# data[].attributes.headline
Κωνσταντινος Μενγκερ

# data[].attributes.subject
Κωνσταντινος Μενγκερ

# data[].attributes.body
Η Αναγεννηση (15ος - 17ος αιονας) ηταν μια περιοδο η οποια εχει μεγαλο ιστορικο παρελθον. Προηλθε απο την Ιταλια και στη συνεχεια διαδοθηκε στην υπολοιπη Ευρωπη. Την εποχη εκεινη ειχαν δημιουργηθει πολλοι διασημοι πινακες απο πολλους διασημους ζωγραφους οπως:
τον Λεορναντο Ντα Βιντζι,
τον Μικαηλ Αντζελο,
τον Σαντρο Βοττιτσελλι,
τον Ντονατελο και πολλους
αλλους.

# data[].attributes.headline
Ντουσκα Αλεξανδρα

# data[].attributes.body
Ντουσκα Αλεξανδρα
Η Αναγέννηση ενέπνευσε ένα κίνημα που τοποθετείται προσεγγιστικά ανάμεσα στο 15ο και το 17ο αιώνα, και ξεκίνησε στην Ιταλία κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, από όπου και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως ονομασία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, μα με μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς το κύμα των αλλαγών που επήλθαν δεν εξαπλώθηκε με την ίδια ταχύτητα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ως πολιτιστικό κίνημα, επέφερε την άνθηση της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της τέχνης, της θρησκείας και της πολιτικής επιστήμης, καθώς και την αναβίωση της μελέτης κλασικών συγγραφέων την ανάπτυξη της γραμμικής προοπτικής στη ζωγραφική και τη σταδιακή, αλλά ευρέως διαδιδόμενη, μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση. Παραδοσιακά, αυτή η πνευματική μεταμόρφωση είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται η Αναγέννηση γέφυρα μεταξύ του Μεσαίωνα και της Σύγχρονης Εποχής. Αν και κατά την Αναγέννηση έλαβαν χώρα επαναστατικές καινοτομίες σε πολλά πνευματικά πεδία, καθώς και κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, είναι ίσως περισσότερο συνυφασμένη με τα ρεύματα που διαμορφώθηκαν στο χώρο της τέχνης, αλλά και τη συμβολή παν-επιστημόνων όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος, οι οποίοι ενέπνευσαν τον όρο Homo Universalis (Καθολικός Άνθρωπος).[1][2]

# data[].attributes.headline
Αχιλλέας γεωργακος ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

# data[].attributes.subject
Αχιλλέας γεωργακος ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

# data[].attributes.body
Με τον όρο Αναγεννησιακή τέχνη αναφερόμαστε στην καλλιτεχνική παραγωγή κατά την ιστορική περίοδο της Αναγέννησης. Ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά της ήταν η ανανέωση των θεμάτων και της αισθητικής στην Ευρώπη. Η καλλιτεχνική παραγωγή την περίοδο αυτή είναι δύσκολο να οριοθετηθεί χρονικά, ωστόσο θεωρούμε πως ξεκίνησε στην Ιταλία τον 15ο αιώνα και διαδόθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη, με διαφορετικούς όμως ρυθμούς και σε διαφορετικό βαθμό ανάλογα με την γεωγραφική περιοχή. Τον 16ο αιώνα έφθασε σε πολλές χώρες στο απόγειό της.

Η Αναγεννησιακή τέχνη δεν χαρακτηρίστηκε από μια επιστροφή στο παρελθόν, αντίθετα, οι νέες τεχνικές σε συνδυασμό με το νέο πολιτικό, κοινωνικό και επιστημονικό πλαίσιο που διαμορφώθηκε εκείνη την εποχή, επέτρεψαν στους καλλιτέχνες να καινοτομήσουν. Επιπλέον, για πρώτη φορά, η τέχνη έγινε ιδιωτική, με την έννοια πως δεν διαμορφωνόταν από τη θρησκευτική ή πολιτική εξουσία, αλλά αποτελούσε προϊόν αποκλειστικά των ίδιων των καλλιτεχνών.

# data[].attributes.headline
ΘΩΜΑΣ ΜΠΕΚΑΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

# data[].attributes.subject
ΘΩΜΑΣ ΜΠΕΚΑΣ ΑΝΑΓΕΝΝΗΣΗ

# data[].attributes.headline
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΈΓΓΟΥΛΗ

# data[].attributes.subject
ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ ΜΈΓΓΟΥΛΗ

# data[].attributes.body
Αναγέννηση ενέπνευσε ένα κίνημα που τοποθετείται προσεγγιστικά ανάμεσα στο 15ο και το 17ο αιώνα, και ξεκίνησε στην Ιταλία κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, από όπου και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως ονομασία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, μα με μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς το κύμα των αλλαγών που επήλθαν δεν εξαπλώθηκε με την ίδια ταχύτητα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ως πολιτιστικό κίνημα, επέφερε την άνθηση της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της τέχνης, της θρησκείας και της πολιτικής επιστήμης, καθώς και την αναβίωση της μελέτης κλασικών συγγραφέων την ανάπτυξη της γραμμικής προοπτικής στη ζωγραφική και τη σταδιακή, αλλά ευρέως διαδιδόμενη, μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση. Παραδοσιακά, αυτή η πνευματική μεταμόρφωση είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται η Αναγέννηση γέφυρα μεταξύ του Μεσαίωνα και της Σύγχρονης Εποχής. Αν και κατά την Αναγέννηση έλαβαν χώρα επαναστατικές καινοτομίες σε πολλά πνευματικά πεδία, καθώς και κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, είναι ίσως περισσότερο συνυφασμένη με τα ρεύματα που διαμορφώθηκαν στο χώρο της τέχνης, αλλά και τη συμβολή παν-επιστημόνων όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος, οι οποίοι ενέπνευσαν τον όρο Homo Universalis (Καθολικός Άνθρωπος).[1][2]

Κατά γενική παραδοχή η Αναγέννηση έχει τις ρίζες της στη Φλωρεντία, στην περιοχή της Τοσκάνης, κατά το 14ο αιώνα.[3] Έχουν προταθεί πολυάριθμες θεωρίες σχετικά με την προέλευση και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα, οι οποίες εστιάζονται σε ποικιλία παραγόντων που περιλαμβάνουν τις κοινωνικές και πολιτικές ιδιαιτερότητες της πόλης κατά την εποχή εκείνη, η οποία βρισκόταν υπό την καθοδήγηση της επιφανούς και ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων.[4][5]

Η Αναγέννηση έχει μακρά και περίπλοκη ιστοριογραφία, ενώ οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τη χρησιμότητα της λέξης ως οριοθέτησης μιας περιόδου της ιστορίας.[6] Ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν πως η Αναγέννηση ήταν ένα «βήμα πολιτιστικής προόδου» σε σχέση με το Μεσαίωνα, χαρακτηρίζοντάς την, αντίθετα, ως περίοδο απαισιοδοξίας και νοσταλγίας για την Κλασική Αρχαιότητα,[7] ενώ άλλοι επικεντρώνονται στα σημεία που καθιστούν τη μία εποχή συνέχεια της άλλης.[8]

Πράγματι, ορισμένοι ζήτησαν να μπει τέλος στη χρήση του όρου, τον οποίο θεωρούν προϊόν παροντισμού - χρήση της ιστορίας προκειμένου να επικυρωθούν και να αποθεωθούν τα σύγχρονα ιδανικά.[9] Η λέξη Αναγέννηση έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει άλλα ιστορικά και πολιτιστικά κινήματα, όπως η Καρολίγγεια Αναγέννηση και η Αναγέννηση του 12ου αιώνα

# data[].attributes.headline
ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ

# data[].attributes.subject
ΔΑΣΚΑΛΟΣ ΚΩΝ/ΝΟΣ

# data[].attributes.body
«Η Σχολή των Αθηνών» δημιουργήθηκε μεταξύ των ετών 1510 και 1511.
Στην ιταλική γλώσσα, είναι μια από τις διασημότερες νωπογραφιες του Ιταλού καλλιτέχνη της Αναγεννησιακής τέχνης, Ραφαήλ.

Η νωπογραφία διακοσμεί έναν τοίχο δωματίου με το όνομα «Αίθουσα της Υπογραφής» ή "Stanza della Segnatura" της πτέρυγας "Stanze di Rafaello" δηλαδή «Αίθουσες του  Ραφαήλ» στο «Αποστολικό Παλάτι» στο Βατικανό. Ο ίδιος ο Ραφαήλ έδωσε άλλο όνομα στην νωπογραφία, γράφοντας δύο λέξεις: “Causarum Cognitio”, «Αιτίες Γνώριζε», δηλαδή προσπάθησε να συνειδητοποιείς και να γνωρίζεις τις αιτίες.

# data[].attributes.body
O pinakas 'To proi se ena peukodasos'einai poli foteinos kai toso realistikos pou san na min einai aristourgima tis vourtsas,alla ena stigmotopio enos dasikou topiou.Kathe leptomereia tis eikonas apeikonizetai epaggelmatika,me agapi kai deos...H kiria estiasi tou pinaka einai o sindiasmos tou iliakou fotos sto vathos kai twn arkoudon sto dentro sto proto plano.

# data[].attributes.headline
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΪΝΤΑΡΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΜΠΕΪΝΤΑΡΗΣ

# data[].attributes.body
διάσημος πίνακας του Έντβαρτ Μουνκ αντιπροσωπεύει το παγκόσμιο άγχος του σύγχρονου ανθρώπου ανεξαρτήτως φύλου και προέλευσης. Χάρη στη νέα μη επεμβατική έρευνα, ο ένοχος για το ξεθώριασμα του πίνακα αποκαλύφθηκε: Είναι η υγρασία. Ωστόσο, το ευχάριστο είναι πως αυτή την «απειλή» μπορούν να την διαχειριστούν οι συντηρητές του Μουσείου Μουνκ στο Όσλο της Νορβηγίας.

Τα μέρη του πίνακα με κίτρινο χρώμα ξεφλουδίζουν. Οι αρχικά κίτρινες πινελιές του Μουνκ στο ηλιοβασίλεμα και την περιοχή του λαιμού της φιγούρας έχουν γίνει υπόλευκες, ενώ το παχύ κίτρινο χρώμα στην λίμνη πάνω από τη φιγούρα ξεφλουδίζει. Ζημιά σημειώθηκε, επίσης, όταν ο πίνακας είχε κλαπεί το 2004. Ο πίνακας ανακτήθηκε τελικά το 2006. Από τότε, «Η Κραυγή» σπάνια εκτίθεται και το μουσείο το προστατεύει σε συνθήκες αποθήκευσης με ελεγχόμενο φωτισμό, θερμοκρασία και υγρασία.

«Αποδείχθηκε ότι ο Μουνκ αντί να χρησιμοποιήσει μια καθαρή χρωστική καδμίου σουλφιδίου όπως έπρεπε, προφανώς χρησιμοποίησε μια όχι και τόσο καθαρή που περιείχε ενώσεις χλωρίου. Δεν νομίζω ότι το έκανε σκόπιμα. Πιστεύω ότι αγόρασε μια φτηνή μπογιά. Μιλάμε για το 1910 και εκείνη την εποχή δεν ίσχυαν στη χημική βιομηχανία οι ποιοτικοί έλεγχοι που εφαρμόζονται σήμερα», δήλωσε ο καθηγητής Koen Janssens του Πανεπιστημίου της Αμβέρσας.

Και συνέχισε: «Πρέπει να ασχοληθούμε με την υγρασία στο μουσείο, ή να απομονώσουμε το κοινό από τον πίνακα, έτσι ώστε κανείς να μην αναπνέει στην επιφάνεια του πίνακα. Όταν οι άνθρωποι αναπνέουν παράγουν υγρασία, οπότε γενικά για πίνακες δεν είναι καλό να είναι πολύ κοντά στην αναπνοή όλων των περαστικών».

# data[].attributes.headline
Αλεξία Γιολμά

# data[].attributes.subject
Αλεξία Γιολμά

# data[].attributes.body
Η Μόνα Λίζα (γνωστή και ως Τζιοκόντα, ή Πορτραίτο της Λίζα Γκεραρντίνι, συζύγου του Φρανσέσκο ντελ Τζιοκόνζωγράφη  είναι προσωπογραφία που ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι. Ο πίνακας, διαστάσεων 77 εκ. × 53 εκ., απεικονίζει μία καθιστή γυναίκα, τη Λίζα ντελ Τζοκόντο, η έκφραση του προσώπου της οποίας χαρακτηρίζεται συχνά ως αινιγματική.Η Μόνα Λίζα θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής.

# data[].attributes.headline
Ο Μικελάντζελο ντι Λοντοβίκο Μπουοναρότι Σιμόνι, γνωστός περισσότερο ως Μιχαήλ Άγγελος, ήταν Ιταλός γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ποιητής της Αναγέννησης, που άσκησε απαράμιλλη επίδραση στην ανάπτυξη της δυτικής τέχνης. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς στην ιστορία της τέχνης.

# data[].attributes.subject
Ο Μικελάντζελο ντι Λοντοβίκο Μπουοναρότι Σιμόνι, γνωστός περισσότερο ως Μιχαήλ Άγγελος, ήταν Ιταλός γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ποιητής της Αναγέννησης, που άσκησε απαράμιλλη επίδραση στην ανάπτυξη της δυτικής τέχνης. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς στην ιστορία της τέχνης.

# data[].attributes.body
Κωνσταντίνος Μακρυγιάννης

# data[].attributes.attachment_link.title
ΜΙΧΑΗΛ ΑΓΓΕΛΟΣ

# data[].attributes.headline
Μαριάννα Γερασίμου

# data[].attributes.subject
Μαριάννα Γερασίμου

# data[].attributes.headline
Νικόλας Αποστόλου Η 

# data[].attributes.body
Νικόλας Αποστόλου Η γέννηση της Αφροδίτης Αναγέννηση
Σύμφωνα με τον αρχαίο ελληνικό μύθο, όταν ο Κρόνος πήρε τη βασιλεία από τον πατέρα του, τον Ουρανό, έκοψε τα γεννητικά του όργανα και τα πέταξε στη θάλασσα. Από τους αφρούς της θάλασσας, αναδύθηκε κοντά στην Κύπρο (σύμφωνα με την επικρατέστερη παράδοση) η θεά Αφροδίτη. Στον πίνακα, η θεά Αφροδίτη αναδύεται από το νερό μέσα σε ένα όστρακο που φυσούν ο Ζέφυρος και η Αύρα προς την ακτή της Κύπρου ή των Κυθήρων. Στην ακτή την υποδέχεται μια από τις Ώρες, θεότητες των εποχών, που της προσφέρει έναν μανδύα. Σύμφωνα με ορισμένους ερμηνευτές, η γυμνή θεά είναι σύμβολο πνευματικής και όχι γήινης αγάπης. Η ανατομία της Αφροδίτης δεν αποτελούν εκφράσεις κλασικού ρεαλισμού, όπως στα έργα του Ραφαήλ ή του Λεονάρντο Ντα Βίντσι.

Το σχέδιο είναι αρμονικό και ντελικάτο: οι γραμμές κομψές και δημιουργούν, με τα κύματα που σκάνε στην ακτή, τις πτυχώσεις των ρούχων, την αρμονική ροή των μαλλιών της θεάς, διακοσμητικά κυματοειδή παιχνιδίσματα. Τα χρώματα είναι φωτεινά, οι μορφές καθαρές και ραφιναρισμένες. Το γυμνό σώμα της Αφροδίτης είναι ύμνος στην κλασσική ομορφιά και στην αγνότητα της ψυχής, ενώ για τη στάση της ο Μποτιτσέλι ακολούθησε το πρότυπο της Αιδήμονος Αφροδίτης (Venus Pudica).

# data[].attributes.headline
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.body
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.headline
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.body
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.headline
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.body
ΜΑΤΕΡΗΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ

# data[].attributes.headline
ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΟΝΤΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.subject
ΑΓΓΕΛΟΣ ΒΟΝΤΙΤΣΟΣ

# data[].attributes.body
Αναγέννηση ονομάζεται η περίοδος από τον 15ο αιώνα ως τον 16ο αιώνα, κατά την οποία τα γράμματα, οι επιστήμες και οι τέχνες σημείωσαν πρωτοφανή άνθηση στην Ευρώπη.Ο όρος Αναγέννηση χρησιμοποιείται κάθε φορά που στην πορεία της πολιτιστικής ιστορίας παρατηρείται μια συνειδητή αναβίωση στοιχείων από την κλασική αρχαιότητα.Τα θέματα της ζωγραφικής είναι παρμένα από τη Βίβλο, την ιστορία και τη μυθολογία της Ρώμης και της Ελλάδας . Επανέρχονται οι αξίες της αρμονίας, της ισορροπίας και του μέτρου.Αποδίδονται με φωτοσκιάσεις οι όγκοι και ο χώρος με προοπτική.
Αντιπροσωπευτικότεροι εκπροσώποι (ζωγράφοι).
Μιχαήλ Άγγελος (1475-1564)
Ραφαήλ (1483-1520)
Πάολο Ουτσέλλο (1397-1475) - πραγματικό όνομα Paolo di Dono
Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519)
Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (1480-1538)
Τζιοβάνι Μπελίνι (~1430-1516)
Ιερώνυμος Μπος (1450-1516)
Σάντρο Μποτιτσέλι  (1445-1510)
Ντίρικ Μπάουτς (Dierick Bouts) (~1415-1475)
Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος  (~1525-1569)
Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος  (~1564-1638)
Τζάκοπο ντι Τσιόνε (Jacopo di Cione) (1325-1399)
Ο Μικελάντζελο ντι Λοντοβίκο Μπουοναρότι Σιμόνι  (6 Μαρτίου 1475 - 18 Φεβρουαρίου 1564), γνωστός περισσότερο ως Μιχαήλ Άγγελος, ήταν Ιταλός γλύπτης, ζωγράφος, αρχιτέκτονας και ποιητής της Αναγέννησης, που άσκησε απαράμιλλη επίδραση στην ανάπτυξη της δυτικής τέχνης. Σήμερα αναγνωρίζεται ως ένας από τους σπουδαιότερους δημιουργούς στην ιστορία της τέχνης.
Η Δημιουργία  του Αδάμ είναι  νωπογραφία,από  τα διασημότερα έργα τέχνης του Μιχαήλ Άγγελου και είναι σκηνή από τον κύκλο της <<Δημιουργίας του Κόσμου>> στην οροφή της Καπέλα Σιστίνα.Η Καπέλα Σιστίνα ή Παρεκκλήσιο του Σίξτου είναι παρεκκλήσιο του Αποστολικού Παλατιού, της επίσημης κατοικίας του Πάπα, στην πόλη του Βατικανού. την οποία φιλοτέχνησε ο καλλιτέχνης μεταξύ 1508 και 1512.
Κεντρικές μορφές είναι ο Θεός, ο οποίος απεικονίζεται μαζί με αγγέλους και μια γυναικεία μορφή στα αριστερά του, και ο Αδάμ, που μοιάζει αδύναμος και αδρανής.
Αξιοσημείωτη είναι η διάχυτη αίσθηση της μελαγχολίας και ειδικά το λυπημένο βλέμμα του Αδάμ, σαν να διαισθάνεται την μοίρα της απώλειας του έως την ημέρα της κρίσεως .
Ακόμη και ο ίδιος ο Θεός φαίνεται δύσπιστος , σαν να περιμένει ότι ο Αδάμ θα παρακούσει τους νόμους του.
Το απλωμένο χέρι του Θεού με τον προτεταμένο δείκτη να απέχει μόνο λίγα εκατοστά από τα πλευρά του Αδάμ είναι μια πράξη συμβολική και γεμάτη μεταφυσικό μυστήριο.
Η εικόνα των χεριών του Θεού και του Αδάμ που σχεδόν βρίσκονται σε επαφή είναι πλέον εμβληματική της ανθρωπότητας. Η Δημιουργία του Αδάμ από τον Μιχαήλ Άγγελο αποτελεί έναν από τους πιο αναπαραγόμενους θρησκευτικούς πίνακες όλων των εποχών.

# data[].attributes.headline
ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΗΣ ΛΩΛΗΣ

# data[].attributes.subject
ΑΡΙΣΤΟΤΈΛΗΣ ΛΩΛΗΣ

# data[].attributes.body
Η Αναγέννηση πρόκειται για ένα καλλιτεχνικό και πνευματικό κίνημα που εκδηλώνεται το 15ο  και 16ο αιώνα μ.χ. στην Ευρώπη. Το κύριο χαρακτηριστικό της Αναγέννησης,είναι η αναβίωση των αξιών της κλασικής αρχαιότητας για τη θεμελίωση ενός καινούργιου κόσμου.Αποδίδονται με φωτοσκιάσεις οι όγκοι και ο χώρος με προοπτική,επανέρχονται η αρμονία, η ισορροπία και το μέτρο τα θέματα της ζωγραφικής είναι παρμένα από τη Βίβλο, την ιστορία και τη μυθολογία της Ρώμης και της Ελλάδας και λιγότερο από την καθημερινή ζωή.
Σημαντικοί ζωγράφοι
Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519)
Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (1480-1538)
Τζιοβάνι Μπελίνι (~1430-1516)
Ιερώνυμος Μπος (1450-1516)
Σάντρο Μποτιτσέλι  (1445-1510)
Ντίρικ Μπάουτς (Dierick Bouts) (~1415-1475)
Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος  (~1525-1569)
Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος  (~1564-1638)
Τζάκοπο ντι Τσιόνε (Jacopo di Cione) (1325-1399)
Μιχαήλ Άγγελος (1475-1564)
Ραφαήλ (1483-1520)
Πάολο Ουτσέλλο (1397-1475) - πραγματικό όνομα Paolo di Dono
Ο Λεονάρντο ντι σερ Πιέρο ντα Βίντσι  όπως ήταν το πλήρες όνομά του, γεννήθηκε 15 Απριλίου 1452 στην Ιταλία. Μαθήτευσε στο εργαστήριο του φημισμένου Ιταλού ζωγράφου Αντρέα ντελ Βερόκκιο. Μεγάλο μέρος της πρώιμης εργασιακής ζωής του το πέρασε στην υπηρεσία του Λουδοβίκου Σφόρτσα στο Μιλάνο,αργότερα εργάστηκε στη Ρώμη, την Μπολόνια και τη Βενετία. Πέρασε τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του στη Γαλλία όπου και πέθανε το 1519.
Η Μόνα Λίζα είναι προσωπογραφία που ζωγράφισε ο Ιταλός καλλιτέχνης Λεονάρντο ντα Βίντσι. Πρόκειται για ελαιογραφία σε ξύλο λεύκης, που ολοκληρώθηκε μέσα στη χρονική περίοδο 1503-1519. Αποτελεί ιδιοκτησία του Γαλλικού Κράτους, και εκτίθεται στο Μουσείο του Λούβρου, στο Παρίσι, απεικονίζει μία καθιστή γυναίκα, τη Λίζα ντελ Τζοκόντο, η έκφραση του προσώπου της οποίας χαρακτηρίζεται συχνά ως αινιγματική.Η Μόνα Λίζα θεωρείται το πιο διάσημο έργο ζωγραφικής.
Όταν κοιτάζει κάποιος τον πίνακα βλέπει μια γυναικεία μορφή να χαμογελά ή για την ακρίβεια να μειδιά, μ΄ένα παιχνιδιάρικο βλέμμα. Αν καλύψει το στόμα και δει μόνο τα μάτια, αυτά φαίνονται σοβαρά. Αν καλύψει τα μάτια και δει μόνο το στόμα δεν φαίνεται να χαμογελά. Αυτό είναι ένα από τα μεγαλύτερα μυστήρια που κατάφερε να πετύχει ο διάσημος ζωγράφος
Πώς είναι δυνατόν το βλέμμα της να εκτείνεται πέρα από τα όρια της ζωγραφικής, αλλά ταυτόχρονα να κοιτάει άμεσα στον θεατή; Όπου  κι αν βρίσκεστε, συνεχίζει να σας συναντά στα μάτια.

# data[].attributes.headline
ΘΟΔΩΡΉΣ ΛΩΛΗΣ 

# data[].attributes.subject
ΘΟΔΩΡΉΣ ΛΩΛΗΣ 

# data[].attributes.body
Αναγέννηση ,η ιστορική περίοδος του Ευρωπαϊκού πολιτισμού, μετά το τέλος του Μεσαίωνα (15ος αιώνας) έως το τέλος του 16ου αιώνα, η οποία χαρακτηρίζεται από την ανανέωση των γραμμάτων, των επιστημών και των τεχνών,  υπό την επιρροή της κλασικής (ελληνικής και ρωμαϊκής) αρχαιότητας.Επανέρχονται οι αξίες της αρμονίας, της ισορροπίας και του μέτρου και αποδίδονται με φωτοσκιάσεις οι όγκοι και ο χώρος με προοπτική.
Σημαντικοί ζωγράφοι της Αναγέννησης
Λεονάρντο ντα Βίντσι (1452-1519)
Μιχαήλ Άγγελος (1475-1564)
Ραφαήλ (1483-1520)
Πάολο Ουτσέλλο (1397-1475) - πραγματικό όνομα Paolo di Dono
Άλμπρεχτ Άλτντορφερ (1480-1538)
Τζιοβάνι Μπελίνι (~1430-1516)
Ιερώνυμος Μπος (1450-1516)
Σάντρο Μποτιτσέλι  (1445-1510)
Ντίρικ Μπάουτς (Dierick Bouts) (~1415-1475)
Πίτερ Μπρίγκελ ο πρεσβύτερος  (~1525-1569)
Γιαν Μπρίγκελ ο νεότερος  (~1564-1638)
Τζάκοπο ντι Τσιόνε (Jacopo di Cione) (1325-1399)

Ο Λεονάρντο ντα Βίντσι , ή ντα Βίντσι, ή Λεονάρντο, γεννήθηκε 15 Απριλίου 1452, Αντσιάνο , Ιταλία, τα τρία τελευταία χρόνια της ζωής του έζησε στη Γαλλία όπου και πέθανε το 1519.Ιταλός πολυμαθής της Ύστερης Αναγέννησης που θεωρείται κατά κοινή ομολογία ένας από τους σπουδαιότερους ζωγράφους όλων των εποχών παρά το περιορισμένο πλήθος των σωζόμενων έργων.
Ο Άνθρωπος του Βιτρούβιου είναι διάσημο σχέδιο με συνοδευτικές σημειώσεις του Λεονάρντο ντα Βίντσι, που φτιάχτηκε περίπου το 1490 σε ένα από τα ημερολόγιά του. Απεικονίζει μία γυμνή αντρική φιγούρα σε δύο αλληλοκαλυπτόμενες θέσεις με τα μέλη του ανεπτυγμένα και συγχρόνως εγγεγραμμένη σε ένα κύκλο και ένα τετράγωνο.
Σύμφωνα με τις σημειώσεις του ντα Βίντσι στο συνοδευτικό κείμενο, οι οποίες είναι γραμμένες με καθρεφτιζόμενη γραφή, το σχέδιο έγινε ως μελέτη των αναλογιών του (ανδρικού) ανθρώπινου σώματος όπως περιγράφεται σε μια πραγματεία του Ρωμαίου αρχιτέκτονα Βιτρούβιου.
Μπορεί να παρατηρηθεί από την εξέταση του σχεδίου ότι ο συνδυασμός των θέσεων των χεριών και των ποδιών μπορεί να δημιουργήσει δεκαέξι διαφορετικές στάσεις. Η στάση με τα χέρια εκτεταμένα μακριά και τα πόδια ενωμένα είναι εγγεγραμμένη στο τετράγωνο. Η στάση με τα χέρια ελαφρώς υψωμένα και τα πόδια ανοικτά εγγράφεται στον κύκλο. Αυτό εικονογραφεί το θεώρημα ότι κατά την εναλλαγή μεταξύ των δύο στάσεων, το φαινόμενο κέντρο της φιγούρας φαίνεται να κινείται, αλλά στην πραγματικότητα ο ομφαλός της φιγούρας που είναι το πραγματικό κέντρο της βαρύτητας παραμένει ακίνητος.
Καλλιτέχνης: Λεονάρντο ντα Βίντσι
Περίοδος: Αναγέννηση

# data[].attributes.headline
Η Αναγέννηση ενέπνευσε ένα κίνημα που τοποθετείται προσεγγιστικά ανάμεσα στο 15ο και το 17ο αιώνα, και ξεκίνησε στην Ιταλία κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, από όπου και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως ονομασία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, μα με μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς το κύμα των αλλαγών που επήλθαν δεν εξαπλώθηκε με την ίδια ταχύτητα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ως πολιτιστικό κίνημα, επέφερε την άνθηση της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της τέχνης, της θρησκείας και της πολιτικής επιστήμης, καθώς και την αναβίωση της μελέτης κλασικών συγγραφέων, την ανάπτυξη της γραμμικής προοπτικής στη ζωγραφική και τη σταδιακή, αλλά ευρέως διαδιδόμενη, μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση. Παραδοσιακά, αυτή η πνευματική μεταμόρφωση είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται η Αναγέννηση γέφυρα μεταξύ του Μεσαίωνα και της Σύγχρονης Εποχής. Αν και κατά την Αναγέννηση έλαβαν χώρα επαναστατικές καινοτομίες σε πολλά πνευματικά πεδία, καθώς και κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, είναι ίσως περισσότερο συνυφασμένη με τα ρεύματα που διαμορφώθηκαν στο χώρο της τέχνης, αλλά και τη συμβολή παν-επιστημόνων όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος, οι οποίοι ενέπνευσαν τον όρο Homo Universalis (Καθολικός Άνθρωπος).[1][2]

# data[].attributes.subject
Η Αναγέννηση ενέπνευσε ένα κίνημα που τοποθετείται προσεγγιστικά ανάμεσα στο 15ο και το 17ο αιώνα, και ξεκίνησε στην Ιταλία κατά τον ύστερο Μεσαίωνα, από όπου και εξαπλώθηκε στην υπόλοιπη Ευρώπη. Ο όρος χρησιμοποιείται επίσης ως ονομασία της συγκεκριμένης ιστορικής περιόδου, μα με μεγαλύτερη ελευθερία, καθώς το κύμα των αλλαγών που επήλθαν δεν εξαπλώθηκε με την ίδια ταχύτητα σε ολόκληρη την Ευρώπη. Ως πολιτιστικό κίνημα, επέφερε την άνθηση της λογοτεχνίας, της επιστήμης, της τέχνης, της θρησκείας και της πολιτικής επιστήμης, καθώς και την αναβίωση της μελέτης κλασικών συγγραφέων, την ανάπτυξη της γραμμικής προοπτικής στη ζωγραφική και τη σταδιακή, αλλά ευρέως διαδιδόμενη, μεταρρύθμιση στην εκπαίδευση. Παραδοσιακά, αυτή η πνευματική μεταμόρφωση είχε ως αποτέλεσμα να θεωρείται η Αναγέννηση γέφυρα μεταξύ του Μεσαίωνα και της Σύγχρονης Εποχής. Αν και κατά την Αναγέννηση έλαβαν χώρα επαναστατικές καινοτομίες σε πολλά πνευματικά πεδία, καθώς και κοινωνικές και πολιτικές αναταραχές, είναι ίσως περισσότερο συνυφασμένη με τα ρεύματα που διαμορφώθηκαν στο χώρο της τέχνης, αλλά και τη συμβολή παν-επιστημόνων όπως ο Λεονάρντο ντα Βίντσι και ο Μιχαήλ Άγγελος, οι οποίοι ενέπνευσαν τον όρο Homo Universalis (Καθολικός Άνθρωπος).[1][2]

# data[].attributes.body
Κατά γενική παραδοχή η Αναγέννηση έχει τις ρίζες της στη Φλωρεντία, στην περιοχή της Τοσκάνης, κατά το 14ο αιώνα.[3] Έχουν προταθεί πολυάριθμες θεωρίες σχετικά με την προέλευση και τα χαρακτηριστικά της γνωρίσματα, οι οποίες εστιάζονται σε ποικιλία παραγόντων που περιλαμβάνουν τις κοινωνικές και πολιτικές ιδιαιτερότητες της πόλης κατά την εποχή εκείνη, η οποία βρισκόταν υπό την καθοδήγηση της επιφανούς και ισχυρής οικογένειας των Μεδίκων.[4][5]

Η Αναγέννηση έχει μακρά και περίπλοκη ιστοριογραφία, ενώ οι ιστορικοί διαφωνούν σχετικά με τη χρησιμότητα της λέξης ως οριοθέτησης μιας περιόδου της ιστορίας.[6] Ορισμένοι μελετητές αμφισβητούν πως η Αναγέννηση ήταν ένα «βήμα πολιτιστικής προόδου» σε σχέση με το Μεσαίωνα, χαρακτηρίζοντάς την, αντίθετα, ως περίοδο απαισιοδοξίας και νοσταλγίας για την Κλασική Αρχαιότητα,[7] ενώ άλλοι επικεντρώνονται στα σημεία που καθιστούν τη μία εποχή συνέχεια της άλλης.[8]

Πράγματι, ορισμένοι ζήτησαν να μπει τέλος στη χρήση του όρου, τον οποίο θεωρούν προϊόν παροντισμού - χρήση της ιστορίας προκειμένου να επικυρωθούν και να αποθεωθούν τα σύγχρονα ιδανικά.[9] Η λέξη Αναγέννηση έχει επίσης χρησιμοποιηθεί για να περιγράψει άλλα ιστορικά και πολιτιστικά κινήματα, όπως η Καρολίγγεια Αναγέννηση και η Αναγέννηση του 12ου αιώνα.