# data[].attributes.body
Vei, vei, yfir hinni föllnu borg!
Hvar eru þín stræti,
þínir turnar,
og ljóshafið, yndi næturinnar?
Eins og kórall í djúpum sjó
varst þú undir bláum himninum,
eins og sylgja úr drifnu silfri
hvíldir þú á brjóstum jarðarinnar.

Vei, vei!
Í dimmum brunnum vaka eitursnákar,
og nóttin aumkvast yfir þínum rústum.

Jóreykur lífsins þyrlast til himna,
menn í aktygjum,
vitstola konur í gylltum kerrum.
– Gefið mér salt að eta, svo tungan skorpni í
mínum munni
og minn harmur þagni.

Á hvítum hestum hleyptum við upp á bláan
himinbogann
og lékum að gylltum knöttum;
við héngum í faxi myrkursins,
þegar það steyptist í gegnum undirdjúpin;
eins og tunglsgeislar sváfum við á bylgjum
hafsins.

Hvar eru þau fjöll, sem hrynja yfir mína sorg,
hálsar, sem skýla minni nekt með dufti?
Í svartnætti eilífðarinnar flýgur rauður dreki
og spýr eitri.
Sól eftir sól hrynja í dropatali
og fæða nýtt líf og nýja sorg.

# data[].attributes.body
Expressjónismi er listastefna sem var í byrjun 20. aldar. hún náði hámarki á árunum 1910 - 1925 í bókmenntum, í Þýskalandi þar sem list og menning blómstruðu mest.

Expressjónismi kemur í mismunandi stefnun ljóðum, listarverkum og fullt fleirra.

# data[].attributes.headline
The Starry Night entire Vincent Van Gogh

# data[].attributes.subject
The Starry Night entire Vincent Van Gogh

# data[].attributes.headline
The Dessert: Harmony in Red eftir Henri Matisse

# data[].attributes.subject
The Dessert: Harmony in Red eftir Henri Matisse

# data[].attributes.body
Expressionismi er sjálfstjáningu listamannsins. Listarverkin eru út úr rammannn hugsanir, eingöngu notaður sem miðill fyrir eigin upplifun hvatir eða kenndir.

# data[].attributes.body
þeir helstu sem ég get nefnt sem tengjast Expressjónisma eru.

Listamenn: Vincent Van Gogh, Edvard Munch, Henri Matisse.

Ljóðskáld Expressjónisma: August Stramm, Ernst Stadler, Georg Trakl.

Leikritaskáld Expressjónisma: Reinhard Sorge, Georg Kaiser, Bertolt Brecht.

þetta eru þeir helstu sem tengjast mjög mikið Expressjónisma og ef þú lest um það ættu þeir allir að koma til greina.

# data[].attributes.body
This March night I left my house late.
The streets were stirring with the smell of spring and green seed rain,
Winds striking. Through the startled incline of houses I went far out
To the bare embankment and felt a new beat swelling towards my heart.

Young becoming was extended within every breath of air.
I listened to the strong swirls rolling in my blood.
Already ploughed, a field stretched out. Burnt into the horizons
The blue of morning’s hours, set to lead into the vast.

The locks ground on. Adventure blossomed from all distance.
Over the canal waved up by young exit winds bright tracks grew
And I drifted in their light. Destiny stood waiting in windblown stars.
In my heart lay a storming as of furled flags.

# data[].attributes.headline
Hvernig kemur Expressjónismi fram í ljóðinu Sorg?

# data[].attributes.subject
Hvernig kemur Expressjónismi fram í ljóðinu Sorg?

# data[].attributes.body
í ljóðinu er hann að tjá sig mjög mikið og það er það sama og Expressjónismi á við.

Dæmi: í ljóðinu segir hann "hvar eru þau fjöll, sem hrynja yfir mína sorg, hálsar, sem skýla minni nekt með dufti?" þarna er hann að tjá sig um tilfinningar sínar, um sína sorg.

# data[].attributes.body
Yielding clod lulls iron off to sleep
bloods clot the patches where they oozed
rust crumble
slashes slime
sucking lusts around decay
murder on murder
blinks
in childish eyes.

# data[].attributes.body
The fiery stars on snake necks
hang down on swaying towers,
the roofs scourged. And fire jumps,
like a ghost through the alley of storms.
Windows slam with force. And the walls, the old ones,
the gates are thrown open in the toothless mouth.
But the bridges fall over the abyss
and death stands outside, the old man.
But people run without knowing
blind and screaming, with swords and lances.
It echoes dully below and the bells dance,
beating loudly, torn by the winds.
The places are red and dead. And huge moons
climb over the roofs with stiff legs
to shine deep into the chamber to the feverish sleepers,
and the forehead becomes as pale as freezing linen.