι η μοίρα τους δεν είναι επιθυμητή: το συναίσθημα μπορεί να δημιουργηθεί από αυτή την εικόνα χωρίς να γνωρίζει την ιστορία πίσω από αυτήν.

# data[].attributes.attachment_caption
Master Bertram von Minden, The Expulsion,  detail from the Grabow Altar, Hamburg, Kunsthalle, tempera on wood, 1383.

# data[].attributes.attachment_caption
Michelangelo Buonarrotti, The Expulsion, Sistine Ceiling, Rome, Italy, 1508-1512.

# data[].attributes.attachment_caption
Lucas Cranach the Elder, Expulsion, detail from Adam and Eve in the Garden of Eden, Cemäldegalerie Alte Meister, Dresden, oil on panel, 1530.

# data[].attributes.headline
ΔΕΞΙΟ ΠΑΝΕΛ: ΚΟΛΑΣΗ

# data[].attributes.subject
ΔΕΞΙΟ ΠΑΝΕΛ: ΚΟΛΑΣΗ

# data[].attributes.body
Το δεξιό πάνελ (διαστάσεων 220 × 97.5 εκ.) απεικονίζει την Κόλαση, σύνθεση μερικών πινάκων του Μπος. Ο καλλιτέχνης απεικονίζει έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι έχουν υποκύψει στους πειρασμούς που οδηγούν στο Κακό και αποκόμισαν την αιώνια καταδίκη. Ο τόνος στο τελευταίο πάνελ δημιουργεί έντονη αντίθεση με τα προηγούμενα. Η σκηνή τοποθετείται τη νύκτα και το φυσικό κάλλος, που εξυμνείται στα δυο προηγούμενα πάνελς λάμπει δια της απουσίας του. Συγκρινόμενο με τη θέρμη του κεντρικού πάνελ, προβάλλει ως ψυχρό, γι' αυτό χρησιμοποιούνται "ψυχρά" χρώματα και παγωμένα νερά, απεικονίζει έναν πίνακα που έχει μεταβληθεί από τον παράδεισο της κεντρικής εικόνας σε ένα θέαμα σκληρών βασάνων και τιμωριών.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο "άνθρωπος δένδρο" του δεξιού πάνελ και ένα ζευγάρι ανθρώπινων αυτιών που κραδαίνει μια λεπίδα. Σε μια κοιλότητα στον κορμό τρεις ανθρώπινες μορφές σε ένα τραπέζι, καθισμένοι επάνω σε ζώο και μια ολοσχερώς ενδεδυμένη γυναίκα τους ρίχνει ποτό από ένα βαρέλι.

# data[].attributes.attachment_caption
Ο Γκίμπσον συγκρίνει τον Πρίγκηπα της Κολάσεως με μια μορφή στο θρησκευτικό ιρλανδικό κείμενο του 12ου αιώνα Visio Tnugdali, ο οποίος τρέφεται με τις ψυχές του διεφθαρμένου και ακόλαστου κλήρου

# data[].attributes.headline
Ζώα απεικονίζονται ν

# data[].attributes.body
Ζώα απεικονίζονται να τιμωρούν ανθρώπους, υποβάλλοντάς τους σε εφιαλτικά βασανιστήρια, τα οποία μπορεί να συμβολίζουν τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, συσχετίζοντας το βασανιστήριο με το αμάρτημα. Καθισμένος σε αντικείμενο, που μπορεί να είναι τουαλέτα ή θρόνος, το κεντρικό τμήμα του πάνελ αποτελείται από ένα γιγαντιαίο τέρας με κεφαλή πουλιού, το οποίο γιορτάζει επάνω σε ανθρώπινα πτώματα, τα οποία αποβάλλει μέσω μιας κοιλότητας από κάτω του,στο διάφανο δοχείο πάνω στο οποίο κάθεται.[λΤο τέρας ορισμένες φορές αναφέρεται ως ο πρίγκηπας της Κολάσεως, ονομασία που προέρχεται από μια χύτρα που φορά στο κεφάλι του, πιθανόν αντιπροσωπεύοντας ένα απαξιωμένο στέμμα. Στα πόδια του, το πρόσωπο μιας γυναίκας ανακλάται στα οπίσθια ενός δαίμονα. Πιο αριστερά, πλάι στον λαγοκέφαλο δαίμονα, μια ομάδα από γυμνές μορφές γύρω από ένα αναποδογυρισμένο τραπέζι χαρτοπαιγνίων, σφαγιάζονται με σπαθιά και μαχαίρια. Μια ακόμη σκηνή ωμής βίας απεικονίζεται με έναν ιππότη ο οποίος ξεσκίζεται και κατατρώ

# data[].attributes.headline
Κατά τον Μεσαίω

# data[].attributes.body
Κατά τον Μεσαίωνα, η σεξουαλικότητα και η λαγνεία θεωρούνταν, από ορισμένους, ως απόδειξη της Πτώσης του Ανθρώπου και τα πλέον βρωμερά από τα επτά θανάσιμα αμαρτήματα. Στα μάτια ορισμένων θεατών, αυτό το αμάρτημα απεικονίζεται στο αριστερό πάνελ, μέσω του κατ' ισχυρισμόν λάγνου βλέμματος του Αδάμ προς την Εύα και έχει προταθεί ότι το κεντρικό πάνελ δημιουργήθηκε ως προειδοποίηση προς τον θεατή για την αποφυγή ενός βίου με αμαρτωλές απολαύσεις.Σύμφωνα με αυτή την άποψη, η τιμωρία για παρόμοια αμαρτήματα εμφανίζεται στο δεξιό πάνελ του τριπτύχουν. Στην κάτω δεξιά γωνία, ένας χοίρος πλησιάζει έναν άνδρα, φορώντας το βέλο μιας μοναχής. Ο χοίρος απεικονίζεται να προσπαθεί να παρασύρει τον άνδρα να υπογράψει νομικά έγγραφα. Η λαγνεία λέγεται ότι συμβολίζεται, επιπλέον, από τα τεράστια μουσικά όργανα και από τη χορωδία στο αριστερό προσκήνιο του πάνελ. Τα μουσικά όργανα συχνά "μεταφέρουν" ερωτικούς συμβολισμούς σε έργα τέχνης της περιόδου και η λαγνεία αναφέρεται σε ηθικοπλαστικά κείμενα

# data[].attributes.attachment_caption
Παρουσίαση Αδάμ και Εύας

# data[].attributes.headline
Παρουσίαση μέσω ηχογράφησης Νούσης Ελευθέριος

# data[].attributes.subject
Παρουσίαση μέσω ηχογράφησης Νούσης Ελευθέριος