# data[].attributes.body
W 2001 roku Norwid doczekał się godnego upamiętnienia. Wówczas ziemia z jego grobu została przewieziona do Polski i umieszczona w Krypcie Wieszczów Narodowych w Katedrze na Wawelu.

# data[].attributes.location_name
Cmentarz Les Champeaux w Montmorency, Rue Gallieni, Montmorency, Francja

# data[].attributes.headline
Cmentarz Les Champeaux w Montmorency, Rue Gallieni, Montmorency, Francja

# data[].attributes.subject
Cmentarz Les Champeaux w Montmorency, Rue Gallieni, Montmorency, Francja

# data[].attributes.body
W 1888 roku jego ciało przeniesiono do polskiego grobu zbiorowego na cmentarzu Montmorency.

# data[].attributes.body
Norwidowi udało się powrócić do Paryża. Ożywiła się jego działalność artystyczna i udało mu się opublikować kilka utworów. W 1863r. wybuchło powstanie styczniowe, mimo iż poeta, ze względu na swój stan zdrowia, nie mógł walczyć, pochłonęło ono jego całą uwagę.
W 1866 r. poeta ukończył pracę nad Vade-mecum
W następnych latach Norwid cierpiał nędzę, chorował na gruźlicę. W 1877 r. przeżył tragedię z powodu nieudanego wyjazdu do Florencji.
Kuzyn Norwida, Michał Kleczkowski, umieścił go w Domu św. Kazimierza na przedmieściu Ivry na peryferiach Paryża.
Od jesieni Norwid leżał w łóżku, często płakał i nikomu się nie zwierzał. Zmarł w przytułku nad ranem 23 maja 1883 r. Pochowany został na cmentarzu w Ivry.

# data[].attributes.body
W czerwcu 1854 Norwid powrócił do Europy wraz z księciem Marcelim Lubomirskim i osiadł w Londynie, utrzymując się z okazjonalnego rękodzieła.

# data[].attributes.body
29 listopada 1852 roku poeta za radą hrabiego Władysława Zamoyskiego zdecydował się wyemigrować do Stanów Zjednoczonych. Wiosną Norwid dostał dobrze płatną pracę w studiu graficznym. Jesienią poeta dowiedział się o wybuchu wojny krymskiej, w związku z którą zaczął planować powrót do Europy. Napisał do Mickiewicza i Hercena z prośbą o pomoc w realizacji jego planu.

# data[].attributes.body
W latach 1849–1852 mieszkał w Paryżu, gdzie spotkał J. Słowackiego i F. Chopina, a także zetknął się w salonie Herweghów z Turgieniewem i Aleksandrem Hercenem. Sytuacja Norwida była wtedy nieciekawa ze względów materialnych oraz przez zawód miłosny, krytykę i nieporozumienie na tle politycznym. Czuł się samotnie, ponieważ nie wtopił się w polskie środowisko emigracyjne. Poeta publikował w poznańskim Gońcu Polskim, lecz spotykał się on z niepochlebnymi recenzjami. Żył w ubóstwie, rozwinęła się w nim głuchota i ślepota.

# data[].attributes.body
Okres Wiosny Ludów spędził ponownie w Rzymie, gdzie poznał A. Mickiewicza i Z. Krasińskiego. W czasie rewolucji w Rzymie w 1848 r. wraz z Zygmuntem Krasińskim bronił zagrożonego papieża Piusa IX.

# data[].attributes.body
Aresztowany i zmuszony do wyjazdu z Prus w 1846 r. udał się do Brukseli.

# data[].attributes.body
Rok 1830 i powstanie listopadowe Norwidowie spędzili w Warszawie. Razem ze starszym bratem Ludwikiem Cyprian uczył się w warszawskim gimnazjum, przerwał naukę nie ukończywszy piątej klasy i wstąpił do prywatnej szkoły malarskiej. Pobierał prywatne lekcje rysunku u znanego warszawskiego malarza Jana Klemensa Minasowicza. Nieregularna i przerwana edukacja Norwida sprawiła, że na dobrą sprawę był samoukiem.

# data[].attributes.body
W 1844 r. zamieszkał w Rzymie przy Via Quattro Fontane. Wówczas narzeczona poety, Kamila, zerwała zaręczyny, a Norwid poznał Marię, która stała się jego wielką nieszczęśliwą miłością. W tym okresie pogorszył się też stan zdrowia Norwida.

# data[].attributes.body
W 1842 r. Norwid wyjechał do Drezna, oficjalnie dla doskonalenia sztuki rzeźbiarskiej.

# data[].attributes.body
Cyprian Kamil Norwid urodził się 24 września 1821 roku w Laskowie-Głuchach.  Ochrzczony został w pobliskim kościele parafialnym w Dąbrówce, gdzie znajduje się tablica pamiątkowa oraz akt chrztu. Poeta, wcześnie osierocony, wychowywał się od 1825 r. u prababki Hilarii z Buynów Sobieskiej (sam Norwid chętnie podkreślał, że po kądzieli jego przodkiem był król Jan III Sobieski).

# data[].attributes.body
Umierający Chopin poprosił, by po śmierci otwarto jego ciało i wyjęte z niego serce przesłano do Warszawy. Słój z sercem kompozytora zatopionym w alkoholu (prawdopodobnie w koniaku lub spirytusie) został przewieziony potajemnie do Polski w styczniu 1850 roku przez jego starszą siostrę Ludwikę Jędrzejewiczową. W Warszawie przechowywała go przez jakiś czas w swym mieszkaniu.

# data[].attributes.body
Po powrocie ze Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii do Paryża stan zdrowia Fryderyka nie polepszył się. 17 października 1849 roku zmarł.

# data[].attributes.body
Na Wyspach Brytyjskich odwiedził Londyn, Manchester, Calder House, Glasgow i Edynburg. Zagrał parę koncertów,
Pobytu w Londynie nie oceniał zbyt pozytywnie, nazywał go nawet „psim Londynem”.

# data[].attributes.body
16 lutego dał ostatni publiczny koncert w Paryżu. Gdy 22 lutego wybuchła w Paryżu rewolucja lutowa, Chopin szykował się do wyjazdu. Doszło do niego w kwietniu, a wrócił dopiero w listopadzie.

# data[].attributes.body
Rok później Chopin wybiera się na tournée po Wielkiej Brytanii.

# data[].attributes.body
W letniej rezydencji swojej ukochanej spędzał każde lato i jesień, aż do rozstania z George w 1847 roku. W tym roku nie wyjechał nigdzie.

# data[].attributes.body
W Paryżu pozostawał przez cały rok 1840, dopiero latem 1841 wyjechał ponownie do Nohant.

# data[].attributes.body
Po wyjeździe z Marsylii Chopin nadal nie wracał do Paryża. Wraz z George pojechał do Nohant na wakacje, z których do paryskiego domu wrócił dopiero 11 października.

# data[].attributes.body
Wracał przez Barcelonę aby spędzić trzy miesiące w Marsylii. W kwietniu grał na organach w kościele Notre Dame du Mont, na mszy pogrzebowej za Adolpha Nourrita.

# data[].attributes.body
Grudzień spędził w Valldemossie, pracując w klasztorze kartuzów. Jak pisał, w jego Preludiach ciągle powracała inspiracja cyklem Jana Sebastiana Bacha. Dopiero 10 stycznia 1839 r. do kartuzji dotarł fortepian. Przy nim Chopin ukończył pracę nad Preludiami, a w lutym opuścił Majorkę.

# data[].attributes.body
Następnie dotarli do Palma de Mallorca.

# data[].attributes.body
Początek listopada spędzili w Barcelonie.

# data[].attributes.body
31 października spotkali się w Perpignan.

# data[].attributes.body
18 października 1838 r. George wyruszyła z dziećmi na Majorkę. Niedługo później wyjechał za nimi Chopin.

# data[].attributes.body
Wrócił do Paryża 23 lipca i nie wyjeżdżał aż do października 1838 r.  W tym czasie nawiązał też intymną relację z George Sand.

# data[].attributes.body
W lipcu wyjechał do Londynu. Podczas tego wyjazdu miał okazję odwiedzić salon Broadwooda.

# data[].attributes.body
Do Paryża przyjechał 20 października, co podkreśliła paryska prasa.

# data[].attributes.body
Chopin nadal nie wracał do Paryża. Na przełomie września i października przebywał w Lipsku

# data[].attributes.body
We wrześniu wszyscy pojechali razem do Dieczyna, a w połowie miesiąca rodzice Fryderyka wyjechali z powrotem do Polski. Chopin nie wrócił do Paryża. Ponownie zawitał do Drezna, gdzie przebywał u rodziny Wodzińskich, rodziców jego kolegów z pensjonatu, który w Warszawie prowadził Mikołaj Chopin

# data[].attributes.body
Paryż był centrum muzycznego świata Europy, do którego zdążał każdy ambitny twórca. Po drodze Chopin odwiedził także Linz, Salzburg, Monachium i Stuttgart. W Stuttgarcie, 8 września 1831 r., kompozytor dowiedział się o upadku powstania listopadowego.

# data[].attributes.body
Przez Drezno i Pragę 23 listopada przyjaciele dotarli do Wiednia. Gdy 29 listopada wybuchło powstanie kompozytor zapragnął powrócić do ojczyzny i walczyć, ale Tytus Wojciechowski odwiódł go od tego zamiaru. W Wiedniu kompozytor spędził w końcu całe 8 miesięcy – był to zatem pobyt znacznie dłuższy, niż w majątkach kolegów z liceum.
Chopin opuścił Wiedeń 20 lipca 1831 r. Obrał kurs na Paryż, XIX-wieczną stolicę muzyki.

# data[].attributes.body
Razem udali się do Wrocławia, gdzie jak zwykle zatrzymali się „Pod Złotą Gęsią”.

# data[].attributes.body
W listopadzie w Dzień Zaduszny Chopin opuszczał kraj, jak się potem okazało, na zawsze. Po ostatnich pożegnaniach na rogatkach Warszawy jechał na Sochaczew, dalej zatrzymał się znów u doktora Helbicha w Kaliszu, gdzie był umówiony z Tytusem Wojciechowskim, który postanowił towarzyszyć przyjacielowi w podróży do Wiednia.

# data[].attributes.body
Jesienią 1829 r. gościł u księcia Antoniego Radziwiłła w Antoninie.

# data[].attributes.body
W wiedeńskim Kärntnertortheater zagrał jeszcze jeden koncert, aby 19 sierpnia pojawić się w Pradze.

# data[].attributes.body
Również w lipcu wyjechał do Wiednia, po drodze odwiedzając Opoczno, Końskie, Kraków, Wadowice, Bielsko, Cieszyn i Morawy. W Wiedniu odwiedził fabryki Graffa i Steina.

# data[].attributes.body
20 lipca 1829 r. Chopin ukończył Szkołę Główną Muzyki.

# data[].attributes.body
Wracając do Polski, Chopin postanowił zatrzymać się w Poznaniu.

# data[].attributes.body
We wrześniu pojawił się w Berlinie – w tym samym czasie, co Chopin, miasto odwiedzała także rodzina Kolbergów. Jak pisał sam kompozytor, w Berlinie przede wszystkim chodził do teatru.

# data[].attributes.body
Jesienią 1810 Mikołaj i Justyna wraz z dziećmi przenieśli się do Warszawy. W październiku zamieszkali w nieistniejącej obecnie kamienicy należącej do Jana Böhma. Przeprowadzka do Warszawy wynikała prawdopodobnie z pogarszającej się sytuacji finansowej Skarbków. Około 1823 roku Fryderyk rozpoczął swoją naukę w Liceum Warszawskim. Lipcem 1826 roku Chopin ukończył swoją przygodę z liceum, lecz nie wiele potem rozpoczął swoje dalsze kształcenie w Szkole Głównej Muzyki.

# data[].attributes.body
1 marca 1810 roku przyszedł na świat Fryderyk Franciszek Chopin.

# data[].attributes.body
Ciało sprowadzono do Polski i w czerwcu 1859 złożono w rodzinnych grobach w Opinogórze. Z małżeństwa Krasiński doczekał się czwórki dzieci: Władysława, Zygmunta, Marii Beatrix oraz zmarłej w młodym wieku Elżbiety.

# data[].attributes.body
W roku 1856, bawiąc w Baden, potajemnie udał się do Paryża w związku z pochówkiem Adama Mickiewicza. 24 listopada 1858 odszedł Wincenty Krasiński, co dodatkowo pogorszyło i tak już bardzo zły stan zdrowia Zygmunta, który zmarł w Paryżu 23 lutego 1859 roku.

# data[].attributes.body
19 grudnia 1847 roku zawitał w Rzymie, gdzie poznał Cypriana Kamila Norwida, kilka razy spotkał się również z Adamem Mickiewiczem. Krasiński jednak zbliżył się do obozu Hotel Lambert, zwłaszcza dzięki znajomości z generałem Władysławem Zamoyskim. Przygotował również nieopublikowany za życia memoriał do Piusa IX. Zimą 1850 pogorszyło się zdrowie Twórcy. W tych latach wystąpił z ostatnim memoriałem politycznym, skierowanym do Napoleona III, starał się również wywrzeć wpływ na politykę Francji podczas dwóch audiencji (kwiecień 1857 i lipiec 1858).

# data[].attributes.body
Przebywając w Nicei, Krasiński pisał liczne memoriały i listy polityczne m.in. do Guizota, Karola hr. Montalembert i Alfonsa de Lamartine, rozwijając w nich podstawowe zasady polityczne przedstawione w Psalmach przyszłości i Przedświcie, zwłaszcza tezę o nieantagonistycznym rozwoju świata i specjalnej w nim roli Polski chrześcijańskiej.

# data[].attributes.body
W sierpniu małżonkowie ruszyli w podróż poślubną do Królestwa Polskiego. 26 września 1844 narodził się jego pierwszy syn – Władysław. Pod wpływem wydarzeń roku 1846 powstał dramat, poemat Ressurecturis oraz Fantazja konania – pierwsza redakcja poematu Dzień dzisiejszy.

# data[].attributes.body
26 lipca 1843 w Dreźnie Krasiński wstąpił w związek małżeński z Elizą Branicką.

# data[].attributes.body
W wigilię Krasiński poznał w Neapolu Delfinę Potocką, do której przez wiele lat żywił silne uczucia. Szybko zaczęły powstawać też wiersze przeznaczone dla Delfiny. Na przełomie roku 1839/​1840 powstały Trzy myśli pozostałe po śp. Henryku Ligenzie, wtedy też przystąpił do pracy nad ukończonym w 1845/​46 traktacie konserwatywnym O stanowisku Polski z Bożych i ludzkich względów. W tym czasie znów zarysowały się rozbieżności z ojcem, który planował swatać Poetę z Elizą Branicką. W roku 1841 ukazuje się odosobniona w tym czasie próba obrony i sprawiedliwej, wysokiej oceny twórczości Słowackiego: artykuł Kilka słów O Juliuszu Słowackim w Tygodniku Literackim wydawanym w stolicy Wielkiego Księstwa Poznańskiego. W tymże roku ojcu udało się wymóc na Zygmuncie ożenek z Elizą Branicką, jednakże jesienią Poeta odbył podróż z Delfiną Potocką (Szwajcaria, Francja). Wtedy też zrodził się pomysł Przedświtu. W zimie 1841/​42 znacznie pogorszyło się zdrowie twórcy. Jesienią pracował intensywnie nad Przedświtem.

# data[].attributes.body
W 1833r. Krasiński pisze swoje opus magnum – Nie-Boską Komedię, zostaje wydany w 1835r. w Paryżu. W Rzymie, w listopadzie 1833, odradza się też pomysł Irydiona, którego pierwszy, zniszczony, zarys powstał w stolicy carów na przełomie 1832 i 1833 roku. W Rzymie spotkał Joannę Bobrową i jej męża Teodora. Wspólnie wyruszyli do Wenecji i Florencji. W maju 1836 roku Poeta zaprzyjaźnił się w Rzymie z Juliuszem Słowackim. Spotkał się również z ojcem, następnie stworzył cykl liryków adresowanych do Joanny Bobrowej. W drugiej połowie 1837 pogarszał się stan zdrowia Krasińskiego, zwłaszcza bóle oczu i „bóle w boku”. Pogorszyły się też relacje z ojcem ze względu na jego sprzeciw wobec romansu syna z zamężną Bobrową . W tym czasie powstały najprawdopodobniej Pokusa oraz Noc letnia i kolejne poezje tworzone dla Joanny Bobrowej. W roku 1838, po interwencji Wincentego Krasińskiego, nastąpiło zerwanie romansu.

# data[].attributes.body
W 1833 roku we Wrocławiu ukazuje się drukiem jego powieść Agaj-Han. Wiosną tego samego roku zaczyna pisać Nie-Boską komedię.

# data[].attributes.body
10 września 1832r. wyruszył wraz z Rodzicem do stolicy Imperium Rosyjskiego. Na audiencji, po przedstawieniu carowi Mikołajowi I, miast ubiegać się, jak chciał ojciec, o intratne stanowisko w dyplomacji, pod pretekstem leczenia okulistycznego uzyskał pozwolenie monarchy na wyjazd za granicę.

# data[].attributes.body
Kiedy wrócił do Genewy napisał obszerną powieść historyczną Agaj-Han ukończoną 7 stycznia 1832. Jak wynika z listów, wolą ojca Poety było, by syn nie angażował się w politykę i wojnę w Królestwie, samo Powstanie zaś oceniał jako rewolucję społeczną. Zygmunt ojca posłuchał, pozostając biernym.

# data[].attributes.body
W listopadzie roku 1830 Zygmunt Krasiński dotarł do Rzymu.  Tam, w połowie grudnia, dowiedział się niespodziewanie o wybuchu Powstania Listopadowego. Pełen rozterek i wahań, wrócił do Genewy.

# data[].attributes.body
W 1829 wyjechał do Genewy gdzie poznał Adama Mickiewicza. Od 14 sierpnia do 1 września 1830 roku wędrował wraz z Mickiewiczem i A.E. Odyńcem po Alpach Wysokich. Wyprawę opisał w Ułomkach podróży szwajcarskiej oraz w dzienniczku zamieszczonym w liście do ojca z 5 września 1830 roku. W okresie genewskim młody Krasiński również wiele czytał, szczególną uwagę poświęcając dziełom historyków francuskich. Krasiński chętnie sięgał też po dzieła przedstawicieli niemieckiej filozofii idealistycznej, które wywarły duży wpływ na krystalizację poglądów estetycznych Twórcy.

# data[].attributes.body
Powrót rodziców Zygmunta wraz z synem do kraju w 1814 r.  Gdy Zygmunt miał 10 lat, jego matka zmarła na gruźlicę. W 1827 r. Zygmunt podjął studia prawnicze na Uniwersytecie Warszawskim. Na uniwersytecie doszło do gwałtownych demonstracji przeciwko Zygmuntowi. Wskutek tego skandalu został wydalony z uniwersytetu. Wtedy ojciec zdecydował się wysłać go na studia do Genewy.

# data[].attributes.body
Zygmunt Krasiński urodził się 19 lutego 1812 roku. Syn  Wincentego, zwolennika literackiego „obozu klasyków”, generała napoleońskiego, a matką była Maria Urszula z Radziwiłłów.

# data[].attributes.body
W 1927r. jego prochy zostały przewiezione do Polski. Spoczywa teraz w Wawelskiej Katedrze, obok Mickiewicza

# data[].attributes.body
W roku 1849 zmarł na gruźlicę. Pochowano go na cmentarzu Montmartre w Paryżu.

# data[].attributes.body
We Wrocławiu zdążył spotkać się z matką, po czym został deportowany do Francji

# data[].attributes.body
Poważnie chory na gruźlice, wyruszył do Poznania po usłyszeniu o Wiośnie Ludów

# data[].attributes.body
W końcu na stałe osiadł w Paryżu, gdzie na jednym z balów stoczył walkę na improwizację z Mickiewiczem. Poznał Joannę Bobrową, która została jego muzą. W 1842 wstąpił do Koła Sprawy Bożej ( do którego należał też Mickiewicz) jednak 1843r. odstąpił on od niego.

# data[].attributes.body
Poznał tu Księżną Karolinę - Córkę Józefa Bonapartego

# data[].attributes.body
W Czerwcu 1837r. Słowacki kończy swoje podróże bo Bliskim Wschodzie

# data[].attributes.body
Poeta zainspirował się tam do napisania takich utworów jak ,,Podróż do Ziemi Świętej z Neapolu", czy ,,Ojciec Zadżumionych"

# data[].attributes.body
Jednocześnie Słowacki odwiedził też Aleksandrie, gdzie powstał utwór ,,Smutno mi, Boże'' i Kair

# data[].attributes.body
W sierpniu 1836r. Słowacki zaczął podróżować po krajach Śródziemnomorskich i Bliskim wschodzie.

# data[].attributes.body
W lutym 1863 opuścił Szwajcarie i wybrał się do Rzymu, gdzie poznał Krasińskiego, który wspierał go i czytał każdy jego wiersz.

# data[].attributes.body
W 1834r. z rodziną Wodzińskich wyruszył na wyprawę z Alpy, zaowocowała ona wieloma wierszami

# data[].attributes.body
Słowacki zawiedziony Paryżem i zniechęcony przez ukazanie się utworu ,,Dziady III" Mickiewicza w którym, autor ukazał ojczyma Słowackiego w złym świetle, osiedla się nad Jeziorem Genewskim w 1833 wydał trzeci tom Poezji

# data[].attributes.body
Po powrocie z Londynu zasiedlił się w Paryżu, gdzie zostały wydane dwa tomy poezji Słowackiego

# data[].attributes.body
Z Paryża, również z listami wyjechał do Londynu

# data[].attributes.body
Z listami dyplomatycznymi pojechał do Polskich przedstawicieli w Paryżu

# data[].attributes.body
Po wybuchu powstania Listopadowego wyjechał do Drezna

# data[].attributes.body
Po skończeniu studiów w 1829 przeniósł się do Warszawy i zaczął pracę w Komisji Rządowej Przychodów Skarbu

# data[].attributes.body
Po śmierci ojca Słowackiego, jego matka wyszła za Augusta Beca, po czym wszyscy przeprowadzili się do Wilna.
W Wilnie częstym gościem Słowackich był Adam Mickiewicz.
Słowacki studiował w Wilnie prawo, przyjaźnił się też z Ludwikiem Spitznaglem, który odebrał sobie życie.

# data[].attributes.body
4 Września 1809r. urodził się tu Juliusz Słowacki

# data[].attributes.body
W 1890r jego szczątki zostały przewiezione i pochowane na Wawelu

# data[].attributes.body
17 października przybywa ponowie do Konstantynopola. 26 listopada Mickiewicz umiera prawdopodobnie zaraził sie cholerą.

# data[].attributes.body
Mickiewicz odwiedza tu Michała Czajkowskiego i odzyskuję dobrą energię. Wpada na pomysł utworzenia pułku składającego się z Żydów mieszkających w Turcji, pisze pisma do władz tureckich i żydowskich bankierów Rotszyldów.

# data[].attributes.body
W marcu 1854 r. Francja wypowiedziała wojnę Rosji, a we wrześniu poeta wyrusza do Konstantynopola, gdzie od dłuższego czasu trwają próby utworzenia Legionów Polskich.

# data[].attributes.location_name
Biblioteka Arsenału, Rue de Sully, Paryż, Francja

# data[].attributes.headline
Biblioteka Arsenału, Rue de Sully, Paryż, Francja

# data[].attributes.subject
Biblioteka Arsenału, Rue de Sully, Paryż, Francja

# data[].attributes.body
Po zamachu Napoleona w 1851 r. Mickiewicz traci źródło dochodu, czyli College de France. 30.10.1852 r. zostaje bibliotekarzem w Bibliotece Arsenału. 5 marca 1855 r. umiera jego żona.

# data[].attributes.body
W marcu 1849 r. zakłada " La Tribune des Peuples" skupiając przedstawicieli walczących o wolność narodu. We wrześniu redaktorzy tej redakcji zostają aresztowani, a Mickieiwcz musi się ukrywać.

# data[].attributes.location_name
Cmentarz Montmartre, Avenue Rachel, Paryż, Francja

# data[].attributes.headline
Cmentarz Montmartre, Avenue Rachel, Paryż, Francja

# data[].attributes.subject
Cmentarz Montmartre, Avenue Rachel, Paryż, Francja

# data[].attributes.body
Kilka tygodni po śmierciu pochowano jego ciało na polskim cmentarzu.

# data[].attributes.body
Dociera tu 7 lutego 1848 r. Na miejscu zamierza formować polski Legion. W Europie coraz bliżej jest od Wiosny Ludów. Podczas pobytu w Rzymie Mickiewicz dwa razy rozmawiał z papieżem.

# data[].attributes.body
Podczas wykładów w College de France, Mickiewicz zaangażował sie w Koło Sprawy Bożej, co pochłaniało dużo jego energii. W lipcu 1841 r. poznał charyzmatycznego przywódcę Andrzeja Towiańskiego.

# data[].attributes.location_name
Collège de France, Place Marcelin Berthelot, Paryż, Francja

# data[].attributes.headline
Collège de France, Place Marcelin Berthelot, Paryż, Francja

# data[].attributes.subject
Collège de France, Place Marcelin Berthelot, Paryż, Francja

# data[].attributes.body
22 grudnia 1840 r. wygłosił swój pierwszy wykład w College de France, gdzie objął stworzona specjalnie dla niego katedrę literatury słowiańskiej.

# data[].attributes.body
11 czerwca 1839 r. rodzina Mickiewiczów przybyła do Lozanny, ponieważ Mickiewicz otrzymał na tamtejszym uniwersytecie stanowisko profesora literatury łacińskiej. Wykładał tam rzymską literaturę. Pisał tam również wiersze, które wydano po śmierci poety. "Liryki Lozańskie" były jego pożegnaniem z literaturą.

# data[].attributes.body
28 czerwca 1834r. niespodziewanie odbywa się ślub Mickiewicza z Celiną. Mickiewicz miał z nią szóstkę dzieci, lecz ich życie nie należało do najprostszych.

# data[].attributes.body
23.06.1832 r. Mickieiwcz otrzymuję paszport i wyrusza do Paryża, mimo zakazu wjazdu dociera tam 31 lipca. W Paryżu przesiaduję blisko 20 lat, prawie do śmierci. W miedzyczasie publikuje "Dziady" oraz zaczyna pisać "Pana Tadeusza". Ukazuje się on w 1934 r. i jest to jego ostatnie wielkie dzieło.

# data[].attributes.body
Powstaje tutaj 3 część "Dziadów".

# data[].attributes.body
Poeta jest w Wielkopolsce skąd chce przedostać się do Księstwa Polskiego, w sierpniu próbuję przekroczyć granice w Prośnie, ale rezygnuje z jakiegoś powodu. 7 września kapituluje Warszawa, do wielkopolski zjeżdzją sie żołnierze w tym brat Mickieiwcza Franciszek. W tym czasie piszę "Redutę Ordona". 5 marca 1832 wraca do Drezna

# data[].attributes.body
Spotyka się tu z J.U Niemcewiczem, który ma wiadomości z pola walki. Pod nazwiskiem Muhl wjeżdża do Wielkiego Księstwa Poznańskiego.

# data[].attributes.body
W maju 1831 r. dociera do Paryża. Mając fałszywy paszport Mickiewicz wyrusza do Drezna (tymczasem na Litwie powstanie na Litwie upada).

# data[].attributes.body
Mickiewicz rozumie, że jest wyczekiwany w Polsce( w Polsce wybuchło powstanie 29.10.1830 r., gdzie spiskowcy szli z pieśnią z "Konrada Wallenroda" na ustach), mimo to Mickiewicz nie wyjeżdża.

# data[].attributes.body
W maju 1830r. zwiedza północne Włochy, wtedy poznaje słynny wiersz "Do matki Polki".

# data[].attributes.body
Adam Mickiewicz poznaje we wrześniu 1829r. Zygmunta Krasickiego.

# data[].attributes.body
W listopadzie 1829r. rzuca się w wir życia towarzyskiego oraz poznaje rzymskie ruiny.

# data[].attributes.body
Spaceruje w Alpach, gdzie prawdopodobnie napisał słynny wiersz "Do *** Na Alpach w Splugen", którego adresatką była najprawdopodobniej Maria z Wereszczaków Puttkamerowa, miłość Mickiewicza z czasów wiedeńskich.