# data[].attributes.headline
ยืมหนังสือห้องสมุดคร

# data[].attributes.body
ยืมหนังสือห้องสมุดครบ 50 เล่ม 📖📚

# data[].attributes.body
****แก้คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.headline
คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.body
คดีเด็ด7บรรทัด

# data[].attributes.headline
อบรมคอมพิวเตอร์💻

# data[].attributes.body
อบรมคอมพิวเตอร์💻
13/01/65

# data[].attributes.body
https://www.admincourt.go.th/admincourt/Casefile/admcase/document/signed/pdf/2560/08012-601574-1f-650316-0000702278.pdf

เจ้าหน้าที่รัฐ+หน่วยงาน

เรื่อง คดีพิพาทเกี่ยวกับการกระทำละเมิดของหน่วยงานทางปกครองหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐอันเกิดจากการละเลยต่อหน้าที่ตามที่กฎหมายกำหนดให้ต้องปฏิบัติ

มาตรา 9 (2),(3)

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน 2534. (2534,กันยายน 4). ราชกิจจานุเบกษา, 108(156) 1-41.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 2) 2535. (2535,มีนาคม 14). ราชกิจจานุเบกษา, 109(21) 6-7.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 3) 2536. (2536,กันยายน 6). ราชกิจจานุเบกษา, 110(127) 1-3.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 4) 2543. (2543,เมษายน 28). ราชกิจจานุเบกษา, 117(37ก) 22-25.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 5) 2545. (2545,ตุลาคม 2). ราชกิจจานุเบกษา, 119(99ก) 1-13.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 6) 2546. (2546,ตุลาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 120(108ก) 1-2.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 7) 2550. (2550,กันยายน 15). ราชกิจจานุเบกษา, 124(55ก) 1-10.

พระราชบัญญัติระเบียบบริหารราชการแผ่นดิน (ฉบับที่ 8) 2553. (2553,ธันวาคม 7). ราชกิจจานุเบกษา, 127(75ก) 51-53.

# data[].attributes.headline
การเขียนอ้างอิง<

# data[].attributes.body
การเขียนอ้างอิง

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง พ.ศ.2542. (2542, ตุลาคม 5).
ราชกิจจานุเบกษา, 116(94ก), 1-40.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่2) พ.ศ.2545. (2545, มีนาคม 31).
ราชกิจจานุเบกษา, 119(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่3) พ.ศ.2548. (2548, กุมภาพันธ์ 8).
ราชกิจจานุเบกษา, 122(14ก), 26-29.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่4) พ.ศ.2550. (2550, สิงหาคม  24).
ราชกิจจานุเบกษา, 124(46ก), 11-13.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่5) พ.ศ.2551. (2551, กุมภาพันธ์ 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 125(39ก), 1-3.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่6) พ.ศ.2554. (2554, เมษายน 27).
ราชกิจจานุเบกษา, 128(29ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่7) พ.ศ.2557. (2557, ธันวาคม 4).
ราชกิจจานุเบกษา, 131(79ก), 4-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่8) พ.ศ.2559. (2559, เมษายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 133(36ก), 1-4.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่9) พ.ศ.2560. (2560, กันยายน 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 134(98ก), 5-22.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่10) พ.ศ.2561. (2561, พฤศจิกายน 21).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(97ก), 6-16.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่11) พ.ศ.2561. (2561, ธันวาคม 28).
ราชกิจจานุเบกษา, 135(112ก), 8-10.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่12) พ.ศ.2562. (2562, เมษายน 30).
ราชกิจจานุเบกษา, 136(56ก), 247-252.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่13) พ.ศ.2564. (2564, กุมภาพันธ์ 10).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(11ก), 10-12.

พระราชบัญญัติจัดตั้งศาลปกครองและวิธีพิจารณาคดีปกครอง (ฉบับที่14) พ.ศ.2564. (2564, พฤษภาคม 26).
ราชกิจจานุเบกษา, 138(35ก), 4-6.

# data[].attributes.body
1. ได้ลงมือปฏิบัติช่วยชาวบ้านขุดหลุมเพื่อทำที่เก็บขยะมูลฝอยภายในครัวเรือน

2.ได้ความรู้เกี่ยวกับโครงการดังกล่าว วิธีการเก็บขยะมูลฝอย และวิธีการทำถังขยะ

3. การเก็บขยะถังเปียกช่วยลดปัญหาโลกร้อน และเศษอาหารที่อาจส่งกลิ่นเหม็น

27/12/65

# data[].attributes.headline
ภาพกิจกรรมวันที่ 18 

# data[].attributes.body
ภาพกิจกรรมวันที่ 18 พฤศจิกายน พ.ศ.2565
ได้ความรู้ และอิ่มมาก🤣💪🏽

# data[].attributes.headline
หนังสือที่ใช้หาความแ

# data[].attributes.body
หนังสือที่ใช้หาความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ และวิธีการกระจายอำนาจ

# data[].attributes.headline
•ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจการแบ่งอำนาจ         เป็นหลักการที่ราชการบริหารส่วนกลางมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนของราชการบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งไปประจำปฏิบัติราชการตามเขตการปกครองต่างๆของประเทศ แต่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นยังคงเป็นผู้ที่ราชการบริหารส่วนกลางแต่งตั้งทั้งสิ้นและอยู่ใต้บังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 30)การกระจายอำนาจ       เป็นวิธีการที่รัฐมอบอำนาจปกครองบางส่วนให้องค์การอื่นนอกจากองค์การราชการบริหารส่วนกลาง จัดทำ บริการสาธารณะบางอย่างโดยมีความอิสระตามสมควรไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลางเพียงแต่ขึ้นอยู่ในความควบคุมเท่านั้น (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 32-33)•วิธีการกระจายอำนาจการกระจายอำนาจปกครองประกอบด้วยมาตรการสำคัญ3ประการ คือ 	1.	การกำหนดเขตแดนและจำนวนประชากร การปกครองท้องถิ่นเป็นเรื่องของการให้บริการที่จำเป็นเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของราษฎร กิจการท้องถิ่นจึงไม่มีเทคนิคหรือความสับสลับซับซ้อนมากนักแต่เป็นกิจการที่ต้องควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดจึงจะสามารถให้บริการได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่นกำหนดให้เทศบาลเมืองมีราษฎรตั้งแต่ 10,000 คนขึ้นไปเทศบาลนครมีราษฎรตั้งแต่ 50,000 คนขึ้นไปเป็นต้น	2.	การกำหนดกิจการให้ดำเนินการ กิจการที่มอบให้ท้องถิ่นดำเนินการโดยทั่วไปเป็นกิจการที่เกี่ยวข้องกับกิจวัตรประจำวันของราษฎรซึ่งเป็นผลประโยชน์โดยตรงของราษฎรในท้องถิ่นนั่นเองและเป็นกิจการที่ต้องควบคุมอย่างใกล้ชิดจึงจะสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพหากส่วนกลางดำเนินการเองจะไม่ได้ผลดีเท่าที่ควรเพราะไม่สามารถควบคุมโดยใกล้ชิด กิจการที่กำหนด ให้ท้องถิ่นดำเนินการยังปิดกิจการที่สามารถแยกออกไปดำเนินการเฉพาะแต่ละท้องถิ่นได้เป็นเอกเทศและบางกิจการยังมีลักษณะแตกต่างกันในท้องถิ่น เช่น การกำจัดขยะมูลฝอย การรักษาพยาบาล การก่อสร้าง การสวนสาธารณะเป็นต้น 	3.	ให้ความเป็นอิสระ ราชการส่วนท้องถิ่นเกิดจากกฎหมายที่บัญญัติขึ้นตามหลักการกระจายอำนาจบริหารท้องถิ่นจึงไม่อาจตัดสินใจในการกระทำใดใดได้เกินขอบเขตที่กฎหมายกำหนดความเป็นอิสระของท้องถิ่นจึงหมายถึงความเป็นอิสระภายใต้มาตรการ 5 ประการ ซึ่งสัมพันธ์กัน คือ3.1 มีบุคลากรของตนเอง คือ มีคณะผู้บริหารหรือผู้บริหารท้องถิ่นและสมาชิกสภาท้องถิ่นมาจากการเลือกตั้งเป็นหลัก3.2 มีรายได้ของตนเอง การมีแหล่งรายได้ในท้องถิ่นซึ่งกฎหมายให้อำนาจท้องถิ่นจัดหาและ เพื่อใช้จ่ายในกิจการต่างๆตามอำนาจหน้าที่ โดยท้องถิ่นจะต้องมีงบประมาณของตนเอง3.3 มีฐานะเป็นนิติบุคคล กฎหมายกำหนดให้ท้องถิ่นมีฐานะเป็นนิติบุคคลเป็นมาตรการหนึ่งในการสนับสนุนความเป็นอิสระและเพื่อให้ท้องถิ่นมีความคล่องตัวในการจัดทำกิจการที่รับผิดชอบ อาทิ การทำนิติกรรม 3.4 อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง การปฎิบัติตามอำนาจหน้าที่ของท้องถิ่นท้องถิ่นจะต้องปฏิบัติหรือกระทำการภายใต้การควบคุมดูแลของส่วนกลางเป็นหลักการกำกับดูแลเป็นมาตรการการควบคุมลักษณะหนึ่งจะกระทำได้ ต่อเมื่อมีบทบัญญัติแห่งกฎหมายให้อำนาจไว้อย่างชัดเจน3.5 การควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของการกำกับดูแล เป็นมาตรการหนึ่งที่เป็นเครื่องชี้ความเป็นอิสระของท้องถิ่นกล่าวคือถ้าหากผู้มีอำนาจกำกับดูเลใช้อำนาจอันมิชอบด้วยกฏหมายในการกำกับดูแลท้องถิ่นท้องถิ่นจะต้องมีสิทธิ์ฟ้องต่อศาลได้ความเป็นอิสระของท้องถิ่นจึงอยู่ที่บทบาทในการใช้อำนาจของศาล (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 33-35)

# data[].attributes.subject
•ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจการแบ่งอำนาจ         เป็นหลักการที่ราชการบริหารส่วนกลางมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนของราชการบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งไปประจำปฏิบัติราชการตามเขตการปกครองต่างๆของประเทศ แต่เจ้าหน้าที่เหล่านั้นยังคงเป็นผู้ที่ราชการบริหารส่วนกลางแต่งตั้งทั้งสิ้นและอยู่ใต้บังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 30)การกระจายอำนาจ       เป็นวิธีการที่รัฐมอบอำนาจปกครองบางส่วนให้องค์การอื่นนอกจากองค์การราชการบริหารส่วนกลาง จัดทำ บริการสาธารณะบางอย่างโดยมีความอิสระตามสมควรไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลางเพียงแต่ขึ้นอยู่ในความควบคุมเท่านั้น (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 32-33)•วิธีการกระจายอำนาจการกระจายอำนาจปกครองประกอบด้วยมาตรการสำคัญ3ประการ คือ 	1.	การกำหนดเขตแดนและจำนวนประชากร การปกครองท้องถิ่นเป็นเรื่องของการให้บริการที่จำเป็นเกี่ยวกับชีวิตประจำวันของราษฎร กิจการท้องถิ่นจึงไม่มีเทคนิคหรือความสับสลับซับซ้อนมากนักแต่เป็นกิจการที่ต้องควบคุมดูแลอย่างใกล้ชิดจึงจะสามารถให้บริการได้อย่างมีประสิทธิภาพ เช่นกำหนดให้เทศบาลเมืองมีราษฎรตั้งแต่ 10,000 คนขึ้นไปเทศบาลนครมีราษฎรตั้งแต่ 50,000 คนขึ้นไปเป็นต้น	2.	การกำหนดกิจการให้ดำเนินการ กิจการที่มอบให้ท้องถิ่นดำเนินการโดยทั่วไปเป็นกิจการที่เกี่ยวข้องกับกิจวัตรประจำวันของราษฎรซึ่งเป็นผลประโยชน์โดยตรงของราษฎรในท้องถิ่นนั่นเองและเป็นกิจการที่ต้องควบคุมอย่างใกล้ชิดจึงจะสามารถดำเนินการได้อย่างมีประสิทธิภาพหากส่วนกลางดำเนินการเองจะไม่ได้ผลดีเท่าที่ควรเพราะไม่สามารถควบคุมโดยใกล้ชิด กิจการที่กำหนด ให้ท้องถิ่นดำเนินการยังปิดกิจการที่สามารถแยกออกไปดำเนินการเฉพาะแต่ละท้องถิ่นได้เป็นเอกเทศและบางกิจการยังมีลักษณะแตกต่างกันในท้องถิ่น เช่น การกำจัดขยะมูลฝอย การรักษาพยาบาล การก่อสร้าง การสวนสาธารณะเป็นต้น 	3.	ให้ความเป็นอิสระ ราชการส่วนท้องถิ่นเกิดจากกฎหมายที่บัญญัติขึ้นตามหลักการกระจายอำนาจบริหารท้องถิ่นจึงไม่อาจตัดสินใจในการกระทำใดใดได้เกินขอบเขตที่กฎหมายกำหนดความเป็นอิสระของท้องถิ่นจึงหมายถึงความเป็นอิสระภายใต้มาตรการ 5 ประการ ซึ่งสัมพันธ์กัน คือ3.1 มีบุคลากรของตนเอง คือ มีคณะผู้บริหารหรือผู้บริหารท้องถิ่นและสมาชิกสภาท้องถิ่นมาจากการเลือกตั้งเป็นหลัก3.2 มีรายได้ของตนเอง การมีแหล่งรายได้ในท้องถิ่นซึ่งกฎหมายให้อำนาจท้องถิ่นจัดหาและ เพื่อใช้จ่ายในกิจการต่างๆตามอำนาจหน้าที่ โดยท้องถิ่นจะต้องมีงบประมาณของตนเอง3.3 มีฐานะเป็นนิติบุคคล กฎหมายกำหนดให้ท้องถิ่นมีฐานะเป็นนิติบุคคลเป็นมาตรการหนึ่งในการสนับสนุนความเป็นอิสระและเพื่อให้ท้องถิ่นมีความคล่องตัวในการจัดทำกิจการที่รับผิดชอบ อาทิ การทำนิติกรรม 3.4 อยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง การปฎิบัติตามอำนาจหน้าที่ของท้องถิ่นท้องถิ่นจะต้องปฏิบัติหรือกระทำการภายใต้การควบคุมดูแลของส่วนกลางเป็นหลักการกำกับดูแลเป็นมาตรการการควบคุมลักษณะหนึ่งจะกระทำได้ ต่อเมื่อมีบทบัญญัติแห่งกฎหมายให้อำนาจไว้อย่างชัดเจน3.5 การควบคุมความชอบด้วยกฎหมายของการกำกับดูแล เป็นมาตรการหนึ่งที่เป็นเครื่องชี้ความเป็นอิสระของท้องถิ่นกล่าวคือถ้าหากผู้มีอำนาจกำกับดูเลใช้อำนาจอันมิชอบด้วยกฏหมายในการกำกับดูแลท้องถิ่นท้องถิ่นจะต้องมีสิทธิ์ฟ้องต่อศาลได้ความเป็นอิสระของท้องถิ่นจึงอยู่ที่บทบาทในการใช้อำนาจของศาล (สุภาพ สารีพิมพ์, 2555 : 33-35)

# data[].attributes.body
ของเจรจิรา
ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง เป็นการบริหารโดยใช้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งไปจากส่วนกลางไปประจำตามเขต การปกครองในส่วนภูมิภาคทุกแห่งและเจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็อยู่ในระบบการบริหารงานบุคคลของรัฐบาลกลางอันเดียวกัน การบริหารโดยใช้งบประมาณซึ่งส่วนกลางเป็นผู้อนุมัติและควบคุมให้เป็นไปตามวิธีการงบประมาณแผ่นดิน เป็นการบริหารภายใต้นโยบายและวัตถุประสงค์ของรัฐบาลกลาง (คะนอง พิลุน, 2563 : 55)

ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครอง ได้รับการจัดตั้งโดยผลแห่งกฎหมายให้มีส่วนเป็นนิติบุคคลหน่วยการปกครองท้องถิ่นเหล่านี้มีหน้าทีงบประมาณและทรัพย์สินเป็นของตนเองต่างหาก และไม่ขึ้นตรงต่อหน่วยการปกครองส่วนกลาง ส่วนกลางเพียงแต่กำกับดูแลให้ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามกฎหมายเท่านั้น มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นทั้งหมดเพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนในท้องถิ่นได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปกครองตนเอง มีอำนาจอิสระในการบริหารงาน จัดทำกิจกรรมและวินิจฉัยสั่งการได้เองพอสมควรด้วยงบประมาณและเจ้าหน้าที่ของตนเอง หน่วยการปกครองท้องถิ่นต้องมีอำนาจในการจัดเก็บรายได้ เช่น ภาษีอากร ค่าธรรมเนียมต่างๆตามที่รัฐอนุญาต เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการต่างๆ (คะนอง พิลุน, 2563 : 57)

โดยกล่าวถึงหลักความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลางและราชการส่วนภูมิภาคของไทยนั้น จัดเป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการบังคับบัญชา ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลาง (และราชการบริหารส่วนภูมิภาค) กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนั้น เป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการควบคุมกำกับ (คะนอง พิลุน, 2563 : 178)

ของวรินทร
หลักการแบ่งอำนาจปกครองแตกต่างกับหลักการกระจายอำนาจปกครองในสาระสำคัญดังต่อไปนี้
1. การจัดระเบียบบริหารราชการส่วนภูมิภาคตามหลักการแบ่งอำนาจปกครองนั้น เป็นการจัดระเบียบราชการบริหารตามหลักการรวมอำนาจปกครอง มิใช่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง ให้กับท้องถิ่น ทั้งนี้ เพราะว่าการมอบอำนาจให้แก่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียงการมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรม ในส่วนกลางไปให้เจ้าหน้าที่ ของส่วนกลางที่เป็นหัวหน้าในส่วนภูมิภาคเท่านั้น อำนาจบังคับบัญชาและวินิจฉัยสั่งการขั้นสุดท้ายยังอยู่กับ ราชการบริหารส่วนกลาง แต่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครองเป็นการตัดอำนาจหน้าที่ในการดำเนิน กิจการบางส่วนจากราชการบริหารส่วนกลางไปมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมิใช่เจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลาง เพื่อให้ท้องถิ่นดำเนินกิจการได้เองโดยตรง ไม่ต้องอยู่ใต้การบังคับบัญชาสั่งการของราชการ บริหารส่วนกลาง
2. เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวง ทบวง กรม อันเป็นราชการบริหาร ส่วนกลาง ซึ่งราชการบริหารส่วนกลางเป็นผู้แต่งตั้งและถอดถอนทั้งสิ้น แต่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหาร ส่วนท้องถิ่นตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง มิได้เป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลาง แต่เป็น เจ้าหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเอง การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ส่วนภูมิภาคจะถือหลักการแต่งตั้ง (Nomination) เป็นเกณฑ์ แตกต่างจากเจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมาจากการเลือกตั้ง (Election) ของราษฎร ในท้องถิ่น เช่น สมาชิกสภาเทศบาลหรือสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เป็นต้น (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 36)

ของสราวุฒิ
ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจการปกครองกับหลักการ กระจายอำนาจการปกครอง คือ หลักการแบ่งอำนาจการปกครองมักจะแบ่งปันอำนาจและมอบอำนาจในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งออกไปปฏิบัติราชการประจำเขตต่าง ๆ และอยู่ในบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจการปกครองนเป็นการโอนอำนาจการตัดสินใจจากส่วนกลางไปยังท้องถิ่นให้ดำเนินการเองโดยอิสระ ไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (ปรีชา เรืองจันทร์, 2562 : 80-82)

กล่าวโดยสรุป

หลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระจายอำนาจปกครอง แตกต่างกัน

-ด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กร

-ด้านการควบคุมบังคับบัญชาและการกำกับดูแล

วิธีการกระจายอำนาจปกครอง สามารถแบ่งได้ดังนี้
1. การกระจายอำนาจปกครองทางเขตแดน
2. การกระจายอำนาจปกครองตามกิจการ

วิธีการกระจายอำนาจในทางปฏิบัติ การกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1.) การกระจายอำนาจทางเขตแดนหรือทางพื้นที่ ผ่านทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งความเป็นอิสระของเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นนั้น โดยจะเห็นได้จากการที่เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นได้รับการเลือกตั้งโดยประชาชนในท้องถิ่น มิใช่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลส่วนกลาง
2.) การกระจายอำนาจทางเทคนิคหรือทางภารกิจหรือทางบริการ ซึ่งความเป็นอิสระจะเห็นได้จากการมอบหมายให้องค์การซึ่งมีความเป็นนิติบุคคลมีอิสระในการปฏิบัติงาน (คะนอง พิลุน, 2563 : 58)

วิธีการกระจายอำนาจปกครอง
การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่ และการกระจายอำนาจทางกิจการ
1. การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งเรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง เขตแดน” มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะเป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลาง ไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
2. การกระจายอานาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง บริการ” เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัด ของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้น อาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬาหรือวัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ ไม่ใช่การกระจายอำนาจทางปกครอง แต่เป็นการ “มอบ” ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะ โดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคล กระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐเช่นกัน (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 42)

-กระจายอำนาจ(Decentralization) คือ การโอนกิจการบริการสาธารณะบาง
เรื่องจากรัฐหรือองค์กรปกครองส่วนกลางไปให้ชุมชนซึ่งตั้งอยู่ในท้องถิ่นต่างๆ  ของประเทศหรือ
หน่วยงานบางหน่วยงานรับผิดชอบจัดทำอย่างเป็นอิสระจากองค์กรปกครองส่วนกลาง ดังนั้น
เห็นว่าการกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบ คือ
2.1 การกระจายอำนาจสู่ท้องถิ่นหรือการกระจายอำนาจตามอาณาเขตหมายถึง การมอบอำนาจให้ท้องถิ่นจัดทำกิจการหรือบริการสาธารณะบางเรื่องภายในเขตของแต่ละท้องถิ่น และท้องถิ่นมีอิสระในการปกครองตนเองพอสมควร
2.2 การกระจายอำนาจตามบริการ หรือการกระจายอำนาจทางเทคนิคหมายถึง  การโอนกิจการบริการสาธารณะบางกิจการจากรัฐหรือองค์กรปกครองส่วนกลาง ไปให้หน่วยงานบางหน่วยงานรับผิดชอบจัดทำแยกต่างหากและอย่างเป็นอิสระ  โดยปกติแล้วจะเป็น
กิจการซึ่งการจัดทำต้องอาศัยความรู้ความชำนาญทางเทคโนโลยีแขนงใดแขนงหนึ่งเป็นพิเศษ
เช่น การสื่อสาร วิทยุกระจายเสียงและโทรทัศน์ การผลิตกระแสไฟฟ้า  เป็นต้น
(ดร.โกวิทย์ พวงงาม,2559 : 35)

โกวิทย์ พวงงาม. (2559). การปกครองท้องถิ่นไทย. กรุงเทพฯ:วิญญูชน.
คะนอง พิลุน. (2563). ระบบบริหารราชการไทย.    มหาสารคาม : อภิชาติการพิมพ์.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง (พิมพ์ครั้งที่ 5). กรุงเทพ : วิญญูชน.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2562). การเมืองเศรษฐกิจและสังคม. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล. (2564). คำอธิบายกฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

# data[].attributes.headline
นางสาวอรัญญา โกรัมย์

# data[].attributes.body
นางสาวอรัญญา โกรัมย์ ชั้นปีที่3 หมู่1 รหัส049 สาขาวิชารัฐประศาสนศาสตร์

# data[].attributes.headline
รวมกฎหมายปกครอง

# data[].attributes.subject
รวมกฎหมายปกครอง