# data[].attributes.headline
นางสาวนุชรดี ล้อประโ

# data[].attributes.body
นางสาวนุชรดี ล้อประโคน สาขารัฐประศาสนศาสตร์​ รหัส 630112801029 ปี3 หมู่1

# data[].attributes.headline
หลักกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมฝ่ายปกครอง

# data[].attributes.subject
หลักกฎหมายเกี่ยวกับการควบคุมฝ่ายปกครอง

# data[].attributes.headline
ความแตกต่างระหว่างการรวมอำนาจกับกระจายอำนาจ

# data[].attributes.subject
ความแตกต่างระหว่างการรวมอำนาจกับกระจายอำนาจ

# data[].attributes.body
การรวมอำนาจหรือราชการบริหารส่วนกลาง ได้แก่ กระทรวง ทบวง กรม รัฐในส่วนกลางจะส่งมอบอำนาจตัดสินใจบางเรื่องให้แก่ตัวแทนหรือเจ้าหน้าที่ของรัฐที่ถูกส่งไปประจำภูมิภาคตัวแทน จะอยู่ภายใต้อำนาจการบังคับบัญชาของส่วนราชการส่วนการกระจายอำนาจ คือ รัฐมอบอำนาจปกครองบางส่วนให้แก่องค์กรอื่นนอกจากองค์กรส่วนกลาง โดยมีความอิสระตามสมควรไม่ต้องอยู่ภายใต้บังคับบัญชา​ของส่วนกลาง เพียงแต่อยู่ในความควบคุมกำกับเท่านั้น (บรรเจิด สิงคะเนติ, 2551 : 14)​

ความแตกต่างระหว่างการแบ่งอำนาจและการกระจายอำนาจ
หลักการแบ่งอำนาจการปกครอง เป็นการบริหารโดยใช้เจ้าหน้าที่ที่ได้รับการแต่งตั้งไปจากส่วนกลางไปประจำตามเขต การปกครองในส่วนภูมิภาคทุกแห่งและเจ้าหน้าที่เหล่านี้ก็อยู่ในระบบการบริหารงานบุคคลของรัฐบาลกลางอันเดียวกัน การบริหารโดยใช้งบประมาณซึ่งส่วนกลางเป็นผู้อนุมัติและควบคุมให้เป็นไปตามวิธีการงบประมาณแผ่นดิน เป็นการบริหารภายใต้นโยบายและวัตถุประสงค์ของรัฐบาลกลาง (คะนอง พิลุน, 2563 : 55)

ส่วนหลักการกระจายอำนาจปกครอง ได้รับการจัดตั้งโดยผลแห่งกฎหมายให้มีส่วนเป็นนิติบุคคลหน่วยการปกครองท้องถิ่นเหล่านี้มีหน้าทีงบประมาณและทรัพย์สินเป็นของตนเองต่างหาก และไม่ขึ้นตรงต่อหน่วยการปกครองส่วนกลาง ส่วนกลางเพียงแต่กำกับดูแลให้ปฏิบัติหน้าที่ให้เป็นไปตามกฎหมายเท่านั้น มีการเลือกตั้งสภาท้องถิ่นและผู้บริหารท้องถิ่นทั้งหมดเพื่อเปิดโอกาสให้ประชาชนในท้องถิ่นได้เข้าไปมีส่วนร่วมในการปกครองตนเอง มีอำนาจอิสระในการบริหารงาน จัดทำกิจกรรมและวินิจฉัยสั่งการได้เองพอสมควรด้วยงบประมาณและเจ้าหน้าที่ของตนเอง หน่วยการปกครองท้องถิ่นต้องมีอำนาจในการจัดเก็บรายได้ เช่น ภาษีอากร ค่าธรรมเนียมต่างๆตามที่รัฐอนุญาต เพื่อเป็นค่าใช้จ่ายในการดำเนินกิจการต่างๆ (คะนอง พิลุน, 2563 : 57)
โดยกล่าวถึงหลักความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลางและราชการส่วนภูมิภาคของไทยนั้น จัดเป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการบังคับบัญชา ในขณะที่ความสัมพันธ์ระหว่างราชการบริหารส่วนกลาง (และราชการบริหารส่วนภูมิภาค) กับองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นนั้น เป็นความสัมพันธ์ในลักษณะของการควบคุมกำกับ (คะนอง พิลุน, 2563 : 178)

หลักการแบ่งอำนาจปกครองแตกต่างกับหลักการกระจายอำนาจปกครองในสาระสำคัญดังต่อไปนี้
1. การจัดระเบียบบริหารราชการส่วนภูมิภาคตามหลักการแบ่งอำนาจปกครองนั้น เป็นการจัดระเบียบราชการบริหารตามหลักการรวมอำนาจปกครอง มิใช่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง ให้กับท้องถิ่น ทั้งนี้ เพราะว่าการมอบอำนาจให้แก่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลางในส่วนภูมิภาค เป็นแต่เพียงการมอบอำนาจวินิจฉัยสั่งการบางอย่างจากกระทรวง ทบวง กรม ในส่วนกลางไปให้เจ้าหน้าที่ ของส่วนกลางที่เป็นหัวหน้าในส่วนภูมิภาคเท่านั้น อำนาจบังคับบัญชาและวินิจฉัยสั่งการขั้นสุดท้ายยังอยู่กับ ราชการบริหารส่วนกลาง แต่ตามหลักการกระจายอำนาจปกครองเป็นการตัดอำนาจหน้าที่ในการดำเนิน กิจการบางส่วนจากราชการบริหารส่วนกลางไปมอบให้แก่เจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมิใช่เจ้าหน้าที่ของราชการ บริหารส่วนกลาง เพื่อให้ท้องถิ่นดำเนินกิจการได้เองโดยตรง ไม่ต้องอยู่ใต้การบังคับบัญชาสั่งการของราชการ บริหารส่วนกลาง
2. เจ้าหน้าที่ในส่วนภูมิภาคเป็นเจ้าหน้าที่ของกระทรวง ทบวง กรม อันเป็นราชการบริหาร ส่วนกลาง ซึ่งราชการบริหารส่วนกลางเป็นผู้แต่งตั้งและถอดถอนทั้งสิ้น แต่เจ้าหน้าที่ของราชการบริหาร ส่วนท้องถิ่นตามหลักการกระจายอำนาจปกครอง มิได้เป็นเจ้าหน้าที่ของราชการบริหารส่วนกลาง แต่เป็น เจ้าหน้าที่ขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นเอง การแต่งตั้งเจ้าหน้าที่ส่วนภูมิภาคจะถือหลักการแต่งตั้ง (Nomination) เป็นเกณฑ์ แตกต่างจากเจ้าหน้าที่ส่วนท้องถิ่นซึ่งมาจากการเลือกตั้ง (Election) ของราษฎร ในท้องถิ่น เช่น สมาชิกสภาเทศบาลหรือสมาชิกสภากรุงเทพมหานคร เป็นต้น (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 36)

ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจการปกครองกับหลักการ กระจายอำนาจการปกครอง คือ หลักการแบ่งอำนาจการปกครองมักจะแบ่งปันอำนาจและมอบอำนาจในการวินิจฉัยสั่งการบางส่วนให้แก่เจ้าหน้าที่ผู้แทนบริหารส่วนกลาง ซึ่งส่งออกไปปฏิบัติราชการประจำเขตต่าง ๆ และอยู่ในบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง ส่วนหลักการกระจายอำนาจการปกครองเป็นการโอนอำนาจการตัดสินใจจากส่วนกลางไปยังท้องถิ่นให้ดำเนินการเองโดยอิสระ ไม่ต้องขึ้นอยู่ในการบังคับบัญชาของราชการบริหารส่วนกลาง (ปรีชา เรืองจันทร์, 2562 : 80-82)

สรุปได้ว่า ความแตกต่างระหว่างหลักการแบ่งอำนาจปกครองกับหลักการกระอำนาจปกครอง ด้านเจ้าหน้าที่ขององค์กร  ด้านการควบคุมบังคับบัญชา​และกำกับดูแล

คะนอง พิลุน. (2563). ระบบบริหารราชการไทย. มหาสารคาม : อภิชาติการพิมพ์
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2551). หลักกฎหมายเกี่ยวกับ​การควบคุมฝ่ายปกครอง (พิมพ์​ครั้งที่3). กรุงเทพฯ : ​วิญญูชน.
ปรีชา เรืองจันทร์. (2562). การเมืองเศรษฐกิจและสังคม. พิษณุโลก : สำนักพิมพ์มหาวิทยาลัยนเรศวร.
เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล. (2564). คำอธิบายกฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

# data[].attributes.headline
การกระจายอำนาจมีกี่วิธี

# data[].attributes.subject
การกระจายอำนาจมีกี่วิธี

# data[].attributes.body
มี 2 วิธี คือ
1.การกระจายอำนาจทางพื้นที่ คือ เน้นถึงความสำคัญของการเลือกตังและความเห็นเกี่ยวกับการกระจายอำนาจว่าเป็นอำนาจโดยตรงของประชาชน การยอมรับของรัฐว่าสามารถมีกิจการของท้องถิ่นที่มีระบบการบริหารของตนเองได้ภายใต้การควบคุมกำกับของรัฐจึงสร้างองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ได้แก่ รูปแบบทั่วไปและรูปแบบพิเศษ​
2.การกระจายอำนาจทางกิจการ คือต้องอยู่ภายใต้การควบคุมกำกับของรัฐเช่นกัน แบ่งแยกได้ 2 รูปแบบคือรัฐวิสาหกิจ เป็นองค์กรของรัฐบาล หรือหน่วยงานธุรกิจที่รัฐบาลเป็นเจ้าของ และองค์กรมหาชน เป็นองค์กรของรัฐที่ดำเนินกิจการอันเป็นสาธารณะ​ที่มิได้มุ่งหมายเพื่อแสวงหาผลกำไร เช่นการพัฒนา​และส่งเสริมกีฬา​(บรรเจิด สิงคะเนติ, 2551 :14-15)

การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่ และการกระจายอำนาจทางกิจการ
1. การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งเรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง เขตแดน” มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้ง โดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะเป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ มิใช่การกระจายอำนาจ ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลาง ไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครอง ส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่าง ๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม เหล่านั้น
2. การกระจายอานาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า “การกระจายอำนาจทาง บริการ” เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัด ของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเอง บริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้น อาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีฬาหรือวัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ ไม่ใช่การกระจายอำนาจทางปกครอง แต่เป็นการ “มอบ” ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะ โดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐ มีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคล กระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของรัฐเช่นกัน (เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล, 2564 : 42)

การกระจายอำนาจมีกี่วิธี

การกระจายอำนาจปกครองสามารถจำแนกได้ 2 แบบ คือ การกระจายอำนาจทางพื้นที่และ

การกระจายอำนาจทางกิจการ

1) การกระจายอำนาจทางพื้นที่ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจายอำนาจทางเขตแคน มีที่มาจากแนวความคิดทางการเมืองซึ่งเน้นความสำคัญของการเลือกตั้งโดยเห็นว่าหากเจ้าหน้าที่ที่ทำการบริหารหรือปกครองท้องถิ่นได้รับการแต่งตั้งจากส่วนกลาง ก็จะเป็นการปกครองแบบรวมอำนาจ (centralisation)มิใช่การกระจายอำนาจ(decentralisation)

ดังนั้น การกระจายอำนาจทางพื้นที่จึงต้องมีการจัดตั้งองค์กรปกครองทางเขตแดน เช่น องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น มีการเลือกตั้งผู้บริหาร มีเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นที่เป็นอิสระจากส่วนกลางไม่อยู่ภายใต้การบังคับบัญชาของส่วนกลาง แต่จะอยู่ภายใต้การกำกับดูแลของส่วนกลาง องค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นก็จะจัดทำกิจกรรมต่างๆ ด้วยตนเองและมีงบประมาณของตนเพื่อใช้ในการจัดทำกิจกรรม

เหล่านั้น

2) การกระจายอำนาจทางกิจการ หรืออีกนัยหนึ่งที่เรียกกันว่า การกระจายอำนาจทางบริการ เป็นวิธีการกระจายอำนาจโดยมอบบริการสาธารณะอย่างใดอย่างหนึ่งให้องค์การซึ่งมิได้อยู่ในสังกัดของส่วนกลางรับไปจัดทำด้วยเงินทุนและเจ้าหน้าที่ขององค์การนั่นเองบริการสาธารณะที่แยกมาจัดทำนั้นอาจเป็นบริการสาธารณะทางด้านเศรษฐกิจ สังคม กีพา หรือวัฒนธรรม วิธีการกระจายอำนาจทางกิจการนี้ไม่ใช่การกระจายอำนาจปกครอง แต่เป็นการ "มอบ"ให้องค์การของรัฐบาลไปจัดทำบริการสาธารณะโดยแยกออกมาเป็นนิติบุคคลต่างหากจากรัฐมีทรัพย์สินของตนเองและมีผู้บริหารของตนเอง โดยนิติบุคคลกระจายอำนาจนี้จะต้องอยู่ภายใตัการกำกับดูแลของรัฐเช่นกัน (นันทวัฒน์ บรมานันท์ , 2560 : 61-62 )

วิธีการกระจายอำนาจในทางปฏิบัติ การกระจายอำนาจมี 2 รูปแบบใหญ่ ๆ คือ
1.) การกระจายอำนาจทางเขตแดนหรือทางพื้นที่ ผ่านทางองค์กรปกครองส่วนท้องถิ่นซึ่งความเป็นอิสระของเจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นนั้น โดยจะเห็นได้จากการที่เจ้าหน้าที่ของท้องถิ่นได้รับการเลือกตั้งโดยประชาชนในท้องถิ่น มิใช่ได้รับการแต่งตั้งโดยรัฐบาลส่วนกลาง
2.) การกระจายอำนาจทางเทคนิคหรือทางภารกิจหรือทางบริการ ซึ่งความเป็นอิสระจะเห็นได้จากการมอบหมายให้องค์การซึ่งมีความเป็นนิติบุคคลมีอิสระในการปฏิบัติงาน (คะนอง พิลุน, 2563 : 58)

สรุปได้ว่า วิธีการกระจายอำนาจการปกครอง การกระจายอำนาจปกครองทางเขตเเดน การกระจายอำนาจปกครองตามกิจการ

คะนอง พิลุน. (2563). ระบบบริหารราชการไทย. มหาสารคาม : อภิชาติการพิมพ์.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2551). หลักกฎหมายเกี่ยวกับ​การควบคุมฝ่ายปกครอง (พิมพ์​ครั้งที่3). กรุงเทพฯ : ​วิญญูชน.
นันทวัฒน์ บรมานันท์. (2560). กฎหมายปกครอง (พิมพ์​ครั้งที่5). กรุงเทพฯ​ : วิญญูชน.
เอกฉัตร วิทยอภิบาลกุล. (2564). คำอธิบายกฎหมายการปกครองท้องถิ่น. กรุงเทพฯ : จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.

# data[].attributes.headline
อบรมกฎหมายปกครองกับการปฏิบัติ​งานในหน่อยงานภาครัฐ

# data[].attributes.subject
อบรมกฎหมายปกครองกับการปฏิบัติ​งานในหน่อยงานภาครัฐ

# data[].attributes.body
วันศุกร์ ที่ 18 เดือนพฤศจิกายน พ.ศ.2565

# data[].attributes.headline
ประกาศนียบัตรสำนักงานคณะกรรมการ​ข้าราชการพลเรือน​

# data[].attributes.subject
ประกาศนียบัตรสำนักงานคณะกรรมการ​ข้าราชการพลเรือน​

# data[].attributes.body
วิชากฎหมายพื้นฐานสำหรับข้าราชการ

# data[].attributes.headline
ประวัติการยืมหนังสือ 50 เล่ม

# data[].attributes.subject
ประวัติการยืมหนังสือ 50 เล่ม

# data[].attributes.headline
โครงการถังขยะเปียกลดโลกร้อน วันอังคารที่27 ธันวาคม พ.ศ.2565 ณ ศาลาประชาคม​บ้านโนนสมบูรณ์​

# data[].attributes.subject
โครงการถังขยะเปียกลดโลกร้อน วันอังคารที่27 ธันวาคม พ.ศ.2565 ณ ศาลาประชาคม​บ้านโนนสมบูรณ์​

# data[].attributes.body
1.ได้ทำอะไร = ได้ขุดหลุมและนำถังใส่ลงหลุมแล้วปิดฝา เพื่อใส่ขยะเปียก
2.ได้รู้อะไร = ได้รู้การแยกขยะ ปัญหา​การทิ้งขยะเปียกในชุมชนและรู้การทำที่ทิ้งขยะเปียกขึ้นไว้ใช้
3.ได้ความคิดอะไร = การทำที่ทิ้งขยะเปียกในชุมชนแบบฝังกลบดีกว่าการเผา และช่วยลดปัญหาโลกร้อนอีกด้วย

# data[].attributes.headline
อ้างบรรณานุกรม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน

# data[].attributes.subject
อ้างบรรณานุกรม พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน

# data[].attributes.body
พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2535. (2535, มีนาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 109(31), 1-72.

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน (ฉบับที่2) พ.ศ.2537. (2537, ธันวาคม 31). ราชกิจจานุเบกษา, 111(64ก), 5-6.

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน (ฉบับที่3) พ.ศ.2538. (2538, มกราคม 1). ราชกิจจานุเบกษา, 112(1ก), 34-35.

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน (ฉบับที่4) พ.ศ.2544. (2544, พฤศจิกายน 12). ราชกิจจานุเบกษา, 118(104ก), 13-15.

พระราชบัญญัติระเบียบข้าราชการพลเรือน พ.ศ.2551. (2551, มกราคม 25). ราชกิจจานุเบกษา, 125(22ก), 1-51.