# data[].attributes.body
(ผู้แสดง)
ละครพูดสลับลำ ใช้ผู้แสดงทั้งชายและหญิง เหมือนละครพูดแบบร้อยกรอง
(การแต่งกาย)
ละครพูดล้วนๆ แต่งกายตามสมัยนิยม ตามเนื้อเรื่องโดยคำนึงถึงสภาพความเป็นจริงของตัวละคร ละครพูดแบบร้อยกรอง แต่งให้เหมาะสมถูกต้องตามบุคคลิกของตัวละคร และยุคสมัยที่บ่งบอกไว้ในบทละคร ละครพูดสลับลำ การแต่งกายเหมือนละครพูดล้วนๆ หรือแต่งกายตามเนื้อเรื่อง
(ดนตรี)
ละครพูดสลับลำ  บรรเลงดนตรีคล้ายกับละครพูดล้วนๆ แต่บางครั้งในช่วงดำเนินเรื่อง ถ้ามีบทร้อง
(ประวัติความเป็นมา)
ละครพูดเริ่มขึ้นในสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้มีการแสดงละครพูดสมัครเล่นเป็นครั้งแรก เนื้อเรื่องละครพูดที่แสดงในสมัยนี้ ดัดแปลงมาจากบทละครรำที่รู้จักกันอย่างแพร่หลาย
พ.ศ. 2422 หลังจากที่พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ทรงพระราชนิพนธ์ลิลิตนิทราชาคริต จบบริบูรณ์แล้ว ทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้สมาคม "แมจิกัลโซไซเอตี" โดยมีสมเด็จฯ เจ้าฟ้าภาณุรังษีสว่างวงศ์ เป็นนายกสมาคมจัดการแสดงละครเรื่องนี้ขึ้น ทรงเป็นผู้กำหนดตัวละครเอง โดยทรงพระกรุณาโปรดเกล้าฯ ให้กรมหมื่นทิวากรวงษ์ประวัติ เป็นอาบูหะซัน พระองค์เจ้าจิตรเจริญ คือ สมเด็จฯเจ้าฟ้ากรมพระยานริศรานุวัตติวงศ์ เป็นตัวนางนอซาตอล
https://youtu.be/wHVs4oWuQaE

# data[].attributes.body
1. ประวัติความเป็นมา
ละครร้อง
ละครร้องกำเนิดขึ้นในตอนปลายรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ละครร้อง  ได้ปรับปรุงขึ้นดดยได้รับอิทธิพลจากละครต่างประเทศ  ละครร้องนั้นต้นกำเนิด มาจากจากแสดงของชาวมลายู  เรียกว่า “บังสาวัน” (Malay Opera) ได้เคยเล่นถวายรัชกาลที่ 5 ทอดพระเนตรครั้งแรกที่เมืองไทรบุรี  และต่อมาละครบังสาวันได้เข้ามาแสดงในกรุงเทพฯ  พระเจ้าบรมวงศ์เธอกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์  ทรงแก้ไขปรับปรุงเป็นละครร้องเล่นที่โรงละครปรีดาลัย ละครของพระเจ้าบรมวงศ์เธอ  กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์นี่ต่อมาภายหลังได้เปลี่ยนเรียกชื่อว่า “ละครหลวงนฤมิตร”  บางครั้งคนยังเรียกว่า  “ละครปรีดาลัย”  ต่อมาเกิดคณะละครร้องแบบปรีดาลัยขึ้นมากมายเช่นคระปราโมทัย  ปราโมทย์เมือง ประเทืองไทย  วิไลกรุง  ไฉวเวียง  เสรีสำเริง บันเทิงไทย  และนาครบันเทิง  เป็นต้น  ละครนี้ได้นิยมกันมาจนถึงสมัยราชกาลที่ 6 และรัชกาลที่ 7
นอกจากนี้ได้เกิดละครร้องขึ้นอีกแบบหนึ่งดดยสมเด็จพระบรมโอรสาธิราช  เจ้าฟ้ามหาวชิราวุธ  สยามมกุฎราชกุมาร ทรงดัดแปลงละครของชาวตะวันตก จากละครอุปรากร ที่เรียกว่า “โอเปอเรติก ลิเบรตโต”  (Operatic  Libretto)  มาเป็นละครในภาษาไทย  และได้รับความนิยมอีกแบบหนึ่ง ละครร้องจึงแบ่งออกเป็น 2 ชนิดคือ
1.  ละครร้องสลับพูด  ใน พระเจ้าบรมวงศ์เธอ กรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์
2.  ละครร้องล้วน ๆ ใน สมเด็จพระบรมโอรสาธิราชเจ้าฟ้ามหาวชิราวุธสยามมกุฎราชกุมาร

2. เครื่องแต่งกาย
การแต่งกาย แต่งกายตามท้องเรื่อง

3. เครื่องดนตรี
ละครร้องสลับพูด บรรเลงด้วยวงปี่พาทย์ไม้นวมหรืออาจใช้วงมโหรีประกอบในกรณีที่ใช้แสดงเรื่องเกี่ยวกับชนชาติอื่น ๆ
ละครร้องล้วน ๆ บรรเลงด้วยวงปี่พาทย์ไม้นวม

4. ผู้แสดง
ละครร้องสลับพูด  ใช้ผู้หญิงแสดงล้วน  ยกเว้นตัวตลกหรือจำอวดที่เรียกว่า “ตลกตามพระ”  ซึ่งใช้ผู้ชายแสดง  มีบทเป็นผู้ช่วยพระเอกแสดงบทตลกบทตลกขบขันจริง ๆ เพื่อให้เกิดความสนุกสนาน
ละครร้องล้วน ๆ ใช้ผู้ชาย และผู้หญิงแสดงจริงตามเนื้อเรื่อง

ละครร้องสลับพูด  มีทั้งบทร้อง  และบทพูด  ยึดถือการร้องเป็นส่วนสำคัญ  บทพูดเจรจาสอดแทรกเข้ามาเพื่อทวนบทที่ตัวละครร้องออกมานั้นเอง  แม้ตัดบทพูดออกทั้งหมดเหลือแต่บทร้องก็ยังได้เนื้อเรื่องสมบูรณ์  มีลูกคู่คอยร้องรับอยู่ในฉาก  ยกเว้นแต่ตอนที่เป็นการเกริ่นเรื่องหรือดำเนินเรื่อง  ลูกคู่จะเป็นผู้ร้องทั้งหมด  ตัวละครจะทำท่าประกอบตามธรรมชาติมากที่สุดทรงเรียกว่า “ละครกำแบ”

5. คลิปวีดีโอตัวอย่างการแสดง
5.1 ละครร้องสลับพูด
https://youtube.com/watch?v=hGsBf4IZqHE&feature=share
5.2 ละครร้องล้วนๆ
https://youtube.com/watch?v=ox4oMNt-jZk&feature=share

# data[].attributes.body
ประวัติความเป็นมาละครนอก มีมาตั้งแต่ครั้งกรุงศรีอยุธยา เป็นละครที่แสดงกันนอกราชธานี แต่เดิมคงมาจากการละเล่นพื้นเมือง และร้องแก้กัน เป็นละครที่พัฒนามาจากละครชาตรี

การแต่งกาย คงแต่งอย่างชาวบ้านธรรมดา เพราะเป็นละครชาวบ้าน เพียงแต่ให้รัดกุมสะดวกในการทำบท และใช้ผ้าโพกหรือห่มพอให้รู้ว่าเป็นหญิงหรือชาย ต่อมา มีผู้ประดิษฐ์ให้งดงาม ปักดิ้นเลื่อมแพราวพราว ศีรษะสวมชฎาและรัดเกล้า ทั้งรัดเกล้ายอด รัดเกล้าเปลว ตลอดจนปันจุเหร็จ กระบังหน้ารูปต่างๆ

เครื่องดนตรี(1)ปี่ใน (2)ปี่นอก (3)ระนาดเอก (4)ระนาดทุ้ม (5)ระนาดเอกเหล็ก (6)ระนาดทุ้มเหล็ก (7)ฆ้องวงใหญ่ (8)ฆ้องวงเล็ก (9)ตะโพน (10)กลองทัด (11)ฉิ่ง

ผู้แสดงในสมัยโบราณจะใช้ผู้ชายแสดงล้วน และเริ่มมีผู้หญิงแสดงละครนอก ในสมัยรัชกาลที่ ๒ แต่เป็นละครหลวง ผู้แสดงต้องเป็นคนแคล่วคล่องว่องไว มีไหวพริบปฏิภาณชำนาญทั้งรำและร้อง

https://youtu.be/EZKNhOsKmpQ

# data[].attributes.headline
ละครใน(ประวัติคว

# data[].attributes.body
ละครใน
(ประวัติความเป็นมา)

ละครในเกิดจากการฝึกหัดนางในให้เป็นผู้แสดงในการพระราชพิธีภายในพระราชวัง เสมอเป็นเครื่องราชูปโภคของพระมหากษัตริย์ เรียกว่าละครผู้หญิงของหลวงหรือละครใน ราชสำนัก วิวัฒนาการของละครในมีความเกี่ยวข้องกับนาฏยศิลป์หลายประเภท ทั้งการนำท่ารำ ลักษณะวิธีการแสดงที่เป็นเรื่องราวมาจากการละเล่นของหลวงอย่างระเบ็ง โมงครุ่ม  นำกระบวนเล่นและคำเรียก“ละคร”มาจากละครนอก นำวีธีการร้อง วิธีการรำนำมาจากระบำ นำเรื่องที่ใช้แสดงและแนวทางในการแสดง เช่นการรำลงสรงทรงเครื่องหรือการแต่งตัวของตัวละครเอก การรำอาวุธและการรำตรวจพล  การรำประกอบเพลงหน้าพาทย์  การปะทะทัพและการรบมาจากการแสดงโขน ละครในมีการเปลี่ยนแปลงไปตามนโยบายของผู้นำหรือตามความเห็นชอบของพระมหากษัตริย์ในแต่ละยุคอันเป็นปัจจัยหลักที่สำคัญ

(การแต่งกาย)  เครื่องแต่งกายประณีตงดงาม ตามแบบของกษัตริย์ เช่น มีมงกุฎ สังวาล ทับทรวง เจียระบาด ห้อยหน้า สนับเพลา พระภูษา ฉลองพระองค์ ฯลฯ

(เครื่องดนตรี )มี ปี่ใน (ภาคใต้เรียกว่าปี่ต้น) กลองขนาดย่อมลูกเดียว โทน (ภาคใต้เรียกทับ) ๒ ลูก ฆ้องคู่ (ภาคใต้เรียกว่า โหม่ง) ฉิ่งและกรับ (ภาคใต้เรียกว่า แกระ

(ผู้แสดง) เป็นหญิงฝ่ายใน เดิมห้ามบุคคลภายนอกหัดละครใน จนถึงสมัยรัชกาลที่ ๔ ทรงเลิกข้อห้ามนั้น ต่อมาภายหลังอนุญาตให้ผู้ชายแสดงได้ด้วย ผู้แสดงละครในต้องเป็นผู้ที่มีความสามารถตีบทให้แตก และมีลักษณะทีท้าวทีพญา การแต่งกาย พิถีพิถันตามแบบแผนกษัตริย์จริงๆ เรียกว่า "ยืนเครื่อง" ทั้งตัวพระ และตัวนาง26 พ.ย. 2556

(วิธีการแสดง)

โดยปกติใช้วงปี่พาทย์เครื่องห้า นิยมตีด้วยไม้นวม เพื่อให้มีกระแสเสียงที่นุ่มนวล เพลงร้องและหน้าพาทย์ที่ใช้ประกอบการร่ายรำจากบทละครที่ปรากฏเป็นหลักฐาน ใช้เพลงร้องไม่มากนักโดยจะดำเนินเรื่องด้วย “เพลงร่ายใน” เป็นหลักใหญ่ การใช้เพลงร้องทำนองต่างๆ ปรากฏมากขึ้นในระยะที่มีละครดึกดำบรรพ์เกิดขึ้นแล้ว และเป็นแบบแผนสืบมาถึงปัจจุบัน
คริป

https://youtu.be/dvY2fNpLGCc

# data[].attributes.attachment_link.title
ละครใน เรื่อง อิเหนา ตอน บุษบาชมศาล

# data[].attributes.headline
ละชาตรีประวัติคว

# data[].attributes.body
ละชาตรี
ประวัติความเป็นมา
ละครชาตรีเป็นละครรำของไทยประเภทหนึ่งที่เกิดจากการผสมผสานระหว่างโนราของภาคใต้และละครนอกของภาคกลาง เมื่อพ.ศ. ๒๓๗๕ รัชกาลที่ ๓ โปรดเกล้าฯ ให้เจ้าพระยาพระคลัง (ดิศ  บุนนาค) ยกทัพลงไประงับเหตุการณ์ร้ายทางหัวเมืองภาคใต้ซึ่งเวลานั้นเกิดฝนแล้งราษฎรอดอยาก  ชาวเมืองนครศรีธรรมราช พัทลุง และสงขลา จึงพากันอพยพติดตามกองทัพเข้ามายังกรุงเทพฯ และตั้งบ้านเรือนซึ่งในปัจจุบันคือบริเวณถนนหลานหลวง นักแสดงโนราที่ติดตามมาด้วยก็ตั้งเป็นคณะขึ้นรับจ้างแสดงในที่ต่าง ๆ จนเป็นที่นิยมโดยเฉพาะใช้แสดงแก้บนเนื่องจากเป็นสิ่งแปลกใหม่ และยังมีการใช้คาถาอาคมทำให้ดูขลังยิ่งขึ้น ต่อมาคณะโนราได้ปรับการแสดงให้เข้ากับรสนิยมของผู้ชมในกรุงเทพฯ โดยนำศิลปะของละครนอกมาผสมผสาน เช่น บทละคร ดนตรี การรำ การแต่งกาย และพัฒนารูปแบบมาเป็นละครสำหรับใช้แสดงแก้บนที่บ้าน วัด หรือเทวสถานดังที่เห็นในปัจจุบัน
เครื่องเเต่งกาย
การแต่งกายของละครชาตรีแต่โบราณไม่สวมเสื้อเพราะใช้ผู้ชายแสดง ตัวยืนเครื่องซึ่งเป็น ตัวที่แต่งกายดีกว่าตัวอื่นก็นุ่งสนับเพลา นุ่งผ้าคาด เจียรบาด มีห้อยหน้า ห้อยข้าง สวมสังวาลย์ ทับทรวง กรองคอ โดยไม่สวมเสื้อ บนศีรษะสวมเทริดเท่านั้น

เครื่องดนตรี
๑ เลา กลองเล็ก ๑ คู่ (กลองชาตรี) โทนชาตรี๑ คู่ฆ้องคู่ฉิ่ง กรับ ปี่นอก กรับ โทนชาตรี ฆ้องคู่ ฉิ่ง กลองชาตรี
ผู้แสดง
มีตัวละครเพียง ๓ ตัว คือ นายโรง(พระเอก) นาง และตลก หรือจำอวด ซึ่งแสดงเป็นตัวประกอบอื่นๆ
คลิป
https://youtu.be/Yvo3HuIAguY