# data[].attributes.headline
Ceren ÇALICI - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS 

# data[].attributes.subject
Ceren ÇALICI - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS 

# data[].attributes.body
Merhabalar,
Bu Padlet'te bildiğiniz masalları, istediğiniz formatta (url, pdf, png vb.) paylaşabilirsiniz. Bu masallar Türk, İngiliz ve Alman masalları olabilir. Masalların dili de Türkçe, İnglizce ya da Almanca olabilir.
---
Hello,
In this Padlet, you can share the tales you know in any format (url, pdf, png etc.). These could be Turkish, English and German tales. Also, the language of the tales could be Turkish, English or German.

# data[].attributes.headline
AsYa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.subject
AsYa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler de berber iken... Bir varmış bir yokmuş... Uzakta bir köyde bir karı koca yaşarmış. Bu karı kocanın günün birinde bir kızı olmuş. Kızı olduklarına o kadar çok sevinmişler o kadar çok mutlu olmuşlar ki kızı el bebek gül bebek büyütmüşler. Elini sıcak sudan soğuk suya sokmamışlar. Kıza hiçbir iş yaptırmamışlar. Kız büyümüş serpilmiş ama hiçbir iş öğrenememiş ve bilmiyormuş. Sabahtan akşama kadar yatıyormuş ve çok tembel bir kız olmuş. Böylelikle herkes onu Tembel Kız olarak bilinmiş.

Gel zaman git zaman kız evlenme çağına gelince annesi ve babası onu bir avcıyla evlendirmiş. Kız evlenmiş evlenmesine ama avcı avına gidiyor, kız ise evde oturuyor ve hiçbir şey yapmıyormuş. Yerinden kalkmaya bile üşeniyormuş.

Günlerden bir gün avcı yine avlanmaya gitmiş ve bir kaz avlayıp gelmiş. Mutfağa koymuş ve karısına akşama bu kazı pişirmesini söylemiş. O gün mutfağın kapısı açık kalmış. Fakat kız yerinden kalkmaya bile üşendiği için mutfağın kapısını kapatmamış. Ve biraz zaman geçtikten sonra tembel kız mutfaktan tıkırtılar duymasına rağmen oturduğu yerden kalkmamış. Gidip mutfağa bakmamış bile. Mutfaktaki tıkırtıların nedeni bir tilki imiş.

Açık kapıdan giren tilki bakmış kız yerinden bile kalkmıyor almış kazı ve yemeğe başlamış. Yemeğini afiyetle mideye indirdikten sonra gitmiş tembel kızın karşısına geçmiş. ' Güzel hanım, sen mutfağın kapısını açık bırakmışsın teşekkür ederim. Senin gibi insan hiçbir yerde yok. Böyle oturmaya devam edersen ben daha çok uğrarım senin yanına. Gitmeden de sana bir türkü söyleyeyim de dinle ' demiş ve başlamış söylemeye.

' Senin gaga benim mide içinde

Benim çarık senin çorba içinde

Sen yat kaba yatak yorgan içinde

Ben gidicem orman içinde. ' demiş ve ormanın yolunu tutmuş.

Akşam olmuş avcı gelmiş. Karısına ' Kazı pişirdin mi? ' diye sormuş. Fakat bakmış karısı hala sabah oturduğu yerde duruyor, mutfakta ne pişmiş aş ne de kaz var. Tembel kız tilkinin hem konuştuğuna hem türkü söylediğine o kadar çok şaşırmış ki hemen bu olanları avcıya anlatmış. Avcı da hem çok şaşırmış hem de karısına çok kızmış. Bütün bu olanlardan ders çıkaran kız bir daha tembel olmamaya karar vermiş. Ve artık mutlu yaşamışlar. Gökten üç elma düşmüş, biri bu masalı anlatana, biri yazana biri de masalı dinleyene.

# data[].attributes.attachment_link.description
Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde, develer tellal, pireler de berber iken... Bir varmış bir yokmuş... Uzakta bir köyde bir karı koca yaşarmış. Bu karı kocanın günün birinde bir kızı olmuş. Kızı olduklarına o kadar çok sevinmişler o kadar çok mutlu olmuşlar ki kızı el bebek gül bebek büyütmüşler.

# data[].attributes.attachment_link.description
Who was Saint George? Watch this story, one of our 'British tales' videos about characters and people from British history, to find out!

# data[].attributes.headline
SeNa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.subject
SeNa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.body
İmdi Dede Masalı

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
İmdi Dede Masalı

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde yardım etmesini çok seven, Yufka yürekli bir o kadarda iyi olan ve kasaba halkının kendisine İmdi Dede diye hitap ettiği bir adam varmış.

Kasabadaki hayvanlardan herhangi birinin ayağı kanasa, kanadı kırılsa, kasaba halkı onu alıp İmdi dedenin yanına götürür. Ona emanet ederlerdi.

İmdi Dede ise o hayvancığı evine alır, tedavisini yapar ve karnını doyururdu. İyileşmeyene kadarda onu doğaya salmazdı.

Onun o yufka yürekliliğini bilen kasaba halkı da, o yüzden İmdi Dedeyi çok sever ve onun her dediklerini de yapardı.

İmdi Dedenin çok sevdiği Gül ve Serhat ismi iki torunu vardı. Torunları dedelerinin aksine nerede yaralı bir kedi, köpek veya güvercin görseler onları hiç umursamaz yardım etmekten hoşlanmazlardı.

Torunlarına zaman zaman " Bakın başka insanlara ve zararsız olan hayvanlara yardım etmek her zaman güzel bir şeydir. Yardım etmeyi düşündüğünüz hayvan zarar veren bir hayvan ise, Ayı, kurt, köpek gibi onlara hiç yaklaşmadan mutlaka bana haber verin." Der. Yardım etme duygusunun ne kadar güzel bir şey olduğunu öğretmek isterdi.

İmdi Dede bazı günler torunlarını yanına çağırır. Onları başkalarına yardım etmek için kendisiyle götürürdü. Ama Serhat ile Gül istemeye istemeye dedeleriyle birlikte giderlerdi.

Günlerden bir gün kasabaya yağan kar günlerce sürmüş. Çocuklar atkılarını, berelerini ve eldivenlerini takıp, kasaba sokaklarında arkadaşlarıyla birlikte eğleniyorlardı.

Tabiki bu çocuklar arasında Gül ile Serhat da vardı. Serhat bir süre sonra oynamaktan sıkılınca "Gül hadi gel kasabanın dışına gidelim. Oradan kasabayı seyredelim."

Gül "Ama burada arkadaşlarla kaymak daha eğlenceli."

Serhat "Ben sıkıldım. Gelmiyorsan tek başıma giderim." Diyerek yola çıkmış.

Serhat'ı yalnız bırakmak istemeyen Gül'de biraz düşündükten sonra Serhat'ın arkasından koşarak ona yetişmiş.

İkisi beraber kasabanın dışına çıkmışlardı. Gül az ileride bir ağaç olduğunu görünce "Serhat hadi gel şu küçük ağacın altına gidip, biraz oturalım." Demiş

O ağacın yanına gittiklerinde, ağacın üstüne çıkmış, miyavlayarak adeta onlardan yardım isteyen beyaz tüylü, mavi gözlü küçük bir kedi yavrusu görmüşler.

Önce ikiside kedi yavrusuna pek kulak asmamışlar. Ancak Kedi yavrusunun durmadan yardım istercesine miyavlamasına dayanamayan Gül ile Serhat birbirine bakmışlar.

Gül "Serhat bizim bu kediye yardım etmemiz lazım. Baksana yardıma ihtiyacı var."

Serhat "Evet, haklısın, ben ağacın dalını eğdiğim vakit sende kediyi dalın üzerinden al, ama dikkat et yavru kedi yere düşmesin." Demiş

Serhat ağacın dalını tutarak dikkatlice eğince Gül de dalın üzerindeki yavru kediyi alıp, kucaklamıştı.

O anda hem Serhat, hemde Gül çok mutlu olmuştu. Çünkü ilk defa isteyerek bir kediye yardım etmişlerdi.

Yavru kediyi kucaklarından indirmeyerek doğruca İmdi Dede'nin yanına götürmüşler.

Torunlarının kucağında şirin mi şirin bir yavru kedi olduğunu gören İmdi Dede, çok sevinmişti. Gülümseyerek " Bu yavru kedicik çok acıkmış. Onun karnını doyurmak ister misiniz?" diye sormuş.

Gül ile Serhat birlikte "Evet" demişler. Hemen dedelerinin kendisine verdiği sütü bir kaba koyarak yavru kedinin karnını doyurmuşlar.

Bir süre sonra kendine gelen kedi onlarla oynayınca ikiside çok mutlu olmuşlardı.

Artık hem Gül hemde Serhat isteyerek başkalarına yardım etmenin ne kadar güzel bir şey olduğunu anlamışlardı.

Bu güzel İmdi Dede Masalı da burada son buldu. Başka Eğitici Masallar ile tekrardan buluşmak üzere hoşçakalın...
Bu hikayenin kaynak gösterilmeden paylaşılması yasaktır.

# data[].attributes.attachment_link.description
İmdi Dede Masalı Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde yardım etmesini çok seven, Yufka yürekli bir o kadarda iyi olan ve kasaba halkının kendisine İmdi Dede diye hitap ettiği bir adam varmış. Kasabadaki hayvanlardan herhangi birinin ayağı kanasa, kanadı kırılsa, kasaba halkı onu alıp İmdi dedenin yanına götürür.

# data[].attributes.headline
AsYa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.subject
AsYa/ Schwaikheim Ludwig Uhland GMS/ Ceren Çalıcı

# data[].attributes.body
Mercan Kız Masalı

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Mercan Kız Masalı

Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde her tarafın yeşilliklerle dolu olduğu, gürül gürül akan çeşmelerin olduğu güzel bir ülke varmış.

Bu ülkenin padişahının çok ama çok yakışıklı bir o kadarda yaramaz bir oğlu varmış. At binmekte, kılıç sallamakta ve ok atmakta o ülkede ondan iyisi yokmuş.

Sırf eğlence olsun diye zaman zaman bir yerlere gizlenir. Uzaktan birilerinin elinde bulunan şeyleri ok ile vururdu.

Yine bir gün şehir meydanındaki çeşmenin karşısında bulunan bir çınar ağacının arkasına saklanmıştı. O anda çeşmeye su almak için gelen yaşlı bir kadının elindeki su testisine nişan alarak okunu fırlatmıştı.

Yaşlı kadının elindeki testi kırılınca kadın, ok'u kimin attığını öğrenmek için etrafa bakınmış ama ağacın arkasında kahkaha atan şehzadeyi görmemiş. Bu sefer kadın, "Sen her kim isen, Mercan Kıza aşık olasın emi." Demiş.

O günden sonra mercan kızın kim olduğunu merak eden Şehzade'nin gün geçtikçe mercan kıza olan özlemi artmaya başlamış.

Mercan kızın güzelliği dilden dile dolaşır ancak onun nerede olduğunu bilen yokmuş. Mercan Kızı bir konağa hapseden büyücü bir kadın'ın yaptığı büyü yüzünden, yalnızca anahtarla dışarıdan kapıyı açan kişinin onu o konaktan çıkartabileceği bir yere hapsedilmişti.

Şehzade "Bir gün ben bu Mercan kızı nereden bulacağım. "Diye düşünüp, dururken onu arayıp, bulmaya karar vermiş.

Ertesi gün Babasından müsaade alarak atına bindiği gibi ormanın derinliklerine doğru gitmiş. Az gitmiş, uz gitmiş, dere tepe düz gitmiş. En sonunda her tarafın güllerle kaplı olduğu yüksek yapılı büyük bir şatoya denk gelmiş.

Epey yorgun düşen Şehzade biraz dinlenmek için koca bir çınarın altında geçerek uzanmış. Uzandığı gibi de uykuya dalmıştı. Bir süre uyuyan şehzade bir sesle uyanmış.

Bir kadın, o şatonun önüne durmuş "Mercan kız, mercan kız" diye sesleniyormuş.

O an şatonun üst penceresinden başını uzatan mercan gibi gözleri, örgülü saçları olan güzeller güzeli bir kız pencereden aşağı anahtarı bırakmış. O anahtarla kapıyı açan yaşlı kadın şatoya girmiş. Şehzade ise çınar ağacının arkasında sessizce olanları izliyormuş.

Bir süre sonra kadının şatodan ayrıldığını görünce, şatonun önüne giderek sesini değiştiren Şehzade "Mercan kız, Mercan kız." Diye bağırmış.

O anda büyücü kadının geri geldiğini düşünen Mercan kız, bu sefer aşağı bakmadan anahtarı pencereden bırakmış.

Anahtarı alarak içeri giren Şehzade, yukarı çıkmış. Bu sefer kadın yerine karşısında genç ve yakışıklı birini gören, Mercan kız, o yakışıklı gence aşık olmuş.

Kendisini tanıtan ve onunla evlenmek istediğini söyleyen şehzade ise, onu kendisiyle götürmeye ikna etmiş.

Beraber şatodan çıkarak çınar ağacının altında bağlı At'a bindikleri gibi yola çıkmışlar. Bu sırada şatoya geri dönen kadın "Mercan kız, mercan kız" diye bağırmış. Pencereden anahtarı atan olmadığını görünce, bir şeylerin ters gittiğini anlamış. "Elindeki sihirli değnekle kapıyı açarak, yukarı çıkmış. Mercan kızın hiçbir yerde olmadığını görünce, kaçtığını anlamış ve sihirli değneğe binerek Mercan kızın peşine düşmüş.

Onları kısa bir süre sonra bulan Kadın'ın arkalarında geldiğini gören şehzade ne yapacağını bilemezken, Mercan kız cebinden çıkardığı sihirli suyu arkasına dökerek aralarına büyük bir perde oluşmasını sağlamış.

Büyücü Kadın "Siz siz olasınız, en az bir yıl kavuşamayasınız." Diye bağırarak evine geri dönmüş.

Şehzade ve Mercan kız, büyücü kadından kurtulmanın sevinciyle saraya yakın bir ceviz ağacının altında biraz dinlenmeye karar vermişler.

Biraz dinlendikten sonra Şehzade "Hadi evimize gidelim."

Mercan Kız "Olmaz, eğer ben şimdi seninle gelirsem. Bir yıl sonra kavuşmamız bile imkansız hale gelebilir. En iyisi benim bir yıl boyunca şu çalıların arkasındaki kulübe kalmam olacak, ne olur. Bir yıl dolana kadar da, buraya gelme. " Demiş.

Mercan Kız Masalı

Şehzade, ne kadar ondan ayrılmak istemese ve bu teklifi kabul etmezse de, Mercan Kızın ısrarı üzerine bu teklifi kabul etmek zorunda kalmış.

Saraya dönen Şehzade babasının hasta olduğunu öğrenince çok üzülmüştü. Bir taraftan Mercan kızın hasreti diğer taraftan babasının hastalığı yüzünden ne yapacağını bilemeyen şehzade hep düşünceli bir şekilde sarayın bahçesinde dolanıp, durmuş.

Kısa bir süre sonra babası vefat edince, ülkenin başına geçen şehzade bir yılın dolmasına az bir süre kala düğün hazırlıkları yapmaya başlamış.

Bu arada bir yıl dolmasına üç gün kala, Mercan kızın yerini öğrenen büyücü kadın, Mercan kızı bir Bülbüle dönüştürmüştü.

Bir yılın dolacağı gün, Mercan kızın bulunduğu yere giden şehzade onu hiçbir yerde bulamayınca, adamlarını onu bulmaları için görevlendirmişti.

Mercan Kız, her sabah sarayın bahçesindeki güllerin üzerine konar. Dertli dertli ötermiş. Onu her gün orada gören Bahçıvan Padişahın huzuruna çıkarak, gördüklerini ona anlatmış.

Bülbülü yakalatan padişah onu bir kafese koyup, odasına koymuş. Her Bülbüle baktığında, Mercan kızı hatırlayan padişah. O gece rüyasında o bülbülün Mercan kız olduğunu görmüş.

Padişah uyanır uyanmaz ülkedeki tüm bilginleri toplayarak onlara durumu anlatmış. Yaşlı bir bilgin "Padişahım, kaf dağının arkasında bir çeşme var. Eğer o sudan getirtip, Bülbüle içirtirseniz. Eski haline döner. "demiş.

Padişah adamlarını ve bülbülü yanına alarak yola çıkmış. Az gitmiş, uz gitmiş dere tepe düz gitmiş ve en sonunda Kaf dağına ulaşmış.

O dağda o suyun yanında bulunan bir ejderha varmış. Kimse o ejderha yüzünden o suyun yanına yaklaşamıyormuş.

Padişah Mercan kıza kavuşmak için Bülbülü de yanına alarak suyun yanına gitmiş orada bulunan Ejderhaya "Ey güzel ve iyi yürekli ejderha" diye söze başlayarak Mercan kıza olan aşkını ve özlemini anlatmış.

Bu arada inanılmaz bir şey olmuş Ejderha hemen çeşmenin başından ayrılarak oradan uzaklaşmış. Padişah çeşmenin suyundan Bülbüle içirtir içirtmez, Bülbül Mercan kıza dönüşmüş.

Hasretle birbirlerine sarılan Padişah ve Mercan kız, kırk gün, kırk gece süren bir düğünle evlenmişler. Onlar ermişler muradına biz çıkalım kerevetimize...

O anda gökten üç elma düşmüş, biri bu masalı okuyan kişinin başına, biri bu masalı dinleyenin başına, biride bu masalı yazanın başına...

Bu güzel Mercan Kız Masalı'da burada son buldu başka bir güzel Prenses Masalı 'nda görüşmek üzere hoşçakalın...
Bu masalın kaynak gösterilmeden paylaşılması yasaktır.

# data[].attributes.attachment_link.description
Mercan Kız Masalı Bir varmış, bir yokmuş, evvel zaman içinde kalbur saman içinde her tarafın yeşilliklerle dolu olduğu, gürül gürül akan çeşmelerin olduğu güzel bir ülke varmış. Bu ülkenin padişahının çok ama çok yakışıklı bir o kadarda yaramaz bir oğlu varmış. At binmekte, kılıç sallamakta ve ok atmakta o ülkede ondan iyisi yokmuş.

# data[].attributes.headline
br etm - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.subject
br etm - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.body
Schlafende Schönheit - Uyuyan Güzel

# data[].attributes.headline
br emr - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.subject
br emr - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.body
Aschenputtel - Külkedisi

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Einem reichen Manne, dem wurde seine Frau krank, und als sie fühlte, daß ihr Ende herankam, rief sie ihr einziges Töchterlein zu sich ans Bett und sprach: "Liebes Kind, bleibe fromm und gut, so wird dir der liebe Gott immer beistehen, und ich will vom Himmel auf dich herabblicken, und will um dich sein." Darauf tat sie die Augen zu und verschied. Das Mädchen ging jeden Tag hinaus zu dem Grabe der Mutter und weinte, und blieb fromm und gut. Als der Winter kam, deckte der Schnee ein weißes Tüchlein auf das Grab, und als die Sonne im Frühjahr es wieder herabgezogen hatte, nahm sich der Mann eine andere Frau.

Die Frau hatte zwei Töchter mit ins Haus gebracht, die schön und weiß von Angesicht waren, aber garstig und schwarz von Herzen. Da ging eine schlimme Zeit für das arme Stiefkind an. "Soll die dumme Gans bei uns in der Stube sitzen", sprachen sie, "wer Brot essen will, muß es verdienen: hinaus mit der Küchenmagd." Sie nahmen ihm seine schönen Kleider weg, zogen ihm einen grauen alten Kittel an, und gaben ihm hölzerne Schuhe. "Seht einmal die stolze Prinzessin, wie sie geputzt ist", riefen sie, lachten und führten es in die Küche. Da mußte es von Morgen bis Abend schwere Arbeit tun, früh vor Tag aufstehn, Wasser tragen, Feuer anmachen, kochen und waschen. Obendrein taten ihm die Schwestern alles ersinnliche Herzeleid an, verspotteten es und schütteten ihm die Erbsen und Linsen in die Asche, so daß es sitzen und sie wieder auslesen mußte. Abends, wenn es sich müde gearbeitet hatte, kam es in kein Bett, sondern mußte sich neben den Herd in die Asche legen. Und weil es darum immer staubig und schmutzig aussah, nannten sie es Aschenputtel.

Es trug sich zu, daß der Vater einmal in die Messe ziehen wollte, da fragte er die beiden Stieftöchter, was er ihnen mitbringen sollte. "Schöne Kleider" sagte die eine, "Perlen und Edelsteine" die zweite. "Aber du, Aschenputtel" sprach er, "was willst du haben?" "Vater, das erste Reis, das Euch auf Eurem Heimweg an den Hut stößt, das brecht für mich ab." Er kaufte nun für die beiden Stiefschwestern schöne Kleider, Perlen und Edelsteine, und auf dem Rückweg, als er durch einen grünen Busch ritt, streifte ihn ein Haselreis und stieß ihm den Hut ab. Da brach er das Reis ab und nahm es mit. Als er nach Haus kam, gab er den Stieftöchtern, was sie sich gewünscht hatten, und dem Aschenputtel gab er das Reis von dem Haselbusch. Aschenputtel dankte ihm, ging zu seiner Mutter Grab und pflanzte das Reis darauf, und weinte so sehr, daß die Tränen darauf niederfielen und es begossen. Es wuchs aber, und ward ein schöner Baum. Aschenputtel ging alle Tage dreimal darunter, weinte und betete, und allemal kam ein weißes Vöglein auf den Baum, und wenn es einen Wunsch aussprach, so warf ihm das Vöglein herab, was es sich gewünscht hatte.

Es begab sich aber, daß der König ein Fest anstellte, das drei Tage dauern sollte, und wozu alle schönen Jungfrauen im Lande eingeladen wurden, damit sich sein Sohn eine Braut aussuchen möchte. Die zwei Stiefschwestern, als sie hörten, daß sie auch dabei erscheinen sollten, waren guter Dinge, riefen Aschenputtel und sprachen: "Kämm uns die Haare, bürste uns die Schuhe und mache uns die Schnallen fest, wir gehen zur Hochzeit auf des Königs Schloß." Aschenputtel gehorchte, weinte aber, weil es auch gern zum Tanz mitgegangen wäre, und bat die Stiefmutter, sie möchte es ihm erlauben. "Du Aschenputtel," sprach sie, "bist voll Staub und Schmutz, und willst zur Hochzeit? Du hast keine Kleider und Schuhe, und willst tanzen." Als es aber mit Bitten anhielt, sprach sie endlich: "Da habe ich dir eine Schüssel Linsen in die Asche geschüttet, wenn du die Linsen in zwei Stunden wieder ausgelesen hast, so sollst du mitgehen." Das Mädchen ging durch die Hintertür nach dem Garten und rief: "Ihr zahmen Täubchen, ihr Turteltäubchen, all ihr Vöglein unter dem Himmel, kommt und helft mir lesen,

die guten ins Töpfchen,
die schlechten ins Kröpfchen."

Da kamen zum Küchenfenster zwei weiße Täubchen herein, und danach die Turteltäubchen, und endlich schwirrten und schwärmten alle Vöglein unter dem Himmel herein und ließen sich um die Asche nieder. Und die Täubchen nickten mit den Köpfchen und fingen an pick, pick, pick, pick, und da fingen die übrigen auch an pick, pick, pick, pick, und lasen alle guten Körnlein in die Schüssel. Kaum war eine Stunde herum, so waren sie schon fertig und flogen alle wieder hinaus. Da brachte das Mädchen die Schüssel der Stiefmutter, freute sich und glaubte, es dürfte nun mit auf die Hochzeit gehen. Aber sie sprach: "Nein, Aschenputtel, du hast keine Kleider, und kannst nicht tanzen, du wirst nur ausgelacht." Als es nun weinte, sprach sie: "Wenn du mir zwei Schüsseln voll Linsen in einer Stunde aus der Asche rein lesen kannst, so sollst du mitgehen", und dachte "das kann es ja nimmermehr." Als sie die zwei Schüsseln Linsen in die Asche geschüttet hatte, ging das Mädchen durch die Hintertür nach dem Garten und rief: "Ihr zahmen Täubchen, ihr Turteltäubchen, all ihr Vöglein unter dem Himmel, kommt und helft mit lesen,

die guten ins Töpfchen,
die schlechten ins Kröpfchen."

Da kamen zum Küchenfenster zwei weiße Täubchen herein und danach die Turteltäubchen, und endlich schwirrten und schwärmten alle Vögel unter dem Himmel herein und ließen sich um die Asche nieder. Und die Täubchen nickten mit ihren Köpfchen und fingen an pick, pick, pick, pick, und da fingen die übrigen auch an pick, pick, pick, pick, und lasen alle guten Körner in die Schüsseln. Und ehe eine halbe Stunde herum war, waren sie schon fertig, und flogen alle wieder hinaus. Da trug das Mädchen die Schüsseln zu der Stiefmutter, freute sich und glaubte, nun dürfte es mit auf die Hochzeit gehen. Aber sie sprach: "Es hilft dir alles nichts, du kommst nicht mit, denn du hast keine Kleider und kannst nicht tanzen; wir müßten uns deiner schämen." Darauf kehrte sie ihm den Rücken zu und eilte mit ihren zwei stolzen Töchtern fort.

Als nun niemand mehr daheim war, ging Aschenputtel zu seiner Mutter Grab unter den Haselbaum und rief :

"Bäumchen, rüttel dich und schüttel dich,
wirf Gold und Silber über mich."

Da warf ihm der Vogel ein golden und silbern Kleid herunter und mit Seide und Silber ausgestickte Pantoffeln. In aller Eile zog es das Kleid an und ging zur Hochzeit. Seine Schwestern aber und die Stiefmutter kannten es nicht und meinten, es müsse eine fremde Königstochter sein, so schön sah es in dem goldenen Kleide aus. An Aschenputtel dachten sie gar nicht und dachten, es säße daheim im Schmutz und suchte die Linsen aus der Asche. Der Königssohn kam ihm entgegen, nahm es bei der Hand und tanzte mit ihm. Er wollte auch sonst mit niemand tanzen, also daß er ihm die Hand nicht losließ, und wenn ein anderer kam, es aufzufordern, sprach er "das ist meine Tänzerin." Es tanzte, bis es Abend war, da wollte es nach Haus gehen. Der Königssohn aber sprach: "Ich gehe mit und begleite dich", denn er wollte sehen, wem das schöne Mädchen angehörte. Sie entwischte ihm aber und sprang in das Taubenhaus. Nun wartete der Königssohn, bis der Vater kam, und sagte ihm, das fremde Mädchen wär in das Taubenhaus gesprungen. Der Alte dachte: "Sollte es Aschenputtel sein?" und sie mußten ihm Axt und Hacken bringen, damit er das Taubenhaus entzweischlagen konnte, aber es war niemand darin. Und als sie ins Haus kamen, lag Aschenputtel in seinen schmutzigen Kleidern in der Asche, und ein trübes Öllämpchen brannte im Schornstein; denn Aschenputtel war geschwind aus dem Taubenhaus hinten herabgesprungen, und war zu dem Haselbäumchen gelaufen: da hatte es die schönen Kleider abgezogen und aufs Grab gelegt und der Vogel hatte sie wieder weggenommen, und dann hatte es sich in seinem grauen Kittelchen in die Küche zur Asche gesetzt.

Am andern Tag, als das Fest von neuem anhub, und die Eltern und Stiefschwestern wieder fort waren, ging Aschenputtel zu dem Haselbaum und sprach:

"Bäumchen, rüttel dich und schüttel dich,
wirf Gold und Silber über mich."

Da warf der Vogel ein noch viel stolzeres Kleid herab als am vorigen Tag. Und als es mit diesem Kleide auf der Hochzeit erschien, erstaunte jedermann über seine Schönheit. Der Königssohn aber hatte gewartet, bis es kam, nahm es gleich bei der Hand und tanzte nur allein mit ihm. Wenn die andern kamen und es aufforderten, sprach er: "Das ist meine Tänzerin." Als es nun Abend war, wollte es fort und der Königssohn ging ihm nach und wollte sehen, in welches Haus es ging, aber es sprang ihm fort und in den Garten hinter dem Haus. Darin stand ein schöner großer Baum, an dem die herrlichsten Birnen hingen, es kletterte so behend wie ein Eichhörnchen zwischen die Äste, und der Königssohn wußte nicht, wo es hingekommen war. Er wartete aber, bis der Vater kam, und sprach zu ihm: "Das fremde Mädchen ist mir entwischt, und ich glaube, es ist auf den Birnbaum gesprungen." Der Vater dachte: "Sollte es Aschenputtel sein?" ließ sich die Axt holen und hieb den Baum um, aber es war niemand darauf. Und als sie in die Küche kamen, lag Aschenputtel da in der Asche, wie sonst auch, denn es war auf der andern Seite vom Baum herabgesprungen, hatte dem Vogel auf dem Haselbäumchen die schönen Kleider wiedergebracht und sein graues Kittelchen angezogen.

Am dritten Tag, als die Eltern und Schwestern fort waren, ging Aschenputtel wieder zu seiner Mutter Grab und sprach zu dem Bäumchen:

"Bäumchen, rüttel dich und schüttel dich,
wirf Gold und Silber über mich."

Nun warf ihm der Vogel ein Kleid herab, das war so prächtig und glänzend, wie es noch keins gehabt hatte, und die Pantoffeln waren ganz golden. Als es in dem Kleid zu der Hochzeit kam, wußten sie alle nicht, was sie vor Verwunderung sagen sollten. Der Königssohn tanzte ganz allein mit ihm, und wenn es einer aufforderte, sprach er: "Das ist meine Tänzerin."

Als es nun Abend war, wollte Aschenputtel fort, und der Königssohn wollte es begleiten, aber es entsprang ihm so geschwind, daß er nicht folgen konnte. Der Königssohn hatte aber eine List gebraucht, und hatte die ganze Treppe mit Pech bestreichen lassen: da war, als es hinabsprang, der linke Pantoffel des Mädchens hängen geblieben. Der Königssohn hob ihn auf, und er war klein und zierlich und ganz golden. Am nächsten Morgen ging er damit zu dem Mann und sagte zu ihm: "Keine andere soll meine Gemahlin werden als die, an deren Fuß dieser goldene Schuh paßt." Da freuten sich die beiden Schwestern, denn sie hatten schöne Füße. Die älteste ging mit dem Schuh in die Kammer und wollte ihn anprobieren, und die Mutter stand dabei. Aber sie konnte mit der großen Zehe nicht hineinkommen, und der Schuh war ihr zu klein, da reichte ihr die Mutter ein Messer und sprach: "Hau die Zehe ab, wenn du Königin bist, so brauchst du nicht mehr zu Fuß zu gehen." Das Mädchen hieb die Zehe ab, zwängte den Fuß in den Schuh, verbiß den Schmerz und ging heraus zum Königssohn. Da nahm er sie als seine Braut aufs Pferd und ritt mit ihr fort. Sie mußten aber an dem Grabe vorbei, da saßen die zwei Täubchen auf dem Haselbäumchen und riefen

"rucke di guck, rucke di guck,
Blut ist im Schuck,
Der Schuck ist zu klein,
die rechte Braut sitzt noch daheim."

Da blickte er auf ihren Fuß und sah, wie das Blut herausquoll. Er wendete sein Pferd um, brachte die falsche Braut wieder nach Hause und sagte, das wäre nicht die rechte, die andere Schwester solle den Schuh anziehen. Da ging diese in die Kammer und kam mit den Zehen glücklich in den Schuh, aber die Ferse war zu groß. Da reichte ihr die Mutter ein Messer und sprach: "Hau ein Stück von der Ferse ab, wenn du Königin bist, brauchst du nicht mehr zu Fuß zu gehen." Das Mädchen hieb ein Stück von der Ferse ab, zwängte den Fuß in den Schuh, verbiß den Schmerz und ging heraus zum Königssohn. Da nahm er sie als seine Braut aufs Pferd und ritt mit ihr fort. Als sie an dem Haselbäumchen vorbeikamen, saßen die zwei Täubchen darauf und riefen:

"rucke di guck, rucke di guck,
Blut ist im Schuck,
Der Schuck ist zu klein,
die rechte Braut sitzt noch daheim."

Er blickte nieder auf ihren Fuß und sah, wie das Blut aus dem Schuh quoll und an den weißen Strümpfen ganz rot heraufgestiegen war. Da wendete er sein Pferd und brachte die falsche Braut wieder nach Haus. "Das ist auch nicht die rechte," sprach er, "habt ihr keine andere Tochter?" "Nein", sagte der Mann, "nur von meiner verstorbenen Frau ist noch ein kleines verbuttetes Aschenputtel da; das kann unmöglich die Braut sein." Der Königssohn sprach, er sollte es heraufschicken, die Mutter aber antwortete: "Ach nein, das ist viel zu schmutzig, das darf sich nicht sehen lassen." Er wollte es aber durchaus haben, und Aschenputtel mußte gerufen werden. Da wusch es sich erst Hände und Angesicht rein, ging dann hin und neigte sich vor dem Königssohn, der ihm den goldenen Schuh reichte. Dann setzte es sich auf einen Schemel, zog den Fuß aus dem schweren Holzschuh und steckte ihn in den Pantoffel, der war wie angegossen. Und als es sich in die Höhe richtete und der König ihm ins Gesicht sah, so erkannte er das schöne Mädchen, das mit ihm getanzt hatte, und rief: "Das ist die rechte Braut." Die Stiefmutter und die beiden Schwestern erschraken und wurden bleich vor Arger; er aber nahm Aschenputtel aufs Pferd und ritt mit ihm fort. Als sie an dem Haselbäumchen vorbeikamen, riefen die zwei weißen Täubchen:

"rucke di guck, rucke di guck
kein Blut im Schuck
Der Schuck ist nicht zu klein,
die rechte Braut, die führt er heim."

Und als sie das gerufen hatten, kamen sie beide herabgeflogen und setzten sich dem Aschenputtel auf die Schultern, eine rechts, die andere links, und blieben da sitzen.

Als die Hochzeit mit dem Königssohn sollte gehalten werden, kamen die falschen Schwestern, wollten sich einschmeicheln und teil an seinem Glück nehmen. Als die Brautleute nun zur Kirche gingen, war die älteste zur rechten, die jüngste zur linken Seite, da pickten die Tauben einer jeden das eine Auge aus. Hernach, als sie herausgingen, war die älteste zur linken und die jüngste zur rechten, da pickten die Tauben einer jeden das andere Auge aus. Und waren sie also für ihre Bosheit und Falschheit mit Blindheit auf ihr Lebtag bestraft.

Weitere Beiträge dieser Rubrik

# data[].attributes.attachment_link.description
Einem reichen Manne, dem wurde seine Frau krank, und als sie fühlte, daß ihr Ende herankam, rief sie ihr einziges Töchterlein zu sich ans Bett und sprach: "Liebes Kind, bleibe fromm und gut, so wird dir der liebe Gott immer beistehen, und ich will vom Himmel auf dich herabblicken, und will um dich sein."

# data[].attributes.headline
br sara - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.subject
br sara - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.body
Rattenfänger von Hameln - Fareli Köyün Kavalcısı

# data[].attributes.headline
br omr - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.subject
br omr - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.body
Hansel ile Gretel (Türkçe) - Hänsel und Gretel (Deutsch)

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Büyük bir ormanın kenarında, karısı ve iki çocuğuyla fakir bir oduncu oturuyordu; çocuklardan erkek olanının adı Hansel, küçüğününki de Gretel'di. Oduncu kıt kanaat geçiniyordu ve işsizdi; bir keresinde ülkede büyük bir kıtlık olduğu için adamcağız ekmek parası kazanamaz olmuştu.

Bir akşam yatağa yattığında, sıkıntıdan sağa sola dönüp durdu. Sonra karısına, "Ne olacak bizim halimiz? Zavallı çocuklarımızı besleyemiyoruz; kendimizi bile doyuramıyoruz" dedi. "Dinle beni bey..." diye cevap verdi karısı. "Yarın erkenden çocukları ormanın hiç balta girmemiş kısmına götürürüz. Orada onlara ateş yakar ve birer parça ekmek bırakırız; sonra da işimize bakarak onları yalnız bırakırız. Onlar evin yolunu bir daha bulamaz; böylece onlardan kurtulmuş oluruz!"

"Olmaz, Hanım..." dedi adam. "Ben bunu yapamam; nasıl onları ormanda yapayalnız bırakırım. Çok geçmez, vahşi hayvanlara yem olurlar."

"Aptallık ediyorsun" dedi karısı. "O zaman dördümüz de açlıktan ölürüz; sen tabutları şimdiden hazırla!" Hiç durmadan konuşarak adamın başının etini yedi; sonunda oduncu razı oldu. Bir yandan da, "Ama çocuklara çok üzülüyorum" deyip durdu.

İki çocuk açlıktan uyuyamamıştı; üvey annelerinin söylediğini duymuşlardı. Gretel acı acı ağlayarak Hansel'e, "Bu da mı başımıza gelecekti" dedi. "Sus, Gretel" diye cevap verdi Hansel. "Üzülme, ben ikimize de bakarım." Anne ve babaları uyuyunca genç oğlan kalkıp ceketini giydi, sokak kapısını açarak usulca dışarı çıktı. Ay ışığı, kapı önündeki gümüş para gibi parlayan ufak ve beyaz çakıl taşlarında yansımaktaydı. Hansel eğilerek toplayabildiği kadar topladığı bu taşları cebine doldurdu. Sonra Gretel'in yanma vararak, "Üzülme, kardeşim, rahat rahat uyu sen! Tanrı bizi unutmaz" diyerek kendisi de yatağa yattı.

Gün ağarıp da güneş yükselince üvey anneleri gelip ikisini de uyandırdı. "Hadi kalkın, tembeller! Ormana gidip odun keseceğiz" diyerek her birine birer dilim ekmek verdi. "Bu sizin öğle yemeğiniz; daha önce yiyip bitirmeyin! Yoksa başka yemek yok" dedi. Gretel ekmekleri önlüğünün cebine koydu, çünkü Hansel'in cepleri çakıl taşıyla doluydu. Derken hep birlikte ormana doğru yola çıktılar. Bir süre gittikten sonra Hansel durdu, başını çevirerek evlerine doğru baktı; bunu birkaç kez yineledi.

Babası, "Hansel, ne bakıyorsun öyle? Dikkat et, geç kalıyorsun" dedi. "Şey, baba..." dedi Hansel, "Benim beyaz kedim dama çıkmış da... Galiba bana güle güle diyor" diye cevap verdi. Ama üvey annesi, "Hadi oradan deli! O kedi falan değil. Sabah güneşi bacaya vurmuş; onun gölgesi" dedi. Aslında Hansel kedi falan görmemişti; ancak ikide bir cebindeki parlak çakıl taşlarından bir tane alıp yere atıyordu.

Ormanın ortasına geldiklerinde babaları, "Hadi bakalım çocuklar, odun toplayın da, ateş yakayım. Yoksa üşürsünüz" dedi. Hansel ile Gretel bir yığın çubuk topladılar. Çubuklar ateşe verildi; alevler yükselirken kadın, "Ateşin yanına uzanın, çocuklar, dinlenin biraz! Biz gidip odun keseceğiz, işimiz bitince geri dönüp sizi alırız" dedi.

Hansel ile Gretel ateşin başına geçti; öğlen olunca birer dilim ekmek yediler. Uzaktan balta sesleri işittikleri için babalarının yakında bir yerde olduğunu sandılar. Oysa bu, balta sesi değildi; rüzgârın bir oraya bir buraya salladığı kuru bir ağaca takılmış bir daldı.

Uzun süre oturmuş olmanın verdiği yorgunlukla gözleri kapanan iki çocuk derin bir uykuya daldı. Tekrar uyandıklarında etraf kapkaranlıktı. Gretel ağlamaya başlayarak, "Bu ormandan nasıl çıkacağız" dedi. Ama Hansel, "Bekle biraz da ay çıksın! O zaman yolu buluruz" diyerek onu yatıştırdı. Dolunay tepeye yükseldiğinde Hansel kız kardeşini elinden tutarak çakıl taşları serpiştirdiği yoldan yürüdü; ufacık taşlar yeni basılmış para gibi parlıyordu. Bütün gece yürüdüler ve gün ağarırken babalarının evine döndüler. Kapıyı çaldılar, kadın onları görünce, "Ah yaramaz çocuklar, ormanda uyuyakaldınız herhalde, biz de bir daha gelmeyeceksiniz sandık" dedi. Ama babaları çok sevindi, çünkü onları bıraktıkları için çok üzülmüştü.

Aradan çok geçmedi; yoksulluk her köşede kendini hissettirmeye başladı. Çocuklar üvey annelerinin yatakta babalarına şöyle söylediğini işittiler: "Hepsini yedik içtik; sadece yarım somun ekmeğimiz kaldı; ondan sonra işimiz bitik! Çocuklar bu evden gitmeli. Onları ormanın ta derinliğine bırakalım ki, yollarını bulamasınlar. Yoksa başka çaremiz yok!"

Adamın yüreği burkuldu. "Son kalan ekmeği çocuklarla paylaşsan bari" dedi. Ama kadın onun söylediğini dinlemedi bile. "A'yı diyen B'yi de söylemeli; bir kere sakalı ele verdin mi, iş işten geçmiş demektir" diye yakındı.

Ama çocuklar henüz uyumamış ve konuşulanları duymuştu. Onlar uyur uyumaz Hansel yatağından kalkarak dışarı çıkıp, geçen sefer olduğu gibi, çakıl taşı toplamak istedi.

Ne var ki, kadın kapıyı kilitlemişti. Hansel dışarı çıkamadı. Yine de kızkardeşini yatıştırarak, "Ağlama, Gretel! Sen uyumana bak; Tanrı bize yardım edecektir" dedi.

Ertesi sabah kadın çocukları yataktan kaldırarak her birine birer dilim ekmek verdi; ama bu seferki daha da azdı. Ormana giderken Hansel onu cebinde ufaladı ve hiç belli etmeden kırıntıları yola serpiştirdi. Babası, "Hansel, ne diye durup oraya buraya bakıyorsun?" diye çıkışınca oğlan, "Evimizin damındaki güvercine bakıyorum; galiba bana güle güle demek istiyor" deyince kadın, "Hadi oradan deli! O güvercin falan değil; bacaya vuran güneşin gölgesi" diye söylendi. Ama Hansel bir yandan yürürken öte yandan ekmek kırıntısı serpmeye devam etti.

Kadın çocukları ormanın ta derinliklerine sürükledi; o zamana kadar buraya hiç gelmemişlerdi. Büyük bir ateş yaktıktan sonra, "Siz bur da kalın çocuklar; yorgunsanız yatın uyuyun biraz. Biz gidip odun keselim, işimiz bitince gelir sizi alırız" dedi.

Öğlen olunca Gretel ekmeğini Hansel'le paylaştı; çünkü oğlan kendi hakkı olan ekmeği yola serpiştirmişti. Derken yatıp uyudular; akşam oldu, ama zavallı çocukların yanına kimse gelmedi. Ancak gece uyandılar. Hansel kızkardeşini, "Bekle biraz Gretel. Ay çıksın hele; o zaman serptiğim ekmek kırıntılarını görerek yolumuzu buluruz" diyerek avuttu. Ay çıktığında yola koyuldular, ama hiçbir ekmek kırıntısı göremediler; çünkü ormandaki binlerce kuş hepsini gagalayıp yemişti. Hansel, "Biz yine yolumuzu buluruz" dedi, ama bulamadılar. Böylece bütün gece yürüdükten sonra ertesi gün akaşama kadar yol aldılarsa da ormandan çıkamadılar. Karınları o kadar acıktı ki! Ağaç diplerinden topladıkları birkaç çilekle yetindiler. O kadar yoruldular ki, yürüyemez oldular ve bir ağacın altına kıvrılarak uykuya daldılar.

Evden ayrılalı üç gün olmuştu. Tekrar yürümeye başladılar, ama gittikçe ormanın derinliklerine saplanıp kaldılar. Yakında yardım gelmezse susuzluktan ölebilirlerdi. Öğlen olduğunda bir ağacın dalına konmuş beyaz ve güzel bir kuş gördüler. O kadar hoş ötüyordu ki, durup onu dinlediler. Kuş bir süre öttükten sonra kanatlarını çırpa çırpa önlerinden uçtu; çocuklar onu takip etti. Kuş ufacık bir evin damına kondu. İki kardeş eve yaklaştığında bunun ekmek hamurundan yapıldığını ve üzerine kurabiye yapıştırıldığını fark etti. Pencereleriyse beyaz kesme şekerdendi. "Hadi yiyelim! Kendimize bir ziyafet çekelim; ben damdan başlayayım yemeye, sen de pencereyi ye. Çok tatlı olmalı" dedi Hansel ve dama tırmanarak bir parça koparıp tadına baktı. Gretel de pencereye yaklaşarak kemirmeye başladı. Derken evin içinden bir ses yükseldi:

Kim yiyor çıtır çıtır
Benim evimi böyle?

Çocuklar:

Bunu yapan rüzgâr.
Sen ona söyle!

diye cevap vererek hiç aldırış etmeksizin yemeyi sürdürdü. Pasta, damdaki Hansel'in o kadar hoşuna gitti ki, bir parça da aşağıya attı. Bu arada Gretel yuvarlak bir pencereyi tamamen yemişti; yere çömelerek biraz keyif çıkardı. Birden kapı açıldı ve değneğine tutuna tutuna dışarı bir cadı karı çıktı. Hansel'le Gretel o kadar korktu ki, yere düştüler; kadının dindeydiler artık. Kadın başını iki yana sallayarak: "Ay ay, sevgili çocuklar! Kim sizi buraya getirdi? Gelin içeri, evimde kalın. Korkmayın, başınıza bir şey gelmez" dedi, ikisini de ellerinden tutarak içeri soktu. Sofrada güzel yemek vardı: süt ve şekerli bazlama, elma ve fındık. İki de bembeyaz ve tertemiz yatak hazırlanmıştı. Hansel ile Gretel hemen yattılar; sanki cennetteydiler!

Cadı karı onlara mahsus böyle davranmıştı; aslında niyeti kötüydü. Çocukları sürekli buraya çekmek için yapmıştı bu kurabiyeli evi. Onları ele geçirdiğinde öldürüp kazanda pişiriyor, sonra da yiyiyordu. Cadıların gözü kırmızı olur ve uzağı göremez; ama hayvan gibi iyi koku alırlar ve bir insan yaklaştığında hemen sezerler. Nitekim Hansel ile Gretel yaklaştığında pis pis gülerek, "Onları yakaladım, elimden kaçamazlar" diye söylenmişti.

Ertesi sabah çocuklar uyandığında kocakarı kalkmıştı bile. Güzel güzel uyuyan kırmızı yanaklı çocukları görünce kendi kendine, "Nefis bir yemek olacak" diye mırıldandı. Sonra cılız eliyle Hansel'i yakaladığı gibi ufak bir ahıra soktu, demir parmaklıklı kapıyı da üstüne kapadı. Oğlan ne kadar bağırdıysa da duyan olmadı. Cadı karı daha sonra Gretel'in yanına vardı ve sarsarak uyandırdı. "Hadi kalk bakalım, tembel kız! Git su taşı, sonra da ağabeyin için iyi bir şeyler kaynat. Kendisi dışarıdaki ahırda; iyi yesin de semirsin biraz! Ne zaman şişmanlarsa onu o zaman yiyeceğim" dedi. Gretel acı acı ağlamaya başladı, ama ne fayda! Cadının söylediğini yapmak zorundaydı.

Bu arada zavallı Hansel'e en güzel yemekler sunulurken Gretel'e sadece yengeç kabuğu yemek kısmet oldu.

Her sabah cadı karı usulca ahıra yanaşıyor ve "Hansel, uzat bakayım elini; bakalım kilo almış mısın?" diyordu. Hansel ise ona her sabah bir kemik uzatıyordu. Cadı karı da gözleri iyi görmediği için bunu Hansel'in parmağı sanıyor ve oğlan niye şişmanlamadı diye şaşıp kalıyordu. Aradan dört hafta geçti; Hansel hâlâ zayıf kalınca cadı karının sabrı tükendi ve "Heey, Gretel" diye seslendi. "Hadi çabuk ol, su taşı! Hansel ister zayıf olsun, ister şişman, yarın onu kesip yiyeceğim!"

Ah, zavallı Gretel! Su taşırken nasıl da sızlanıyordu bir bilseniz! İki gözü iki çeşme ağlarken, "Ulu Tanrım, bize yardım et! Keşke bizi ormanda vahşi hayvanlar yeseydi, hiç değilse birlikte ölürdük" diye söylendi. Cadı karı, "Kapa çeneni! Bunun bir faydası yok" diye çıkıştı.

Ertesi sabah Gretel kovayla su taşıdıktan sonra ateş yaktı. Cadı karı, "Önce ekmek yapalım! Ben fırını yaktım, hamuru da hazırladım bile" diyerek zavallı kızı içinden alevler çıkan fırına doğru iteledi. "Gir içeri, bak bakalım ekmek yapılacak kadar ısınmış mı?" diye ekledi. Asıl niyeti, kız içeri girer girmez fırının kapağını hemen kapatmaktı. Onu da kızartıp yiyecekti. Ama Gretel onun ne düşündüğünü anlayıverdi. "Ama içeri nasıl gireyim?" diye sordu. Cadı karı, "Aptal kız! Görmüyor musun, fırının ağzı yeterince açık. Ben bile sığarım" diyerek kafasını fırının içine doğru soktu. O anda Gretel onu tüm gücüyle içeri iterek fırının demir kapağını kapayıp sürgüledi. Cadı karı bar bar bağırmaya başladıysa da Gretel oradan uzaklaştı. Tanrı tanımaz cadı yana yana öldü.

Gretel hemen Hansel'in yanına vardı, ahırın kapısını açarak: "Hansel, kurtulduk; cadı karı öldü" diye haykırdı. Han- sel kapalı kafesten uçan kuş gibi ahırdan dışarı fırladı. İki kardeş sevinçle kucaklaşıp öpüştü. Artık korkmaları için bir neden yoktu. Cadı karının evine girdiler; her köşede içi inci ve kıymetli taşlarla dolu sandıklar vardı. "Bunlar çakıl taşından daha iyi" diyen Hansel onları ceplerine yerleştirdi. "Eve de götürelim biraz" diyen Gretel de önlüğünün cebini doldurdu.

Hansel, "Hadi artık eve dönelim de şu büyülü ormandan kurtulalım" dedi. Birkaç saat yol aldıktan sonra bir dere kenarına vardılar. "Karşıya geçemeyiz" dedi Hansel: "Ne bir köprü var, ne de başka bir şey!"

"Burada gemi de yüzmez" diye cevap verdi Gretel. "Ama şurda beyaz bir öredek yüzüyor; ona rica edersem belki bizi karşıya geçirir." Ve seslendi:

Ordekçik, ördekçik,
Bak biz çıkageldik:
Gretel ile Hansel.
Karşıya geçirirsen bizi,
Hep hasretle anarız sizi.

Ördek yanaşıverdi; Hansel üzerine binerek kardeşini de yanma çağırdı. "Olmaz" diye cevap verdi Gretel, "ikimiz ona ağır geliriz. Bizi birer birer taşısın."

Ördek öyle yaptı; iki kardeş sağ salim karşıya geçtikten sonra bir süre daha yürüdü. Yürüdükçe orman yavaş yavaş onlara tanıdık geldi ve sonunda uzaktan baba evini gördüler. Hemen koşmaya başladılar ve eve dalıp babalarının boynuna sarıldılar. Adamcağız onları ormanda bıraktıktan sonra bir gün bile rahat edememişti. Bu arada karısı da ölmüştü.

Gretel önlüğünü açtı; onca inci ve kıymetli taş yere dağıldı. Hansel de cebindekileri boşalttı. O günden sonra tüm sorunları ortadan kalktı.

Burada biter masalım, önümden fare geçti n'apalım! Kim yakalarsa onun olsun, eli kürk başlıkla dolsun!

Vor einem großen Walde wohnte ein armer Holzhacker mit seiner Frau und seinen zwei Kindern; das Bübchen hieß Hänsel und das Mädchen Gretel. Er hatte wenig zu beißen und zu brechen, und einmal, als große Teuerung ins Land kam, konnte er das tägliche Brot nicht mehr schaffen. Wie er sich nun abends im Bette Gedanken machte und sich vor Sorgen herumwälzte, seufzte er und sprach zu seiner Frau: "Was soll aus uns werden? Wie können wir unsere armen Kinder ernähren da wir für uns selbst nichts mehr haben?" - "Weißt du was, Mann," antwortete die Frau, "wir wollen morgen in aller Frühe die Kinder hinaus in den Wald führen, wo er am dicksten ist. Da machen wir ihnen ein Feuer an und geben jedem noch ein Stückchen Brot, dann gehen wir an unsere Arbeit und lassen sie allein. Sie finden den Weg nicht wieder nach Haus, und wir sind sie los." - "Nein, Frau," sagte der Mann, "das tue ich nicht; wie sollt ich's übers Herz bringen, meine Kinder im Walde allein zu lassen! Die wilden Tiere würden bald kommen und sie zerreißen." - "Oh, du Narr," sagte sie, "dann müssen wir alle viere Hungers sterben, du kannst nur die Bretter für die Särge hobeln," und ließ ihm keine Ruhe, bis er einwilligte. "Aber die armen Kinder dauern mich doch," sagte der Mann.

Die zwei Kinder hatten vor Hunger auch nicht einschlafen können und hatten gehört, was die Stiefmutter zum Vater gesagt hatte. Gretel weinte bittere Tränen und sprach zu Hänsel: "Nun ist's um uns geschehen." - "Still, Gretel," sprach Hänsel, "gräme dich nicht, ich will uns schon helfen." Und als die Alten eingeschlafen waren, stand er auf, zog sein Röcklein an, machte die Untertüre auf und schlich sich hinaus. Da schien der Mond ganz hell, und die weißen Kieselsteine, die vor dem Haus lagen, glänzten wie lauter Batzen. Hänsel bückte sich und steckte so viele in sein Rocktäschlein, als nur hinein wollten. Dann ging er wieder zurück, sprach zu Gretel: "Sei getrost, liebes Schwesterchen, und schlaf nur ruhig ein, Gott wird uns nicht verlassen," und legte sich wieder in sein Bett.

Als der Tag anbrach, noch ehe die Sonne aufgegangen war, kam schon die Frau und weckte die beiden Kinder: "Steht auf, ihr Faulenzer, wir wollen in den Wald gehen und Holz holen." Dann gab sie jedem ein Stückchen Brot und sprach: "Da habt ihr etwas für den Mittag, aber eßt's nicht vorher auf, weiter kriegt ihr nichts." Gretel nahm das Brot unter die Schürze, weil Hänsel die Steine in der Tasche hatte. Danach machten sie sich alle zusammen auf den Weg nach dem Wald. Als sie ein Weilchen gegangen waren, stand Hänsel still und guckte nach dem Haus zurück und tat das wieder und immer wieder. Der Vater sprach: "Hänsel, was guckst du da und bleibst zurück, hab acht und vergiß deine Beine nicht!" - "Ach, Vater," sagte Hänsel, "ich sehe nach meinem weißen Kätzchen, das sitzt oben auf dem Dach und will mir Ade sagen." Die Frau sprach: "Narr, das ist dein Kätzchen nicht, das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein scheint." Hänsel aber hatte nicht nach dem Kätzchen gesehen, sondern immer einen von den blanken Kieselsteinen aus seiner Tasche auf den Weg geworfen.

Als sie mitten in den Wald gekommen waren, sprach der Vater: "Nun sammelt Holz, ihr Kinder, ich will ein Feuer anmachen, damit ihr nicht friert." Hänsel und Gretel trugen Reisig zusammen, einen kleinen Berg hoch. Das Reisig ward angezündet, und als die Flamme recht hoch brannte, sagte die Frau: "Nun legt euch ans Feuer, ihr Kinder, und ruht euch aus, wir gehen in den Wald und hauen Holz. Wenn wir fertig sind, kommen wir wieder und holen euch ab."

Hänsel und Gretel saßen um das Feuer, und als der Mittag kam, aß jedes sein Stücklein Brot. Und weil sie die Schläge der Holzaxt hörten, so glaubten sie, ihr Vater wär' in der Nähe. Es war aber nicht die Holzaxt, es war ein Ast, den er an einen dürren Baum gebunden hatte und den der Wind hin und her schlug. Und als sie so lange gesessen hatten, fielen ihnen die Augen vor Müdigkeit zu, und sie schliefen fest ein. Als sie endlich erwachten, war es schon finstere Nacht. Gretel fing an zu weinen und sprach: "Wie sollen wir nun aus dem Wald kommen?" Hänsel aber tröstete sie: "Wart nur ein Weilchen, bis der Mond aufgegangen ist, dann wollen wir den Weg schon finden." Und als der volle Mond aufgestiegen war, so nahm Hänsel sein Schwesterchern an der Hand und ging den Kieselsteinen nach, die schimmerten wie neugeschlagene Batzen und zeigten ihnen den Weg. Sie gingen die ganze Nacht hindurch und kamen bei anbrechendem Tag wieder zu ihres Vaters Haus. Sie klopften an die Tür, und als die Frau aufmachte und sah, daß es Hänsel und Gretel waren, sprach sie: "Ihr bösen Kinder, was habt ihr so lange im Walde geschlafen, wir haben geglaubt, ihr wollet gar nicht wiederkommen." Der Vater aber freute sich, denn es war ihm zu Herzen gegangen, daß er sie so allein zurückgelassen hatte.

Nicht lange danach war wieder Not in allen Ecken, und die Kinder hörten, wie die Mutter nachts im Bette zu dem Vater sprach: "Alles ist wieder aufgezehrt, wir haben noch einen halben Laib Brot, hernach hat das Lied ein Ende. Die Kinder müssen fort, wir wollen sie tiefer in den Wald hineinführen, damit sie den Weg nicht wieder herausfinden; es ist sonst keine Rettung für uns." Dem Mann fiel's schwer aufs Herz, und er dachte: Es wäre besser, daß du den letzten Bissen mit deinen Kindern teiltest. Aber die Frau hörte auf nichts, was er sagte, schalt ihn und machte ihm Vorwürfe. Wer A sagt, muß B sagen, und weil er das erstemal nachgegeben hatte, so mußte er es auch zum zweitenmal.

Die Kinder waren aber noch wach gewesen und hatten das Gespräch mitangehört. Als die Alten schliefen, stand Hänsel wieder auf, wollte hinaus und die Kieselsteine auflesen, wie das vorigemal; aber die Frau hatte die Tür verschlossen, und Hänsel konnte nicht heraus. Aber er tröstete sein Schwesterchen und sprach: "Weine nicht, Gretel, und schlaf nur ruhig, der liebe Gott wird uns schon helfen."

Am frühen Morgen kam die Frau und holte die Kinder aus dem Bette. Sie erhielten ihr Stückchen Brot, das war aber noch kleiner als das vorigemal. Auf dem Wege nach dem Wald bröckelte es Hänsel in der Tasche, stand oft still und warf ein Bröcklein auf die Erde. "Hänsel, was stehst du und guckst dich um?" sagte der Vater, "geh deiner Wege!" - "Ich sehe nach meinem Täubchen, das sitzt auf dem Dache und will mir Ade sagen," antwortete Hänsel. "Narr," sagte die Frau, "das ist dein Täubchen nicht, das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein oben scheint." Hänsel aber warf nach und nach alle Bröcklein auf den Weg.

Die Frau führte die Kinder noch tiefer in den Wald, wo sie ihr Lebtag noch nicht gewesen waren. Da ward wieder ein großes Feuer angemacht, und die Mutter sagte: "Bleibt nur da sitzen, ihr Kinder, und wenn ihr müde seid, könnt ihr ein wenig schlafen. Wir gehen in den Wald und hauen Holz, und abends, wenn wir fertig sind, kommen wir und holen euch ab." Als es Mittag war, teilte Gretel ihr Brot mit Hänsel, der sein Stück auf den Weg gestreut hatte. Dann schliefen sie ein, und der Abend verging; aber niemand kam zu den armen Kindern. Sie erwachten erst in der finstern Nacht, und Hänsel tröstete sein Schwesterchen und sagte: "Wart nur, Gretel, bis der Mond aufgeht, dann werden wir die Brotbröcklein sehen, die ich ausgestreut habe, die zeigen uns den Weg nach Haus." Als der Mond kam, machten sie sich auf, aber sie fanden kein Bröcklein mehr, denn die viel tausend Vögel, die im Walde und im Felde umherfliegen, die hatten sie weggepickt. Hänsel sagte zu Gretel: "Wir werden den Weg schon finden." Aber sie fanden ihn nicht. Sie gingen die ganze Nacht und noch einen Tag von Morgen bis Abend, aber sie kamen aus dem Wald nicht heraus und waren so hungrig, denn sie hatten nichts als die paar Beeren, die auf der Erde standen. Und weil sie so müde waren, daß die Beine sie nicht mehr tragen wollten, so legten sie sich unter einen Baum und schliefen ein.

Nun war's schon der dritte Morgen, daß sie ihres Vaters Haus verlassen hatten. Sie fingen wieder an zu gehen, aber sie gerieten immer tiefer in den Wald, und wenn nicht bald Hilfe kam, mußten sie verschmachten. Als es Mittag war, sahen sie ein schönes, schneeweißes Vögelein auf einem Ast sitzen, das sang so schön, daß sie stehen blieben und ihm zuhörten. Und als es fertig war, schwang es seine Flügel und flog vor ihnen her, und sie gingen ihm nach, bis sie zu einem Häuschen gelangten, auf dessen Dach es sich setzte, und als sie ganz nahe herankamen, so sahen sie, daß das Häuslein aus Brot gebaut war und mit Kuchen gedeckt; aber die Fenster waren von hellem Zucker. "Da wollen wir uns dranmachen," sprach Hänsel, "und eine gesegnete Mahlzeit halten. Ich will ein Stück vom Dach essen, Gretel, du kannst vom Fenster essen, das schmeckt süß." Hänsel reichte in die Höhe und brach sich ein wenig vom Dach ab, um zu versuchen, wie es schmeckte, und Gretel stellte sich an die Scheiben und knupperte daran. Da rief eine feine Stimme aus der Stube heraus:

"Knupper, knupper, Kneischen,
Wer knuppert an meinem Häuschen?"

Die Kinder antworteten:

"Der Wind, der Wind,
Das himmlische Kind,"

und aßen weiter, ohne sich irre machen zu lassen. Hänsel, dem das Dach sehr gut schmeckte, riß sich ein großes Stück davon herunter, und Gretel stieß eine ganze runde Fensterscheibe heraus, setzte sich nieder und tat sich wohl damit. Da ging auf einmal die Türe auf, und eine steinalte Frau, die sich auf eine Krücke stützte, kam herausgeschlichen. Hänsel und Gretel erschraken so gewaltig, daß sie fallen ließen, was sie in den Händen hielten. Die Alte aber wackelte mit dem Kopfe und sprach: "Ei, ihr lieben Kinder, wer hat euch hierher gebracht? Kommt nur herein und bleibt bei mir, es geschieht euch kein Leid." Sie faßte beide an der Hand und führte sie in ihr Häuschen. Da ward ein gutes Essen aufgetragen, Milch und Pfannkuchen mit Zucker, Äpfel und Nüsse. Hernach wurden zwei schöne Bettlein weiß gedeckt, und Hänsel und Gretel legten sich hinein und meinten, sie wären im Himmel.

Die Alte hatte sich nur freundlich angestellt, sie war aber eine böse Hexe, die den Kindern auflauerte, und hatte das Brothäuslein bloß gebaut, um sie herbeizulocken. Wenn eins in ihre Gewalt kam, so machte sie es tot, kochte es und aß es, und das war ihr ein Festtag. Die Hexen haben rote Augen und können nicht weit sehen, aber sie haben eine feine Witterung wie die Tiere und merken's, wenn Menschen herankommen. Als Hänsel und Gretel in ihre Nähe kamen, da lachte sie boshaft und sprach höhnisch: "Die habe ich, die sollen mir nicht wieder entwischen!" Früh morgens, ehe die Kinder erwacht waren, stand sie schon auf, und als sie beide so lieblich ruhen sah, mit den vollen roten Backen, so murmelte sie vor sich hin: "Das wird ein guter Bissen werden." Da packte sie Hänsel mit ihrer dürren Hand und trug ihn in einen kleinen Stall und sperrte ihn mit einer Gittertüre ein. Er mochte schrein, wie er wollte, es half ihm nichts. Dann ging sie zur Gretel, rüttelte sie wach und rief: "Steh auf, Faulenzerin, trag Wasser und koch deinem Bruder etwas Gutes, der sitzt draußen im Stall und soll fett werden. Wenn er fett ist, so will ich ihn essen." Gretel fing an bitterlich zu weinen; aber es war alles vergeblich, sie mußte tun, was die böse Hexe verlangte.

Nun ward dem armen Hänsel das beste Essen gekocht, aber Gretel bekam nichts als Krebsschalen. Jeden Morgen schlich die Alte zu dem Ställchen und rief: "Hänsel, streck deine Finger heraus, damit ich fühle, ob du bald fett bist." Hänsel streckte ihr aber ein Knöchlein heraus, und die Alte, die trübe Augen hatte, konnte es nicht sehen und meinte, es wären Hänsels Finger, und verwunderte sich, daß er gar nicht fett werden wollte. Als vier Wochen herum waren und Hänsel immer mager blieb, da überkam sie die Ungeduld, und sie wollte nicht länger warten. "Heda, Gretel," rief sie dem Mädchen zu, "sei flink und trag Wasser! Hänsel mag fett oder mager sein, morgen will ich ihn schlachten und kochen." Ach, wie jammerte das arme Schwesterchen, als es das Wasser tragen mußte, und wie flossen ihm die Tränen über die Backen herunter! "Lieber Gott, hilf uns doch," rief sie aus, "hätten uns nur die wilden Tiere im Wald gefressen, so wären wir doch zusammen gestorben!" - "Spar nur dein Geplärre," sagte die Alte, "es hilft dir alles nichts."

Frühmorgens mußte Gretel heraus, den Kessel mit Wasser aufhängen und Feuer anzünden. "Erst wollen wir backen," sagte die Alte, "ich habe den Backofen schon eingeheizt und den Teig geknetet." Sie stieß das arme Gretel hinaus zu dem Backofen, aus dem die Feuerflammen schon herausschlugen "Kriech hinein," sagte die Hexe, "und sieh zu, ob recht eingeheizt ist, damit wir das Brot hineinschieben können." Und wenn Gretel darin war, wollte sie den Ofen zumachen und Gretel sollte darin braten, und dann wollte sie's aufessen. Aber Gretel merkte, was sie im Sinn hatte, und sprach: "Ich weiß nicht, wie ich's machen soll; wie komm ich da hinein?" - "Dumme Gans," sagte die Alte, "die Öffnung ist groß genug, siehst du wohl, ich könnte selbst hinein," krabbelte heran und steckte den Kopf in den Backofen. Da gab ihr Gretel einen Stoß, daß sie weit hineinfuhr, machte die eiserne Tür zu und schob den Riegel vor. Hu! Da fing sie an zu heulen, ganz grauselich; aber Gretel lief fort, und die gottlose Hexe mußte elendiglich verbrennen.

Gretel aber lief schnurstracks zum Hänsel, öffnete sein Ställchen und rief: "Hänsel, wir sind erlöst, die alte Hexe ist tot." Da sprang Hänsel heraus wie ein Vogel aus dem Käfig, wenn ihm die Türe aufgemacht wird. Wie haben sie sich gefreut sind sich um den Hals gefallen, sind herumgesprungen und haben sich geküßt! Und weil sie sich nicht mehr zu fürchten brauchten, so gingen sie in das Haus der Hexe hinein. Da standen in allen Ecken Kasten mit Perlen und Edelsteinen. "Die sind noch besser als Kieselsteine," sagte Hänsel und steckte in seine Taschen, was hinein wollte. Und Gretel sagte:" Ich will auch etwas mit nach Haus bringen," und füllte sein Schürzchen voll. "Aber jetzt wollen wir fort," sagte Hänsel, "damit wir aus dem Hexenwald herauskommen." Als sie aber ein paar Stunden gegangen waren, gelangten sie an ein großes Wasser. "Wir können nicht hinüber," sprach Hänsel, "ich seh keinen Steg und keine Brücke." - "Hier fährt auch kein Schiffchen," antwortete Gretel, "aber da schwimmt eine weiße Ente, wenn ich die bitte, so hilft sie uns hinüber."

Da rief sie:

"Entchen, Entchen,
Da steht Gretel und Hänsel.
Kein Steg und keine Brücke,
Nimm uns auf deinen weißen Rücken."

Das Entchen kam auch heran, und Hänsel setzte sich auf und bat sein Schwesterchen, sich zu ihm zu setzen. "Nein," antwortete Gretel, "es wird dem Entchen zu schwer, es soll uns nacheinander hinüberbringen." Das tat das gute Tierchen, und als sie glücklich drüben waren und ein Weilchen fortgingen, da kam ihnen der Wald immer bekannter und immer bekannter vor, und endlich erblickten sie von weitem ihres Vaters Haus. Da fingen sie an zu laufen, stürzten in die Stube hinein und fielen ihrem Vater um den Hals. Der Mann hatte keine frohe Stunde gehabt, seitdem er die Kinder im Walde gelassen hatte, die Frau aber war gestorben. Gretel schüttelte sein Schürzchen aus, daß die Perlen und Edelsteine in der Stube herumsprangen, und Hänsel warf eine Handvoll nach der andern aus seiner Tasche dazu. Da hatten alle Sorgen ein Ende, und sie lebten in lauter Freude zusammen. Mein Märchen ist aus, dort lauft eine Maus, wer sie fängt, darf sich eine große Pelzkappe daraus machen.

# data[].attributes.attachment_link.title
Hansel ile Gretel (TÜRKÇE) - Hänsel und Gretel (ALMANCA)

# data[].attributes.attachment_link.description
11-03-2022 - Hansel ile Gretel (TÜRKÇE) - Hänsel und Gretel (ALMANCA) - Büyük bir ormanın kenarında, karısı ve iki çocuğuyla fakir bir oduncu oturuyordu, çocuklardan erkek olanının adı Hansel, küçüğününki de Gretel'di. Oduncu kıt kanaat geçiniyordu ve işsizdi, bir keresinde ülkede büyük bir kıtlık olduğu için adamcağız ekmek parası kazanamaz olmuştu.

# data[].attributes.headline
br yrn - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.subject
br yrn - Braunenbergschule - Derya Yeşilyurt

# data[].attributes.body
Rapunzel

# data[].attributes.attachment_link.authors[].name
Märchen für Kinder - Gutenachtgeschichten

# data[].attributes.attachment_link.title
Rapunzel kinder geschichte - märchen für kinder - Gute Nacht Geschichte

# data[].attributes.body
The Story of Jack and The Beanstalk

# data[].attributes.attachment_link.title
The Story of Jack and The Beanstalk -  Fairy Tales for Kids

# data[].attributes.attachment_link.title
My Magic Theatre - DICK WHITTINGTON | Classic Fairytales

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Üç Küçük Domuzcuk Masalı

Bir gün ormanın birinde üç küçük domuzcuk ve annesi yaşarmış.

Annesi onlara artık evlerinden ayrılmaları gerektiğini ve kendi hayatlarını kurmaları gerektiğini söylemiş.

Hepsinin valizi hazırlamış ve onları yolcu etmek için kapının önüne çıkarmış.

Annesi onlara giderken ne olursa olsun herzaman her işinizi sağlam yapın diye tembihlemiş.

Üç kardeşten en küçükleri gittikleri yerde samandan ev yapmaya başlamış ve bir günde evi bitirmiş.

Ortanca kardeş ve büyük kardeş evi görünce büyük olan bu evin sağlam olmadığını kurt gelirse ne yapacağını sormuş küçük kardeşe.

Çünkü ev samandanmış.

Küçük kardeş bişey olmaz demiş abisinin uyarısını dikkate almamış.

Daha sonra küçük kardeşin işi bittiği için oyun oynamaya bol vakti kalmiş. Sürekli oyunlar oynuyormuş.

Ortanca kardeşte ormanda bulduğu tahtalardan ev yapıyormuş.

Küçük kardeşinkine göre biraz daha sağlam olmuş. Oda üç günde bitirmiş evini.

Büyük kardeş evi gördüğünde evin sağlam olmadığını kurt gelirse ne yapacağını sormuş.

Ortanca kardeşte bişey olmaz diyerek abisinin söylediklerini dikkate almamış.

Küçük domuzcuk ve ortanca domuzcuk sürekli oyunlar oynuyor büyük domuzcuk ise beton ve tuğladan sağlam evini yapmaya devam ediyormuş.

Kardeş domuzcuklar niye bukadar çok uğraşıyorsun abi gel bizle oyun oyna ne gerek var diyorlarmış.

Büyük domuzcuk uzun uğraşlar sonucu evini bitirmiş.

Bir gün kurt karnı çok aç bi vaziyette küçük domuzcuğun evine gelmiş ve kapıyı çalmış.

Tık tık tık.

Kim o diyen domuzcuk kurtun sesini duyunca çok korkmuş.

Kurt kapıyı açmasını istemiş ama domuzcuk açmamış.

Kurt eğer kapıyı açmazsan üflerim püflerim demiş ve büyük bir nefes alıp üflemiş.

Domuzcuğun evide dağılmış ve küçük domuzcuk ortanca domuzcuğun evine zorla kaçmış.

Abisine başına gelenleri anlatmış.

Bu sırada kurt ortanca domuzcuğun evine gelmiş ve kapıyı çalmış.

Merak etme demiş bu eve bişey olmaz.

Bu sırada kurt yine güçlü nefesiyle üfleyerek tahta evide yıkmış.

Bu sefer iki domuzcukta büyük domuzcuğun evine kaçmışlar. Abisi onları içeri almış ve kapıyı kilitlemiş.

Kurt kapıyı çalmış ve büyük domuz kapıyı açmamış.

Kurt madem kapıyı açmıyorsunuz bende üflerim demiş ve nekadar çok üflediysede evi yıkamamış.

Ertesi gün evlerine giden domuzcuklar annelerine olanları anlatmışlar ve annesinin onlara söylediği nasihatın nekadar doğru olduğunu görmüşler.

Mutlaka her işimizi doğru ve sağlam yapmalıyız ki başarılı olalım demişler.

# data[].attributes.attachment_link.description
Üç Küçük Domuzcuk Masalı Bir gün ormanın birinde üç küçük domuzcuk ve annesi yaşarmış. Annesi onlara artık evlerinden ayrılmaları gerektiğini ve kendi hayatlarını kurmaları gerektiğini söylemiş. Hepsinin valizi hazırlamış ve onları yolcu etmek için kapının önüne çıkarmış. Annesi onlara giderken ne olursa olsun herzaman her işinizi sağlam yapın diye tembihlemiş.

# data[].attributes.body
Alice in Wonderland |

# data[].attributes.attachment_link.title
Alice in Wonderland | Fairy Tales and Bedtime Stories for Kids | Adventure Story

# data[].attributes.body
The Story of Three Bears

# data[].attributes.body
Lazy Jack
Once upon a time there was a boy whose name was Jack, and he lived with his mother on a common. They were very poor, and the old woman got her living by spinning, but Jack was so lazy that he would do nothing but bask in the sun in the hot weather, and sit by the corner of the hearth in the winter-time. So they called him Lazy Jack. His mother could not get him to do anything for her, and at last told him, one Monday, that if he did not begin to work for his porridge she would turn him out to get his living as he could.

This roused Jack, and he went out and hired himself for the next day to a neighbouring farmer for a penny; but as he was coming home, never having had any money before, he lost it in passing over a brook. “You stupid boy,” said his mother, “you should have put it in your pocket.” “I’ll do so another time,” replied Jack.

On Wednesday, Jack went out again and hired himself to a cow-keeper, who gave him a jar of milk for his day’s work. Jack took the jar and put it into the large pocket of his jacket, spilling it all, long before he got home. “Dear me!” said the old woman; “you should have carried it on your head.” “I’ll do so another time,” said Jack.

So on Thursday, Jack hired himself again to a farmer, who agreed to give him a cream cheese for his services. In the evening Jack took the cheese, and went home with it on his head. By the time he got home the cheese was all spoilt, part of it being lost, and part matted with his hair. “You stupid lout,” said his mother, “you should have carried it very carefully in your hands.” “I’ll do so another time,” replied Jack.

On Friday, Lazy Jack again went out, and hired himself to a baker, who would give him nothing for his work but a large tom-cat. Jack took the cat, and began carrying it very carefully in his hands, but in a short time pussy scratched him so much that he was compelled to let it go. When he got home, his mother said to him, “You silly fellow, you should have tied it with a string, and dragged it along after you.” “I’ll do so another time,” said Jack.

So on Saturday, Jack hired himself to a butcher, who rewarded him by the handsome present of a shoulder of mutton. Jack took the mutton, tied it to a string, and trailed it along after him in the dirt, so that by the time he had got home the meat was completely spoilt. His mother was this time quite out of patience with him, for the next day was Sunday, and she was obliged to make do with cabbage for her dinner. “You ninney-hammer,” said she to her son; “you should have carried it on your shoulder.” “I’ll do so another time,” replied Jack.

On the next Monday, Lazy Jack went once more, and hired himself to a cattle-keeper, who gave him a donkey for his trouble. Jack found it hard to hoist the donkey on his shoulders, but at last he did it, and began walking slowly home with his prize. Now it happened that in the course of his journey there lived a rich man with his only daughter, a beautiful girl, but deaf and dumb. Now she had never laughed in her life, and the doctors said she would never speak till somebody made her laugh. This young lady happened to be looking out of the window when Jack was passing with the donkey on his shoulders, with the legs sticking up in the air, and the sight was so comical and strange that she burst out into a great fit of laughter, and immediately recovered her speech and hearing. Her father was overjoyed, and fulfilled his promise by marrying her to Lazy Jack, who was thus made a rich gentleman. They lived in a large house, and Jack’s mother lived with them in great happiness until she died.

# data[].attributes.body
Once upon a time there were two girls who lived with their mother and father. Their father had no work, and the girls wanted to go away and seek their fortunes. Now one girl wanted to go to service, and her mother said she might if she could find a place. So she started for the town. Well, she went all about the town, but no one wanted a girl like her. So she went on farther into the country, and she came to the place where there was an oven where there was lots of bread baking. And the bread said, “Little girl, little girl, take us out, take us out. We have been baking seven years, and no one has come to take us out.”

So the girl took out the bread, laid it on the ground, and went on her way. Then she met a cow, and the cow said, “Little girl, little girl, milk me, milk me! Seven years have I been waiting, and no one has come to milk me.”

The girl milked the cow into the pails that stood by. As she was thirsty she drank some, and left the rest in the pails by the cow. Then she went on a little bit farther, and came to an apple tree, so loaded with fruit that its branches were breaking down, and the tree said, “Little girl, little girl, help me shake my fruit. My branches are breaking, it is so heavy.”

And the girl said, “Of course I will, you poor tree.” So she shook the fruit all off, propped up the branches, and left the fruit on the ground under the tree. Then she went on again till she came to a house. Now in this house there lived a witch, and this witch took girls into her house as servants. And when she heard that this girl had left her home to seek service, she said that she would try her, and give her good wages. The witch told the girl what work she was to do. “You must keep the house clean and tidy, sweep the floor and the fireplace; but there is one thing you must never do. You must never look up the chimney, or something bad will befall you.”

So the girl promised to do as she was told, but one morning as she was cleaning, and the witch was out, she forgot what the witch said, and looked up the chimney. When she did this a great bag of money fell down in her lap. This happened again and again. So the girl started to go off home.

When she had gone some way she heard the witch coming after her. So she ran to the apple tree and cried:

“Apple-tree, apple-tree hide me,
So the old witch can’t find me;
If she does she’ll pick my bones,
And bury me under the marble stones.”

So the apple-tree hid her. When the witch came up she said:

“Tree of mine, tree of mine,
Have you seen a girl
With a willy-willy wag, and a long-tailed bag,
Who’s stole my money, all I had?”
And the apple-tree said, “No, mother; not for seven year.”

When the witch had gone down another way, the girl went on again, and just as she got to the cow heard the witch coming after her again, so she ran to the cow and cried:

“Cow, cow, hide me,
So the old witch can’t find me;
If she does she’ll pick my bones,
And bury me under the marble stones.”
So the cow hid her.

When the old witch came up, she looked about and said to the cow:

“Cow of mine, cow of mine,
Have you seen a girl
With a willy-willy wag, and a long-tailed bag,
Who’s stole my money, all I had?”
And the cow said, “No, mother, not for seven year.”

When the witch had gone off another way, the little girl went on again, and when she was near the oven she heard the witch coming after her again, so she ran to the oven and cried:

“Oven, oven, hide me,
So the old witch can’t find me;
If she does she’ll break my bones,
And bury me under the marble stones.”

And the oven said, “I’ve no room, ask the baker,” and the baker hid her behind the oven.

When the witch came up she looked here and there and everywhere, and then said to the baker:

“Man of mine, man of mine,
Have you seen a girl,
With a willy-willy wag, and a long-tailed bag,
Who’s stole my money, all I had?”

So the baker said, “Look in the oven.” The old witch went to look, and the oven said, “Get in and look in the furthest corner.” The witch did so, and when she was inside the oven shut her door, and the witch was kept there for a very long time.

The girl then went off again, and reached her home with her money bags, married a rich man, and lived happy ever afterwards.

The other sister then thought she would go and do the same. And she went the same way. But when she reached the oven, and the bread said, “Little girl, little girl, take us out. Seven years have we been baking, and no one has come to take us out,” the girl said, “No, I don’t want to burn my fingers.”

So she went on till she met the cow, and the cow said, “Little girl, little girl, milk me, milk me, do. Seven years have I been waiting, and no one has come to milk me.” But the girl said, “No, I can’t milk you, I’m in a hurry,” and went on faster.

Then she came to the apple-tree, and the apple-tree asked her to help shake the fruit. “No, I can’t; another day p’raps I may,” and went on till she came to the witch’s house. Well, it happened to her just the same as to the other girl—she forgot what she was told, and one day when the witch was out, looked up the chimney, and down fell a bag of money. Well, she thought she would be off at once. When she reached the apple-tree, she heard the witch coming after her, and she cried:

“Apple-tree, apple-tree, hide me,
So the old witch can’t find me;
If she does she’ll break my bones,
And bury me under the marble stones.”

But the tree didn’t answer, and she ran on further. Presently the witch came up and said:

“Tree of mine, tree of mine,
Have you seen a girl,
With a willy-willy wag, and a long-tailed bag,
Who’s stole my money, all I had?”

The tree said, “Yes, mother; she’s gone down that way.”

# data[].attributes.body
https://youtu.be/izJXhe3SkSY

# data[].attributes.attachment_link.title
Heidi Masalı | Adisebaba Masal çizgi film çocuk masalları | Turkish Fairy Tales

# data[].attributes.headline
AsYa - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.subject
AsYa - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.attachment_link.title
Kurt ve yedi küçük oğlak - Grimm Kardeşler

# data[].attributes.attachment_link.description
03-03-2022 Masal: Kurt ve yedi küçük oğlak - Grimm Kardeşler. Yaşlı bir keçinin yedi yavrusu vardı, bu keçi yavrularını, bir anne çocuklarını nasıl severse öyle seviyordu. Bir gün yem toplamak üzere ormana gitmek istedi. Yavrularına seslenerek: Çocuklar, ben ormana gidiyorum, kurda dikkat edin. Eğer…

# data[].attributes.body
https://youtu.be/y7Df18lG5is

# data[].attributes.attachment_link.title
Pamuk Prenses masal ve şarkıları | Çizgi Film Türkçe çocuk masalları ve şarkıları

# data[].attributes.body
https://www.grimmstories.com/tr/grimm_masallari/kirmizi_baslikli_kiz

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Bir zamanlar küçük ve tatlı bir kız vardı; kim görse ondan hoşlanırdı, özellikle de büyükannesi. Öyle ki, torununa ne vereceğini bilemezdi. Bir keresinde ona kırmızı kadifeden bir başlık hediye etti. Şapka kıza o kadar yakıştı ki, başından çıkarmaz oldu. Bu yüzden de herkes ona Kırmızı Başlıklı demeye başladı. Bir gün annesi ona, "Gel bakalım Kırmızı Başlıklı, şu kurabiyeyle şarabı büyükannene götür. Kadıncağız hasta ve halsiz; bu ona iyi gelecektir. Acele et ki, sıcak basmadan oraya varasın. Anayoldan ayrılma sakın, oraya buraya sapma. Yoksa şişeyi düşürüp kırarsın; büyükannen de şarapsız kalır. Eve girince günaydın demeyi unutma, her köşeye da bakmaya kalkışma" dedi.

"Merak etme" diyen küçük kız annesiyle vedalaştı.

Büyükannenin evi köyden yarım saat mesafedeki ormandaydı. Kırmızı Başlıklı ormana dalınca kurtla karşılaştı. Ama onun ne kötü bir hayvan olduğunu bilmediği için korkmadı.

Kurt: "İyi günler Kırmızı Başlıklı" dedi.

"Teşekkür ederim, kurt kardeş."

"Sabah sabah nereye gidiyorsun böyle?"

"Büyükanneme."

"Ne taşıyorsun önlüğünün altında?"

"Kurabiyeyle şarap. Kurabiyeyi dün yaptık; bu, hasta büyükanneme iyi gelir."

"Kırmızı Başlıklı, senin büyükannen nerede oturuyor?"

"Ormanda; on beş dakika daha gidersen üç tane kocaman meşe ağacı görürsün. Evi hemen onların önünde; etrafında da fındık ağaçları var."

Kurt: "Şu körpe kız tam dişine göre; eti, yaşlı büyükanneden daha lezzetli olmalı. Kurnaz davranırsan ikisini de ele geçirirsin" diye aklından geçirdi.

Bir süre beraber yürüdüler. Bir ara kurt, "Kırmızı Başlıklı, etraftaki şu güzel çiçeklere baksana! Kuşların nasıl cıvıldadığını da duymuyorsun galiba? Sanki okula yollanır gibi, almış başını gidiyorsun; oysa orman ne kadar hoş" dedi.

Kırmızı Başlıklı gözlerini şöyle bir açtı. Güneş ışınlarının güzel çiçekler arasında nasıl oynaştığını görünce, "Büyükanneme bir demet çiçek götürsem hoşuna gider. Henüz vakit erken; oraya zamanında varırım" diye düşündü. Ana yoldan çıkarak çiçek aramaya koyuldu. Birini kopardıktan sonra on dan daha güzel olabilecek İkincisini bulmaya çalışırken ormanın derinliklerine dalıverdi.

Bu arada kurt doğru büyükannenin evine gitti. Kapıyı çaldı.

"Kim o?"

"Benim; Kırmızı Başlıklı. Sana kurabiyeyle şarap getirdim, aç kapıyı."

"Mandalı bastır! Ben çok halsizim, kalkamıyorum" diye cevap verdi yaşlı kadın. Kurt mandalı bastırdı, kapı açıldı.

Hayvan hiçbir şey söylemeden doğru büyükannenin yatağına giderek zavallı kadını yutuverdi. Sonra onun giysilerini üstüne geçirerek başörtüsünü de başına taktı. Daha sonra da yatağa yatarak perdesini çekti.

Kırmızı Başlıklı da yeterince, hatta taşıyamayacağı kadar çok çiçek topladı. Derken büyükannesini hatırladı ve hemen yola koyuldu. Sokak kapısını açık bulunca şaşırdı, içeri girince bir tuhaflık hissetti. Kendi kendine: "Bana da ne oldu? Neden içime korku düştü ki? Oysa ben buraya hep seve seve gelirdim" diye söylendi. Ve "Günaydın" diye seslendi. Cevap alamadı. Yatağa yaklaşarak perdesini açtı.

Büyükanne orada yatmış, başörtüsünü de iyice yüzüne kapatmıştı, yani biraz tuhaf görünüyordu.

"Aaa, büyükanne, senin ne kadar büyük kulakların var!"

"Seni daha iyi duyayım diye."

"Aaa, büyükanne, senin ne kadar büyük gözlerin var!"

"Seni daha iyi görebileyim diye."

"Aaa, büyükanne, senin ne kadar kocaman ellerin var?"

"Seni daha iyi yakalayayım diye!"

"Ama büyükanne, ağzın ne kadar da büyük!"

"Seni daha iyi ısırayım diye!"

Ve kurt, bunu söyler söylemez zavallı kızcağızı yutuverdi.

Karnı iyice doyduktan sonra da yatağa yattı, uykuya dalarak horlamaya başladı. Bu arada evin önünden bir avcı geçmekteydi. "Yaşlı kadın nasıl da horluyor; git bir bak bakalım bir şeye ihtiyacı var mı?" diye aklından geçirdi. Eve girdi ve yatağa yaklaştığında kurdu gördü. "Seni burda buldum, namussuz! Çoktandır arıyordum" diye söylendi.

Tam silahını doğrultmuşken düşündü. Kurt büyükanneyi yutmuş olabilirdi!

O zaman henüz onu kurtarabilirdi. Ateş etmeyip eline bir makas aldı ve uyuyan kurdun karnını kesmeye başladı. Biraz kesince Kırmızı Başlıklı'nın başı göründü; derken ufak kız dışarı sıçrayıverdi. "Uüü-üff, ama korktum! Kurdun karnı çok karanlıkmış" dedi. Derken büyükanne de canlı olarak kurtarıldı; zor nefes almaktaydı.

Kırmızı Başlıklı hemen kocaman taşlar toplayıp onlarla kurdun karnını doldurdu. Kurt uyandığında yerinden fırlamak istedi, ama taşlar o kadar ağırdı ki, olduğu yere çöküverdi; ölmüştü!

Üçü de çok sevindi.

Avcı kurdun postunu yüzüp evine götürdü. Büyükanne Kırmızı Başlıklı'nın getirdiği kurabiyeleri yiyip şarabı içerek kendine geldi. Ama küçük kız kendi kendine:

"Bir daha ömrüm boyunca ana yoldan ayrılmam; annem haklıymış" diye söylendi.

Bu öyküyü başka türlü de anlatırlar: Bir gün Kırmızı Başlıklı yine büyükannesine kurabiye getirdiğinde bir başka kurt karşısına çıkarak onu ana yoldan uzaklaştırmak istedi.

Ama küçük kız buna kanmayarak yoluna devam etti ve büyükannesine, kurda nasıl rastladığını, onun kendisine nasıl "Merhaba" dediğini, ama bakışlarını hiç beğenmediğini anlattı.

"Yani ana yolda olmasaydık herhalde beni yerdi" diye ekledi

"Gel" dedi büyükanne, "Şu kapıyı kapayalım da içeri girmesin!"

Az sonra kurt kapıyı çalarak, "Aç kapıyı büyükanne, ben geldim! Kırmızı Başlıklı! Sana kurabiye getirdim" diye seslendi. Büyükanneyle torunu sustu, ama kapıyı açmadılar. Bunun üzerine kurt evin etrafında birkaç kez dönendikten sonra dama çıktı; Kırmızı Başlıklı'nın eve dönüşünü bekledi. Küçük kızın peşinden giderek onu karanlıkta yemek istiyordu. Ama büyükanne onun niyetini sezdi. Evin önünde büyük bir taş yalak vardı. Torununa dönerek, "Kovayı al, yavrum; dün sucuk kaynattığım suyu al ve yalağı onunla doldur" dedi. Kırmızı Başlıklı yalağı ağzına kadar doldurdu. Sucuk kokusu kurdun burnuna gelince hayvan damdan aşağı baktı. Boynunu o kadar sarkıttı ki, birden dengesini kaybederek taş yalağın içine düştü ve boğuldu. Kırmızı Başlıklı da evine keyifle döndü ve kurda artık acımadı.

# data[].attributes.attachment_link.keywords[]
masal kırmızı başlıklı kız grimm kardeşler

# data[].attributes.attachment_link.description
03-03-2022 Masal: Kırmızı Başlıklı Kız - Grimm Kardeşler. Bir zamanlar küçük ve tatlı bir kız vardı, kim görse ondan hoşlanırdı, özellikle de büyükannesi. Öyle ki, torununa ne vereceğini bilemezdi. Bir keresinde ona kırmızı kadifeden bir başlık hediye etti. Şapka kıza o kadar yakıştı ki, başından çı…

# data[].attributes.headline
SeNa - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.subject
SeNa - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.body
Tuz Masalı

# data[].attributes.headline
SueMyy - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.subject
SueMyy - Schwaikheim Ludwig Uhland GMS - Ceren Çalıcı 

# data[].attributes.attachment_link.readable_text
Anadolu Masallarından; "Aç Kurt"

Masal Oku; Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Çok söylemesi günahmış; hikaye söylemesi sevapmış. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kurt yaşarmış. Köyün kıyısında kışları açlıktan kıvranıyormuş. Yine böyle bir gün:

- Köye gideyim de oradaki inekten, koyundan yiyeyim, demiş.
Köye gitmiş, bir ineğe rast gelmiş:
- İnek, ben öyle açıktım ki seni yiyeceğim, demiş.
- Dur, beni şimdi yeme. Şuraya kadar sırtıma bin, in; birbirimizi gezdirelim
de beni öyle ye, demiş.

Kurt kabul etmiş ve o sırada da inek kaçmış. Kurt bir ahırın önüne gitmiş. Ahırdan bir katır çıkmış. Katıra:

- Açlıktan ölüyorum, katır seni yiyeceğim, demiş.
- Benim etim sert, sen beni yiyemezsin. Gideyim, baltayla satırı getireyim de beni öyle ye, demiş.

Baltayla satıra gidiyorum diye katır da kaçmış. Kurt, av aramaya devam etmiş. Bir koyuna rastlamış:

- Koyun, açlıktan ölüyorum, seni yiyeceğim, demiş.
- Yok, beni şimdi yeme. Gel, seninle şu tarafa doğru gidelim de orada bir oynayalım, demiş.

O da kurdu kandırıp kaçmış. Sonra kurt, keçiyle karşılaşmış. Keçiye:

- Seni yiyeceğim keçi, çok açım, demiş. Keçi:
- Benim karnımda iki tane yavrum var. Bizi üç olunca ye, demiş.

Sonra o da kaçmış. Kurt harmanlığa doğru yoluna devam etmiş. Bir ata rast
gelmiş. Ata:

- At, açlıktan ölüyorum. İmkânı yok, kaçırmam seni; seni yiyeceğim, demiş. At:
- Yok, beni şimdi yeme. Gel, sırtıma bin de bir cirit oynayalım. Beni ondan sonra ye, demiş.

Böylece at da kaçmış. Kurt bütün avlarını kaçırmış. Bu sefer düşünmeye ve kendi kendine söylenmeye başlamış:

- Be hey kurt! Eline geçti bir inek, ye de boynuzlarını dinelt. Sen ne yapacaksın inmeyi, binmeyi? Kâtip mi olduydun, demiş. Katırı düşünmüş:
- Eline geçti bir katır, yesene hatır hatır. Sen ne yapacaksın baltayı, satırı? Kasap mı olacaktın, demiş. Sonra koyunu düşünmüş:
- Hey kafasız! Sen ne edeceksin oyunu moyunu, yesene koyunu. Oynayıp da köçek başı mı olacaktın, demiş. Oradan keçi gelmiş aklına:
- Eline geçti bir keçi, ne yapacaksın ikiyi, üçü; kessene keçiyi. Sürü başı mı olacaktın yoksa, demiş. Sonra atı düşünmüş:
- Eline geçti bir at, ye de yanında yat. Sen ne yapacaksın cirit oynamayı? Cirit başı mı olacaktın, demiş.

Bütün avlarını kaçıran kurt, açlıktan ölmüş.
Hatun KARAMUKLU

# data[].attributes.attachment_link.description
Masal Oku; Bir varmış, bir yokmuş. Allah'ın kulu çokmuş. Çok söylemesi günahmış; hikaye söylemesi sevapmış. Evvel zaman içinde, kalbur saman içinde bir kurt yaşarmış. Köyün kıyısında kışları açlıktan kıvranıyormuş. Yine böyle bir gün: - Köye gideyim de oradaki inekten, koyundan yiyeyim, demiş. Köye gitmiş, bir ineğe rast gelmiş: - İnek, ben öyle açıktım ki seni yiyeceğim, demiş.

# data[].attributes.body
Once on a time there was a boy named Jack, and one morning he started to go and seek his fortune.

He hadn’t gone very far before he met a cat.

“Where are you going, Jack?” said the cat.

“I am going to seek my fortune.”

“May I go with you?”

“Yes,” said Jack, “the more the merrier.”

So on they went, jiggelty-jolt, jiggelty-jolt.

They went a little further and they met a dog.

“Where are you going, Jack?” said the dog.

“I am going to seek my fortune.”

“May I go with you?”

“Yes,” said Jack, “the more the merrier.”

So on they went, jiggelty-jolt, jiggelty-jolt. They went a little further and they met a goat.

“Where are you going, Jack?” said the goat.

“I am going to seek my fortune.”

“May I go with you?”

“Yes,” said Jack, “the more the merrier.”

So on they went, jiggelty-jolt, jiggelty-jolt.

They went a little further and they met a bull.

“Where are you going, Jack?” said the bull.

“I am going to seek my fortune.”

“May I go with you?”

“Yes,” said Jack, “the more the merrier.”

So on they went, jiggelty-jolt, jiggelty-jolt.

They went a little further and they met a rooster.

“Where are you going, Jack?” said the rooster.

“I am going to seek my fortune.”

“May I go with you?”

“Yes,” said Jack, “the more the merrier.”

So on they went, jiggelty-jolt, jiggelty-jolt.

Well, they went on till it was about dark, and they began to think of some place where they could spend the night. About this time they came in sight of a house, and Jack told them to keep still while he went up and looked in through the window. And there were some robbers counting over their money. Then Jack went back and told them to wait till he gave the word, and then to make all the noise they could. So when they were all ready Jack gave the word, and the cat mewed, and the dog barked, and the goat bleated, and the bull bellowed, and the rooster crowed, and all together they made such a dreadful noise that it frightened the robbers all away.

And then they went in and took possession of the house. Jack was afraid the robbers would come back in the night, and so when it came time to go to bed he put the cat in the rocking-chair, and he put the dog under the table, and he put the goat upstairs, and he put the bull down cellar, and the rooster flew up on to the roof, and Jack went to bed.

By-and-by the robbers saw it was all dark and they sent one man back to the house to look after their money. Before long he came back in a great fright and told them his story.

“I went back to the house,” said he, “and went in and tried to sit down in the rocking-chair, and there was an old woman knitting, and she stuck her knitting-needles into me.” That was the cat, you know.

“I went to the table to look after the money and there was a shoemaker under the table, and he stuck his awl into me.” That was the dog, you know.

“I started to go upstairs, and there was a man up there threshing, and he knocked me down with his flail.” That was the goat, you know.

“I started to go down cellar, and there was a man down there chopping wood, and he knocked me up with his axe.” That was the bull, you know.

“But I shouldn’t have minded all that if it hadn’t been for that little fellow on top of the house, who kept a-hollering, ‘Chuck him up to me-e! Chuck him up to me-e!'” Of course that was the cock-a-doodle- do.