# data[].attributes.body
แผ่นดินศรีอยุธยากรุงเทพมหานครเกิดวิปโยคโศกสลด เมื่อสมเด็จพระพุทธเจ้าหลวง แผ่นดินกลาง เสด็จสวรรคต พระเจ้าลูกยาเธอ กรมหมื่นเจษฎาบดินทร์ จึงได้ขึ้นเถลิงถวัลย์ราชสมบัติสืบแทน

(หน้าที่ ๓ บรรทัดที่ ๒๐ - ๒๓)

# data[].attributes.body
ทุ่งนาด้านล่างยามนี้จึงเต็มไปด้วยกลุ่มหนุ่มวัยฉกรรจ์ส่งเสียงโห่ร้องกึกก้อง บ้างก็นั่งตีกรับรับลูกคนสาวป่านเชือก ทำให้คนเล่นว่าวยิ่งเกิดความคึกคะนองสนุกสนานไปทั่วลาน

(หน้าที่ ๔ บรรทัดที่ ๑๗ - ๑๙)

# data[].attributes.body
สมิงสอดน้อยเห็นว่าวตัวเก่งของตน นอนหักยับแหลกลาญคาพื้นนาแบบนั้น ถึงกับกำหมัดตัวสั่น

(หน้าที่ ๘ บรรทัดที่ ๗ - ๘)

# data[].attributes.body
เชาวน์ไวมันฉลาดเหลือแสนนักเจ้าลูกคนนี้มีดีติดตัวมาแต่เกิดทั้งูปก็งาม ใครได้ฟังเสียงได้จ้องหน้า ยามเจ้าตัวเจรจา ต้องนึกเอ็นดูเมตตารักใคร่ไปหมด ยังเคยมีคนพูดว่าเจ้าเหมยามเอ่ยปากกับผู้ใด เป็นต้องรักต้องหลงไปกับความน่าเอ็นดูของเจ้าคนรูปทองราวกับคุณหญิงชมกินสาลิกาลิ้นทองไปเวลาตั้งท้องเจ้าเหม

(หน้าที่ ๒๒ บรรทัดที่ ๓ - ๗)

# data[].attributes.body
เจ้าเหม เติบใหญ่ขึ้นมากในปีนี้ ลูกน้องบ่าวไพร่ในบ้านล้วนนับถือคุณเหม มิใช่เพราะความที่เป็น 'ลูกชายคนโปรด' ของเจ้าคุณ แต่เพราะความกล้าได้กล้าเสีย 'หัวใจนักเลง' ไม่ยอมคนของเหมต่างหากที่ทุกคนยอมก้มหัวให้แก้เด็กตัวน้อยคนนี้!

(หน้าที่ ๒๙ บรรทัดที่ ๔ - ๘)

# data[].attributes.body
เหมเตะหางกระเบนขึ้นเหน็บหลังอย่างรวดเร็ว สีหน้าราบเรียบกหลับกลายเป็นบึ้งตึง "ลงมานี่เลยไอ้บุษย์...พ่อเอ็งเป็นคนติดตามเจ้าคุณพ่อของข้า หากพ่อเอ็งรู้ มีหรือเรื่องจะไม่เข้าถึงหูเจ้าคุณพ่อ"

(หน้าที่ ๓๐ บรรทัดที่ ๗ - ๙)

# data[].attributes.body
"ที่มานี่ เพื่อการนี้ดอกหรือ"

(หน้าที่ ๕๑ บรรทัดที่ ๒๑)

# data[].attributes.body
หญิงสาวสองคนบนเรือแลดูเจิดจ้า นวลใส ห่มสไบสีไพล แสงแดดอ่อน ๆ สาดกระทบดวงหน้าแลดูแช่มช้อยเพียงนั้น ก็ยิ่งทำให้ใจของขุนนางที่กำลังมองหาลู่ทางของตนบอกว่าถึงเวลาที่เขาควรจะเข้าหาท่านเจ้าพระยาพระคลังเสียที ปะเหมาะเคราะห์ดีอาจจะได้ยลหน้าเต็มตาอีกสักครา 'นางสีดา' ของตำหนักอัมพวา!

(หน้าที่ ๕๖ บรรทัดที่ ๑๘ - ๒๔)

# data[].attributes.body
เด็กสาวยิ่งหน้าแดงเรื่อเมื่อรู้สึกถึงสายตาขายหนุ่มจ้องมองตนไม่วางเพียงนั้น

(หน้าที่ ๕๗ บรรทัดที่ ๑๔ - ๑๕)

# data[].attributes.body
"เป็นสาวเป็นนางจะพูดอะไรระวังปากบ้างแม่ทับทิม"

(หน้าที่ ๖๓ บรรทัดที่ ๑๕)

# data[].attributes.body
บรรดาลูกสาวทั้งสามคนของคุณปิ่น ล้วนสวยคมขำทั้งสามคน ยิ่งลำดวนคนเล็กยิ่งสวยสะดุดตามาแต่แรกคลอด แม่แต่เจ้าคุณลุงเห็นครั้งแรก ถึงกับออกปากชมว่างามราวกับเทพธิดา แต่กระนั้นบรรดาพี่สาวอีกสองคนก็งามใช่ย่อย แม่บัวลูกสาวคนกลางที่เพิ่งจะครบสิบสอง ก็ได้ถูกคัดตัวแล้วว่าจะรำเป็นนางสีดาแทนทับทิมที่กราบลาราชการมาออกเรือนปลายเดือนนี้

(หน้าที่ ๖๓ บรรทัดที่ ๑๖ - ๒๑)

# data[].attributes.body
พอถูกพูดเรื่องของตัวเอง ทับทิมถึงกับนั่งแก้มแดงอยู่ในเงาแสงสลัว รับคำแทบไม่พ้นริมฝีปากด้วยความเขินอาย

(หน้าที่ ๖๕ บรรทัดที่ ๑๖ - ๑๗)

# data[].attributes.body
เหมรู้สึกถึงวันเวลาของตนเองผ่านไปเร็วเช่นกัน นับแต่วันที่ได้มากราบท่านพระครูเพื่อเรียนหนังสือ ท่านก็ได้ให้ความเมตตาต่อเด็กน้อยอยู่มาก นำหนังสือไทยใบลานห่อผ้าไหมมาคลี่เปิดให้สองคนได้ลองหัดอ่านท่องกันตั้งแต่วันแรก พออ่านได้สองสามบท เหมก็ติดใจท่วงทำนองอักขระพยัญชนะสูงต่ำ ควบกล้ำสระ จึงขยันท่องอ่านคำเหล่านั้นได้ตามประสาคนหัวไว

(หน้าที่ ๖๗ บรรทัดที่ ๓ - ๘)

# data[].attributes.body
กลิ่นดินที่เพิ่งขาดเม็ดฝนไปตอนตะวันคล้อยบ่ายหอมสดชื่นนัก เหลือเพียงแต่แสงแดดส่องไรเมฆมาระต้องตามยอดหญ้า แนวต้นมะยมหลังกถฏิพระครูโพเป็นสถานที่ที่ไม่ค่อยมีใครอยากเดินผ่าน เพราะอยู่ติดกับกำแพงป่าช้า

(หน้าที่ ๗๐ บรรทัดที่ ๘ - ๑๑)

# data[].attributes.body
"ใช่สิ ใช่สิ ทำไมจะไม่ใช่ ลอองามเป็นเทวดาแปลงขนาดนี้ ทั้งเมืองปากน้ำมีเพียงคนเดียวนี่แล"

(หน้าที่ ๑๐๗ บรรทัดที่ ๑๗ - ๑๘)

# data[].attributes.body
สายตาดำขลับจดจ้องมองแต่พื้นดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ เหมือนไม่สนใจ แต่ยิ่งก้าวออกห่างจากบริเวณนั้นเท่าไร แก้มเรื่อสองข้างยิ่งผะผ่าวตามไปกับภาพเจ้าของดวงตาวาวโรจน์ในความทรงจำมากขึ้นทุกที

(หน้าที่ ๑๐๘ บรรทัดที่ ๑๗ - ๒๐)

# data[].attributes.body
ลำดวนครางเสียงอ่อย ๆ พอรู้ว่าบัวโมโหจริง ได้แต่นั่งคลำแขนตัวเองป้อย ๆ ไม่กล้าพูดอะไรต่อเพราะเกรงว่าพี่สาวจะถือโกรธเป็นจริงเป็นจัง

(หน้าที่ ๑๑๑ บรรทัดที่ ๙ - ๑๑)

# data[].attributes.body
"ใครกล้าว่าลูกข้าโอหัง"

(หน้าที่ ๑๓๙ บรรทัดที่ ๒๔)

# data[].attributes.body
"ท่านเจ้าคุณเลี้ยงลูกได้ดีจริงหนอ ปากคมกล้าไม่แพ้ใคร"

(หน้าที่ ๑๔๒ บรรทัดที่ ๕)

# data[].attributes.body
หลวงสรอรรถได้แต่ยืนโกรธขึ้งอยู่ด้านล่างเช่นนั้น คิดจะออกปากด่าทอพ่อลูกคู่นั้นให้หนำใจ กลับกลายเป็นตนเองต้องยืนหน้าตึง เพราะถูกบุตรชายท่านเจ้าพระยาเหน็บแนมเข้าให้

(หน้าที่ ๑๔๔ บรรทัดที่ ๑ - ๓)

# data[].attributes.body
"สายตาคนเป็นแม่ดูไม่ผิดดอก ลูกชายพระยาบริรักษ์คนนี้รูปงามสมกับนางสีดาของแม่เสียยิ่งกว่ากิ่งทองใบหยก

(หน้าที่ ๑๔๗ บรรทัดที่ ๗ - ๘)

# data[].attributes.body
ทั่วร่างบางของเธอจึงได้สั่นสะท้านอย่างลืมตัวเช่นนั้น

(หน้าที่ ๑๕๖ บรรทัดที่ ๙)