# data[].attributes.body
https://youtu.be/IoI059Nv_8U

# data[].attributes.headline
Zadbaj o bezpieczeństwo tworzonej przez siebie strony

# data[].attributes.subject
Zadbaj o bezpieczeństwo tworzonej przez siebie strony

# data[].attributes.body
https://pl.wix.com/blog/artykul/bezpieczenstwo-strony-internetowej
https://verseo.pl/jak-zadbac-o-bezpieczenstwo-strony-internetowej/
https://brief.pl/jak-byc-bezpiecznym-w-internecie-kluczem-jest-edukacja-i-rozumienie-zagrozen/
https://www.komputerswiat.pl/artykuly/redakcyjne/9-prostych-sposobow-na-zapewnienie-sobie-prywatnosci-w-internecie/j5epph6

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Internet towarzyszy nam przez całe życie, od najmłodszych lat. Dzieci często uczą się obsługiwać ekrany dotykowe, zanim jeszcze nauczą się mówić. Wraz z wszechobecnością internetu pojawiają się też coraz poważniejsze obawy o bezpieczeństwo i prywatność w sieci. Dlatego tak ważne są inicjatywy, które zachęcają wszystkich: dzieci, rodziców i wychowawców do tworzenia bezpiecznej cyberprzestrzeni.

Dlaczego cyberhigiena jest ważna?

W 2019 r. ponad 85% osób mieszkających w krajach rozwiniętych korzystało z internetu ¹. Czyni ich to potencjalnymi ofiarami takich cyberprzestępstw jak kradzież tożsamości lub pieniędzy, czy naruszenie własności intelektualnej za pomocą złośliwego oprogramowania lub socjotechnik. Według amerykańskiej Federalnej Komisji Handlu (FTC), w 2019 r. w USA odnotowano szczytową liczbę 3,2 mln zgłoszeń przypadków kradzieży tożsamości ², z których większość miała związek z korzystaniem z internetu, a prawie jedna czwarta spowodowała straty finansowe.

Porady dotyczące bezpiecznego korzystania z Internetu

Cyberprzestępcy mogą wyrządzić znaczne szkody, dlatego każdy, kto korzysta z internetu, powinien chronić swoje dane i urządzenia wykorzystywane w domu, szkole czy w pracy. Eksperci Fortinet wskazują na najważniejsze praktyki bezpieczeństwa.

1) Edukacja i otwartość na zmiany

warto edukować mniej biegłych w cyberprzestrzeni członków rodziny i przyjaciół na temat tego, jak zachować w internecie prywatność danych osobowych oraz uświadamiać, aby nigdy nie podawali ich nieznajomym;

ustalenie jasnych zasad korzystania z internetu dla dzieci i młodzieży pomoże im bezpiecznie poruszać się w cyberprzestrzeni - może to dotyczyć np. wspólnego tworzenia listy dozwolonych stron internetowych i aplikacji. Najmłodsi użytkownicy powinni mieć możliwość zwrócenia się do zaufanego dorosłego, jeśli mają obawy dotyczące treści lub osób, które spotkali online;

wszyscy członkowie rodziny powinni rozumieć znaczenie silnych haseł oraz wiedzieć, jak je tworzyć i bezpiecznie przechowywać. Inne dobre praktyki obejmują tworzenie różnych kluczy dla każdego konta, unikanie popularnych fraz oraz wprowadzanie cyfr i znaków specjalnych. Oczywiście nikomu nie wolno udostępniać swoich haseł;

warto wiedzieć, czym charakteryzują się próby wyłudzenia informacji. Nikt nie powinien klikać w podejrzane linki ani otwierać załączników w wiadomościach, których się nie spodziewa.

2) Wyprzedzanie potencjalnych zagrożeń

dobrą praktyką jest zweryfikowanie, czy aplikacje z których korzystamy są bezpieczne. Warto sprawdzić, do jakich zasobów żądają one dostępu;

na wszystkich urządzeniach należy zainstalować odpowiednie oprogramowanie antywirusowe i inne rozwiązania ochronne, a na urządzeniach wykorzystywanych przez najmłodszych dodatkowo narzędzia do opieki rodzicielskiej;

technologia VPN pomoże zapewnić anonimowość online i zwiększyć bezpieczeństwo podczas przeglądania stron w sieciach publicznych;

zakupy online powinny być dokonywane tylko w bezpiecznych i sprawdzonych sklepach. Niedawne badania³ dotyczące zagrożeń przeprowadzone przez FortiGuard Labs pokazują, że platformy handlu elektronicznego są bardzo częstym celem cyberprzestępców.

Będąc obecnym w internecie, trzeba mieć świadomość różnorodnych cyberzagrożeń, od ataków socjotechnicznych po naruszenia danych. Jednak podejmując odpowiednie kroki i stosując się do zasad cyberhigieny, możemy stworzyć internet, który będzie bezpieczniejszy dla wszystkich, zarówno dzieci jak i dorosłych.
1 ² https://www.ftc.gov/news-events/press-releases/2020/01/new-ftc-data-shows-ftc-received-nearly-17-million-fraud-reports Źródło: SAROTA PR https://www.statista.com/statistics/209096/share-of-internet-users-in-the-total-world-population-since-2006/
³ https://www.fortinet.com/blog/industry-trends/evaluating-cyber-threat-landscape-trends-in-the-new-year

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak być bezpiecznym w internecie? Kluczem jest edukacja i rozumienie zagrożeń

# data[].attributes.attachment_link.description
Internet towarzyszy nam przez całe życie, od najmłodszych lat. Dzieci często uczą się obsługiwać ekrany dotykowe, zanim jeszcze nauczą się mówić. Wraz z wszechobecnością internetu pojawiają się też coraz poważniejsze obawy o bezpieczeństwo i prywatność w sieci. Dlatego tak ważne są inicjatywy, które zachęcają wszystkich: dzieci, rodziców i wychowawców do tworzenia bezpiecznej cyberprzestrzeni.

# data[].attributes.body
https://www.canva.com/security/

# data[].attributes.attachment_link.description
We take information security seriously at Canva. Our products, processes and systems are built to protect our users.

# data[].attributes.headline
Podziel się doświadczeniem i pomysłami (Quizziz)

# data[].attributes.subject
Podziel się doświadczeniem i pomysłami (Quizziz)

# data[].attributes.body
https://quizizz.com/resources?fromBrowserLoad=true

# data[].attributes.attachment_link.description
Find and create gamified quizzes, lessons, presentations, and flashcards for students, employees, and everyone else. Get started for free!

# data[].attributes.body
https://wordwall.net/pl/account/privacy
https://learningapps.org/rechtliches.php
https://www.openshot.org/pl/privacy/
https://www.canva.com/pl_pl/help/image-editor/
https://quizizz.com/privacy

# data[].attributes.headline
Strony, na których dziecko może bezpiecznie pograć

# data[].attributes.subject
Strony, na których dziecko może bezpiecznie pograć

# data[].attributes.body
https://dobrzesiebaw.pl/gry-online-dla-dzieci/

# data[].attributes.attachment_link.title
Gry online dla dzieci – 10 stron, na których dziecko może pograć

# data[].attributes.attachment_link.description
Szukasz strony, gdzie dostępne są gry online dla dzieci? To możebyć naprawdę nauka przez zabawę. Zobacz nasz ranking.

# data[].attributes.body
https://kultura.ceo.org.pl/material/jak-analizowac-przekazy-medialne/
https://kultura.ceo.org.pl/material/krytyczna-analiza-przekazow-medialnych-pod-wzgledem-plci/

# data[].attributes.headline
Zasady bezpiecznego korzystania z Internetu

# data[].attributes.subject
Zasady bezpiecznego korzystania z Internetu

# data[].attributes.body
https://bezpieczenstwowinternecie.wordpress.com/2016/03/20/podstawowe-zasady-bezpiecznego-korzystania-z-internetu-i-zlosliwe-oprogramowania/

# data[].attributes.headline
Czy filmy mogą poprawić nasze umiejętności radzenia sobie?

# data[].attributes.subject
Czy filmy mogą poprawić nasze umiejętności radzenia sobie?

# data[].attributes.body
https://kultura.ceo.org.pl/material/czy-filmy-moga-poprawic-nasze-umiejetnosci-radzenia-sobie/

# data[].attributes.attachment_link.title
Czy filmy mogą poprawić nasze umiejętności radzenia sobie? - Otwieraj na kulturę

# data[].attributes.attachment_link.description
Propozycje filmów, które odnoszą się do kwestii samoświadomości, regulacji emocji, radzenia sobie z wyzwaniami i wspierania się nawzajem. Wgląd w edukację poprzez film przy realizacji zadań z programów profilaktyczno-wychowawczych.

# data[].attributes.headline
Wykorzystanie filmu na potrzeby edukacyjne

# data[].attributes.subject
Wykorzystanie filmu na potrzeby edukacyjne

# data[].attributes.body
https://kultura.ceo.org.pl/material/film-w-szkole-nie-tylko-na-lekcji-wychowawczej/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Artykuł

Edukacja filmowa w ostatnich latach cieszy się dużym zainteresowaniem naukowców oraz badaczy kultury. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że relacje szkoła - film nie jest niczym nowym, już w XX wieku powstały pracę zgłębiające temat. W publikacjach często cytowane są publikacje m.in. Henryka Depty („Film i wychowanie" z 1975, „Kultura filmowa - wychowanie filmowe" z 1979, „Fabryka snów czy szkoła życia: problemy młodzieży a wartości filmu" z 1986 roku) czy jeszcze wcześniejsze książki Janiny Koblewskiej („Film i dzieci" z 1961, „Film fabularny w szkole" - 1964). Kanoniczne studia utrzymane były w duchu wychowania do sztuki (przygotowania do pełnego przeżywania kontaktu z dziełami) lub wychowanie przez sztukę, druga koncepcja wydaje się bardziej przystająca do szkolnej praktyki. W publikacjach pojawi się również kategoria „wychowania przez film" lub „edukacji poprzez film", oznaczająca traktowanie dzieła audiowizualnego niczym punktu wyjścia do rozmów lub refleksji na tematy bliskie uczniom.

Współczesne myślenie nad edukacją filmową dotyka coraz śmielej ekonomii, nie tylko kwestii wychowawczych bądź etycznych. Analizie poddane są m.in. grantowe fundusze przyznawane na programy oraz projekty filmowe z zakresu edukacji filmowej, działania komercyjnych dystrybutorów oferujących materiały edukacyjne „w pakiecie" z wyjściem szkolnej grupy zorganizowanej do kina, czy nawet sama poetyka fabuł dla młodego widza. Nie da się ukryć, że każdy z tych tematów zasługuje na pogłębienie oraz naszkicowanie z różnych stron, a kolejne diagnozy pozwalają mocniej zrozumieć proteuszową współczesną kuturę. Nie sposób uciec od pytania: ale co z nauczycielami i nauczycielkami? W jaki sposób pedagodzy mogą skorzystać z narzędzia, którym jest film, aby realizować cele wychowawcze oraz budować dialog z młodzieżą.

Wielki nieobecny

Nauczanie o filmie nie jest wpisane w podstawę programową realizowaną w polskich szkołach. I nigdy nie było. Stereotypowa opinia krzywdząco widzi w filmie czystą rozrywkę, pozbawioną wartości namiastkę sztuki. Zapomnijmy jednak o często powtarzanej opinii Karola Irzykowskiego, głoszącej, że X muza nie ma wyda arcydzieł - czasy Dwudziestolecia Międzywojennego dawno minęły.

Michał Pabiś-Orzeszyna celnie opisuje problem nieobecności filmu w programie nauczania polskich szkół.

Z formalnego punktu widzenia edukacja filmowa funkcjonuje poza system oświaty. Pomimo wieloletnich starań nigdy nie udało się jej wprowadzić do szkół na prawach samodzielnego przedmiotu (...) Rosnąca z dekady na dekadę trudność w przedostaniu się edukacji filmowej do szkół interpretowano rozmaicie, akcentując najczęściej specyficznie wymagania sprzętowe, wyzwania organizacyjne czy też różnie uzasadniane, ale konsekwentnie odległe od kultury filmowej priorytety kolejnych planów nauczania. [Pabiś-Orzeszyna, 2018, s.7]

Głównym problem to brak legalnych źródeł, z których można korzystać bez obaw podczas lekcji. Szkoły odczuwają również niedosyt wartościowych propozycji dostosowanych do potrzeb uczniowskich. Oczywiście, nie brakuje komercyjnych projektów, zapraszających do korzystania z zróżnicowanej oferty przeznaczonej dla konkretnych grup wiekowych chętne do pójścia do kina. Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej, KinoSzkoła, Lekcja w kinie, od lat przygotowują cykle edukacyjne, z których korzysta wiele przedszkoli oraz szkół. Niestety, pomijając klasy o profilu filmowym lub artystycznym, edukacja filmowa ma nadal „partyzancki" charakter, a realizowanie jej zależy w dużym stopniu od nauczycielskiego zapału oraz wiary w skuteczność narzędzia.

Kinoterapia

Film to atrakcyjny tekst kultury, którzy można stać się efektywnym narzędziem usprawnienia komunikacji pomiędzy nauczycielem a uczniem. Dokument, fabuła, animacja cechują się dużą siłą przekazu, często mocniejszą niż słowo. Dzieci i młodzież oswojeni są z językiem audiowizualnych treści, bez większych problemów wchodzą w konwencje filmowe. Witold Bobiński tłumaczy nośność utworów filmowych i parafilmowych znajomością samego języka filmu:

Dwa zatem niewątpliwe czynniki - dominacja języka filmu w kulturze audiowizualnej oraz masowa dostępność urządzeń rejestrująco-odtwarzających - sprawiają, iż wciąż żyjemy w epoce kulturowej hegemonii filmu. Nie jest to już czas dominacji kina, ale nadal - epoka wszechobecności kulturowego paradygmatu, którego istotę stanowią ruchome obrazy połączone z dźwiękiem [Bobiński 2015, s. 298]

Kwestię „praktyczną", czyli realizowania filmów przez uczniów odłóżmy do późniejszego opisanie. Warto skupić się na tym, w jaki sposób wykorzystać język filmu do celów edukacyjno-wychowawczych, a mówiąc jeszcze prościej - w jaki sposób przygotować się do lekcji i ją przeprowadzić? To pytanie powinno się pojawić w głowie każdej osoby, która planuje wykorzystać film jako narzędzie edukacyjne. Karolina Giedrys-Majkut proponuje zadać trzy podstawowe pytania:

W dalszej części pracę nad filmem trzeba podzielić na trzy części: przed seansem, w trakcie seansu i po seansie. Faza przygotowań zakłada m.in. burzę mózgów, która ma wywołać u uczniów zaangażowanie emocjonalne tematem i dobrze ich przygotować do odbioru filmu. Ciekawy pomysł stanowi wprowadzenie aktywności w trakcie sensu, np. zatrzymywanie filmu w pewnym momencie, dzielenie grupy na dwa zespoły, „z których jeden ogląda film od początku do jakiegoś momentu, a drugi od tego momentu do końca; oglądanie filmu bez dźwięku albo odsłuchanie ścieżki dźwiękowej filmu bez obrazu." Po filmie oczywiście odbywa się dyskusja, która nie tylko pogłębia wiedzę, ale i pozwala rozładować emocje, które pojawiały się w trakcie seansu. [Giedrys-Majkut 2017, s. 11- 15]

Psychologiczny aspekt filmu w pełni realizuje program Kinoterapia (stworzony przez fundację Generator), zapraszająca na płatne seanse połączone z warsztatami oraz dyskusjami na temat filmów. Projekty w stylu „Mój przyjaciel film" odbywają się w ośrodkach kultury w godzinach pozalekcyjnych. Bezpośrednio do szkół skierowane były Filmowe Lekcje Wychowawcze, oferujące płytę DVD z filmami, które podejmuje ważne dla nauczycieli oraz młodzieży problemy. Na stronie internetowej czytamy:

Filmowe Lekcje Wychowawcze to projekt skierowany do szkolnych wychowawców, dla których stworzyliśmy atrakcyjne narzędzie pracy wychowawczej - pakiet filmów krótkometrażowych i opartych na nich scenariuszy zajęć. Tworząc go kierowaliśmy się faktycznymi potrzebami i możliwościami środowiska szkolnego. Zaproszeni do współpracy pedagodzy pomogli nam wybrać dziesięć najważniejszych obszarów pracy wychowawczej w szkole, uwzględniając przy tym szkolną podstawę programową i problemy, jakim muszą stawiać czoła. Zaangażowani do projektu specjaliści dobrali do tych zagadnień filmy krótkometrażowe oraz opracowali materiały pomocnicze do pracy z nimi. W ten sposób powstał niezwykły zestaw filmów - ciekawych i angażujących młodych widzów, ale też elastyczny i przyjazny nauczycielom, bo bazujący na ich zasobach i wpisujący się w szkolny program wychowawczy http://projekcje.edu.pl/filmowe-lekcje-wychowawcze/

Termin „kinoterapia" nie odsyła do zastępowania prawdziwej terapii psychologicznej oglądaniem filmów. Stawia na pokazywanie dziecięcych i nastoletnich problemów, inspiruje do poszukiwania rozwiązań.

Same zyski

Dyskusja na temat filmu pozwala uczniom na niebezpośrednie odniesienie się do problemów i kwestii ważnych dla młodych osób. Dla wielu dzieci i nastolatków dzielenie się trudnymi przeżyciami odbywające się na forum klasowym bywa onieśmielające bądź krępujące, a także - z punktu widzenia pedagogicznego - nie zawsze wskazane. Tekst audiowizualny to bufor bezpieczeństwa, gwarantujący odpowiedni dystans oraz racjonalne zdefiniowanie problemu. Złożoność dzieła filmowego pozwala poruszyć różne aspekty konkretnych problemów (np. przemoc szkolna), a tym samym - dostrzec złożoność zjawisk. Dla nauczyciela wymiana zdań na temat postaci filmowej lub jej postępowania stanowi okazję do omówienia bądź krytycznego oglądu konkretnych postępowań, wskazania odpowiednich wzorców postępowania itd. bez konieczności antagonizowania grupy.

Anna Równy, koordynatorka metodyczna Nowych Horyzontów Edukacji Filmowej, proponuje kilka praktycznych metod pracy z filmem, które można zastosować w trakcie lekcji wychowawczej.

heureza - poszukiwanie rozwiązań za pomocą pytań lub zadań kierujących do lekcji poprzez odrobienie zadania domowego (karta pracy, obejrzenie filmu)

Sama swobodna dyskusja, wymiana poglądów, nauka szacunku wobec odmiennych postaw to również ogromna wartość obecności filmu w szkole. Film bezsprzecznie dostarcza wiedzy o świecie, ale także - wiedzy o sobie, prowadzi do konfrontacji odmiennych punktów widzenia oraz wartości. Teksty audiowizualne wskazują na właściwe wzorce osobowe, czynią to w sposób atrakcyjny dla ucznia. To katharsis, które nie zanudzi na śmierć.

Niemożliwe jest możliwe

Film w szkole nie musi być obecny na lekcjach wychowawczych czy lekcjach przedmiotowych. Budowanie porozumienia między nauczycielami a uczniami, pozytywne wzmacnianie dorastających ludzi, odbywa się również poprzez uczestniczenie lub tworzenie dobrych praktyk. Prawie codziennie mam kontakt z nauczycielkami i nauczycielami, którzy w ramach swojej pracy udowadniają, że niemożliwe staje się możliwe - film pojawia się w ich szkołach. Co takiego dzieje się w: Kluczborku, Janowie Lubelskim, Radomsku? Mają miejsce: filmowe gry miejskie, noce filmowe, kluby, debaty, konkursy wiedzy. [Karolina Giedrys-Majkut, 2015]. Nauczyciele mogą zachęcać uczniów do brania udziału w konkursach wiedzowych, także w Olimpiadzie Wiedzy o Filmie i Komunikacji.

Cały materiał opublikowany jest w miesięczniku Dyrektor Szkoły, nr 8 sierpień 2018 r.

Bibliografia (teksty cytowane i teksty wskazane do lektury):

1. Bałutowski Dawid, Jak oglądać filmy z młodzieżą, Warszawa 2015

2. Bobiński Witold, Film jako medium o językowej naturze. Perspektywa edukacyjna [w:] O potrzebie edukacji medialnej w Polsce, red. Michał Federowicz, Sławomir Ratajski, Warszawa 2015, s. 297 - 31

3. „Ekrany 6"(46)/2018, teksty: Michał Pabiś-Orzeszyna Edukacja filmowa. Pułapki i ucieczki, Równy Anna, Dystrybutorzy w służbie edukacji filmowej, Budzik Justyna Hanna, Krytyka etyczna. Perspektywy i praktyki dla edukacji filmowej

4. Giedrys-Majkut Karolina, Edukacja Filmowa [w:] Baranowska-Janusz Malina et al., Trudny temat. Weź to na warsztat. Metody pracy z trudnymi tematami i dobre praktyki ze szkół , Warszawa 2017, s. 7-27

5. Giedrys-Majkut Karolina (red.), Zmontuj sobie projekt. Dobre praktyki Liderek i Liderów Filmoteki Szkolnej , red. Karolina Giedrys-Majkut, Warszawa 2015

6. Nowe Horyzonty Edukacji Filmowej, katalog edycji 2018/2019, Warszawa 2018

7. Równy Anna, O wychowawczej roli edukacji filmowej. Możliwości wykorzystania filmów z pakietu Filmoteka Szkolna na godzinach z wychowawcą (niepublikowana prezentacja multimedialna udostępniona przez autorkę), 2009

# data[].attributes.attachment_link.title
Kopia Aktualnościwydarzenia ONK (20) - Otwieraj na kulturę

# data[].attributes.attachment_link.description
Edukacja filmowa w ostatnich latach cieszy się dużym zainteresowaniem naukowców oraz badaczy kultury. Na pierwszy rzut oka wydaje się, że relacje szkoła - film nie jest niczym nowym, już w XX wieku powstały pracę zgłębiające temat. W publikacjach często cytowane są publikacje m.in.

# data[].attributes.headline
Doskonaląca analiza nauczania, czyli po co nagrywać lekcję ?

# data[].attributes.subject
Doskonaląca analiza nauczania, czyli po co nagrywać lekcję ?

# data[].attributes.body
https://kultura.ceo.org.pl/material/doskonalaca-analiza-nauczania-czyli-po-co-nagrywac-lekcje/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Artykuł

Doskonaląca Analiza Nauczania z wykorzystaniem nagrań video jest praktyką doskonalenia nauczania wypracowaną, stosowaną i upowszechnianą przez program Szkoła Ucząca Się. Jest działaniem prowadzonym przez współpracujących z sobą nauczycieli, nakierowanym na profesjonalizację nauczania i pracy szkoły. Dzięki koleżeńskiej współpracy DAN ma prowadzić do poprawy lub poszerzenia repertuaru dydaktycznego nauczyciela nagrywającego swoje lekcje.
Nauczanie w soczewce
Analiza działań nauczyciela nagranych na video i związanych z nimi zachowań uczniów stwarza możliwość głębokiego wglądu w proces nauczania i uczenia się. Praktyka ta jest szczególnie efektywna, ponieważ nagranie video można łatwo poddać rygorystycznej obserwacji i analizie. Odtwarzany fragment lekcji można bowiem wielokrotnie zatrzymywać, co umożliwia skoncentrowanie się na zapisywaniu (kodowaniu) obserwowanych działań nauczyciela oraz towarzyszących mu zachowań i reakcji uczniów. W ten sposób praktyka DAN tworzy „soczewkę", która może być kierowana na różne elementy lekcji prowadzonej przez nauczyciela. Mogą to być na przykład: sposób realizowania przez nauczyciela zadania edukacyjnego (centralnego dla lekcji) i wykonywanie tego zadania przez uczniów, sposób monitorowania osiągania celów i podsumowania lekcji lub sposób organizacji pracy zespołowej. Wszystko zależy od tego, nad jakim elementem lekcji nauczyciel postanowi pracować. Powodem stosowania DAN może być zarówno chęć poprawy skuteczności uczenia się uczniów w obszarze, w którym nauczyciel zauważa trudności, a sam nie wie, jak zmienić nauczanie, aby im zaradzić (sytuacja problemowa), jak i chęć generalnej poprawy swojego nauczania (działania rutynowe). Odmienność potrzeb nauczyciela będzie determinować dobór różnych fragmentów lekcji do nagrania.
Działanie partnerskie
Praktyka DAN została zaplanowana jako partnerska współpraca pomiędzy nauczycielem chcącym poprawić swoje umiejętności nauczania a innym nauczycielem działającym jako pomagający mu asystent - obserwator nagranego fragmentu lekcji. W roli asystentów może wystąpić dwóch lub więcej nauczycieli. Doskonaląca analiza nauczania nie jest przeznaczona do ewaluacji pracy nauczyciela lub innych działań w ramach nadzoru pedagogicznego. Materiał powstał w ramach programu „Szkoła ucząca się".

# data[].attributes.attachment_link.title
Doskonaląca analiza nauczania, czyli po co nagrywać lekcję? - Biblioteka CEO

# data[].attributes.attachment_link.description
Doskonaląca Analiza Nauczania z wykorzystaniem nagrań video jest praktyką doskonalenia nauczania wypracowaną, stosowaną i upowszechnianą przez program Szkoła Ucząca Się. Jest działaniem prowadzonym przez współpracujących z sobą nauczycieli, nakierowanym na profesjonalizację nauczania i pracy szkoły. Dzięki koleżeńskiej współpracy DAN ma prowadzić do poprawy lub poszerzenia repertuaru dydaktycznego nauczyciela nagrywającego swoje lekcje.

# data[].attributes.body
https://repozytorium.uwb.edu.pl/jspui/bitstream/11320/8104/1/J_Bialomyzy_Gry_jako_nowa_forma_edukacji.pdf

# data[].attributes.headline
Zalety korzystania z gier dydaktycznych online

# data[].attributes.subject
Zalety korzystania z gier dydaktycznych online

# data[].attributes.body
https://bia24.pl/kategorie/extra/gry-edukacyjne-dlaczego-warto-po-nie-siegac.html

# data[].attributes.attachment_link.title
Gry edukacyjne - dlaczego warto po nie sięgać?

# data[].attributes.attachment_link.description
We współczesnym świecie mamy coraz mniej czasu dla bliskich nam osób. Nieustannie siedzimy z telefonami w ręku, namiętnie klikając w kolejne nagłówki. Komunikacja elektroniczna zastąpiła nam spotkania “na żywo”. Choć komunikatory internetowe wprowadziły w nasze życie wiele u…

# data[].attributes.headline
Wykorzystanie gry komputerowej w procesie dydaktycznym

# data[].attributes.subject
Wykorzystanie gry komputerowej w procesie dydaktycznym

# data[].attributes.body
https://ktime.up.krakow.pl/symp2013/referaty_2013_10/kowalczuk.pdf

# data[].attributes.body
https://lookreatywni.pl/baza-wiedzy/fotografia-chroniona-przez-prawo-autorskie/

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Opublikowano

Kilka dni temu uczestniczyłam w rozmowie na temat dzisiejszej fotografii. Jeden z rozmówców przekonywał, że każde zdjęcie udostępnione w sieci jest chronione przez prawo autorskie. Niestety, nie mogłam zgodzić się z jego zdaniem. Dlaczego?

Fotografia a prawo autorskie

Owszem, zdjęcia mogą być chronione przez prawo autorskie (i w ogromnej ilości przypadków są) ale tylko pod warunkiem, że są one utworami w rozumieniu prawa autorskiego. Nie każda fotografia będzie uznana za utwór, podobnie jak nie każda osoba robiąca zdjęcia będzie mogła być nazwana twórcą - podmiotem prawa autorskiego. Dlaczego?

Fotografia a prawo autorskie. Indywidualny charakter zdjęcia

Przedmiotem prawa autorskiego będzie tylko taka fotografia, która jest przejawem działalności twórczej człowieka o indywidualnym charakterze.

Przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze (...) niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (art. 1 pr. aut.)

Kiedy fotografia będzie posiadała indywidualny charakter? Wtedy, gdy przy kształtowaniu jej formy i/lub treści twórca wykorzysta „obszar swobody w wyborze i uporządkowaniu składników utworu" ( Fotograf, fotografia, prawo, Wojciech Orżewski, wyd. II rozszerzone, str. 50). Chodzi tutaj o to, aby fotograf w procesie tworzenia fotografii dokonał pewnych czynności, które nadadzą finalnemu efektowi jego pracy cech twórczych. Do takich czynności zaliczyć można m.in.:

świadomy wybór momentu fotografowania,

ustalenie głębi, ostrości i perspektywy fotografii,

świadomy wybór koncepcji obrazu (kadrowanie zdjęcia),

zastosowanie efektów specjalnych (chociażby wybranie odpowiedniego filtru w telefonie),

świadome ustawienie rekwizytów czy też osób przedstawionych na zdjęciu,

nadanie fotografii określonego charakteru.

Cech twórczych nie będzie posiadało zdjęcie wykonane tylko i wyłącznie w celu zwykłego udokumentowania określonego przedmiotu czy sytuacji, np. proste zdjęcie produktu.

Powyższe potwierdza również wyrok Sądu Apelacyjnego w Lublinie z dnia 12 września 2016 r. (sygn. akt I ACa 942/15), w którym sąd stwierdził, że:

tylko taka fotografia będzie chroniona jako utwór prawa autorskiego, która jest „rezultatem pracy twórczej, a cechuje ją inwencja i samodzielność artystyczna. Nie są zatem chronione fotografie czysto rejestracyjne oraz fotografie nastawione na wierne odtworzenie oryginału np. dzieł sztuki, biżuterii, elementów konstrukcyjnych budynku. W przypadku zdjęć dokumentów i rysunków, ich przedmiot i funkcja fotografii zbliżają je do zdjęć technicznych, gdyż nie pozwalają na wybór ujęcia przez fotografującego. Za chroniony przez prawo autorskie utwór nie mogły być zatem uznane wykonane przez powoda zdjęcia dokumentów, map, tablic pamiątkowych i medali. Dotyczyło to również zdjęcia mapy, którą powód wykonał na potrzeby swojej książki. O ile bowiem mapa zawierała elementy twórcze i podlegała ochronie prawno-autorskiej, to jej zdjęcie już nie.(...)"

Fotografia a prawo autorskie. Prosta informacja prasowa a zdjęcie reporterskie

Przedmiotem prawa autorskiego nie będzie również fotografia, którą można uznać za „prostą informację prasową" (art. 4 pkt 4 pr. aut.). Czym jest „prosta informacja prasowa"? To taki materiał prasowy, który nie wykazuje żadnych cech twórczych. Rodzaj komunikatu, który z powodu braku indywidualnego charakteru pozostaje poza ochroną prawnoautorską. Fotografia, która uznana zostanie za „prostą informację prasową" nie będzie utworem w rozumieniu prawa autorskiego, a jej rozpowszechnianie (nawet nieograniczonej liczbie odbiorców) nie będzie wymagało uzyskania zgody jej autora.

Z drugiej jednak strony należy wspomnieć o zdjęciu reporterskim, o którym mówi art. 25 ustawy z 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z jego brzmieniem wolno rozpowszechniać w celach informacyjnych w prasie, radiu i telewizji już rozpowszechnione m.in. aktualne wypowiedzi i fotografie reporterskie, a autorowi zdjęcia przysługuje z tego tytułu prawo do wynagrodzenia. Zdjęcie reporterskie definiowane jest przede wszystkim poprzez swoją aktualność i tematykę.

Zdjęcie reporterskie musi dotyczyć aktualnych wydarzeń. Kadr ma je dokumentować (...) (wyrok Sądu Apelacyjnego w Warszawie z 19.08.2005 r. VI ACa 330/05)

Czym różni się fotografia rozumiana jako „prosta informacja prasowa" od fotografii reporterskiej? W doktrynie za przekonujący uważa się pogląd dr Rafała Sarbińskiego, zdaniem którego „trudno wyobrazić sobie utwór fotograficzny mogący stać się nośnikiem informacji prasowej, niebędący przy tym fotografią reporterską, a także na tyle „prosty", aby uzasadnione było pozbawienie go ochrony". Dlatego też w opinii wielu przedstawicieli doktryny panuje pogląd, że informacje prasowe w formie utworu fotograficznego będą z reguły chronioną przez prawo autorskie fotografią reporterską [2], niepodlegającą wyłączeniu na podstawie przepisu art. 4 prawa autorskiego.

Fotografia a prawo autorskie - świadome nadanie cech twórczych

Chcesz, aby Twoja fotografia była chroniona przez prawo autorskie? Jako twórca musisz nadać jej odpowiednie cechy twórcze. Najlepiej takie, które odzwierciedlają Twoją osobowość jako autora.

Utwór fotograficzny w rozumieniu Konwencji berneńskiej uważany jest za oryginalny, jeżeli stanowi on własną intelektualną twórczość autora, odzwierciedlającą jego osobowość, nie biorąc pod uwagę innych kryteriów, takich jak wartość lub cel utworu (pkt 16 preambuły dyrektywy 2006/116/WE PE i Rady w sprawie czasu ochrony prawa autorskiego i niektórych praw pokrewnych)

Świadome podjęcie odpowiednich czynności w procesie tworzenia fotografii będzie miało wpływ na ostateczny efekt Twoich działań - wykonanie fotografii o indywidualnym charakterze, a tym samym stworzenie przedmiotu prawa autorskiego. Wtedy każda Twoja fotografia udostępniona w sieci będzie rzeczywiście chroniona przez prawo autorskie.

Newsletter dla kreatywnych czyli bądź na bieżąco

Jesteś fotografem? Temat praw autorskich jest dla Ciebie ważny? Chcesz jako pierwszy dowiadywać się o najnowszych artykułach w bazie wiedzy, webinarach i szkoleniach? Zapisz się do Newslettera dla kreatywnych! ❤, który co tydzień wysyłam do naszej społeczności.

Jesteś fotografem i szukasz bezpiecznego i sprawdzonego wzoru umowy na wykonanie sesji zdjęciowej, który będziesz mógł w łatwy sposób uzupełnić i dopasować do potrzeb współpracy z klientem? Sprawdź co dla Ciebie przygotowaliśmy: wzór umowy na wykonanie sesji zdjęciowej wraz z załącznikami.

# data[].attributes.attachment_link.title
Fotografia a prawo autorskie. Kiedy zdjęcie jest utworem?

# data[].attributes.attachment_link.description
Opublikowano Kilka dni temu uczestniczyłam w rozmowie na temat dzisiejszej fotografii. Jeden z rozmówców przekonywał, że każde zdjęcie udostępnione w sieci jest chronione przez prawo autorskie. Niestety, nie mogłam zgodzić się z jego zdaniem. Dlaczego? Fotografia a prawo autorskie Owszem, zdjęcia mogą być chronione przez prawo autorskie (i w ogromnej ilości przypadków są) ale tylko pod warunkiem, że są one utworami w rozumieniu prawa autorskiego.

# data[].attributes.body
Ocena wiarygodności informacji jest niezwykle ważna w kształceniu i wychowaniu młodych pokoleń. Umiejętność ta dotyczy zarówno nauczycieli, jak i uczniów.
Bezwzględna wiara w prawidłowość przekazu internetowego może skutkować licznymi nieporozumieniami i mieć dramatyczne skutki. Sekcja ta ma na celu ukształtować:
- umiejętność krytycznego odbiór przekazów medialnych, poddawania ich wątpliwości i konfrontacji z rzeczywistością
- zdolność do porównywania informacji zamieszczonych w różnych źródłach i formułowania własnych wniosków
- umiejętność przeprowadzania krytycznej analizy wykorzystywanych źródeł naukowych
- zdolność do odróżniania surowych danych od tych ich interpretacji
- wiedzę, że przekazy medialne prezentują tylko wycinek rzeczywistości (należy uwzględniać także: kontekst kulturowy i okres historyczny, w którym powstały)
- świadomość, że miejsce i medium, z którego się korzysta, wpływa na sposób, w jaki odbierany jest przekaz medialny
- znajomość różnych modeli biznesowych i rozpoznanie roli reklamy
- umiejętność rozpoznawania treści sponsorowanych
- świadomość, że firmy płacą producentom filmów, gier i twórcom amatorskich treści za pokazywanie przedmiotów z widocznym logo
- świadomość oddziaływania na emocje i ciekawość użytkownika przez portale tak, aby chcieli oni kliknąć w dany link, za co portal dostaje pieniądze od reklamodawców (treści te mają często niską wartość)

# data[].attributes.headline
Sly product placement - Lokowanie produktu w social media

# data[].attributes.subject
Sly product placement - Lokowanie produktu w social media

# data[].attributes.attachment_link.title
Sly product placement czyli lokowanie produktu w social media

# data[].attributes.attachment_link.description
Opublikowano Sly product placement, czyli „przebiegłe" lokowanie produktu, to pojęcie nabierające coraz większego znaczenia w świecie mediów społecznościowych. Można nim określić sytuacje, gdy znane osobistości publikują pozornie neutralne informacje na swoich profilach w mediach społecznościowych. Są one pozornie neutralne, ponieważ w rzeczywistości okazuje się, że wpisy takie są po prostu reklamą, opłaconą przez markę promującą swój produkt.

# data[].attributes.attachment_link.title
Lokowanie produktów, a reklama ukryta - PrawoDlaBiznesu.eu

# data[].attributes.attachment_link.description
O lokowaniu produktu przeczytamy w art. 4 pkt. 21 ustawy o radiofonii i telewizji , który stanowi, że lokowaniem produktu jest przekaz handlowy polegający na przedstawieniu lub nawiązywaniu do towaru, usługi lub ich znaku towarowego w taki sposób, że stanowią one element samej audycji w zamian za o…

# data[].attributes.attachment_link.title
Czym są pliki cookies (ciasteczka) w przeglądarce? » Pomoc | home.pl

# data[].attributes.attachment_link.description
Pliki cookies (ciasteczka) to dane informatyczne w szczególności pliki tekstowe przechowywane są w urządzeniu końcowym użytkownika odwiedzającego stronę WWW

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Manipulacja informacją w sieci

Goethe-Institut przeciw dezinformacji w kampanii „Czytasz

i wiesz"

Pod hasłem „Czytasz i wiesz" ruszyła kampania edukacyjna Goethe-Institut, która koncentruje się na różnych aspektach fake newsów oraz proponuje narzędzia ułatwiające efektywne korzystanie z mediów.

Na potrzeby działań przygotowano materiał obrazujący, czym na przykład różni się plotka od fake newsa, co to jest reklama natywna oraz jak manipuluje się obrazami. Wszystko po to, by pokazać groźne zjawisko fake newsów w kontekście współczesnych mediów i nowych technologii. Ponadto autorzy akcji proponują szereg praktycznych porad, jak wyłapywać fake newsy i świadomie korzystać z mediów.

Artykuły

Projekt „Kliknij. Sprawdź. Zrozum" poświęcony jest krytycznemu myśleniu, świadomemu korzystaniu z przekazów medialnych i ocenie wiarygodności informacji.

Fake news to rodzaj informacji medialnej, w której prawda miesza się z fałszem i dzięki Internetowi błyskawicznie rozchodzi po całym świecie - szkodząc osobom prywatnymi publicznym, firmom czy instytucjom. Rozumiejąc mechanizmy rządzące fake news i manipulacją językową, możemy im przeciwdziałać.

​

Fake news rozpowszechniane są rozmaitymi kanałami - jako wiadomości, zdjęcia oraz filmiki. Często trudno się zorientować, że chodzi o informacje, które zostały spreparowane. Są jednak strony internetowe, które mogą nam pomóc w weryfikacji wątpliwych wiadomości i mediów. Często trudno zweryfikować, co jest, a co nie jest prawdą. Dziennikarze muszą reagować szybko, sprawdzać, czy informacja o danym wydarzeniu to przypadkiem nie fikcja. Pomocne w weryfikacji faktów mogą być strony internetowe i narzędzia dostępne online. Poniżej przedstawiamy wybrane metody służące identyfikacji fake news.

Narzędzia informatyczne pozwalające walczyć z nadużyciami internetowymi

Aplikacja pozwalająca sprawdzić poziom odporności na fałszywe informacje oraz oferująca wskazówki, które pomogą krytycznie i ostrożnie oceniać informacje pojawiające się w internecie.

DEDUKCJA - gra, w której wcielamy się w rolę Sherlocka Holmesa by rozwiązując detektywistyczne zagadki poznać rodzaje manipulacji oraz wyrobić nawyk weryfikowania informacji.

Quiz ma na celu pokazać jak łatwo

o manipulację w sieci

SPRAWDŹ !

# data[].attributes.attachment_link.title
Manipulacja informacją w sieci | Bezpiecznie w sieci

# data[].attributes.attachment_link.description
Manipulacja informacją w sieci Goethe-Institut przeciw dezinformacji w kampanii „Czytasz i wiesz" Pod hasłem „Czytasz i wiesz" ruszyła kampania edukacyjna Goethe-Institut, która koncentruje się na różnych aspektach fake newsów oraz proponuje narzędzia ułatwiające efektywne korzystanie z mediów. Na potrzeby działań przygotowano materiał obrazujący, czym na przykład różni się plotka od fake newsa, co to jest reklama natywna oraz jak manipuluje się obrazami.

# data[].attributes.attachment_link.description
Poznaj kursy uczące fact-checkingu, krytycznego myślenia i weryfikacji informacji, jakie oferuje Platforma edukacyjna Demagoga!

# data[].attributes.attachment_link.title
Crash Course Navigating Digital Information Preview

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Ogrom treści, które zalewają nas każdego dnia, rośnie niczym ciasto drożdżowe w ciepłym miejscu. A użytkownicy internetu, jedzą je ze smakiem, a nawet częstują nim innych. Bardzo często nie zważając na jego skład i nie weryfikując osób je przyrządzających. A to o tyle zaskakujące, że w obydwu przypadkach, zarówno weryfikacja piekarza, jak i fake newsa, nie jest aż tak trudna. Trzeba jedynie mieć odpowiednią wiedzę na temat tego, w jaki sposób każdy z nas może dotrzeć do źródła informacji.

Aby uniknąć rozprzestrzeniania fake newsów i zachęcić do odpowiedniej reakcji lub jej braku, przygotowaliśmy specjalny poradnik. Dodatkowo pomożemy zrozumieć pewne mechanizmy związane z dezinformacją.

Fake news niczym głuchy telefon

Dwa lata temu na naszym serwisie pojawił się artykuł, którego tytuł najlepiej obrazuje to, czym tak naprawdę jest fake news, tj. Fake news niczym głuchy telefon. Dlaczego nie potrafimy sobie z tym poradzić? Zabawa z dzieciństwa jest dowodem na to, że rzetelne informacje znajdują się na początku łańcucha komunikacyjnego. A na końcu i tak warto zapytać osobę, przekazującą komunikat innym jako pierwsza, co dokładnie wypowiedziała i jaki miało mieć to wydźwięk oraz czy nie wymyśliła komunikatu na potrzeby gry.

Tak zapewne większość społeczeństwa bawiła się w dzieciństwie. Tymczasem dziś, gdy to społeczeństwo dorosło, a zdania z głuchego telefonu, zamieniają się w istotne treści zdaje się, że kompletnie zapomnieliśmy o reguł, jakie panowały w tej zabawie. Nie weryfikujemy informacji końcowej z początkową, nie sprawdzamy autorów, źródeł, ale wciąż przekazujemy je dalej.

Gdyby więc i to zjawisko należałoby z czymś zestawić, działania osób odbierających fake newsy porównalibyśmy do małego bohatera serialu „Tata, a Marcin powiedział". Adaś, bo o nim mowa, brał bowiem za pewnik wszystko, co usłyszał od swojego przyjaciela, Marcina. Naszym celem zaś, związanym z tym artykułem, będzie doprowadzenie do tego, abyście z każdą informacją robili to, co bohater serialu - weryfikowali ją. Chłopiec bowiem zawsze dopytywał swojego ojca o to, co usłyszał. A gdy dostawał odpowiedź, analizował i starał się zrozumieć jaka jest prawda.

Czym zatem jest fake news?

Wydawać by się mogło, że gdybyśmy chcieli prawidłowo odpowiedzieć na to pytanie, wystarczyłoby przetłumaczyć to pojęcia na język polski (fałszywe wiadomości). Tymczasem, z roku na rok, definicja ta znacznie się poszerza. Do fake newsów możemy zaliczyć informacje w postaci tekstu, wideo, zdjęć, które są:

w pełni nieprawdziwe,

nieprawdziwe, lecz zawierające ziarno prawdy,

prawdziwe, jednak umieszczone w złym kontekście, np. wiadomości lub nagranie wideo z roku 2012 podane jako te, z roku 2022.

O rodzajach fake newsów na swoim profilu na Instagramie, pisała również w ostatnim czasie Anna Ledwoń.

Co-founder & Creative Director w agencji More Bananas wymienia w swoim poście na Instagramie:

Satyrę albo parodię

Treść wprowadzająca w błąd

Fałszywą treść (imposter content)

Treść sfabrykowana

Fałszywe łączenie faktów (click bait)

Fałszywa kontekst

Treść zmanipulowana

Mylne informacje

Niegodziwe użycie informacji

Dezinformacja.

Podsumowując zaś, fake newsy to wiadomości, które wprowadzają w błąd i zostały rozprzestrzenione celowo lub przez zupełny przypadek. Ich celem zaś może być zarówno uzyskanie polubień, wyświetleń, jak i manipulacja. Dlatego warto być ostrożnym, ponieważ ich rodzajów jest wiele, a każdy z nich powoduje zupełnie inny odzew społeczeństwa i wywołuje skrajne emocje. A ich skala jest tak ogromna, że już od kilku lat, a zwłaszcza w okresie pandemii, zaczęliśmy mówić o infodemii. A brak reakcji z pewnością nie pomoże nam jej zwalczyć.

W jaki sposób powstaje dezinformacja?

Dezinformacja powstaje po to, aby wprowadzić kogoś w błąd. Jednak internauci stają się już coraz mądrzejsi i nie tak łatwo jest ich zmylić. Dlatego, coraz to bardziej wyrafinowane kłamstwa czy wywołujące niepokój informacje, wzbogacane są o informacje, zdjęcia czy wideo, na które przeciętny odbiorca może się nabrać. Generują one w nim tyle emocji, że w wielu przypadkach nawet nie czuje on potrzeby sprawdzania ich rzetelności.

Dodatkowo istnieje także całkiem sporo technik dezinformacji. Doskonale opisała je w jednym ze swoich postów blogerka Matylda Kozakiewicz.

Autorka wymienia kilka rodzajów instrukcji, według których tworzone są fake newsy. Podaje, na co zwracają uwagę osoby tworzące treści dezinformacyjne.

Jak czytamy, na początku zawsze musi być temat wywołujący w społeczeństwie skrajne emocje (pęknięcie). W kolejnym kroku wymyślane jest kłamstwo. Jednak takie, w którym znajduje się ziarno prawdy, stające się niejako fundamentem wiadomości. Autor wiadomości jednocześnie udaje, że nie on jest odpowiedzialny za treść lub przekazywaną wiadomość. I w końcu ostatnie podpunkty, czyli znalezienie odpowiedniej grupy osób, dzięki którym fake news się rozniesie. A jeżeli ktoś oskarży autora o tworzenie dezinformacji, wyprze się. A później już tylko „kropla drąży skałę", czyli pozostaje czekać na to, aż fake newsy wykiełkują i zaczną przynosić oczekiwane rezultaty. Możemy niestety do nich zaliczyć m.in. niechęć do autorytetów, np. lekarzy, naukowców itd.

Ponadto, Matylda Kozakiewicz poleca również wideo. Odpowiada za nie New York Times. Wyjaśnia ono poszczególne etapy powstawania fake newsów, na historycznych przykładach, uwzględniając wcześniej wymienione przez autorkę etapy.

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak przeciętny internauta może samodzielnie weryfikować fake newsy? | SOCIALPRESS

# data[].attributes.attachment_link.description
Ogrom treści, które zalewają nas każdego dnia, rośnie niczym ciasto drożdżowe w ciepłym miejscu. A użytkownicy internetu, jedzą je ze smakiem, a nawet częstują nim innych. Bardzo często nie zważając na jego skład i nie weryfikując osób je przyrządzających. A to o tyle zaskakujące, że w obydwu przypadkach, zarówno weryfikacja piekarza, jak i fake newsa, nie jest aż tak trudna.

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Studia.pl - kierunki, uczelnie, podyplomowe, opinie, praca po studiach

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Pedagog szkolny, nauczyciel plastyki i muzyki, arteterapeuta, nauczyciel świetlicy, bibliotekarz szkolny - studia kształcące w tych zawodach to tylko niektóre sposoby, żeby uzupełnić nauczycielskie pensum.

# data[].attributes.attachment_link.title
Wiedza z Internetu. Jak oddzielić prawdę od nieprawdy, czyli ocena wiarygodności źródeł online - Studia.pl - kierunki, uczelnie, podyplomowe, opinie, praca po studiach

# data[].attributes.attachment_link.description
Pedagog szkolny, nauczyciel plastyki i muzyki, arteterapeuta, nauczyciel świetlicy, bibliotekarz szkolny - studia kształcące w tych zawodach to tylko niektóre sposoby, żeby uzupełnić nauczycielskie pensum.

# data[].attributes.body
Sekcja ta zawiera zasoby, dzięki którym można kształtować i doskonalić umiejętność wyrażania własnej opinii na forum i podejmowania dyskusji na temat przekazu medialnego.

Kształtowane kompetencje:
o  Przeprowadzanie dyskusji wokół wybranego zagadnienia

o  Tworzenie warunków do prowadzenia dyskusji i wyrażania różnych opinii wśród członków grupy

o  Zastosowanie aparatu pracy naukowej, umieszczając w swoich tekstach odpowiednie cytowania, przypisy i bibliografię.

# data[].attributes.headline
Selekcja i krytyczne wykorzystanie mass mediów

# data[].attributes.subject
Selekcja i krytyczne wykorzystanie mass mediów

# data[].attributes.body
autor: Krystyna Chmielarz

# data[].attributes.headline
10 sposobów na weryfikację źródeł internetowych

# data[].attributes.subject
10 sposobów na weryfikację źródeł internetowych

# data[].attributes.attachment_link.title
10 sposobów na weryfikację źródeł internetowych w dobie dezinformacji

# data[].attributes.attachment_link.description
Internet miał być genialnym narzędziem rozwoju, które poszerzy naszą wiedzę o świecie. Niestety stał się on również przekleństwem współczesnej epoki.

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Rozwój nowoczesnych technologii i środowiska cyfrowego umożliwia pozyskiwanie informacji, dostęp do bardzo wielu źródeł wiedzy oraz dzielenie się nią na niespotykaną dotąd skalę. Wraz z szybkością rozprzestrzeniania się informacji pojawiła się możliwość manipulacji przekazem, przeinaczania treści, a nawet tworzenie fałszywych komunikatów.

Zjawisko nazywane potocznie „fake news" znane jest od dawna jako dezinformacja czy też propaganda. Współczesne analizy naukowe koncentrują się przede wszystkim na jego nowym wymiarze tj. rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub błędnych informacji w Internecie, przyczynach popularności fałszywych wiadomości w sieci, a także tempie i sposobie rozprzestrzeniania się informacji. Z uwagi na polityczną istotność tematu (kwestia Brexitu, czy Katalonii), działania w tym zakresie rozpoczęła także Komisja Europejska (KE). KE zależy na usystematyzowaniu problematyki dezinformacji i wsparciu państw członkowskich w zwalczaniu nieprawdziwych informacji.

Rozpowszechnianie fałszywych lub niesprawdzonych informacji jest znane od czasów starożytnych. Zmanipulowane treści były narzędziem propagandy, miały wpływać na kształtowanie opinii publicznej, podburzać lud, albo przedstawiać władcę w dobrym świetle [1],[2],[3]. Wraz z rozwojem prasy pojawił się również aspekt zarobkowy, gdyż nieprawdziwe i skandaliczne wiadomości zwiększały nakład gazety [4]. Współczesna światowa dyskusja nad „fake news" rozpoczęła się po wydarzeniach z 2016 roku. W Europie technika dezinformacji została wykorzystana przy referendum, dotyczącym wystąpienia Wielkiej Brytanii z Unii Europejskiej. W kampanii posłużono się nieprawdziwymi danymi o funduszach, przekazywanych przez brytyjskich podatników do unijnego budżetu. Wiadomość, choć niepotwierdzona, wywołała duże emocje wśród obywateli i, zdaniem ekspertów, mogła mieć wpływ na wynik głosowania [5].

Kolejne istotne wydarzenie to wybory prezydenckie w Stanach Zjednoczonych, które odbyły 8 listopada 2016 roku. Podczas poprzedzającej je kampanii wyborczej publikowano fałszywe informacje, które zdobywały w Internecie znacznie większą popularność niż prawdziwe wiadomości [6]. Przykładem „fake newsa" z tego okresu może być komunikat informujący o Papieżu Franciszku, który rzekomo popierał kandydaturę Donalda Trump'a. Wiadomość była wielokrotnie udostępniana w mediach społecznościowych, a jej zasięg mógł być znaczący dla wyników głosowania. Nowym zjawiskiem, zaobserwowanym przez naukowców podczas wyborów w Stanach Zjednoczonych, było posługiwanie się niepotwierdzonymi wiadomościami propagandowymi nie tylko przez media, ale także przez samych kandydatów. Pojawiły się również doniesienia o wykorzystywaniu „fake newsów" przez inne państwa w celu manipulacji wynikami wyborów w USA. Informacje nigdy nie zostały potwierdzone, obudziły jednak obawę naukowców, że dezinformacja może stanowić zagrożenie dla funkcjonowania demokracji [7].

Rewolucja cyfrowa całkowicie zmieniła komunikację między ludźmi. Po raz pierwszy w historii tak istotną rolę pełnią media społecznościowe. Badania pokazują, że w 2017 roku z Internetu korzystało 3,77 miliarda osób, z czego 2,8 miliarda to użytkownicy social media [8]. W Stanach Zjednoczonych w ciągu trzech lat między 2013 a 2016 rokiem, odsetek osób traktujących social media jako główne źródło informacji wzrósł dwukrotnie [9]. Zjawisko dotyczy szczególnie osób młodych. W 2016 r. 50% Amerykanów w wieku 18-29 przyznało, że większość wiadomości czerpią właśnie z social media. Tylko 27% dodatkowo oglądało dzienniki telewizyjne, a jedynie 5% czytało gazety.

Trend ten po raz pierwszy opisał Elie Pariser. Stworzył on pojęcie bańki filtrującej, albo bańki informacyjnej (filter bubble). Zgodnie z teorią Pariser'a algorytmy Google'a, albo Facebook'a wyszukują informacje najbardziej odpowiadające gustom odbiorców i tylko takie prezentują czytelnikom. W momencie, gdy odbiorca nie weryfikuje wiedzy w innych źródłach, nie ma pełnego obrazu rzeczywistości, a wiedza z social media jest dla niego jedyną dostępną. Odizolowany w bańce informacyjnej kształtuje poglądy i podejmuje decyzje jedynie na podstawie tego, co zostało mu pokazane w mediach społecznościowych [10],[11].

Tym samym social media stają się wygodną platformą do rozprzestrzeniania fałszywych informacji. W odróżnieniu od agencji informacyjnych i rzetelnych serwisów prasowych, nie funkcjonuje w nich kontrola udostępnianych komunikatów. Ogrom informacji, który pojawia się na tablicy użytkowników, sprzyja jedynie pobieżnemu przeglądaniu tytułów, bez dokładnego wczytywania się w kontekst, treść, a tym bardziej bez weryfikacji źródła [12]. Algorytmy Facebooka filtrują informacje i wyświetlają jedynie komunikaty potencjalnie atrakcyjne dla czytelnika. Z kolei na Twitterze funkcjonują fałszywe lub zautomatyzowane konta, które mogą służyć do rozpowszechniania nieprawdziwych informacji i w sztuczny sposób napędzać ich poczytność [13]. Media społecznościowe mogą być również w łatwy sposób wykorzystywane do zarabiania na „fake newsach". Powstają strony internetowe z wymyślonymi treściami, które publikują swoje komunikaty na Facebooku lub Twitterze, a potem posługując się rosnącym zainteresowaniem w sieci, zarabiają na reklamach [14]. Obserwatorzy rynku medialnego zwracają uwagę, że nawet tzw. media tradycyjne nie zawsze są w stanie zweryfikować fakty i uchronić swoich odbiorców przed dezinformacją. Rynek współczesnych mediów wymusza na dziennikarzach jak najszybsze dostarczenie informacji w formie atrakcyjnej dla szerokiej grupy odbiorców. Cierpi na tym dokładność i wiarygodność przygotowywanych informacji [15].

Współcześnie obecność fałszywych wiadomości jest zjawiskiem powszechnym. Wyniki badań przeprowadzonych w marcu 2018 r., na zlecenie Komisji Europejskiej pokazują, że 68% obywateli Unii Europejskiej spotyka się z „fake newsami" przynajmniej raz w tygodniu. W Polsce statystyka wynosi nawet 75%. Jednocześnie 84% Polaków uważa, że tego typu komunikaty są problemem w naszym kraju, a 46% widzi w dezinformacji zagrożenie dla demokracji. Wyniki Polski w tym zakresie nie odbiegają od wyników europejskich. Warto również zauważyć, że 71% Polaków deklaruje, że nie ma problemów z rozpoznaniem fałszywych informacji [16]. Obecność „fake newsów" w świecie mediów dostrzegają również polscy dziennikarze. Aż 42% procent badanych przyznaje, że ma do czynienia z internetową dezinformacją przynajmniej kilka razy w tygodniu. Prawie połowa respondentów w ostatnim miesiącu uwierzyła w fałszywą wiadomość, a 90% jest zdania, że zjawisko będzie się pogłębiać. Zdaniem dziennikarzy główną przyczyną takiego stanu rzeczy jest tabloidyzacja mediów, konkurencja i brak czasu na weryfikację źródeł [17].

Powszechność zjawiska „fake news" wzbudziła zainteresowanie naukowców, którzy próbują wyjaśnić powody tak intensywnego rozprzestrzeniania się fałszywych wiadomości w Internecie. Poprzez analizę sieci społecznościowych i tempa rozchodzenia się informacji, naukowcy pracują nad algorytmem, który pozwoli dotrzeć do źródła komunikatu w oparciu o obserwacje połączeń w portalach społecznościowych [18]. W latach 2006 - 2017 pracownicy Massachusetts Institute of Technology (MIT) przeanalizowali 126 tys. wpisów na Twitterze, zarówno fałszywych i prawdziwych. Obserwacje koncentrowały się na zasięgu informacji, jak i na tempie udostępniania. Wyniki pokazały, że „fake newsy" docierają do odbiorców sześciokrotnie szybciej niż informacje prawdziwe. Jednocześnie zasięg ich rozpowszechniania jest znacznie większy. Okazało się również, że nieprawdziwe informacje przekazywane są w równym stopniu przez boty, jak i przez samych czytelników. Zdaniem badaczy z MIT, jest to spowodowane większą atrakcyjnością fałszywych treści. Zainteresowanie internautów znacząco rośnie w przypadku, gdy post odnosi się do informacji nowej, albo zaskakującej [19].

Kolejny aspekt popularności „fake newsów" to kwestia przedstawiania ich jako komunikatów, które w jasny sposób tłumaczą zjawiska naukowe, albo dostarczają wiedzy o świecie. Fenomen ten jest analogiczny z mechanizmem działania antycznych mitów, które przy pomocy prostych historii opisywały niezrozumiałe zjawiska. Dziś takie uproszczenia mogą stać się podstawą do stworzenia teorii spiskowych. Ich wspólnym elementem jest czytelny podział na „my" i „oni", gra na emocjach, a także uproszczona wizja świata sprowadzona do mechanizmów walki o władzę. Takie komunikaty są niezwykle pociągające dla odbiorcy, ponieważ prezentują jasne i proste wytłumaczenie zjawisk niezrozumiałych dla większości populacji. „Fake newsy" mogą więc dotyczyć zarówno tematów naukowych (niebezpieczne szczepionki, cudowne diety), ale również historycznych, czy politycznych [20].

„Fake news" stały się na tyle istotnym problem, że w wielu krajach podjęto inicjatywy mające na celu walkę z rozprzestrzenianiem się dezinformacji w Internecie. Wspólnym celem jest przede wszystkim budowanie świadomości społecznej [21], ale także identyfikowanie fałszywych wiadomości i źródeł publikujących „fake newsy" [22]. Tematykę podjęły, między innymi, firmy zarządzające mediami społecznościowymi, takie jak Facebook, Google, czy Twitter. W ramach podejmowanych działań znalazły się między innymi: lokalizowanie i usuwanie fałszywych kont, dostosowanie algorytmów wyszukiwarek w celu promowania wartościowych treści, zmniejszenie opłacalności publikowania nieprawdziwych informacji, a także wzmocnienie współpracy z organizacjami, dostarczającymi sprawdzonych wiadomości [23]. Działania rozpoczęła również Komisja Europejska, która w styczniu 2018 r. powołała grupę doradców tzw. „wysokiego szczebla" (high-level group of experts - HLEG). 39 ekspertów, reprezentantów społeczeństwa, mediów społecznościowych, środowisk dziennikarskich, akademickich i organizacji trzeciego sektora, przeprowadziło analizę zjawiska „fake news". Wynikiem tych prac jest raport „A multi-dimensional approach to disinformation". Naukowcy przeanalizowali terminologię, skalę zjawiska, podjęte do tej pory działania. Podejmując próbę usystematyzowania zjawiska, eksperci zauważyli, że termin „fake news" nie obejmuje całej złożoności problemu. Większość społeczeństwa używa go w kontekście manipulacji treścią podczas kampanii politycznych, albo nieprofesjonalnego dziennikarstwa [24]. Na potrzeby raportu eksperci zdecydowali się używać słowa „ dezinformacja", którą zdefiniowano jako fałszywe i wprowadzające w błąd komunikaty, stworzone i rozpowszechnione w celu spowodowania szkody publicznej lub osiągnięcia zysku [25]. Podobną definicję znajdziemy w dokumencie opublikowanym przez Europejską Agencję Cyberbezpieczeństwa (ENISA), gdzie dezinformacja internetowa (online disinformation) została opisana jako: "nieprawdziwe, niedokładne lub wprowadzające w błąd informacje rozpowszechnione w Internecie, zaprojektowane, przedstawione i promowane w szkodliwym celu lub dla zysku"[26].

Przedstawiona w raporcie analiza zwraca uwagę na obecność źródeł dezinformacji we wszystkich sektorach. Zdaniem ekspertów tworzenie i rozpowszechnianie fałszywych informacji wynika z niedostatecznego szacunku dla niezależności mediów, braku profesjonalizmu i próbie zdobycia zysku, lub popularności za pomocą manipulowania informacją [27].

W celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się dezinformacji w Internecie, eksperci wypracowali szereg rekomendacji dla Komisji. Zaproponowano działania w czterech obszarach: transparentność, edukacja z zakresu korzystania z mediów i informacji, wzmocnienie pozycji użytkowników i dziennikarzy, a także różnorodność i trwałość europejskiego ekosystemu mediów informacyjnych.

Transparentność została nazwana kluczowym elementem w walce z dezinformacją. Umożliwia użytkownikom rozróżnienie treści dziennikarskich od pozostałych komunikatów, w tym prywatnych postów i opinii internautów. Pozwala też na przeprowadzenie weryfikacji źródeł. Eksperci zalecają wzmożoną współpracę pomiędzy społecznością dziennikarską i akademicką na rzecz zwiększania transparentności poprzez informowanie o źródłach internetowych, wykorzystywanych w publikacji, zwiększanie kontroli nad wiarygodnością pozyskiwanych informacji, a także oznaczaniu materiałów finansowanych przez sponsorów [28].

Edukacja z zakresu korzystania z mediów i informacji jest kolejnym obszarem, w którym należy podjąć działania zwiększające świadomość posługiwania się informacją, nie tylko przez ludzi młodych, ale również dzieci i dorosłych w każdym wieku. Badania przeprowadzone w Stanford Graduate School of Education w 2015-2016 roku pokazują, że 80% uczniów szkół średnich w Stanach Zjednoczonych nie potrafi odróżnić „fake newsów" od faktów [29]. Zdaniem ekspertów przygotowujących raport dla Komisji, umiejętność krytycznej oceny wiarygodności informacji, a także kultura ciągłego uczenia się są podstawą edukacji w obszarze nowych mediów. Systemy edukacji powinny zostać dostosowane do nowej rzeczywistości. Jednocześnie eksperci zalecają tworzenie i promowanie inicjatyw z zakresu korzystania z nowych mediów dla obywateli w każdym wieku, jak również kształcenie specjalistów w tej dziedzinie.

Wzmocnienie pozycji użytkowników i dziennikarzy jest kolejnym krokiem na drodze zwiększenia wiarygodności informacji rozpowszechnionych w Internecie. Z jednej strony istotne jest uwrażliwienie pracowników mediów na kwestię posługiwania się zweryfikowanym materiałem źródłowym. Z drugiej strony sami użytkownicy powinni mieć większą wiedzę i kontrolę nad wynikami, które otrzymują od wyszukiwarek. Ważne jest filtrowanie nie tylko ze względu na trafność informacji, ale również jakość źródła.

Różnorodność i trwałość europejskiego ekosystemu mediów informacyjnych to ostatni obszar wskazany przez ekspertów. Dezinformacja jest rozpowszechniana ze względu na swoją atrakcyjność, a tym samym potencjał zainteresowania jak najszerszego grona odbiorców. Możemy przeciwdziałać zjawisku poprzez dbanie o odpowiedni poziom informacji, wspieranie niezależnych mediów informacyjnych, promowanie dziennikarstwa wysokiej jakości, inwestowanie w innowację w zakresie poprawy usług serwisów medialnych online.

Raport ekspertów Komisji przyczynił się do podjęcia tematyki „fake news" również przez inne instytucje unijne. ENISA przeanalizowała kwestię z punktu widzenia bezpieczeństwa informacji. Przedstawiciele Agencji zwrócili uwagę na możliwość wykorzystania Sztucznej Inteligencji do opracowania algorytmów, wykrywających fałszywe informacje, choć zaznaczyli, że wyniki zawsze powinny być weryfikowane przez ludzi przed podjęciem jakichkolwiek działań. ENISA zaleca również platformom internetowym prowadzenie własnych analiz fałszywych informacji i informowanie użytkowników o przypadkach opublikowania nieprawdziwych treści. Sami czytelnicy również powinni mieć możliwość zgłaszania przypadków „fake newsów", a portale zaangażowane w takie praktyki powinny być odcięte od możliwości zarabiania na reklamach.

ENISA w swojej publikacji podkreśliła również wagę bezpieczeństwa haseł, kontroli ich ustanawiania, uwierzytelniania i zmiany. Wymogi dotyczące odpowiednio silnego hasła utrudnią tworzenie fałszywych kont w mediach społecznościowych.

Kolejną rekomendacją jest zakwalifikowanie systemów wyborczych jako części infrastruktury krytycznej w celu wdrożenia wysokiego poziomu bezpieczeństwa informacji. Również organizacje polityczne powinny być zobligowane do dbałości o odpowiedni poziom bezpieczeństwa sieci i bezpieczeństwa informacji, również z zachowaniem środków bezpieczeństwa i wymogów związanych z ochroną danych osobowych [30].

Powszechność zjawiska „fake news" wynika głównie z popularności social media jako kanałów komunikacji między ludźmi. Czerpanie wiedzy z niewielkiej liczby źródeł i zamykanie się w „bańkach informacyjnych" sprzyja rozprzestrzenianiu fałszywych treści. Badacze zgodnie podkreślają, że mimo wdrażania projektów przeciwdziałania dezinformacji zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym, szansa opanowania zjawiska jest niewielka. Social media, które opierają się na prywatnych opiniach użytkowników, zawsze będą subiektywne. Internauci mają prawo do wyrażenia własnego zdania, opartego na osobistej wiedzy i doświadczeniu. To w kompetencji samych czytelników leży ocena wiarygodności informacji, z którą się spotykają. Zdaniem niektórych firm, to właśnie świadomość obywateli stanowi największy potencjał w walce z „fake newsami" [31]. Podobny pogląd podzielają eksperci Komisji, którzy jako jedną z rekomendacji wymieniają edukację w zakresie krytycznego myślenia, a także pracę na rzecz ujawniania czytelnikom źródeł informacji i umożliwienie im większej kontroli nad wynikami wyszukiwania [32],[33]. Rozpoznawanie fałszywych treści przez samych czytelników to kluczowa umiejętność w zakresie posługiwania się informacją we współczesnym świecie i może być podstawą przeciwdziałania zjawisku „fake news".

Przypisy:

[1] Bizantyjski historyk Procopius w VI w. n.e., który żył na dworze cesarza Justyniana, opowiadał nieprawdziwe historie, które przedstawiały władcę i jego życie w dobrym świetle. Dopiero po śmierci historyka odkryto jego pracę zatutyłowaną „Anecdota", zawierającą opis prawdziwych wydarzeń. Źródło: Darnton R. „The True History of Fake News"; The New Your Review of Books; 2017; (http://www.nybooks.com/daily/2017/02/13/the-true-history-of-fake-news/).

[2] W XVII wieku brytyjski król Karol II wydał dekret zabraniający szerzenia nieprawdziwych wiadomości, które rozgłaszano w londyńskich kawiarniach w ramach buntu przeciwko monarchii. Źródło: Malik K. „Fake news has a long history. Beware the state being keeper of 'the truth'"; Digital media 2018; (https://www.theguardian.com/commentisfree/2018/feb/11/fake-news-long-history-beware-state-involvement).

[3] W Rzymie XVI w. Pietro Aretino pisał sonety oczerniające kandydatów na papieża. Do dziś termin „paszkwil" odnosi się do utworu, który w oczernia osobę publiczną wykorzystując fałszywe informacje. Paszkwile przyjęły się również w XVII wiecznej Francji. Prasa uliczna, określana mianem "canard", prześcigała się w publikowaniu nieprawdziwych historii. Źródło: Darton R.; „The True History of Fake News"; The New Your Review of Books; 2017; (http://www.nybooks.com/daily/2017/02/13/the-true-history-of-fake-news/).

[4] W XIX w. dziennikarze Joseph Pulitzer i Wiliam Hearst odkryli, że skandalizujące historie o morderstwach i krwawych wypadkach wywołują większe zainteresowanie czytelników niż zwykłe wiadomości. Termin „żółta prasa", który odnosił się do dziennikarstwa opartego na niepotwierdzonej sensacji, używany jest do dziś. Źródło: Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017; s.15-16.

[5] W kampanii pro-brexitowej wykorzystano informacje, zgodnie z którą brytyjscy podatnicy mieli przekazywać do unijnego budżetu ponad 350 milionów funtów cotygodniowo. Było to jedno z głównych haseł kampanii. Źródło: Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017; s. 20-23.

[6] 8,711,000 użytkowników Facebooka zareagowało na 20 najbardziej popularnych „fake newsów", podczas gdy 20 najbardziej poczytnych prawdziwych wiadomości spotkało się z reakcją jedynie 7,367,000 internautów. Źródło: Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017; s. 20-22.

[7] Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017; s. 20-21.

[8] Kemp S.; "Digital in 2017: global overview"; Portal: We are social; 2017; (https://wearesocial.com/special-reports/digital-in-2017-global-overview)

[9] Raport „Fake news, czyli jak kłamstwo rządzi światem". Raport opracowany przez agencję informacyjną Newseria oraz firmę doradczą Public Relations Szapiro Business Advisory. Wrzesień 2017.

[10] Leetaru K.; „Why 2017 Was The Year Of The Filter Bubble?"; Forbes.com 2017; (https://www.forbes.com/sites/kalevleetaru/2017/12/18/why-was-2017-the-year-of-the-filter-bubble/#c3faf61746b8).

[11] Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017, s. 17.

[12] Według danych Facebooka pochodzących z maja 2013r, użytkownicy publikowali dziennie 4,75 mld postów. Źródło: Raport „Fake news, czyli jak kłamstwo rządzi światem". Raport opracowany przez agencję informacyjną Newseria oraz firmę doradczą Public Relations Szapiro Business Advisory. Wrzesień 2017.

[13] Przed wyborami prezydenckimi w Stanach Zjednoczonych na Twitterze powstały fałszywe konta, które służyły do rozpowszechniania informacji o kampanii wyborczej. Za ich pośrednictwem wysłano do Internetu ponad 18% wszystkich postów. W skali światowej odsetek fałszywych lub zautomatyzowanych kont waha się między 9% a 15%, co w 2017 roku oznaczało 29-49 milionów kont. Źródło: Raport „Fake news, czyli jak kłamstwo rządzi światem". Raport opracowany przez agencję informacyjną Newseria oraz firmę doradczą Public Relations Szapiro Business Advisory. Wrzesień 2017.

[14] Niklewicz K.; "Weeding out fake news: An Approach to Social Media Regulation"; Wilfried Martens Centre for European Studies, 2017.

[15] Raport: „ FAKE NEWS Z PERSPEKTYWY POLSKICH DZIENNIKARZY " wyniki badań. Public Dialog 2017; s. 8.

[16] Raport został przeprowadzony na ogólnopolskiej próbie 1000 mieszkańców Polski, metodą wywiadów telefonicznych (CATI). Źródło: „Czy żyjemy w rzeczywistości fake newsów?" KANTAR PUBLIC; 2018.

[17] Raport: „Fake news z perspektywy polskich dziennikarzy". Wyniki badań. Public Dialog 2017

[18] Badania prowadzi Politechnika Warszawska w ramach projektu RENOIR (Reverse EngiNeering of sOcial Information pRocessing (Inżynieria odwrotna przetwarzania informacji społecznej). Projekt, dofinansowany przez Komisję Europejską, realizuje kilkanaście instytucji, w tym Uniwersytet Stanforda, Politechnika Wrocławską i Słoweńska Agencja Prasowa. Wyniki mogą posłużyć do wykrywania informacji pseudonaukowych, opracowania narzędzi do odtwarzania oryginalnej informacji, a także przy planowaniu kampanii reklamowych i wyborczych. Więcej informacji na stronie internetowej projektu: http://renoirproject.eu/

[19] MIT: nie boty, a ludzie są winni dezinformacji w mediach społecznościowych. Źródło: Soroush V., Deb R., Sinan A.; "The spread of true and false news online";. Science 09 Mar 2018.

[20] Badaniem współczesnych mitów zajmuje się dr. Hab. Marcin Napiórkowski z Instytutu Kultury Polskiej Uniwersytetu Warszawskiego, autor bloga mitologiawspółczesna.pl. Źródło: Napiórkowski M.; „ Jak zostać mistrzem w rozpoznawaniu mitów?"; 2018;

[21] Przykładem może być projekt Międzynarodowej Federacji Stowarzyszeń i Instytucji Biblitekarskich (IFLA), w ramach którego opracowano czytelną planszę informacyjną, która 8 prostych krokach uczy internautów w jaki sposób weryfikować informacje. Źródło: „ How to spot fake news "; The International Federation of Library Associations and Institutions (IFLA);

[22] W krajach bałkańskich uruchomiono 3 projekty. Ich głównym celem jest identyfikacja „fake newsów" poprzez wyspecjalizowane metody sprawdzania wiarygodności informacji, a także oznaczanie mediów, które stanowią wiarygodne źródło wiadomości. Źródło: „ Fake news busters in the western Balkans "; CIMUSEE; 2018;

W Rosji uruchomiono stronę internetową, która dementuje nieprawdziwe informacje dotyczące państwa. W Niemczech planowane są działania przeciwdziałające szerzeniu się „fake newsów" w czasie nadchodzących wyborów. Źródło: Gu L., Kropotov V., and Yarochkin F.; „The Fake News Machine. How Propagandists Abuse the Internet and Manipulate the Public". Yarochkin Forward-Looking Threat Research (FTR). Trend Micro 2017.

[23] European Commission (2018). "A multi-dimensional approach to disinformation: Report of the independent High level Group on fake news and online disinformation ".

[24 ]Kleis R., Graves L; "News You Don't Believe": Audience Perspectives on Fake News." Oxford: Reuters Institute for the Study of Journalism; 2017.

[25] European Commission (2018). " A multi-dimensional approach to disinformation: Report of the independent High level Group on fake news and online disinformation ".

[26] "Strengthening network & information security & protecting against online disinformation ("fake news")". ENISA - the EU Cybersecurity Agency. April 2018

[27] European Commission (2018). " A multi-dimensional approach to disinformation: Report of the independent High level Group on fake news and online disinformation ".

[28] European Commission (2018). " A multi-dimensional approach to disinformation: Report of the independent High level Group on fake news and online disinformation ".

[29] W badaniu wzięło udział 7800 nastolatków. Naukowcy pokazali młodzieży zdjęcie rzekomo zmutowanych stokrotek, które zgodnie z treścią pochodziło z okolic Fukushimy i miało być dowodem na radioaktywne skażenie środowiska naturalnego w tym obszarze. Jedynie 20% badanych przyznało, że komunikat jest wątpliwy, a aż 40% była przekonana o wiarygodności zdjęcia. Źródło: Evaluating information: "The cornerstone of civic online reasoning. Executive summary". Stanford History Education Group, produces with the support of The Robert R. McCormick Foundation. November 2016

[30] "Strengthening network & information security & protecting against online disinformation ("fake news")". ENISA - the EU Cybersecurity Agency. April 2018

[31] Twórcy Weibo i WeChat wprowadzili możliwość oceny wiarygodności treści przez samych czytelników. Internauci mogą zawiesić komunikat, który ich zdaniem zawiera fałszywe informacje. Źródło: Gu L., Kropotov V. Yarochkin F.; „The Fake News Machine. How Propagandists Abuse the Internet and Manipulate the Public". Forward-Looking Threat Research (FTR). Trend Micro 2017.

[32] European Commission (2018). " A multi-dimensional approach to disinformation: Report of the independent High level Group on fake news and online disinformation ".

[33] Aby przyjrzeć się zjawisku i przeanalizować jego wpływ z perspektywy Polski, Eksperci z Naukowej i Akademickiej Sieć Komputerowej Państwowego Instytutu Badawczego zorganizowali warsztat ekspercki pt. Czym jest zjawisko tzw. „fake news"? | Współczesne mity, szybkie algorytmy i metody rozprzestrzeniania się dezinformacji. W warsztacie wzięli udział przedstawiciele świata nauki, administracji publicznej, a także mediów. Analizowano przykłady dotyczące sceny politycznej, a także zastanawiano się nad prognozą rozwoju zjawiska. Eksperci optymistycznie wypowiadali się na temat wizji przyszłości, ale zwracali uwagę na konieczność zwiększenia świadomości społecznej w zakresie powszechności „fake newsów". Podkreślali zdolność dostosowywania się młodych do zmieniających się czasów i wypracowywania przez nich umiejętności radzenia sobie w rzeczywistości ograniczonego zaufania do Internetu i współczesnych mediów. Zdaniem naukowców, ważne, abyśmy pracowali na rzecz zwiększenia kompetencji krytycznego myślenia i umiejętności weryfikowania wiarygodności informacji.

# data[].attributes.attachment_link.title
Cyberpolicy NASK - Fake news - dezinformacja w świecie nowych mediów

# data[].attributes.attachment_link.description
Zjawisko nazywane potocznie „fake news" znane jest od dawna jako dezinformacja czy też propaganda. Współczesne analizy naukowe koncentrują się przede wszystkim na jego nowym wymiarze tj. rozpowszechnianiu nieprawdziwych lub błędnych informacji w Internecie, przyczynach popularności fałszywych wiadomości w sieci, a także tempie i sposobie rozprzestrzeniania się informacji.

# data[].attributes.headline
Wiarygodność informacji w sieci (klasy 1-3)

# data[].attributes.subject
Wiarygodność informacji w sieci (klasy 1-3)

# data[].attributes.attachment_link.title
Cyfrowobezpieczni.pl - wiarygodność informacji w sieci (klasy 1-3)

# data[].attributes.headline
Kształtowanie umiejętności wyszukiwania, selekcji i porządkowania informacji oraz krytycznej oceny ich przydatności

# data[].attributes.subject
Kształtowanie umiejętności wyszukiwania, selekcji i porządkowania informacji oraz krytycznej oceny ich przydatności

# data[].attributes.headline
Edukacja medialna w podstawie programowej

# data[].attributes.subject
Edukacja medialna w podstawie programowej

# data[].attributes.attachment_link.title
Zasady dyskusji na forum internetowym / Netykieta - mówić, co się myśli, myśleć, co się mówi

# data[].attributes.attachment_link.description
Scenariusz zajęć z informatyki na temat stosowania zasad netykiety w komunikacji w sieci

# data[].attributes.body
Twórz tematy. Dziel się doświadczeniami. Czerp z doświadczeń innych.

# data[].attributes.attachment_link.title
Dyskusje na każdy temat - naprawdę przyjazne forum - ToForum.PL

# data[].attributes.attachment_link.description
Forum internetowe z odpowiedziami na pytania na wszelkie tematy. Poradniki internetowe na każdy temat : pieniądze, biznes, samochody, rodzina, zdrowie, przepisy kuchenne, zakupy.

# data[].attributes.headline
Dyskusja na forum internetowym. Artykuł. Katarzyna Wyrwas "Kilka uwag o dyskusji na forum internetowym"

# data[].attributes.subject
Dyskusja na forum internetowym. Artykuł. Katarzyna Wyrwas "Kilka uwag o dyskusji na forum internetowym"

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Jak napisać pracę (nie tylko) magisterską?

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Przypis do publikacji w czasopismach elektronicznych powinien zawierać:

Imię i nazwisko autora (autorów),

tytuł artykułu i jego podtytuł (jeśli istnieje),

nazwisko tłumacza,

„Tytuł czasopisma",

numer tomu, (z ewentualnym zaznaczeniem nowej serii),

rok,

numer lub zeszyt,

adres strony internetowej (URL),

(data aktualizacji lub data ostatniej wizyty na stronie),
PRZYKŁAD:
Stefan Esders [rec.], Franz-Reiner Erkens (Hg.), Das frühmittelalterliche Königtum. Ideelle und regiöse Grundlagen, Berlin: de Gruyter 2005, „sehepunkte", 7, 2007, nr 3, www.sehepunkte.de (dostęp 15.03.2007).

Word automatycznie podkreśla adresy URL i zmienia ich kolor na niebieski, ale w przypisie ma być czarny kolor i bez podkreślenia.

Przypis do stron internetowych powinien zawierać:

adres strony internetowej (URL),

(data aktualizacji lub data ostatniej wizyty na stronie),

W dobrym tonie jest opisać stronę, a nie tylko zamieszczać sam adres, z którego często nie da się wywnioskować tematyki strony. PRZYKŁAD:

Oficjalna strona internetowa Towarzystwa Opieki nad Zwierzętami w Polsce, organizacji pożytku publicznego www.toz.pl/index.php?menu=interwencje (dostęp 16.11.2010).
Zobacz też: Charakterystyczne wyrażenia (ibidem i inne)
W jakich sytuacjach trzeba wstawiać przypisy?

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak opisać źródła internetowe? - Jak napisać pracę (nie tylko) magisterską?

# data[].attributes.attachment_link.description
Przypis do publikacji w czasopismach elektronicznych powinien zawierać: Imię i nazwisko autora (autorów), tytuł artykułu i jego podtytuł (jeśli istnieje), nazwisko tłumacza, „Tytuł czasopisma", numer tomu, (z ewentualnym zaznaczeniem nowej serii), rok, numer lub zeszyt, adres strony internetowej (URL), (data aktualizacji lub data ostatniej wizyty na stronie), PRZYKŁAD: Stefan Esders [rec.], Franz-Reiner Erkens (Hg.), Das frühmittelalterliche Königtum.

# data[].attributes.headline
Legalnie w Internecie. Czy to, aby nie plagiat?

# data[].attributes.subject
Legalnie w Internecie. Czy to, aby nie plagiat?

# data[].attributes.body
https://prawowinternecie.pl/artykul/plagiat-w-internecie-2

# data[].attributes.attachment_link.description
Tworząc treści na nasze strony internetowe czy kanały społecznościowe, często inspirujemy się innymi postami znalezionymi w Internecie. Warto pamiętać przy tym, że może się zdarzyć sytuacja, w której zbyt daleko idące podobieństwo zostanie uznane za plagiat. Jak tego uniknąć?

# data[].attributes.body
https://searchenginereports.net/pl/plagiarism-checker

Program, w którym sprawdzisz, czy Twoja praca nie zostanie uznana za plagiat pracy kogoś innego

# data[].attributes.attachment_link.provider_name
Antyplagiat Online - 100% Darmowy Program Antyplagiatowy

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z wagi treści tekstowych na stronie internetowej. Strona internetowa bez tekstu jest jak ciało bez duszy. Dziś SEO i webmasterzy muszą publikować wysokiej jakości i unikalne treści, aby witryna dobrze prosperowała. Co zwiększyło znaczenie wyjątkowości treści, a jeśli publikujesz plagiatowane treści lub informacje w swojej witrynie, sukces nigdy nie jest bliski.

Podobnie plagiat sprawdzenie lub prawa autorskie do zadań i dokumentacji mogą zrujnować karierę studenta. Niektóre instytuty mogą tylko ostrzec studentów, podczas gdy inne mogą ich nawet zawiesić w danym miejscu.

Plagiat oznacza przedstawianie jako nowego i oryginalnego dokładnego pomysłu lub produktu pochodzącego z istniejącego źródła, za zgodą pierwotnego twórcy lub bez niej. W związku z tym korzystanie z program antyplagiatowy online jest obowiązkowe przed przesłaniem zlecenia lub opublikowaniem jakichkolwiek treści na swojej stronie.

Wykonywanie test antyplagiatowy ręcznie jest zadaniem prawie niemożliwym, ponieważ nie można przejść przez liczne informacje dostępne w całym Internecie. W związku z tym antyplagiat darmowy wykrywanie to proces sprawdzania podobieństwa i lokalizowania egzemplarzy skopiowanej pracy w ramach innego dokumentu lub strony internetowej.

Aby uniknąć tych problemów, potrzebujesz rzetelnego i dokładnego antyplagiat online. Dlatego możesz sprawdz plagiat za pomocą naszego bezpłatnego narzędzia online.

# data[].attributes.attachment_link.title
Antyplagiat Online - 100% Darmowy Program Antyplagiatowy

# data[].attributes.attachment_link.description
Wszyscy zdajemy sobie sprawę z wagi treści tekstowych na stronie internetowej. Strona internetowa bez tekstu jest jak ciało bez duszy. Dziś SEO i webmasterzy muszą publikować wysokiej jakości i unikalne treści, aby witryna dobrze prosperowała. Co zwiększyło znaczenie wyjątkowości treści, a jeśli publikujesz plagiatowane treści lub informacje w swojej witrynie, sukces nigdy nie jest bliski.

# data[].attributes.body
Twórz warunki do prowadzenia dyskusji i wyrażania różnych opinii wśród członków lokalnej grupy

# data[].attributes.attachment_link.description
Heyday to platforma do komunikacji w danym miejscu. Treści na heyday są dostępne dla wszystkich bez konieczności zakładania konta.

# data[].attributes.body
https://www.e-mentor.edu.pl/artykul/index/numer/8/id/124

"Doświadczenia płynące z kształcenia online mogą być brane pod uwagę, gdy mamy możliwość nauki incydentalnej - bez dodatkowego wysiłku, podobnie jak u małych dzieci, dla których proces uczenia się metodą prób i błędów jest częścią życia. (...) Proces kształcenia powinien być interesujący, prosty i przyjemny."  <M. Pivec, O. Dziabenko>

# data[].attributes.body
Platforma sprzyja uczeniu się przy wykorzystaniu interaktywnych modułów zwanych aplikacjami. Znajdują się na niej zarówno gotowe moduły do wykorzystania, jak i pozwala na tworzenie własnych gier.

Proponowane formy aktywności: quizy wielokrotnego wyboru, milionerzy, znaczenie w tekście, wykreślanka słowna, puzzle, tabele, mapy, obrazki, memory w różnych wersjach, oś czasu, ustalanie kolejności, wisielec, krzyżówka, tekst z lukami, uzupełnienie tabeli, głosowanie, matrix, czat, wspólne pisanie, kalendarz, mapa myśli, notatnik, tablica korkowa online; Stworzone przez siebie gry  mogą być przechowywane jako prywatne lub publiczne.

Na stronie głównej Learning Apps dostępny jest tutorial, który krok po kroku wyjaśnia jak korzystać z narzędzi i tworzyć gry edukacyjne oraz filmik prezentujący możliwości platformy.

# data[].attributes.attachment_link.title
LearningApps - interactive and multimedia learning blocks

# data[].attributes.attachment_link.description
LearningApps - interactive and multimedia learning blocks

# data[].attributes.body
Bezpłatne narzędzie do projektowania.
- prezentacje: https://youtu.be/Gqpif64aLXQ
- edytor filmów:
https://youtu.be/4vYoyqNFE0c - film z przejściami
https://youtu.be/LJ0H11LjfKo - film ze zdjęć

# data[].attributes.body
Jak pracować z programem?
https://www.youtube.com/playlist?list=PL3Kj-Nr4fS1j2tRB89Z58sidiG9xVJ-Oe

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
The Free & Open Source Image Editor

This is the official website of the GNU Image Manipulation Program (GIMP).

GIMP is a cross-platform image editor available for GNU/Linux, macOS, Windows and more operating systems. It is free software, you can change its source code and distribute your changes.

Whether you are a graphic designer, photographer, illustrator, or scientist, GIMP provides you with sophisticated tools to get your job done. You can further enhance your productivity with GIMP thanks to many customization options and 3rd party plugins.

High Quality Photo Manipulation

GIMP provides the tools needed for high quality image manipulation. From retouching to restoring to creative composites, the only limit is your imagination.

Original Artwork Creation

GIMP gives artists the power and flexibility to transform images into truly unique creations.

Graphic Design Elements

GIMP is used for producing icons, graphical design elements, and art for user interface components and mockups.

Programming Algorithms

GIMP is a high quality framework for scripted image manipulation, with multi-language support such as C, C++, Perl, Python, Scheme, and more!

Key Component in a Desktop Publishing Workflow

GIMP provides top-notch color management features to ensure high-fidelity color reproduction across digital and printed media. It is best used in workflows involving other free software such as Scribus and Inkscape.

Extensibility & Flexibility

GIMP provides extensibility through integration with many programming languages including Scheme, Python, Perl, and more.

The result is a high level of customization as demonstrated by the large number of scripts and plug-ins created by the community.

High Quality Photo Manipulation background image by Pat David ( cba )

# data[].attributes.attachment_link.description
GIMP - The GNU Image Manipulation Program: The Free and Open Source Image Editor

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Photoshop Express gives you everything you need to quickly edit and transform images so they stand out on social and everywhere else. And with the option to add premium features, you can make advanced edits in a snap.

# data[].attributes.attachment_link.title
Photo editing app for iPhone, iPad, and Android devices | Adobe Photoshop Express

# data[].attributes.attachment_link.description
Photoshop Express gives you everything you need to quickly edit and transform images so they stand out on social and everywhere else. And with the option to add premium features, you can make advanced edits in a snap.

# data[].attributes.body
Oprócz umożliwienia nagrywania dźwięku z wielu źródeł, Audacity może być wykorzystywane do przetwarzania końcowego wszystkich rodzajów plików audio.

Jak pracować z edytorem?
cz. 1.: https://youtu.be/fZ69oO_sykI
cz. 2.: https://youtu.be/fjsCB2EPGms
cz. 3.: https://www.youtube.com/watch?v=D_5Nbn7Mj-U
cz. 4.: https://www.youtube.com/watch?v=MeiEwuf-dKQ
cz. 5.: https://www.youtube.com/watch?v=AR4cLTpn_gQ

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
AUDACITY Bezpłatny edytor

Audacity to oprogramowanie do edycji i cyfrowego nagrywania dźwięku. Jest to całkowicie darmowe oprogramowanie typu open source, dostępne dla systemów Windows, MacOS, Linux i innych systemów operacyjnych typu Unix.

Windows MacOS Linux Plugins Source

Audacity zostało stworzone przez Dominica Mazzoniego i Rogera Dannenberga w 1999 roku, a następnie uruchomione w wersji 0.8 w maju 2000 roku. W listopadzie 2019 roku stało się ono najczęściej pobieranym oprogramowaniem na portalu FossHub - od marca 2015 roku pobrano je ponad 80 milionów razy.

Wcześniej Audacity było pobierane z Google Code i SourceForge, co daje w sumie ponad 100 milionów pobrań. Audacity zdobyło nagrodę SourceForge Community Choice Award dla najlepszego projektu multimedialnego w latach 2007 i 2009. Sukces Audacity potwierdza nie tylko jego masowe zastosowanie, ale również wiele nagród i wyróżnień.

Funkcje i zastosowania Audacity

Oprócz umożliwienia nagrywania dźwięku z wielu źródeł, Audacity może być wykorzystywane do przetwarzania końcowego wszystkich rodzajów plików audio, w tym podcastów poprzez dodawanie efektów, takich jak normalizacja, przycinanie i zanikanie.

Audacity jest również znane z tego, że umożliwia nagrywanie kompletnych albumów muzycznych, takich jak Tune-Yards. Jest on również wykorzystywany w angielskim egzaminie ICT OCR National Level 3, w części dotyczącej tworzenia dźwięku.

4 tematy do wyboru przez użytkownika w celu spersonalizowania jego środowiska pracy w Audacity.

4 zestawy kolorów służące do wizualizacji ścieżki dźwiękowej i odnalezienia wszystkich szczegółów jej falowania.

Nagrywanie i dźwięki w tle.

Szorowanie w celu "wyczyszczenia" ścieżki dźwiękowej.

Harmonogram nagrywania w celu dokładnego określenia momentu rozpoczęcia i zakończenia nagrywania.

Używanie dźwięków MIDI podczas odtwarzania.

Edycja w locie dzięki funkcji nagrywania Punch and Roll.

Możliwość każdorazowego anulowania akcji podczas wycinania, kopiowania i wklejania.

Funkcje nowoczesnego oprogramowania do wielościeżkowej edycji dźwięku z profesjonalnym sterowaniem nawigacją, możliwość powiększania i edytowania pojedynczej ścieżki, nawigacja w projekcie w XY, możliwość wyboru przetwarzania nieniszczącego lub niszczącego, prosta obsługa wszystkich typów plików audio (wycinanie/kopiowanie/wklejanie).

Edytowanie żądanej amplitudy celem uzyskania większej dokładności.

Bardzo precyzyjne regulacje tempa (prędkości dźwięku) przy zachowaniu wysokości tonu w celu zsynchronizowania go z obrazem lub ustalenia z góry określonego czasu.

Konwersja kaset audio (starych formatów) na ścieżki cyfrowe poprzez rozdzielenie źródła dźwięku na wiele ścieżek w oparciu o ciszę i obecność dźwięku.

Wszystkie funkcje Audacity, które można znaleźć na innych platformach: Audacity działa na systemach Windows, MacOS i wszystkich innych systemach operacyjnych typu Unix, w tym Linux i BSD.

Audacity korzysta z biblioteki wxWidgets, aby zapewnić podobny interfejs graficzny na wszystkich platformach wymienionych powyżej.

Bardzo szeroka gama efektów cyfrowych i wtyczek. Dodatkowe efekty można zaprogramować za pomocą Nyquist, dialektu języka Lisp.

Oprogramowanie przeznaczone do obsługi wtyczek LADSPA, VST (32 bity) i Nyquist.

Redukcja hałasu poprzez pobranie próbki szumu, który ma zostać zminimalizowany.

Redukcja i izolacja wokalu w celu tworzenia ścieżek do karaoke poprzez izolowanie ścieżek wokalnych.

Redukcja i izolacja wokalu w celu tworzenia specjalnych ścieżek do karaoke, ale także poprzez izolowanie innych ścieżek wokalnych.

Dostosowywanie wysokości dźwięku przy jednoczesnym zachowaniu prędkości i dostosowywanie prędkości dźwięku w zależności od prędkości wysokości dźwięku.

Możliwość zaobserwowania efektów LADSPA, VST (32 bity) i Audio Unit (dla MacOS) podczas podglądu w czasie rzeczywistym. Należy pamiętać, że podglądy w czasie rzeczywistym nie uwzględniają skompensowanego opóźnienia.

Aby załadować swoje efekty lub preferencje później w różnych sesjach należy zarejestrować się.

Obsługiwane natywnie jest również mieszanie wielościeżkowe.

Obsługa trybów wielokanałowych z próbkowaniem do 96 kHz i 32 bitami na próbkę.

Analiza widma akustycznego za pomocą algorytmu Fouriera.

Import i eksport plików w formatach WAV, AIFF, MP3 (za pomocą kodera LAME, który jest obecnie dostępny przy instalacji oprogramowania Audacity), Ogg Vorbis i wszystkich innych formatów plików obsługiwanych przez bibliotekę libsndfile. Wersje wyższe niż 1.3.2 obsługują format Free Lossless Audio Coded (FLAC). Wersja 1.3.6 i późniejsze wersje zapewniają obsługę dodatkowych formatów plików, takich jak WMA, AAC, AMR i AC3, za pośrednictwem opcjonalnej biblioteki FFmpeg.

Wykrywanie błędów spowodowanych przerwaniem nagrywania przez przeciążony procesor.

Od wersji 2.3.3 w standardzie zapewniany jest mod-script-pipe do sterowania Audacity w Pythonie. Może on zostać aktywowany poprzez menu preferencji.

Audacity obsługuje otwarty standard LV2 dla swoich wtyczek i jest w stanie pobrać oprogramowanie takie jak Calf Studio Gear.

Jak działa Audacity?

Audacity jest wzorowym przykładem oprogramowania oferującego prosty, ale bardzo kompletny interfejs graficzny do bardziej profesjonalnego użytku. Oprogramowanie to znalazło swoje miejsce na komputerach wielu początkujących użytkowników z bardzo specyficznymi potrzebami, ale także na stanowiskach pracy freelancerów i innych specjalistów zajmujących się edycją dźwięku.
Interfejs graficzny i interfejs użytkownika Audacity jest podzielony na 17 części:

Jak widać, wszystkie narzędzia znajdują się we właściwym miejscu, co sprawia, że Audacity jest bardzo kompletnym, ale również bardzo prostym programem do edycji audio.

Czy oprogramowanie Audacity jest naprawdę darmowe?

Tak, Audacity jest całkowicie darmowe, ponieważ jest oprogramowaniem typu open source. Dlatego można z niego korzystać zarówno do użytku osobistego, jak i profesjonalnego. Polecamy go szkołom i mamy nadzieję, że oprogramowanie nadal będzie równie popularne. Postanowienia licencyjne Audacity są zgodne z licencją GNU General Public License (GPL).

Autorzy oprogramowania Audacity postanowili skorzystać z licencji GPL z kilku powodów. Niektórzy robią to z dobrego serca. Inni robią to z powodów moralnych, ponieważ prowadzą kampanię na rzecz uwolnienia całego oprogramowania. Audacity oczywiście posiada system przekazywania darowizn, mający na celu dalszy rozwój projektu open source wspieranego przez dziesiątki wolontariuszy pracujących nad Audacity na całym świecie.

Ktoś sprzedaje Audacity w Internecie, czy to legalne?

Sprzedaż Audacity jest legalna pod warunkiem, że sprzedający udostępni kod źródłowy każdemu na zasadach licencji publicznej GNU (GPL). W przypadku, gdy dostawca zmodyfikuje oprogramowanie Audacity, powinien nadać takiemu oprogramowaniu inną nazwę. Zdarza się, że niektórzy sprzedawcy sprzedają Audacity, właśnie zmieniając nazwę aplikacji - bez podania linku do strony naszego projektu - co jest trudne do zwalczania na warunkach licencji GPL. Jeśli kupiłeś(-aś) wersję oprogramowania, a następnie odkryłeś(-aś)Audacity w normalnej bezpłatnej wersji, sugerujemy zażądanie zwrotu pieniędzy za pierwszą wersję.

Czy będzie dostępna wersja Audacity na iPoda, iPada, smartfony i tablety?

Obecne wersje Audacity działają wewnętrznie z nieskompresowanym dźwiękiem, aby umożliwić edycję dźwięku wysokiej jakości z szeroką gamą efektów. Wymaga to dużych zasobów procesora i miejsca na dysku, których obecnie nie posiada smartfon. Ponadto biblioteka wxWidgets, która umożliwia tworzenie interfejsów dla różnych wersji Audacity (na różnych platformach Windows, MacOS, GNU / Linux) posiada ograniczone możliwości obsługi wyświetlania w mobilnych systemach operacyjnych oraz na urządzeniach peryferyjnych z ekranami o niskiej rozdzielczości.

Opracowanie interfejsu działającego na urządzeniach mobilnych takich jak iPod, smartfonie takim jak iPhone, tabletach takich jak iPad czy jakimkolwiek urządzeniu z systemem Android wymagałoby znacznej modyfikacji całego oprogramowania Audacity. Niemniej jednak, co do zasady oprogramowanie Audacity powinno działać na komputerach z systemem Windows (w tym z systemem "Surface with Windows 8 Pro" na tablety). Audacity nie będzie jednak działać pod systemami operacyjnymi Windows RT.

Alternatywą dla Audacity do pracy na urządzeniach mobilnych mogą być:

Windows Mobile: WavePad en CE (bezpłatny)

iPhone, iPod Touch i iPad: VC Audio Pro, Hokusai i iSaidWhat?!

Android: TapeMachine Recorder

Symbian: Mixx Mobile

Czy mogę używać Audacity na moim Chromebooku?

Używanie Audacity na Chromebooku nie jest możliwe, ponieważ Audacity nie obsługuje platformy Chrome IS. Chociaż system operacyjny Chrome jest oparty na Linuxie, to zainstalowanie Linux Ubuntu w wersji Chromebook ni jest skomplikowane.

Następnie można użyć oficjalnych pakietów Ubuntu do zainstalowania Audacity za pośrednictwem Synaptic lub Ubuntu Software Center; lub samodzielnie skompilować Audacity z kodu źródłowego. Należy zauważyć, że wersje Audacity 2.0.6 dostarczane z Ubuntu 15.04 i 15.10 są tworzone z wersjami 3 wxWidgets, których nie obsługuje wersja 2.06 Audacity. W przypadku Ubuntu 15.04 lub 15.10 można zainstalować Audacity od wersji 2.1.0. Należy pamiętać o odinstalowaniu poprzedniej wersji Audacity na Ubuntu!

Alternatywnie: można skorzystać z kompatybilności oferowanej przez WINE, uruchamiając oficjalną wersję Audacity na Windows pod Ubuntu. Należy pamiętać, że Audacity może pracować bardzo wolno pod systemem WINE w porównaniu z pakietem Audacity zaprojektowanym dla systemu Linux. System WINE powinien dobrze pracować z Chromebookami Intel, ale nie będzie działać na Chromebookach MRA, podobnie jak cała seria Chromebooków Samsung.

Czy Audacity istnieje w wersji 64-bitowej?

Nie ma 64-bitowej wersji Audacity, z wyjątkiem wersji 64-bitowej dla systemów Linux. W każdym razie, 32-bitowe wersje Audacity powinny działać idealnie na systemach 64-bitowych. Najważniejsze jest posiadanie odpowiednich sterowników do urządzeń audio w systemie. Ponadto, aby w pełni skorzystać z możliwości Audacity konieczne jest posiadanie wystarczającej ilości pamięci RAM, . Na przykład do uruchomienia Audacity w systemie 64-bitowym wymagana jest większa ilość pamięci RAM, aby zrekompensować niewykorzystanie dodatkowych oferowanych zasobów procesora.

Audacity na Windowsie 64-bitowym

W 64-bitowych wersjach systemu Windows sterowniki urządzeń audio są specyficzne dla 64-bitowego systemu operacyjnego. Przy aktualizacji z 32-bitowego do 64-bitowego systemu operacyjnego wymagany jest 64-bitowy komputer. Ponadto należy zaktualizować sterowniki urządzeń audio do wersji 64-bitowej.

Audacity na Mac 64-bit

Systemy OS X 10.6 i wyższe równie dobrze obsługują wszystkie procesory 64-bitowe i 32-bitowe, ale mogą wystąpić pewne problemy ze sterownikami. Wykraczają one jednak poza zakres zwykłego używania Audacity na 64-bitowym komputerze Mac.

Audacity na GNU/Linux 64 bit

W przypadku zainstalowania 64-bitowej wersji Linuxa na komputerze 64-bitowym, wersja Audacity oferowana w pakiecie również domyślnie powinna mieć wersję 64-bitową. W przypadku samodzielnego skompilowania Audacity z kodu źródłowego / z domyślną konfiguracją, p skompilowanie wersji 64-bitowej powinno przebiec bezproblemowo.

Jak mogę pomóc społeczności Audacity?

Społeczność Audacity nadal potrzebuje tłumaczy, osoby przygotowujące dokumentację, testerów i oczywiście programistów pracujących z językiem C ++. Mile widziani są również użytkownicy zgłaszający błędy lub sugerujący ciekawe ulepszenia. Jeżeli lubisz korzystać z Audacity, przemyśl przekazanie darowizny na tej stronie.

Windows MacOS Linux Plugins Source

# data[].attributes.attachment_link.title
AUDACITY Bezpłatny edytor - Pobierz Audacity na PC i Mac

# data[].attributes.attachment_link.description
Audacity to oprogramowanie do edycji i cyfrowego nagrywania dźwięku. Jest to całkowicie darmowe oprogramowanie typu open source, dostępne dla systemów Windows, MacOS, Linux i innych systemów operacyjnych typu Unix. Windows MacOS Linux Plugins Source Audacity zostało stworzone przez Dominica Mazzoniego i Rogera Dannenberga w 1999 roku, a następnie uruchomione w wersji 0.8 w maju 2000 ...

# data[].attributes.body
Najlepszy program dla początkujących.

Samouczek:
- cz. 1.: https://youtu.be/QQzUkIstEKQ
- cz. 2.: https://www.youtube.com/watch?v=VTVNXkaeKMw
- cz. 3.: https://youtu.be/Yk7faJ3O8u0

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Download OpenShot Video Editor 3.1.1 - now with improved stability and quality-of-life improvements! Highlights & Features: Fixes and Improvements to Tracker and Object Detection effects (fix propert...
Czytaj dalej
Download OpenShot Video Editor 3.1 - now with 400+ video profiles, improved features, bug fixes, and faster performance! Highlights & Features: Free & Open-Source Video Editor Improved Profiles (400+...
Czytaj dalej

# data[].attributes.attachment_link.title
OpenShot Edytor wideo | Darmowy, otwarty i nagradzany edytor wideo dla Linuksa, Maca i Windows!

# data[].attributes.attachment_link.description
OpenShot to nagradzany darmowy i otwarty edytor wideo dla systemów Linux, Mac i Windows. Twórz filmy z ekscytującymi efektami wideo, tytułami, ścieżkami dźwiękowymi i animacjami.

# data[].attributes.body
https://youtu.be/-B5PexPTyII

# data[].attributes.attachment_link.title
Lightworks - podstawy montażu filmu. Dodawanie przejść, plików, przyspieszanie, zmrożona klatka

# data[].attributes.body
Educandy pozwala tworzyć znane i lubiane gry w szybki i przyjemny sposób.
Proponowane aktywności: kółko-krzyżyk, wisielec, anagramy, krzyżówki...
Przydatna w utrwalaniu wiedzy, zwłaszcza z zakresu nauki słownictwa.
Walory:
+ wprowadzona lista słówek pozwala na stworzenie wielu gier na raz
+ brak limitów
+ gry są estetyczne

# data[].attributes.body
„Pokoje zagadek” można tworzyć za pomocą:
* Genially
* Forms z Office 365
* Formularze Google

Genially "escape game education":
- https://youtu.be/gSZiAe3zdNo

# data[].attributes.body
Oferta obejmuje:
- prezentacje
- interaktywne obrazy
- filmy
- tworzenie gier planszowych (szablony gier: sequense maze, snakes and ladders, memory game, trivial quiz, jumanji, game of the goose)

Praca z Genially:
- https://youtu.be/yMqbZ3za_aY
- https://youtu.be/cmR9dmx_5hk
- https://youtu.be/Lof16ssg4hI
- https://youtu.be/PaveF-IJjeg

# data[].attributes.attachment_link.title
Genially, the platform for interactive animated content

# data[].attributes.attachment_link.description
Engage your audience with clickable, gamified, media-rich experiences. Create your interactive content now!

# data[].attributes.body
Aplikacja pozwala na tworzenie interaktywnych puzzli. Umożliwia przygotowanie tradycyjnej układanki albo połączenie puzzli np. z quizem lub działaniami matematycznymi.
Tutorial: https://youtu.be/vavNaTikbXA

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Welcome to I'm a Puzzle, where you can play thousands of online jigsaw puzzles for free. You can find picture puzzles of all types. Try our puzzle of the day or explore our categories of puzzles. To play, simply drag and drop the jigsaw puzzle pieces together.

You can also try our jigsaw puzzle maker, so you can play using any image you'd like!

# data[].attributes.attachment_link.description
Solve thousands of online jigsaw puzzles and make your own puzzles too.

# data[].attributes.body
Narzędzie umożliwia tworzenie zadań, wykorzystując np. szablony koła fortuny, labiryntu, krzyżówki i teleturnieju.

Jak tworzyć?
- https://youtu.be/EvTepYbz7ZA
- https://youtu.be/pYebZHNoGaM
- https://youtu.be/xLbja5YZYUA
- https://youtu.be/9T9ULUZ9-RA

# data[].attributes.attachment_link.title
Wordwall - Twórz lepsze lekcje w krótszym czasie

# data[].attributes.attachment_link.description
Potrzebujesz nowych materiałów dydaktycznych pasujących do Twoich zajęć i stylu nauczania? Stwórz w zaledwie minutę indywidualny zestaw ćwiczeń interaktywnych i do wydruku.

# data[].attributes.body
Jak tworzyć?
- https://youtu.be/00wtJcmHkeU
- https://youtu.be/ZoE4xaIY4n8
- https://youtu.be/iiFsM62GSlA

# data[].attributes.body
https://www.educaplay.com/
Strona oprócz przygotowania znanych gier oferuje tworzenie gier na słuchanie (odpowiednik dyktanda). Dostępna jest funkcja transkrypcji tekstu, jak i odtworzenie samego siebie.
Rodzaje zadań: mapy interaktywne, krzyżówki, uzupełnianki, wykreślanki, quizy, wideo-quizy, rozsypanki, dyktanda i inne.

# data[].attributes.attachment_link.title
How to create your own Froggy Jumps game in Educaplay

# data[].attributes.body
Aplikacja pozwala zeskanować planszę narysowaną na kartce papieru i za jej pomocą stworzyć prostą grę

# data[].attributes.attachment_link.title
Jak stworzyć quiz w Kahoot? - krótki poradnik

# data[].attributes.body
Zapoznaj się zanim dodasz jakiś markowy produkt a swoim portalu

# data[].attributes.attachment_link.title
Lokowanie produktu na blogu i vlogu ⋆ Blog ⋆ Prawo dla freelancerów

# data[].attributes.attachment_link.description
Lokowanie produktu na blogu i vlogu jest coraz częściej wykorzystywanym narzędziem marketingowym. Sprawdź, jakie obowiązki prawne się z tym wiążą.